ελληνική μουσική
370 online   ·  204.222 μέλη

Η απάντηση Αγγελάκα για τις... τύψεις του Νταλάρα

Fundamental
Περαστική Νότα
Chat
22.09.2012, 13:19

Παράθεση:

Το μέλος Konstantinosoa στις 22-09-2012 στις 12:04 έγραψε...

Προς demary:

Αν ο Νταλάρας, και όχι τώρα που είναι 63, είναι ένας απλός τραγουδιστής, απλά σου αναφέρω ξανά πως είναι ο πρώτος σε πωλήσεις στην ιστορία της Ελληνικής Δισκογραφίας. Και φυσικά δεν υπάρχει τραγουδιστής με σημαντικότερη δισκογραφία, δεδομένου πως έλαβε μέρος αναλογικά σε πολύ περισσότερους απο άλλους συναδέλφους του δίσκους αναφοράς και πλην ίσως του Λεοντή, συνεργάστηκε με τους πάντες.

Είναι επίσης εξαιρετικός δεξιοτέχνης σε πολλά όργανα, μακράν ο πιο επαγγελματίας με την τεχνική έννοια του όρου, δεν συνέχισε να βγάζει και να προωθεί νέα ταλέντα στην σκηνή, με ένα απο τα πιο τελευταία την Ζουγανέλη και σας παραπέμπω σε δήλωση της ιδία. Όλα τα άλλα είναι φθόνος.



Η σημαντικότερη δισκογραφία είναι η περισσότερη δισκογραφία;

Σε ποια όργανα είναι δεξιοτέχνης και δη ο πιο επαγγελματίας και μάλιστα με την τεχνική έννοια του όρου ο Νταλάρας;

Μου φαίνεται ότι μιλάω σε fanboy του Νταλάρα και όχι σε κάποιον αντικειμενικό.


#61   
Hastaroth
Βετεράνος
Chat
22.09.2012, 19:23

Οφείλω να επισημάνω ότι ο Konstantinosoa,μιά μεροληψία υπέρ τού Νταλάρα την έχει.

Πέραν αυτού,δέν υπάρχει αμφιβολία πως ο Νταλάρας είναι ένας πολύ καλός τραγουδιστής/ερμηνευτής-αλλά τίποτε άλλο.Εχει κάνει ερμηνείες ανεπανάληπτες σε τραγούδια ούκ ολίγων δημιουργών,που όμως άν δέν υπήρχαν αυτοί να γράψουν τις μουσικές και τους στίχους,ο Νταλάρας δέν θα είχε τί να ερμηνεύση,αφού ο ίδιος δέν έχει παρουσιάσει ποτέ κάποιο δικό του τραγούδι.Επομένως,το να συγκρίνουμε την προσφορά του με την προσφορά κάποιου που προσθέτει ένα καλλιτεχνικό έργο στην πολιτιστική "δεξαμενή" τής χώρας είναι σάν να συγκρίνουμε την εργασία ενός γεωργού με την εργασία ενός μανάβη.....

Στά τής δηλώσεως τώρα:δέν βλέπω τί λόγο είχε ο Νταλάρας να δηλώση ότι έχει τύψεις που κέρδισε τόσα χρήματα-άν βέβαια την έκανε αυτήν την δήλωση,γιατί στο απόσπασμα τής συνέντευξης που παρέθεσε ο jorge δέν φαίνεται να λέη κάτι τέτοιο.Εχει δουλέψει γιά να βγάλη τα χρήματα αυτά,διότι και ο σωστός επαγγελματίας τραγουδιστής δέν ανεβαίνει στην σκηνή μ'ένα μικρόφωνο και λέει απλώς το τραγούδι.Εχει μελετήσει προηγουμένως τον στίχο,γιά να κατανοήση τί θέλει να πή ο ποιητής,πώς θα το αποδώση αυτό στον κόσμο.Εχει μελετήσει επίσης την μουσική,γιά να εντοπίση την τονική έκταση τού κομματιού,άν μπορή να την "βγάλη" χωρίς να μείνη ξεφούσκωτος στην μέση μιάς φράσης και χωρίς να ξελαρυγγιάζεται κλπ.Ο Νταλάρας τα κάνει όλα αυτά και αφιερώνει χρόνο και κόπο.Δέν αμφισβητώ το γεγονός ότι ευνοήθηκε και προβλήθηκε ίσως περισσότερο από άλλους τραγουδιστές που κι'εκείνοι έχουν δουλέψει γιά να φτάσουν στο όποιο σημείο έφτασαν.Αλλά μαζί με την εύνοια,ο Νταλάρας βάζει και την προσωπική του δουλειά,συνεπώς τα χρήματα που κέρδισε,τα κέρδισε με την δουλειά του και δέν τα έκλεψε.

Αυτά.

  


#62   
Konstantinosoa
Φθασμένος
Chat
22.09.2012, 20:52

Είναι πολύ εύκολο να στιγματίζεις κάποιον ως οπαδό, παρότι απο τα δημοσιεύματα του δείχνει να γνωρίζει απο 
Ελληνική Δισκογραφία και παραθέτει επιχειρήματα και παραπομπές.

Αν μπαίνω στην διαδικασία να γράψω για τον Νταλάρα είναι το να ακουστεί η αλήθεια. 

Ο Αγγελάκας ποιά Αθανασία έχει κερδίσει; Ως φωνή, ως στίχος ή ως μουσική; Δεν είναι καν κορυφαίος. Συγκλονιστικούς λες τους στίχους του Γκάτσου, του Ρίτσου, του Λειβαδίτη, του Τριπολίτη, του Λευτέρη Παπαδόπουλου, του Κ.Χ. Μύρη, του Καρούζου, του Αναγνωστάσκη κ.α. Όχι τις Τρύπες.

Ο Αγγελάκας έχει τέτοια ποιότητα; Μην τρελαθούμε ! Ζήσαμε, ευτυχήσαμε να ζήσουμε στην Ελλάδα την μεγαλύτερη μουσική σκηνή της Ευρώπης ποιοτικά με πάνω απο 20 μεγάλους συνθέτες και ποιητές, μεταξύ 50΄ και 90΄ σχεδόν. Μέτρο σύγκρισης έχουμε. Ακόμα και για την Ροκ με εξαιρετικούς δίσκους όπως το Φλου και τα Απέραντα Χωράφια ή τον Παπακωνσταντίνου.

Όσο για την μουσική τους, τί να σας πω δεν προλαβαίνει να δεχτεί προτάσεις απο το εξωτερικό.

Η κριτική που πάντα έκανε ο Αγγελάκας στον Νταλάρα, άρχεται απο το ότι υπήρξαν συγκάτοικοι και συνεργάτες τρόπον τινά με τον Ρασούλη.

Μιας και έγινε αναφορά στην ποιότητα, μάθε ότι τα πραγματικά μεγάλα νούμερα και σε βάθος χρόνου τα κάνει μόνο η ποιότητα και η αποδοχή απο τον κόσμο. Κανένας εμπορικός της σειράς καλλιτέχνης δεν πούλησε ποτέ πάνω απο 200.000 δίσκους μετά π.χ. απο το 1970. Παλαιότερα τα νούμερα ήταν μικρότερα. 

Όσο για τον Παπάζογλου και τον Ρασούλη, όσο και να μείνουν στην ιστορία την θέση του Νταλάρα δεν θα την αποκτήσουν ποτέ. Ειδικά ο Ρασούλης έκανε 5 δίσκους σημαντικούς και πολλούς άλλους της σειράς. Και φυσικά ήταν πικρόχολος για να μην πω μικρόψυχος... Διαβάστε την βιογραφία του, άντε...!

Γιατί κανένας όσο σημαντικός καλλιτέχνης κι΄αν είναι και ο Ρασούλης ήταν, δεν δικαιολογεί τέτοια συμπεριφορά. 

