Πράγματα που πρέπει να κάνεις πριν πεθάνεις....

Οφειλεις να ζεις τη καθε σου στιγμη σαν να ειναι η τελευταια

να δινεις νοημα στη καθε σου στιγμη

δηλαδη να τη ζεις συνειδητα

να εισαι εκει επειδη θες να εισαι εκει

κι αν θα προτιμουσες να σαι καπου αλλου και παλι να δινεις ολη σου τη ψυχη σ αυτο που κανεις

και να το κανεις καλα

μεχρι να καταφερεις να κανεις αυτο που θες αληθινα

να ζεις τη ζωη σου με παθος

και να ψαχνεις μονο το παθος στη ζωη σου

στον ερωτα

να ζητας τα παντα

να μη σου φτανουν τα λιγα

να μην αρκεισαι και να μπορεις να φευγεις

για να ζητησεις αυτα που ονειρευεσαι

να μη δενεσαι σε αρρωστημενες καταστασεις ακομα κι αν αγαπας και πονας

αυτη ειναι η δικια μου πυξιδα ο δικος μου τροπος που θελω να ζω.. κι ας σπασω τα μουτρα μου πολλες φορες ακομα δεν πειραζει..

Επειδή μεσολάβησαν ορισμένα, σε διαβεβαιώνω ότι αποφάσισα ότι ποτέ μα ποτέ δεν θα αρχίσω τέτοια συζήτηση εδώ μέσα για το διαβόητο διάταγμα του 1957 περί μουσικής εκπαίδευσης και Ωδείων.

Κάποιος είπε ότι υπάρχουν 140.000 εγγεγραμμένα μέλη στο Music Heaven. Δεν είναι παράξενο γιατί κανένας δεν άνοιξε ποτέ τέτοια συζήτηση; Τι συμβαίνει; Μήπως σε κανέναν από τους υπόλοιπους 139.999 δεν υπήρξαν αμφιβολίες για την τελειότητα του νομοθετικού πλαισίου μουσικών σπουδών και Ωδείων όπως ρυθμίστηκαν από το 1957, ώστε να μη χρειάζεται η παραμικρή μεταρρύθμιση; Ή μήπως κάτι άλλο; Εγώ πάντως δεν προτίθεμαι να αναλωθώ για κάτι τέτοιο.

Nα αγαπήσεις με όλη σου την ψυχή...