ελληνική μουσική
100 online   ·  205.982 μέλη

Προς τιμήν Νίκου Καζαντζάκη

Mousikodifis
Συγχορδία Μινόρε
Chat
29.10.2012, 21:55

Ο Καζαντζάκης είναι το κλασικό παράδειγμα επαλήθευσης της παροιμίας «Γιάννης κερνάει, Γιάννης πίνει».

Πώς απέκτησε ο συγκεκριμένος τη λεγόμενη «παγκοσμιότητα». Όταν παραιτήθηκε από την κυβέρνηση Πλαστήρα το 1947 και μπήκε στην επιτροπή μορφωτικών υποθέσεων της ΟΥΝΕΣΚΟ, έδωσε εντολή να μεταφρασθούν σε πολλές γλώσσες τα βιβλία του. Αυτό όμως που του έδωσε την περίφημη «διεθνή αναγνώριση» ήταν η δήλωσή του για τον «ελευθερωτή Σοβιετικό στρατό» που μπήκε στη Βουδαπέστη για να συνετίσει τους Ούγγρους εργάτες που είχαν γίνει εν τω μεταξύ πράκτορες της CIA. Έτσι όλα τα κομμουνιστικά κόμματα στον κόσμο αβάνταραν για «μεγάλο συγγραφέα» αυτόν τον ατάλαντο.

Υ.Γ. Γνωρίζετε γιατί ο Καζαντζάκης δεν αφωρίσθηκε όπως θα έπρεπε για τα βλάσφημα έργα του από την Εκκλησία; Ήταν αντίθετος σε αυτό ο άθλιος λατινόφρων και οικουμενιστής Αθηναγόρας (και επίσης μασόνος όπως ο Καζαντζάκης) ο οποίος μάλιστα μονομερώς και χωρίς καμμία συνεννόηση με τις υπόλοιπες Ορθόδοξες εκκλησίας ήρε τα αναθέματα του 1054 με τον αντίχριστο Πάπα και δέχθηκε ως αδελφούς τους αιρετικούς Παπικούς. Αυτός ο άνθρωπος αρνήθηκε να αφορίσει τον αιρετικό Καζαντζάκη. Όμοιος ομοίω αεί πελάζει λένε.

[ Το μήνυμα τροποποιήθηκε από τον/την : Mousikodifis στις 29-10-2012 22:01 ]

[ Το μήνυμα τροποποιήθηκε από τον/την : Mousikodifis στις 29-10-2012 22:04 ]


#21   
noizreduction
Βετεράνος
Chat
29.10.2012, 22:00

Για να κρινεις ενα καλλιτεχνη, δεν κοιτας μονο τη ζωη του ( αλλιως και ο Μπρεχτ πχ τωρα θα ηταν στα αζητητα, μην αναφερω τον Νταλι ), αλλα κυριως το εργο που εχει αφησει!

Για θυμησε μου ποσα βιβλια του εχεις διαβασει;






#22   
Mousikodifis
Συγχορδία Μινόρε
Chat
29.10.2012, 22:03

Διάβασα τον «Αλέξη Ζορμπά» και δεν έχω διάθεση να διαβάσω κανένα άλλο. Για τα υπόλοιπα αρκούμαι στις κρίσεις ανθρώπων τους οποίους εμπιστεύομαι και τα έχουν διαβάσει.