Και τέλος ο Νταλάρας δεν είναι απλά τραγουδιστής αλλά ολοκληρωμένος μουσικός και απο οικογένεια με μεγάλη μουσική παράδοση. Όσο για τα όργανα που παίζει, προφανώς θα έχετε παίξει και διάφοροι απο το site δίπλα σε καλλιτέχνες όπως ο Ali di Meola kai o Paco de Lucia.

Όσο για την μεροληψία που μου αποδίδεται, δεν δέχομαι καλλιτεχνικά να υποβαθμίζουν απαξιωτικά δήθεν τον Νταλάρα σε επίπεδα Αγελλάκα.

Τέλος για τις τύψεις, και παλαιότερα είχε αναφέρει πως ηχογραφούσε τραγούδια πολιτικά και κοινωνικά με κιθάρα που κόστιζε 2 εκατομμύρια ( κάπου στο 80΄ ). Δεν λέγεται εύκολα το "Χαίρε φτώχια επι παραδείγματι", όταν έχεις αποκατασταθεί οικονομικά. Είναι ανθρώπινο. Ελέγχεσαι ως ένα βαθμό. 


#63   
Konstantinosoa
Φθασμένος
Chat
22.09.2012, 20:55

Όσο για το Fundamental καμια 30 δίσκους αναφοράς απο τους 100 καλύτερους στην Ιστορία της Ελληνικής Δισκογραφίας σου κάνουν; Αν θέλεις μπορώ να σου παραθέσω για να σταματάς να λες κάτι απλώς για να πεις. 


#64   
Fundamental
Περαστική Νότα
Chat
22.09.2012, 20:58

Συνεχίζεις να μην απαντάς όμως σε αυτά που ρώτησα.

Όσο για τους δίσκους "αναφοράς", σύμφωνα με ποιον είναι "αναφοράς";

Είσαι υποκειμενικός.


#65   
freak
Σολίστ
Chat
22.09.2012, 21:18

Κρινετε την καλλιτεχνικη σημαντικοτητα καποιου απο τις πωλησεις, το πόσο επαγγελματιας ειναι ή την παρουσια που εχει κανει στην δισκογραφια? Αν αυτα ειναι τα κριτηρια, τότε ευτυχως που ειμαι απο αλλον πλανητη.


#66   
jorge
Musantiquus , Administrator
Chat
22.09.2012, 22:15

Εδώ ας σχολιάσουμε την επιστολή του Αγγελάκα, τη συνέντευξη του Νταλάρα και ας τους συγκρίνουμε καλλιτεχνικά. Έχει ενδιαφέρον.

Όμως αυτά που ορίζουν την καλλιτεχνική αξία κάποιου γενικώς, ας τα συζητάμε εδώ.


#67   
dimitrib4
Συγχορδία Μινόρε
Chat
23.09.2012, 10:09

όταν μιλάμε για μουσική, σαφώς και είναι υποκειμενικές οι απόψεις.

Προσωπικά, αυτό που είπε ο Νταλάρας, το θεωρώ προσβλητικό για κάθε νοήμων άνθρωπο. Θεωρώ ότι είναι άκρως υποκριτικό, και το γεγονός ότι κάτι τέτοιοι άνθρωποι αντιπροσωπεύουν, σε μεγάλο βαθμό, μουσικά τη χώρα μας, δυστυχώς, με θλίβει για το επίπεδο των συμπατριωτών μου.


#68   
tallos
Φθασμένος
Chat
23.09.2012, 10:33

ο ΑΓΓΕΛΑΚΑΣ ειναι ποιητης,αυτο που κανει ειναι μοναδικο για τα ελληνικα δεδομενα,αν καποιος δεν το καταλαβαινει λογω του οτι δεν εχει την καταληλη παιδεια και ποιοτητα δεν πειραζει.ας συνεχισει να αποθεωνει ΝΑΛΑΡΑ,ΠΑΡΙΟ,ΜΑΡΙΑΝΑ ΤΟΛΗ,ΦΩΤΟΥΛΗ,ΛΕΙΝΤΙ ΓΚΑΓΚΑ και ΚΟΚΚΙΝΟΣΚΟΥΦΙΤΣΑ.ο ΑΓΓΕΛΑΚΑΣ απευθυνεται σε ενηλικους.


#69   
jorge
Musantiquus , Administrator
Chat
23.09.2012, 11:48
Θα ειχε ενδιαφερον αν τα 2 τελευταια posts συνοδευονταν απο αιτιολογηση. Γιατι ειναι υποκριτικο και γιατι ειναι ...μοναδικο για τα ελληνικα δεδομενα;
#70   
demary
Βασική Νότα
Chat
23.09.2012, 12:27

Λοιπόν, για την ιστορία θα πω το εξής...ήμουνα χθες στην πιο όμορφη συναυλία του Αγγελάκα στο θέατρο Ρεματιάς, στην οποία γινόταν το αδιαχώρητο, πολύς κόσμος έμεινε απ΄έξω...κάποιος από το κοινό φώναξε "όχι αλλο Νταλάρα"...αφού γέλασε ο Γιάννης, είπε μέσες -άκρες το εξής: "για να κλείσουμε το θέμα εδώ, θα πω ότι όταν μας κοροιδεύουν μπρος στα μάτια μας, ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ να απαντάμε"...αυτή η κουβέντα του τα λέει ΌΛΑ...και λίγα είπε κατα τη γνώμη μου! Αντί να κολάνε μεροληπτικά κάποιοι στην επιστολή μόνο του Αγγελάκα, ας διαβάσουν προσεχτικά τι λέει στην συνέντευξή του ο Νταλάρας...όταν έχεις τύψεις, λες συγκεκριμένα πράγματα για το πού έφταιξες και όχι δικαιολογίες φτηνές....Για τίποτα δεν ενδιαφέρεται, για τίποτα δεν πονάει ουσιαστικά...ενοχές σου λέει μετά...Αυτά!

Χθες συμμετείχαμε σε μια μυσταγωγία αναφοράς στο ρεμπέτικο, στο ροκ, ακόμα και στο παραδοσιακό με τους απίστευτους ηλεκτρονικούς ήχους του Χρήστου Χαρμπιλα και τις φωνές από τις Διώνες, να έρχονται από κάπου υπόγεια μέσα από τις ρίζες μας για να μας πουν "ξύπνα δεν είναι όνειρο το χιόνι που μας καίει, η φτώχεια είναι πιο φρόνιμη αν νιώθει ότι φταίει"...επίσης ο Γιάννης Α. τραγουδάει συγκλονιστικά, παρ΄ότι δεν έχει κάνει....σολφέζ, αλλά τι λέω τώρα ε;;

[ Το μήνυμα τροποποιήθηκε από τον/την : demary στις 23-09-2012 12:29 ]

[ Το μήνυμα τροποποιήθηκε από τον/την : demary στις 23-09-2012 12:50 ]


#71   
dimitrib4
Συγχορδία Μινόρε
Chat
23.09.2012, 12:36

Είναι υποκριτικό. Το γιατί το αιτιολογεί ο Αγγελάκας. Αν νιώθει τύψεις και ενοχές, πολύ απλά, ας τα διαθέσει σε αυτούς που τα έχουν πραγματικά ανάγκη.