#23   
guevara
Συγχορδία Ματζόρε , Forum Moderator
Chat
29.10.2012, 22:06

Στα 16 πήρα στα χέρια μου ένα βιβλίο που λεγόταν ''ο Χριστός ξανασταυρώνεται''. Ξεκίνησα να το διαβάζω κι η αλήθεια είναι πως παραξενεύτηκα. Κι αυτό γιατί στις πρώτες σελίδες ο συγγραφέας δίνει την υπόθεση του έργου (μιλά για το περιεργο εθιμο του χωριού και μοιράζει τους ''ρόλους'' του Χριστού και των αποστόλων στους κατοικους του χωριου). Η απορία μου ήταν η εξής: Πως γίνεται σε ένα βιβλίο 400-500 σελ να περιγράφεται ΜΟΝΟ μια ιστοριούλα με τους κατοικους να ''παιζουν'' θρησκευτικούς ρόλους; Κι εκεί εμφανίζεται ένα φαινομενικά άσχετο θέμα...κάποιοι πρόσφυγες με έναν παπα για μπροστάρη...Το πράγμα σοβαρεύει...Η πλοκή και η δράση αλλαζουν ξαφνικά...Δραματικό απρόοπτο...Η δεύτερη απορία μου: ''Μα πώς θα ''παντρέψει τις δυο ιστορίες''...

Η αναγνωση του έργου κράτησε 2 μέρες (ναι Χάρη σε καταλαβαίνω, κι εγω το άφηνα όταν έκλειναν τα μάτια μου)

Οι απαντήσεις δόθηκαν ξεκάθαρα...οι 2 φαινομενικά ασύνδετες μεταξύ τους ιστορίες ''παντρεύτηκαν'' μαεστρικά...και με ένα πλήθος φιλοσοφικών στοχασμών η...ιστοριούλα που σκεφτόμουν αρχικά έγινε έργο...και ενω διαβάζοντας είχα ξεχασει τελείως πως οι πρωταγωνιστές είχαν αναλάβει ''ρόλους'' έρχεται το τέλος του έργου να μου δείξει πως όλοι οι πρωταγωνιστές ενσάρκωσαν αθελα τους ακριβως τους ρόλους που τους δόθηκαν...πρόδωσαν...αρνηθηκαν...συμπαρασταθηκαν...σκοτωσαν....

Εκλεισα το βιβλίο και θυμαμαι ότι δεν μπορουσα να συνελθω....ένιωσα σαν να ηταν το πρωτο βιβλιο που διαβασα ποτε...

Και είχα και μια τελευταία απορια: ετυχε να γράψει ενα τέτοιο βιβλίο;;;

Η απαντηση της τελευταίας μου απορίας βρίσκεται....στη βιβλιοθηκη μου....έχω όλο το έργο του Καζαντζάκη....

Υ.Γ.: Μάλλον δεν έτυχε...


#24   
noizreduction
Βετεράνος
Chat
29.10.2012, 22:08

Με μια αναγνωση ενος βιβλιου και με περιληψεις απο τριτους ( που εμπεριεχουν κι ερμηνευτικα σχολια να υποθεσω ) δεν μπορεις να κρινεις το εργο κανενος.

Ευχαριστω που απαντησες κι απεδειξες πως ο μεσαιωνισμος και ο σκοταδισμος επιβιωνουν σε καποιες μεριδες των ζηλωτων "Χριστιανων". Ευτυχως, για ολους τους υπολοιπους Χριστιανους, η Τεχνη ειναι παντα ενα σημειο που θα μας δωσει τροφη για σκεψεις.


#25   
guevara
Συγχορδία Ματζόρε , Forum Moderator
Chat
29.10.2012, 22:08

Συνεχίζονται τα ακλονητα επιχειρηματα: ''ξερω μονο ενα βιβλιο του αλλα μου ειπαν οτι τα αλλα ειναι χαλια''

χαχαχαχαχαχα...


#26   
Mousikodifis
Συγχορδία Μινόρε
Chat
29.10.2012, 22:13

Δεν υπάρχει περίπτωση να χαλάσω τον χρόνο μου για τον συγκεκριμένο. Έχω σημαντικώτερα πράγματα να κάνω και να διαβάσω.