Παραθέτω μία άλλη του δήλωση :

«Σχεδόν όλες τις φορές δεν θα ήθελα να είμαι ο Νταλάρας. Οι άνθρωποι που με αγαπούν για τη μουσική μου, συνομιλούν μέσα από την μουσική. Το άλλο κομμάτι είναι απότοκο της φήμης και της επωνυμίας, που δυστυχώς επειδή εγώ το έχω ζήσει από την πρώτη στιγμή, είναι το κακό κομμάτι της δουλειάς μας. Ή για να μην είμαι πολύ αυστηρός, το μη δημιουργικό»

Συμπέρασμα : όσοι δεν αγαπάτε τον Νταλάρα, δεν μπορείτε να συνομιλήσετε μέσω της μουσικής, είστε απότοκοι της φήμης του και της επωνυμίας του και κακό κομμάτι της δουλειάς όλων των μουσικών (καθώς χρησιμοποιεί το "δουλειά μας", οπότε αυτοανακηρύσσεται και εκπρόσωπος όλων των μουσικών) .Με λίγα λόγια, δεν είστε δημιουργικοί.

Έχω αρχίσει και υποψιάζομαι, ότι ο τύπος πρέπει να τα παίρνει χοντρά από την ΦΑΓΕ, γιατί κάθε φορά που κάνει δηλώσεις, οι μετοχές της ανεβαίνουν στα ύψη

[ Το μήνυμα τροποποιήθηκε από τον/την : dimitrib4 στις 23-09-2012 12:38 ]

[ Το μήνυμα τροποποιήθηκε από τον/την : dimitrib4 στις 23-09-2012 12:45 ]


#72   
AR-ON
Φθασμένος
Chat
23.09.2012, 15:36

Παράθεση:

Το μέλος jorge στις 22-09-2012 στις 22:15 έγραψε...
Εδώ ας σχολιάσουμε την επιστολή του Αγγελάκα, τη συνέντευξη του Νταλάρα και ας τους συγκρίνουμε καλλιτεχνικά. Έχει ενδιαφέρον.

Όμως Jorge, το θέμα IMHO είναι αποκλειστικά το περιεχόμενο της επιστολής του Αγγελάκα για τις "ενοχές" Νταλάρα. Από πού κι ως πού είναι on-topic μια καλλιτεχνική σύγκριση μεταξύ των δύο; Και για να χρησιμοποιήσω το κατά Hastaroth παράδειγμα, πού κολλάει η σύγκριση γεωργού με μανάβη; Μπορεί να μην είναι ένας κοινός μανάβης αλλά ο κορυφαίος της Ελλάδας (είτε σε τζίρο και πωλήσεις, είτε σε αληθινή αξία, δεν μας απασχολεί), όμως πώς θα τον συγκρίνεις με έναν γεωργό; "Κορυφαίο" ή απλά "της σειράς" γεωργό, πάλι δεν μας απασχολεί: σε κάθε περίπτωση, είναι σύγκριση ανόμοιων πραγμάτων, μήλων με πορτοκάλια. Πιστεύω δηλαδή πως η συζήτηση δεν πρέπει να είναι η γνώμη του κάθε σχετικού ή άσχετου για το αν είναι καλύτερος ο Αγγελάκας από το Νταλάρα (βάσει ποιας ιδιότητας άλλωστε;) παρά μόνο αν έκανε καλά ο πρώτος να παρέμβει και αν η παρέμβασή του είναι εύστοχη. Μπορεί μια κόντρα μεταξύ δύο "ονομάτων" να είναι πιπεράτο θέμα και να τραβά το ενδιαφέρον (κουτσομπολίστικα), δεν παύει όμως να είναι άτοπη, όσο απουσιάζει το κοινό μέτρο σύγκρισης.

Τώρα, πέρα των παραπάνω (που ήταν "επί της διαδικασίας"), συνεχίζω παίρνοντας θέση επί της ουσίας της επιστολής Αγγελάκα, όμως στο αμέσως πιο κάτω post, αναδημοσιεύοντας ένα σχετικό μου κείμενό (που στην αρχική του - αρκετά συντομότερη - μορφή ήθελα να στείλω για έγκριση στο e-περιοδικό, όμως με πρόλαβε ο καλός φίλος PHILIPPOSSM με το συγκεκριμένο topic που πρώτος ξεκίνησε).

Ελπίζω να με συγχωρέσετε για το "σεντονάτο" του μήκος, αποτελεί άρθρο και όχι τυπικό post. Kάνω απλά copy-paste (κι ελπίζω ότι κάποιοι λίγοι θα βρουν κουράγιο να το διαβάσουν).


#73   
AR-ON
Φθασμένος
Chat
23.09.2012, 15:38

Angelakas vs Dalaras: μια φθινοπωρινή ιστορία με σασπένς, για ειδωλολάτρες και ειδωλοκλάστες. Ο νόμος "περί ευθύνης αοιδού" και ο σκοτεινός ρόλος του κίτρινου τύπου (ενώ έξω η βρόχα έπεφτε right through…)

 Είναι μεγάλη η απογοήτευση που νιώθω όταν κάθε φορά που ορισμένοι βλέπουν ένα είδωλό τους να δέχεται πυρά και κριτική, αισθάνονται την ανάγκη να υποβαθμίσουν και να αποκαθηλώσουν όχι τα επιχειρήματα αυτής της κριτικής, αλλά την ίδια την οντότητα εκείνου που τολμά να την κάνει. Τα γνωστά του τύπου "ποιός είναι ο αποτυχημένος, ο ζηλόφθονος, ο τίποτας, που τόλμησε να κακολογήσει το αστέρι μας" και δε συμμαζεύεται. Εν τω μεταξύ, σε μια κόντρα μεταξύ δύο, δεν είναι γραμμένο στις πλάκες κανενός προφήτη ότι υποχρεωτικά ο ένας είναι θεός κι ο άλλος μαλάκας: δεν αποκλείεται να είναι και τα δύο πρόσωπα αξιόλογα, έκαστο στο είδος του, ή αντίθετα, να είναι και τα δύο μεγαλόσχημα στο "φαίνεσθαι" και μικρά στο "είναι". Και τέλος πάντων, δυστυχώς για την ευκολία των ηλιθίων, δεν είναι όλα μαύρο ή άσπρο στη ζωή…

 Το θέμα που συζητείται έντονα τις τελευταίες μέρες όχι μόνο εδώ αλλά ίσως και σε κάθε ελληνικό - μουσικό ή όχι - διαδικτυακό forum, είναι η δημόσια επιστολή Αγγελάκα προς Νταλάρα (με αφορμή δήλωση του τελευταίου στο Κυπριακό Down Town ότι νιώθει ενοχές για τα λεφτά που κέρδισε), όπου τον παροτρύνει να το ξεπεράσει μοιράζοντας την περιουσία του στους αναξιοπαθούντες, κρατώντας μόνο τα απολύτως απαραίτητα για την οικογένειά του (για να χωρέσω σε μια σύντομη πρόταση ολόκληρη την είδηση, η οποία αναλυτικότερα εκτίθεται π.χ. εδώ: http://topontiki.gr/article/40418).

 Το σημαντικό δεν είναι πιστεύω η σκληρή γλώσσα στα ιντερνετικά σχόλια της πλειοψηφίας, εκείνων δηλαδή που έσπευσαν να "βγάλουν το καπέλο" στον Αγγελάκα. Το (γραφικό πια, είναι αλήθεια) αντι-Νταλαρικό μένος είναι ένα φαινόμενο που εδώ και πολλά χρόνια δε λέει να φύγει από τη μόδα, λες και ο "θείος" φταίει για όλα τα δεινά που μας κατατρέχουν, λες και η ελληνική μουσική σκηνή είναι πήχτρα στους γνήσιους και τους επαναστάτες, για να μας περισσεύει και να μας εξοργίζει ο σατανάς Νταλάρας. Από την άλλη, ούτε καπνός χωρίς φωτιά υπάρχει, ούτε για το φαινόμενο είναι άμοιρος ευθυνών ο ίδιος ο Ακατανόμαστος (όπως ο πανέξυπνος Τζιμάκος τον βάφτισε μετά την δικαστική απαγόρευση χρήσης του ονόματός του). Όμως αυτό που για μένα έχει το περισσότερο ενδιαφέρον να σταθεί κανείς, είναι ο τρόπος άμυνας πολλών Νταλαρόφιλων "φονταμενταλιστών". Αυτά τα "…έλα μωρέ με αυτόν τον τελειωμένο, που δεν έχει άλλο τρόπο να τον προσέξουμε παρά πιάνοντας στο στόμα του τον άρχοντα, ο βραχνοκόκορας…" κι άλλα τέτοια βαθυστόχαστα (στην προκειμένη περίπτωση για τον Αγγελάκα, παλαιότερα για τον Πανούση, τον Ρασούλη κ.ο.κ. σ’ έναν μακροσκελή - γιατί άραγε; - κατάλογο). Ακόμη κι αν δεν διαφωνήσουμε για την ερμηνευτική σπουδαιότητα, τον επαγγελματισμό και την αξία του Νταλάρα, ακόμη κι αν δεχτούμε την αγνότητα των προθέσεών του σε όλη την καλλιτεχνική του πορεία (αν και ως γνωστόν, ο δρόμος προς την κόλαση είναι στρωμένος με καλές προθέσεις), σε εποχές όπως η τρέχουσα, που δύσκολα βρίσκεις πρότυπα να τα βάλεις κάπου ψηλά για να τα βλέπεις το πρωί που ξυπνάς και να πορεύεσαι τον βίο σου προσπαθώντας να τα φτάσεις,έχει μεγάλη σημασία όχι μόνο ποιους διαλέγεις ως τέτοια πρότυπα και είδωλα, αλλά πάνω από όλα ο τρόπος που τα υπερασπίζεσαι. Κι αυτό το λέω με αφορμή κάποιους απ’ τους φανατικούς "Νταλαριστές", αλλά καθόλου ειδικά και αποκλειστικά για εκείνους…

 Για να απαντήσουμε τώρα στο ερώτημα "έκανε καλά που έβγαλε αυτή την επιστολή ο Αγγελάκας;" και να αποφανθούμε στο αν είναι εύστοχα και καίρια τα όσα εκεί αναφέρει, δεν θα έπρεπε να παίζουν κανένα ρόλο οι υποκειμενικές απόψεις του καθένα μας για την καλλιτεχνική αξία των δύο συγκεκριμένων προσώπων. Ακόμη κι αν μερικοί ψιλο- (έστω και χοντρο-)αντιπαθούνε τον έναν ή τον άλλον, αυτό δεν θα ‘πρεπε να τους εμποδίσει να αναγνωρίσουν το δίκιο, όποιου φυσικά το διαθέτει. Παρόλα αυτά, πριν πω κι εγώ την γνώμη μου για την δημόσια επιστολή, θέλω να είμαι καθαρός, καταθέτοντας τις δικές μου απόψεις για την καλλιτεχνική αξία αμφοτέρων (αν και προσοχή: δεν πρέπει να πέσει κανείς στην παγίδα μιας ανόητης σύγκρισης δύο τελείως ανόμοιων ιδιοτήτων: ο ένας είναι κατά βάση Δημιουργός λόγου και μουσικής, ενώ ο άλλος ερμηνευτής και σολίστας).

 Εξετάζοντάς τους λοιπόν γενικότερα, ως ανθρώπους της μουσικής και του σύγχρονου πολιτισμού μας, για μένα καταρχήν ο Αγγελάκας αποτελεί διαχρονικά έναν από τους ελάχιστους αληθινά εμπνευσμένους Ποιητές αυτής της μικρούλας, καημένης, αμφιλεγόμενης αλλά και τόσο ιδιαίτερης κι αγαπημένης σκηνής που ονομάζουμε Ελληνικό Ροκ. Και μάλιστα γνήσιος και βιωματικός απ’ όσο είμαι σε θέση να γνωρίζω, χωρίς να τον …γνωρίζω. Ποτέ δεν ήταν γιαλαντζί, σαν κάτι επαναστάτες του κώλου (με τα λεφτά του μπαμπά ή τη στήριξη των κομματικών κλικών). Επιπλέον, αποδείχτηκε ένας καινοτόμος μουσικά "χαρτογράφος" με αμίμητο μελωδικό κι ενορχηστρωτικό στίγμα, κάτι που του επέτρεψε να κερδίσει εύκολα την εμπιστοσύνη του αξιολογότερου και ψαγμένου μέρους της γενιάς που ανδρωνόταν τη δεκαετία του80’, μιας κούφιας από αξιόλογα πρότυπα, "κουρασμένης" και σνομπ γενιάς (με απέχθεια σε ότι είναι πολιτικοποιημένο, σε ότι δεν έχει σχέση με εύκολα και γρήγορα κέρδη, σε ότι θύμιζε τα παλαιότερα υψηλά οράματα) και να γίνει ταξιδευτής της. Εύκολο, είναι αλήθεια, λόγω έλλειψης μεγάλου ανταγωνισμού στη ροκ μουσική μας σκηνή, πάντως ποτέ ως σήμερα δεν πρόδωσε αυτή μας την εμπιστοσύνη (δεν είναι και λίγο, αν σκεφτεί κανείς ότι ίσως το top πρότυπο για πλήθος νεοελλήνων ήταν τότε ο …Κωστόπουλος και η νεογιάπικη πασοκίλα!). Κι όλα αυτά τέλος, ΠΑΡΑ το ότι είναι "βραχνοκόκορας" (η ιδιομορφία δηλαδή της φωνής του ανεβάζει το βαθμό δυσκολίας, άρα και την αξία όσων κατάφερε).

 Ξεκαθαρίζω επίσης ότι για μένα ο Νταλάρας δεν είναι ούτε θεός, ούτε διάβολος (ή ίσως, είναι μαζί και θεός και διάβολος). Μια εξαιρετική φωνή, ένας λεπτολόγος και ακούραστος εργάτης και σπουδαίος μάστορας της τέχνης του, ανήσυχος και πρωτοπόρος όσο κανείς, ίσως ο μόνος ντόπιος πραγματικός σταρ (με όλη τη σημασία της λέξης), αλλά ταυτόχρονα κι ένας ικανότατος και συχνά διαπλεκόμενος μαρκετίστας θα τολμούσα να πω, ο αδιαμφισβήτητοςCEO της "Ελληνικό Τραγούδι Μεταπολίτευσης Α.Ε."! Όσοι έζησαν τα δρώμενα του πολιτικού και πολιτιστικού γίγνεσθαι από τη δεκαετία του 70 έως και τα πρώτα χρόνια της νέας χιλιετίας, δεν είναι δύσκολο να φανταστεί τι περιλαμβάνει το πλέγμα δραστηριοτήτων της παραπάνω ανώνυμης (και ενίοτε επώνυμης) "εταιρείας".