#27   
mary_omikron
Βετεράνος , Forum Moderator
Chat
29.10.2012, 22:15

Η πρόταση του Χάρη είναι τέλεια.. και σπεύδω να την υλοποιήσω -λίγο προσθετικά Smile- με μικρό (τυχαίο) απόσπασμα από Καπετάν Μιχάλη και ας πάρει σκυτάλη ο επόμενος (εφ΄όσον επιθυμεί) για ό,τι θέλει από Καζαντζάκη ή και από το ίδιο βιβλίο για να το συνεχίσουμε Smile

""Βρουχήθηκε ο καφενές, οι αγάδες πέταξαν πέρα τα μαρκούτσια, ανασηκώθηκαν. Οι πιο τολμηροί πασπάτεψαν βιαστικά τα κόκκινα ζωνάρια τους για μαχαίρι, οι γέροι άπλωσαν τα χέρια, φώναξαν:

- Αε στο καλό σου καπετάν Μιχάλη, μη μας βάλεις στα αίματα!

Μα αυτός ήσυχος, βαρύς, έπαιζε τον βούρδουλα στον αέρα :

-Όξω! Οξω! φώναξε, θέλω να πιώ τον καφέ μοναχός μου.

Ο μουεζίνης αν και ηταν γέρος δε βάσταξε. Πήδηξε από το πατάρι όπου κάθουνταν διπλοπόδι.

- Δε θα σου γίνει εφέτο το κέφι καπετάν Μιχάλη, ούρλιαξε. Δεν μπορείς εσύ κάθε χρόνο να μας ρεζιλεύεις, δε θα βγεις ζωντανός τη φορά ετούτη από δω μέσα, ταβλόπιστε!

Ενας νταής τουρκαλάς λυπήθηκε το γερο-μουεζίνη, μπήκε μπροστά. Ανάσπασε από τη ζώνη του ένα φαρδύ δίστομο λάζο και χύθηκε στον καβαλάρη. Μα ο καπετάν Μιχάλης έσκυψε, τον άρπαξε απ τον αρμό του χεριού, τον έσφιξε, και το μπράτσο του νιού τουρκαλά μαράθηκε, παράδωκε το λάζο. Ο καπετάν Μιχάλης τον κάρφωσε στη σέλα της φοράδας του και σήκωσε πάλι το βούρδουλα:

- Οξω! Οξω! μούγκρισε πάλι. Οξω!...... "" (καπετάν Μιχάλης σελ.159 εκδόσεις Ελένη Ν.Καζαντζάκη)

-  


#28   
noizreduction
Βετεράνος
Chat
29.10.2012, 22:16

Παράθεση:

Το μέλος Mousikodifis στις 29-10-2012 στις 22:13 έγραψε...

Δεν υπάρχει περίπτωση να χαλάσω τον χρόνο μου για τον συγκεκριμένο. Έχω σημαντικώτερα πράγματα να κάνω και να διαβάσω.





Σαφως....Innocent Ομως το χρονο για να κανεις κριτικη εχοντας διαβασει μονο ενα βιβλιο, τον ειχες!


I rest my case...{#emotions_dlg.eek}


#29   
LlamaWithHat
Σολίστ
Chat
29.10.2012, 22:24

Excuse me το topic λέγεται "Προς τιμήν Νίκου Καζαντζάκη" όχι "σκουπίζουμε τα σάλια του Mousikodifis."

Είμαι σίγουρος πως οι γονείς του πληρώνουν άτομο για να το κάνει αυτό. 


#30   
Mousikodifis
Συγχορδία Μινόρε
Chat
29.10.2012, 22:26

Παράθεση:

Το μέλος noizreduction στις 29-10-2012 στις 22:16 έγραψε...

Παράθεση:

Το μέλος Mousikodifis στις 29-10-2012 στις 22:13 έγραψε...

Δεν υπάρχει περίπτωση να χαλάσω τον χρόνο μου για τον συγκεκριμένο. Έχω σημαντικώτερα πράγματα να κάνω και να διαβάσω.





Σαφως....Innocent Ομως το χρονο για να κανεις κριτικη εχοντας διαβασει μονο ενα βιβλιο, τον ειχες!