 Έτσι θα παραδεχτώ πως ναι Γιάννη Αγγελάκα, η επιστολή σου είναι απόλυτα εύστοχη. Δεν ξέρω όμως κατά πόσο είναι καίρια, ή έστω κοινωνικά χρήσιμη. Γιατί πιο καίριο και χρήσιμο θα ήταν αν έβγαζες κι άλλες, εξίσου καυστικές επιστολές, για άλλα θέματα ή πρόσωπα. Π.χ. μια επιστολή για τα σχολεία που δεν έχουν δασκάλους, για την κατάργηση του ΟΕΔΒ, για τα συγγράμματα που πια θα πληρώνουν οι φοιτητές. Ή μια επιστολή για το 1,5 εκατομμύριο άνεργους, ή για τον κοσμάκη που αφήνουν χωρίς φάρμακα, ή για τα Νοσοκομεία και τις μονάδες εντατικής που κλείνουν. Ή, ή, ή… Αν τώρα έβγαλες κι άλλες τέτοιες επιστολές, αλλά τις θάψανε τα ΜΜΕ και δεν το πήρε κανείς χαμπάρι, συγνώμη και να με συμπαθάς! Φυσικά και δεν είσαι υποχρεωμένος εάν θες να χτυπήσεις κάτι που βλέπεις στραβό, να έχεις πρώτα χτυπήσει όλα τα στραβά του ντουνιά και της παλιοκοινωνίας… Άλλωστε ο καθένας λογικό είναι να ερεθίζεται πρωταρχικά από τα στραβά του σιναφιού του. Το 'πες εξάλλου και στη χθεσινή συναυλία σου στο Θέατρο Ρεματιάς, όταν κάποιος φώναξε "όχι άλλο Νταλάρα": "...για να κλείσουμε το θέμα εδώ, θα πω ότι όταν μας κοροϊδεύουν μπρος στα μάτια μας, ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ να απαντάμε". Αλλά ναι, δε σου κρύβω ότι πολύ θα γούσταρα μια δημόσια επιστολή όχι για το Νταλάρα, αλλά για τους κυβερνήτες μας (τους πάντα βολεμένους, καθώς δεν υπάρχουν έννοιες όπως ανεργία, εξαθλίωση και φτώχια για τους ίδιους και τις οικογένειές τους), οι οποίοι αφού βλέπουν τι ζώα είμαστε, παραμένουν απροκάλυπτοι και ξεδιάντροποι ψεύτες (άλλα έταξαν και άλλα κάνουν λίγες μόλις μέρες μετά τις εκλογές) και στυγνοί εκτελεστές του λαού μέσω της αυστηρότατης τήρησης των εγκληματικών μνημονίων, αυτοί οι μονίμως "οσφυοκάμπτες" απέναντι τόσο στους "κακούς" Γερμανούς, όσο και στους τραπεζίτες, στους εγχώριους εφοπλιστές, εκδότες και καναλάρχες, εν γένει στο 1% που πίνει το αίμα του 99%... Ή πολύ θα χαιρόμουνα μια επιστολή για τους ασήμαντους και "λίγους" ευρωπαίους ηγέτες και το νεοφιλελεύθερο ιερατείο που οδηγεί την Ευρώπη σε διάλυση, επιμένοντας για λιτότητα στους πολίτες από τη μία, δίνοντας γη και ύδωρ στους τραπεζίτες από την άλλη.

 Μα θα μου πεις (και δεν θα ‘χεις άδικο), είναι οι καλλιτέχνες υποχρεωμένοι να βγαίνουν μπροστά και να καταγγέλλουν τέτοια θέματα με επιστολές και δελτία τύπου; Ακόμη και τώρα που είμαστε σε τέτοια οριακή για την επιβίωσή μας - σαν χώρα, σαν λαός - κατάσταση;  Ίσως όχι, δεν ψηφίστηκε ποτέ κάποιος σχετικός νόμος "περί ευθύνης αοιδών"… Ίσως αυτό που πράγματι έχει αληθινή σημασία είναι μόνο η αξία της Τέχνης αοιδών και (πρωτίστως) δημιουργών και το πόσο αυτή επηρεάζει θετικά τους ανθρώπους και την κοινωνία, πηγαίνοντάς τους ένα σκαλί παραπάνω, μέσω του Πολιτισμού που δημιουργούν. Αλλά από την άλλη βρε αδελφέ, στον Αγγελάκα και σε τέτοιου τύπου καλλιτέχνες αναφέρομαι, δε ζήτησα να βγει και να τα πει ο …Πάριος ή η Πέγκυ Ζήνα! Κι όλοι εκείνοι οι ακριβοθώρητοι "πνευματικοί άνθρωποι", κάποτε μας ζαλίζανε πως "εκτός από τον ιμπεριαλισμό, υπάρχει και η μοναξιά" και δεν είχαν άδικο. Όμως πλέον, άλλο τόσο αλήθεια είναι πως "εκτός από τον …Νταλάρα, υπάρχει κι ο ραντιέρικος χρηματοπιστωτικός καζινο-καπιταλισμός", που μάλιστα τα ‘χει τόσο πολύ σκατώσει, ώστε να είναι αφελέστατο να σταματάμε να αναζητούμε καλύτερες μορφές οργάνωσης της κοινωνίας, απλά επειδή τα είχε σκατώσει (διαφορετικά, αλλά εξίσου βρωμερά) εκείνος ο καημένος ο "υπαρκτός" σοσιαλισμός στην πάλαι ποτέ ΕΣΣΔ και την ανατολική Ευρώπη…

 Τώρα, όσο για τις ενοχές Νταλάρα για τα λεφτά που έβγαλε, τι να πει κανείς; Τα έκλεψε; Όχι. Τα δούλεψε σκληρά; Ναι. Έκανε φοροδιαφυγή; όχι (αυτό τουλάχιστον απεφάνθη η δικαιοσύνη για σχετικό θέμα παλαιότερα), αλλά κι αν ο κοινός νους θεωρήσει ότι έκρυψε εισοδήματα, το πιθανότερο αυτά να ήταν πολύ λιγότερα από όσα έκρυβαν κατά μέσο όρο οι συνάδελφοί του. Μήπως δεν άξιζε καλλιτεχνικά; Άξιζε. Σε συνθήκες ελεύθερης αγοράς δε ζούμε; Ζούμε. Εφόσον λοιπόν δεν παρανόμησε, προς τι οι "ενοχές" του;

 Ίσως γιατί (λέω εγώ, τώρα) μέσα στον Νταλάρα να υπάρχουν ακόμη αναμμένες κάποιες σπίθες του νεαρού Γιώργου από την Κοκκινιά, οι οποίες είναι πραγματικά δύσκολο να μην ξεσπαθώνουν με όσο σθένος απέμεινε στις ξέπνοες αδυνατισμένες φωνούλες τους, βλέποντας μια ζωή πλούσια σε ανέσεις και απολαύσεις προερχόμενες από τα κέρδη που βγήκαν …τραγουδώντας τους πόνους του λαού και τα βάσανα της φτωχολογιάς! Και ξέρετε, αν πριν λίγα χρόνια, σε μια κάλπικη εποχή και μια Ελλάδα και καλά "Αμερική των Βαλκανίων" αυτό το lifestyle δεν χτύπαγε τόσο άσχημα, δεν έβγαζε μάτι, σήμερα, με τους μισούς Έλληνες να έχουν χάσει τη μισθωτή δουλειά τους ή το μαγαζί τους ή τους πελάτες τους ή γενικότερα να έχουν απολέσει τη δυνατότητα να κάνουν έστω και μικρά όνειρα για το αύριο, το να έχεις λεφτά και τρελά ακίνητα και το κυριότερο να χαριεντίζεσαι με το πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο, είναι κάπως προκλητικό, καθώς...

"Εγώ είμαι ένας τραγουδιστής του έρωτα και της ζωής 
τραγουδάω για τη φτώχεια για την ξενιτιά 
και για τους ερωτευμένους που 'χουνε φωτιά 
…μ' αγαπούν οι πονεμένοι που 'χουνε ψυχή
κι όλοι οι αδικημένοι μέσα στη ζωή. 
Του λαού τα ντέρτια λέω κι όταν τραγουδάω κλαίω 
γιατί είμαι πονεμένος και στη φτώχεια γεννημένος."


Ανακεφαλαιώνοντας:

Αν ήμασταν Ιταλοί και συζητάγαμε για τον Παβαρότι, ή Αμερικάνοι και μιλάγαμε για τον Τζάκσον, θα ήταν τελείως κενή περιεχομένου η συζήτηση, καθώς δεν υπάρχει τίποτα ιδανικότερο από το να αποκτάς πλούτη μέσω της ατόφιας καλλιτεχνικής σου αξίας, αντί π.χ. μέσω της εκμετάλλευσης άλλων ανθρώπων. Καμιά αντίφαση στο να είσαι λαϊκό είδωλο, έστω κι αν πλούτισες ως συνέπεια αυτού: για τραγουδιστές μιλάμε κι όχι για πολιτικούς. Έλα όμως που εδώ αυτές οι δύο ιδιότητες κάπου μπλέκονται! Βλέπετε, πέρα από την κομματική ένταξη και το βουλευτιλίκι του "ετέρου ήμισυ", εδώ έχουμε να κάνουμε με έναν έντονα πολιτικοποιημένο τραγουδιστή, ο οποίος κατά ένα μεγάλο (όχι 100%, αλλά σημαντικότατο) ποσοστό, βασίστηκε στην "ιδεολογία" του(με ή χωρίς εισαγωγικά) για να γίνει δημοφιλής και ως συνέπεια αυτού να "τα οικονομήσει". Είτε αυτό ήρθε ως συνειδητός σχεδιασμός του, είτε όχι, αν θεωρήσουμε ότι ποτέ δεν κυνήγησε το χρήμα και αυτό ήρθε από μόνο του… Αλήθεια, τον Νταλάρα παρ' ότι ήταν πάντα πρόθυμος να βοηθά το νέο αίμα, γιατί οι περισσότεροι (ειδικά του σιναφιού) τον κατηγορούν, ενώ τον Καζαντζίδη, που ενώ πράγματι ήταν κλειστός, δύσκολος, ίσως και άδικος συχνά χαρακτήρας, οι περισσότεροι πίνουν νερό στο όνομά του; Μήπως ΑΚΡΙΒΩΣ λόγω της προσωπικής ζωής τους; Μήπως επειδή ο Καζαντζίδης, απ' τη στιγμή που εξέφρασε το λαό και μια ολόκληρη εποχή φτώχιας, ξενιτιάς κλπ., προτίμησε να ζήσει σχετικά φτωχικά, αν και αναμφισβήτητα μπορούσε άνετα να είναι πάμπλουτος; Ενώ ο Νταλάρας, που στα λόγια και τις συνεντεύξεις είναι κοντά στο λαό και τα προβλήματά του, την ίδια στιγμή ζει την προσωπική ζωή του (ειδικά τις τελευταίες δεκαετίες) τελείως απόμακρα από τον απλό κόσμο, συγχρωτισμένος μάλιστα (επαγγελματικά αλλά ΚΑΙ προσωπικά) με μπόλικη από τη σαπίλα που διέφθειρε, ξεζούμισε και εντέλει πέταξε σα στυμμένη λεμονόκουπα μια ολόκληρη χώρα; Λέω, μήπως;

 Υ/Γ.: Το φοβερό από την άλλη με την επιστολή Αγγελάκα, είναι τα μέσα που την έκαναν σημαία και την υπερτόνισαν: τα πιο λαϊκίστικα, τα πιο κίτρινα, αυτά που ίσως και ποτέ να μην είχαν γράψει ούτε μια αράδα στο παρελθόν σχετική με το όνομα Αγγελάκας, καθώς το αναγνωστικό τους κοινό ή το ακροατήριό τους μόνο με Αγγελάκα και Τρύπες δεν είχαν σχέση! Γιατί φυσικά ο ίδιος δεν είναι δυνατόν να επέλεξε συγκεκριμένα ΜΜΕ για την δημοσίευση της, η επιστολή ήταν ανοιχτή και δημόσια. Πάντως μεταξύ σοβαρού και αστείου, για μένα ανάμεσα στα δύο κακά, δηλαδή την αλλοτρίωση μεταξύ δηλωμένων πεποιθήσεων και καθημερινής πρακτικής, μεταξύ ιδεολογίας και lifestyle (που ας πούμε ότι είναι το βασικό φάουλ Νταλάρα) και τη σαπίλα (κυρίως πολιτιστική, αλλά και κάθε άλλου είδους) που εκφράζουν διάφορα ανδρείκελα (όπως π.χ. ο ευτραφής νεο-εκδότης "κομιστής", ο intellectual παρουσιαστής με τα ξέκωλα, ο άνθρωπος που μιλά λες και είναι μονίμως μπουκωμένος), προσωπικά τι να πω, θα προτιμούσα να πλύνω τα πόδια του Νταλάρα, παρά να ακουμπήσω με γυμνό χέρι εφημερίδες όπως του εν λόγω (έστω κι αν ήταν το μόνο χάρτινο είδος εντός του WC). Δεν είναι τυχαίο πως τέτοιες φυλλάδες και αντίστοιχα εμετικά (κατά τα άλλα δημοκρατικά) site καλούσαν εμμέσως τις συμμορίες των φασιστικών Ορκ να παρέμβουν ("κάποιος πρέπει να κάνει κάτι…") ενάντια σε καλλιτέχνες που "προσβάλλουν τα χρηστά ήθη και την πατρίδα" (έστω κι αν είναι αμφιλεγόμενο το έργο τους ή το ταλέντο τους). Μα μήπως κάποτε και η Αυριανή δεν ήταν 1η εφημερίδα σε κυκλοφορία; Τα ονόματα έχουν αλλάξει, όχι οι πρακτικές. Α, και να χαιρόσαστε οι fun και την 12ετή (που θα συνεχίσει για 13ο χρόνο) εκπομπή - (Φ)όλα, τροφή σε κάθε λογής λιγούρια για κανένα κωλαράκι ή βυζί, που είναι χειρότερη από Τατιανομεσημεριανάδικα σκουπίδια, γιατί δεν πρόκειται απλά για υποκουλτούρα, αλλά για ένα μαγαζάκι πονηρό και πολιτικά βρώμικο: δείτε π.χ. το "ανθρώπινο" προφίλ που εντέχνως πάει να στήσει στα ναζιστικά χρυσάβγουλα… Φοβάμαι λοιπόν πως ό,τι προβάλλεται τόσο έντονα από κίτρινους λαϊκιστικούς βόθρους - φωλιές φιδιών, ειδικά τώρα που πια τα φίδια βγήκαν για τα καλά από τα αυγά τους, πρέπει να προβληματίζει κάθε δημοκρατικό και (ακόμη) σκεπτόμενο πολίτη, ακόμη κι αν μοιάζει εύστοχο και πετυχημένο. Αλλά τελικά, κάθε λαός μάλλον έχει την ενημέρωση που του αξίζει και φυσικά το μέλλον που τελικά του αξίζει…

[ Το μήνυμα τροποποιήθηκε από τον/την : AR-ON στις 23-09-2012 15:40 ]


#74   
Fundamental
Περαστική Νότα
Chat
23.09.2012, 15:54

Όταν κάποιος δηλώνει ότι αισθάνεται τύψεις, τότε σημαίνει ότι τον βαραίνουν οι ενοχές. Άρα για να κάνει αυτή τη δήλωση ο Νταλάρας για τον εαυτό του, εάν είναι αληθινή έχει κοροιδέψει στο παρελθόν, εάν δεν είναι αληθινή κοροιδεύει στο παρόν.

Όπως και να έχει πρόκειται για κοροιδία.


#75   
jorge
Musantiquus , Administrator
Chat
23.09.2012, 16:42

Παράθεση:

Το μέλος AR-ON στις 23-09-2012 στις 15:36 έγραψε...

Παράθεση:

Το μέλος jorge στις 22-09-2012 στις 22:15 έγραψε...
Εδώ ας σχολιάσουμε την επιστολή του Αγγελάκα, τη συνέντευξη του Νταλάρα και ας τους συγκρίνουμε καλλιτεχνικά. Έχει ενδιαφέρον.