I rest my case...{#emotions_dlg.eek}



Εσείς δηλαδή όπου κάνετε κριτική έχετε διαβάσει όλα τα κείμενα;

Δεν ξέρω ότι είχαμε και τέτοια υποχρέωση;

Μήπως όμως τα υπόλοιπα είναι καλύτερα; Μήπως δε γράφει σε αυτήν την κακόηχια δημοτικιά; Μήπως δεν είναι βλάσφημος; Πέφτω κάπου έξω;

Κριτική έχω το δικαίωμα να κάνω κι ας έχω διαβάσει μόνο ένα. Εκτός αν μου πείτε για την Οδύσσεια που ξεκίνησα να διαβάζω μερικούς στίχους και είπα μέσα μου ότι δε γίνεται κάποιος να έχει γράψει τόσο ανυπόφορο κείμενο... Μα τόσο ανυπόφορο κείμενο...

Υ.Γ. Οι αρνητικές σας λογίζονται για μένα ως παράσημα.

[ Το μήνυμα τροποποιήθηκε από τον/την : Mousikodifis στις 29-10-2012 22:30 ]


#31   
noizreduction
Βετεράνος
Chat
29.10.2012, 22:33

Συνεχιζοντας στη πραγματικη ροη της συζητησης:



"Ο Χριστός είναι παντού, τριγυρίζει απόξω από το χωριό μας, χτυπάει την πόρτα μας, στέκεται και ζητιανεύει απόξω από την καρδιά μας. Φτωχός, πεινασμένος, άστεγος είναι ο Χριστός"

Απο το "Ο Χριστος ξανασταυρωνεται", μια απο τις πιο διδακτικες ατακες του βιβλιου.


( προτεινω να μη το συνεχισουμε με τον σκοταδιστη. Η αδιαφορια ειναι ο "θανατος" του )


-----------------

Dreamcatcher Music DreamCatcher

[ Το μήνυμα τροποποιήθηκε από τον/την : noizreduction στις 29-10-2012 22:34 ]


#32   
noizreduction
Βετεράνος
Chat
29.10.2012, 22:38

Και ενα κομματι απο το προλογο του βιβλιου "Ο τελευταιος πειρασμος"

«Η δυαδική υπόσταση του Χριστού στάθηκε για μένα πάντα βαθύ, ανεξερεύνητο μυστήριο· η λαχτάρα, η τόσο ανθρώπινη, η τόσο υπεράνθρωπη, να φτάσει ο άνθρωπος ως το Θεό – ή πιο σωστά: να επιστρέψει ο άνθρωπος στο Θεό και να ταυτισθεί μαζί του· η νοσταλγία αυτή, η τόσο μυστική και συνάμα τόσο πραγματική, άνοιγε μέσα μου πληγές και πηγές μεγάλες. Από τη νεότητά μου η πρωταρχική αγωνία μου, από όπου πήγαζαν όλες μου οι χαρές κι όλες μου οι πίκρες, ήταν τούτη: η ακατάπαυτη, ανήλεη πάλη ανάμεσα στο πνέμα και στη σάρκα. Μέσα μου παμπάλαιες ανθρώπινες και προανθρώπινες σκοτεινές δυνάμεις του Πονηρού· μέσα μου παμπάλαιες ανθρώπινες και προανθρώπινες φωτερές δυνάμεις τού Θεού· κι η ψυχή μου ήταν η παλαίστρα όπου οι δύο τούτοι στρατοί χτυπιούνταν κι έσμιγαν. Αγωνία μεγάλη· αγαπούσα το σώμα μου, και δεν ήθελα να χαθεί· αγαπούσα την ψυχή μου, και δεν ήθελα να ξεπέσει· μαχόμουν να φιλιώσω τις δύο αυτές αντίδρομες κοσμογονικές δυνάμες, να νιώσουν πως δεν είναι οχτροί, είναι συνεργάτες, και να χαρούν, να χαρώ κι εγώ μαζί τους, την αρμονία.

Κάθε άνθρωπος είναι θεάνθρωπος, σάρκα και πνέμα· να γιατί το μυστήριο του Χριστού δεν είναι μονάχα μυστήριο μιας ορισμένης θρησκείας· είναι πανανθρώπινο· σε κάθε άνθρωπο ξεσπάει η πάλη Θεού και ανθρώπου και συνάμα η λαχτάρα της φίλιωσης. Τις περισσότερες φορές η πάλη αυτή είναι ασύνειδη, βαστάει λίγο, δεν αντέχει μια αδύνατη ψυχή να αντιστέκεται καιρό πολύ στην σάρκα· βαραίνει, γίνεται και αυτή σάρκα, κι ο αγώνας παίρνει τέλος. Μα στους υπεύθυνους ανθρώπους, που έχουν μερόνυχτα καρφωμένα τα μάτια τους στο ανώτατο Χρέος, η πάλη ανάμεσα στη σάρκα και στο πνέμα ξεσπάει χωρίς έλεος και μπορεί να βαστάξει ως το θάνατο.

Ποτέ δεν ακολούθησα με τόσο τρόμο την αιματωμένη πορεία του στο Γολγοθά, ποτέ δεν έζησα με τόση ένταση, με τόση κατανόηση αγάπη το Βίο και τα Πάθη τού Χριστού, όσο τις μέρες και τις νύχτες που έγραφα τον Τελευταίο Πειρασμό. Γράφοντας την εξομολόγηση ετούτη της αγωνίας και της μεγάλης ελπίδας του ανθρώπου ήμουν συγκινημένος τόσο που τα μάτια μου βούρκωναν· δεν είχα νιώσει ποτέ με τόση γλύκα, με τόσο πόνο να πέφτει στάλα στάλα το αίμα του Χριστού στην καρδιά μου.

Γιατί ο Χριστός, για ν’ ανέβει στην κορυφή της θυσίας, στο Σταυρό, στην κορυφή της εξαΰλωσης, στο Θεό, πέρασε όλα τα στάδια του αγωνιζόμενου ανθρώπου. Όλα, και γι’ αυτό κι ο πόνος του΄μας είναι τόσο γνώριμος και τον πονούμε, κι η τελική νίκη του μας φαίνεται τόσο και δικιά μας μελλούμενη νίκη. O,τι είχε βαθιά ανθρώπινο ο Χριστός, μας βοηθάει να τον καταλάβουμε και να τον αγαπήσουμε και να παρακολουθούμε τα Πάθη του σαν να’ ταν δικά μας πάθη. Αν δεν είχε μέσα του το ζεστό ανθρώπινο στοιχείο, δε θα μπορούσε ποτέ με τόση σιγουράδα και τρυφερότητα να αγγίξει την καρδιά μας· και δε θα μπορούσε να γίνει πρότυπο στη ζωή μας. Αγωνιζόμαστε κι εμείς, τον βλέπουμε κι αυτόν να αγωνίζεται και παίρνουμε κουράγιο· βλέπουμε, δεν είμαστε ολομόναχοι στον κόσμο, αγωνίζεται κι αυτός μαζί μας».


Ποσο πιο ξεκαθαρο μπορει να γινει? Smile


#33   
Mousikodifis
Συγχορδία Μινόρε
Chat
29.10.2012, 22:50

Παράθεση:

Το μέλος noizreduction στις 29-10-2012 στις 22:38 έγραψε...
Ποσο πιο ξεκαθαρο μπορει να γινει? Smile



...Το ότι ο συγκεκριμένος πρόλογος δεν είναι τίποτε περισσότερο παρά η μετάφορά αυτούσιας της Γνωστικής διδασκαλίας όπως αυτήν τη διδάχθηκε μέσα από τις τεκτονικές στοές όπου μαθήτευσε ο Καζαντζάκης;

Ο Καζαντζάκης, όπως αποδεικνύεται καταφανέστατα από αυτόν τον πρόλογο, ήταν αιρετικός Γνωστικός με μανιχαϊστικές προεκτάσεις. Μία αρχαία αίρεση η οποία υπήρχε προ της εμφάνισης του Χριστιανισμού αλλά με την εμφάνιση του Χριστιανισμού προσκολλήθηκε σε αυτόν. Οι Γνωστικές διδασκαλίες μεταφέρθηκαν κυρίως μέσω των τεκτονικών στοών. Δεν είναι τυχαίο που και στην υπόλοιπη Δυτική Ευρώπη αλλά και στην Ελλάδα όσοι μετέφεραν αυτές τις διδασκαλίες ήταν μέλη στοών. Βλέπε Γκαίτε, Σίλλερ, Νίτσε, Καζαντζάκης, Σικελιανός κλπ.