Από πού κι ως πού είναι on-topic μια καλλιτεχνική σύγκριση μεταξύ των δύο;

Σωστά μιλάς Χάρη. Απλά το "κακό" της σύγκρισης πρόλαβε την αντίδραση των συντονιστών. Επίσης ορισμένα "συγκριτικά" posts είχαν ενδιαφέρον, καθώς πολλοί θεωρούν οτι για να κρίνεις κάποιον, πρέπει να είσαι κι εσύ "κάποιος", οπότε έγινε μια ενδιαφέρουσα συζήτηση για το ποιός είναι τελικά ο Αγγελάκας, που κρίνει τον Νταλάρα. Εκτός θέματος, αλλά σίγουρα κάποιοι αναγνώστες θα διάβασαν πράγματα που δεν ήξεραν.


#76   
Hastaroth
Βετεράνος
Chat
23.09.2012, 18:48

Παράθεση:

Το μέλος AR-ON στις 23-09-2012 στις 15:38 έγραψε...

Angelakas vs Dalaras: μια φθινοπωρινή ιστορία με σασπένς, για ειδωλολάτρες και ειδωλοκλάστες. Ο νόμος "περί ευθύνης αοιδού" και ο σκοτεινός ρόλος του κίτρινου τύπου (ενώ έξω η βρόχα έπεφτε right through…)

 Είναι μεγάλη η απογοήτευση που νιώθω όταν κάθε φορά που ορισμένοι βλέπουν ένα είδωλό τους να δέχεται πυρά και κριτική, αισθάνονται την ανάγκη να υποβαθμίσουν και να αποκαθηλώσουν όχι τα επιχειρήματα αυτής της κριτικής, αλλά την ίδια την οντότητα εκείνου που τολμά να την κάνει. Τα γνωστά του τύπου "ποιός είναι ο αποτυχημένος, ο ζηλόφθονος, ο τίποτας, που τόλμησε να κακολογήσει το αστέρι μας" και δε συμμαζεύεται. Εν τω μεταξύ, σε μια κόντρα μεταξύ δύο, δεν είναι γραμμένο στις πλάκες κανενός προφήτη ότι υποχρεωτικά ο ένας είναι θεός κι ο άλλος μαλάκας: δεν αποκλείεται να είναι και τα δύο πρόσωπα αξιόλογα, έκαστο στο είδος του, ή αντίθετα, να είναι και τα δύο μεγαλόσχημα στο "φαίνεσθαι" και μικρά στο "είναι". Και τέλος πάντων, δυστυχώς για την ευκολία των ηλιθίων, δεν είναι όλα μαύρο ή άσπρο στη ζωή…

Ετσι ακριβώς είναι,Χάρη.Κρίνουν (και κατακρίνουν) όχι το μήνυμα,αλλά τον φορέα του.

Παράθεση:

Το μέλος AR-ON στις 23-09-2012 στις 15:38 έγραψε...
Τώρα, όσο για τις ενοχές Νταλάρα για τα λεφτά που έβγαλε, τι να πει κανείς; Τα έκλεψε; Όχι. Τα δούλεψε σκληρά; Ναι. Έκανε φοροδιαφυγή; όχι (αυτό τουλάχιστον απεφάνθη η δικαιοσύνη για σχετικό θέμα παλαιότερα), αλλά κι αν ο κοινός νους θεωρήσει ότι έκρυψε εισοδήματα, το πιθανότερο αυτά να ήταν πολύ λιγότερα από όσα έκρυβαν κατά μέσο όρο οι συνάδελφοί του. Μήπως δεν άξιζε καλλιτεχνικά; Άξιζε. Σε συνθήκες ελεύθερης αγοράς δε ζούμε; Ζούμε. Εφόσον λοιπόν δεν παρανόμησε, προς τι οι "ενοχές" του;

 Ίσως γιατί (λέω εγώ, τώρα) μέσα στον Νταλάρα να υπάρχουν ακόμη αναμμένες κάποιες σπίθες του νεαρού Γιώργου από την Κοκκινιά, οι οποίες είναι πραγματικά δύσκολο να μην ξεσπαθώνουν με όσο σθένος απέμεινε στις ξέπνοες αδυνατισμένες φωνούλες τους, βλέποντας μια ζωή πλούσια σε ανέσεις και απολαύσεις προερχόμενες από τα κέρδη που βγήκαν …τραγουδώντας τους πόνους του λαού και τα βάσανα της φτωχολογιάς! Και ξέρετε, αν πριν λίγα χρόνια, σε μια κάλπικη εποχή και μια Ελλάδα και καλά "Αμερική των Βαλκανίων" αυτό το lifestyle δεν χτύπαγε τόσο άσχημα, δεν έβγαζε μάτι, σήμερα, με τους μισούς Έλληνες να έχουν χάσει τη μισθωτή δουλειά τους ή το μαγαζί τους ή τους πελάτες τους ή γενικότερα να έχουν απολέσει τη δυνατότητα να κάνουν έστω και μικρά όνειρα για το αύριο, το να έχεις λεφτά και τρελά ακίνητα και το κυριότερο να χαριεντίζεσαι με το πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο, είναι κάπως προκλητικό, καθώς...

"Εγώ είμαι ένας τραγουδιστής του έρωτα και της ζωής 
τραγουδάω για τη φτώχεια για την ξενιτιά 
και για τους ερωτευμένους που 'χουνε φωτιά 
…μ' αγαπούν οι πονεμένοι που 'χουνε ψυχή
κι όλοι οι αδικημένοι μέσα στη ζωή. 
Του λαού τα ντέρτια λέω κι όταν τραγουδάω κλαίω 
γιατί είμαι πονεμένος και στη φτώχεια γεννημένος."


Ανακεφαλαιώνοντας:

Αν ήμασταν Ιταλοί και συζητάγαμε για τον Παβαρότι, ή Αμερικάνοι και μιλάγαμε για τον Τζάκσον, θα ήταν τελείως κενή περιεχομένου η συζήτηση, καθώς δεν υπάρχει τίποτα ιδανικότερο από το να αποκτάς πλούτη μέσω της ατόφιας καλλιτεχνικής σου αξίας, αντί π.χ. μέσω της εκμετάλλευσης άλλων ανθρώπων. Καμιά αντίφαση στο να είσαι λαϊκό είδωλο, έστω κι αν πλούτισες ως συνέπεια αυτού: για τραγουδιστές μιλάμε κι όχι για πολιτικούς. Έλα όμως που εδώ αυτές οι δύο ιδιότητες κάπου μπλέκονται! Βλέπετε, πέρα από την κομματική ένταξη και το βουλευτιλίκι του "ετέρου ήμισυ", εδώ έχουμε να κάνουμε με έναν έντονα πολιτικοποιημένο τραγουδιστή, ο οποίος κατά ένα μεγάλο (όχι 100%, αλλά σημαντικότατο) ποσοστό, βασίστηκε στην "ιδεολογία" του(με ή χωρίς εισαγωγικά) για να γίνει δημοφιλής και ως συνέπεια αυτού να "τα οικονομήσει". Είτε αυτό ήρθε ως συνειδητός σχεδιασμός του, είτε όχι, αν θεωρήσουμε ότι ποτέ δεν κυνήγησε το χρήμα και αυτό ήρθε από μόνο του… Αλήθεια, τον Νταλάρα παρ' ότι ήταν πάντα πρόθυμος να βοηθά το νέο αίμα, γιατί οι περισσότεροι (ειδικά του σιναφιού) τον κατηγορούν, ενώ τον Καζαντζίδη, που ενώ πράγματι ήταν κλειστός, δύσκολος, ίσως και άδικος συχνά χαρακτήρας, οι περισσότεροι πίνουν νερό στο όνομά του; Μήπως ΑΚΡΙΒΩΣ λόγω της προσωπικής ζωής τους; Μήπως επειδή ο Καζαντζίδης, απ' τη στιγμή που εξέφρασε το λαό και μια ολόκληρη εποχή φτώχιας, ξενιτιάς κλπ., προτίμησε να ζήσει σχετικά φτωχικά, αν και αναμφισβήτητα μπορούσε άνετα να είναι πάμπλουτος; Ενώ ο Νταλάρας, που στα λόγια και τις συνεντεύξεις είναι κοντά στο λαό και τα προβλήματά του, την ίδια στιγμή ζει την προσωπική ζωή του (ειδικά τις τελευταίες δεκαετίες) τελείως απόμακρα από τον απλό κόσμο, συγχρωτισμένος μάλιστα (επαγγελματικά αλλά ΚΑΙ προσωπικά) με μπόλικη από τη σαπίλα που διέφθειρε, ξεζούμισε και εντέλει πέταξε σα στυμμένη λεμονόκουπα μια ολόκληρη χώρα; Λέω, μήπως;

 

Νομίζω πως αυτό το κομμάτι τού κειμένου σου αποτελεί την πιό σωστή εξήγηση γιά την ύπαρξη αυτού τού αντι-Νταλαρικού μένους σε μεγάλο κομμάτι τού κόσμου-δηλαδή η αναντιστοιχία προσωπικής ζωής και καλλιτεχνικής συμπεριφοράς τού συγκεκριμένου καλλιτέχνη.

ΥΓ.Στο εξώφυλλο κάποιου περιοδικού,πρίν πολλά χρόνια,είχα δεί την εξής γελοιογραφία:μιά καρικατούρα με το κεφάλι τού Νταλάρα και σ'ένα κυκλάκι (που υποτίθεται περιείχε τα λεγόμενά του) το κείμενο "με τραγούδια γιά την φτώχεια και την ξενιτιά,τα κονομάω κανονικά").....


-----------------
Τίς πιό καλές σου στιγμές τίς είχες ζήσει στο χτές που δέν θυμόσουν

[ Το μήνυμα τροποποιήθηκε από τον/την : Hastaroth στις 23-09-2012 18:50 ]


#77   
tallos
Φθασμένος
Chat
23.09.2012, 22:44

Παράθεση:

Το μέλος jorge στις 23-09-2012 στις 11:48 έγραψε...

Θα ειχε ενδιαφερον αν τα 2 τελευταια posts συνοδευονταν απο αιτιολογηση. Γιατι ειναι υποκριτικο και γιατι ειναι ...μοναδικο για τα ελληνικα δεδομενα;

ο AR-ON εξηγει γιατι ειναι μοναδικος ο αγγελακας


#78   
freak
Σολίστ
Chat
24.09.2012, 04:23

Κανενας δεν ειναι μοναδικος. Μην τρελαθουμε κιολας.


#79   
Konstantinosoa
Φθασμένος
Chat
24.09.2012, 09:11

Ο καθένας μπορεί ν αναβιβάζει αυτόν που ακολουθεί κάτω απο τις προσωπικές συνθήκες και προτιμήσεις που τον ακολουθεί.

Το αντι-νταλαρικό μένος ανέλυσα απο που άρχεται: Απο τη διαμάχη Ρασούλη - Νταλάρα (ανάλογα έχει πει και για την Αλεξίου και και κάποια ψήγματα και για τον Αγγελάκα), τους συνεργάτες του, Αγγελάκα, Άκη Πάνου, εμμέσως κάποια στιγμή τον Καζαντζίδη κ.α. και τέλος απο όσους συμμετείχαν στις σχετικές δίκες όπως τον Πανούση και τον Λαζόπουλο. Φυσικά η συμμετοχή του Νταλάρα για την Κύπρο, ήταν το τελειωτικό όσον αφορά την Αριστερά. 

Κατα τα άλλα η κριτική όλων αυτών είναι αντικειμενική.

Ποτέ δεν μου άρεσε ο Αγγελάκας και συνέκρινα το ανάστημα του με άλλους και τη δουλειά του. Κανείς δεν μου απήντησε παρα μόνο διάφορα γενικόλογα του τύπου είναι ποιητής κ.τ.λ. Το να συγκρίνω αυτόν με τον Σιδηρόπουλο, τον Τουρνά ή τον Παπακωνσταντίνου το θεωρώ ιεροσυλία, δεν μιλάμε καν για την φωνή ή την ποιητική του, καθώς στην Ελλάδα έχουν μελλοποιηθεί - εργαστεί πάνω στο τραγούδι κορυφαίοι Έλληνες ποιητές.

Για το γιατί είναι κορυφαίος και να παραθέσω καμια 30 δίσκους αναφοράς με το σύμπαν των Ελλήνων συνθετών και ποιητών, δεν ξέρω αν έχει νόημα. Αν επιθυμεί κάποιος να το κάνω για να δούμε πόσο εμπορικός αλλά όχι ποιοτικός είναι...

Επειδή επίσης έγινε αναφορά απαξιωτική μεταξύ άλλων (προφανώς απο άμουσο και έχω επίγνωση του τί λέω), για τον Γιάννη Πάριο, απλά ο Γιάννης Πάριος είναι η φωνάρα, είναι 2ος σε πωλήσεις στην Ιστορία της Ελληνικής Δισκογραφίας και ο ίδιος ο Καζαντζίδης, που δεν χάριζε καλή κουβέντα για κανέναν (ούτε για την Μαρινέλλα καν), τον παραδέχτηκε σαν τον κορυφαίο τραγουδιστή του έρωτα. Αλλα ξέχασα ο έρωτας είναι β΄ διαλογής. Φυσικά κάπου στα 60 είναι λογικό οι δίσκοι του να είναι επαναλήψεις. Επίσης ο Πάριος έδωσε στην Ελληνική Δισκογραφία, μερικά απο τα ωραιότερα τραγούδια, κυρίως σε ποίηση και δευτερευόντως σε μουσική.

Όταν τραγουδάς τραγούδια όπως τον Τραγουδιστή ή το Χαίρε Φτώχεια, το ξαναγράφω είναι λογικό να ελέγχεσαι εσωτερικά ακόμα και αν μπορείς να τα πεις. Και αυτό είναι υγιές.

Όσο για το περίφημο ακατανόμαστος: Είναι ντροπή και αναξιοπρέπεια να αποκαλείς κάποιον χωρίς όνομα. Πολύ περισσότερο να τον συκοφαντείς ότι τα πήρε για την Άμυνα απο την Κύπρο. Ο οποιοσδήποτε έντιμος και θεμιτά θιγμένος θα έκανε το λιγότερο μήνυση... Ανάλογα μίλησε και για την συναυλία για τον Καζαντζίδη, αλλά η Μαρινέλλα ούτε καταδέχτηκε να σχολιάσει αυτόν και τον Τριανταφυλλόπουλο. Δεν άξιζε τον κόπο.

Αν τα είχε πάρει για την Κύπρο, οι Κύπριοι σήμερα θα τον μισούσαν. Τον λατρεύουν αντίθετα. Επίσης έκανε δύο υπέροχους δίσκους για την Κύπρο. Υπέροχους ! Παρότι ο Νταλάρας, η ΜΙΝΟΣ στον Μέγα δημοσιοσχετίστα αρνήθηκε την παραγωγή και ανέλαβε μόνο την διανομή..... Η Κύπρος πονάει ακόμα....

Και κάτι τελευταίο: Το ποιός πονάει για το χρήμα το έδειξε το συνάφι του, που στις καρέκλες που τον πετούσαν κρύφτηκε...μην έχει περιστατικά ανάλογα και στις δικές τους συναυλίες.  


#80