Περιληπτικά, ο Γνωστικισμός θεωρεί ότι ο Δημιουργός Θεός είναι κακός (φεύ!) και δεν νοιάζεται για τους ανθρώπους οι οποίοι έχουν μέσα τους εξ ίσου το καλό και το κακό. Ο καλός «Θεός» κατά τον Γνωστικισμό είναι αυτός ο οποίος έχει πλάσει τον κακό Δημιουργό, αλλά έχει χαθεί. Ο άνθρωπος λοιπόν, έχει μέσα και το καλό και το κακό εξ ίσου και αυτά βρίσκονται σε μία διαπάλη. Το κακό το οποίο έχει επικρατήσει είναι το σκοτάδι και από μέσα βρίσκεται το φως το οποίο προσπαθεί να φάει το σκοτάδι. Αν μπορέσει ο άνθρωπος να νικήσει το σκοτάδι, τότε θα φθάσει στην πολυπόθητη «τελείωση» υπερβαίνοντας κάθε δεσμό με τους υπολοίπους ανθρώπους. Η διδασκαλία αυτή είναι δηλαδή καθαρά ατομοκεντρική και αντιανθρωπιστική καθώς στην απόλυτη μορφή της αρνείται τον γάμο και προκρίνει μια απόλυτη ασκητική ζωή.

Αυτό ακριβώς μεταφέρει ο Καζαντζάκης στον Τελευταίο Πειρασμό. Είναι αυτή η αρχαία αιρετική διδασκαλία. Έπρεπε να είχε αφορισθεί επισήμως, αλλά ο σύντροφός του στις τεκτονικές στοές Αθηναγόρας φρόντισε να τον υπερασπισθεί.

Υ.Γ. Μπορείτε για να δείτε αυτά που λέω να διαβάσετε το άρθρο της Α. Καστρινάκη Καθηγήτριας στο Παν/μιο Κρήτης «Ο Καζαντζάκης Γνωστικός»

[ Το μήνυμα τροποποιήθηκε από τον/την : Mousikodifis στις 29-10-2012 22:58 ]


#34   
guevara
Συγχορδία Ματζόρε , Forum Moderator
Chat
29.10.2012, 22:53

Συνεχίζω τη ''σκυταλοδρομία αποσπασμάτων'' παιρνοντας τη σκυτάλη από τη Μαιρη (Μαίρη συγγνώμη που δε συνεχίζω με απόσπασμα απο τον ''καπεταν-Μιχάλη'')

Από τα λόγια του καπεταν-Φουρτούνα στο ''ο Χριστός ξανασταυρώνεται'' :

''...Ο παπάς;Φαταούλας, άνοιξε σπετσαρία, τη λέει εκκλησία και πουλάει το Χριστό με το δράμι. Γιαίνει , λέει , ο κομπογιανίτης , όλες τις αρρώστιες. ''Τί αρρώστια έχεις εσύ; - Είπα ψέματα. - 'Ενα δραμι Χριστό , τόσα γρόσια.

- Έκλεψα. - Ενάμισι δράμι Χριστό, τόσο. - Εσύ; - Σκότωσα. - Α, βαριά αρρώστια, κακομοίρη. Θα πάρεις το βράδυ πριν να κοιμηθεις , πέντε δράμια Χριστό, κοστίζει πολύ , τόσο.  - Δεν κάνει παρακάτω , γέροντά μου; - Είναι η ταρίφα. Πλέρωσε αλλιώς θα πας στον πάτο της Κόλασης.'' Και του δειχνει τις ζωγραφιές που'χει στο μαγαζί του και που παρασταίνουν την Κόλαση, με φωτιές και καμακια και διαόλους, κι ο πελάτης τρέμει κι ανοιγει τη σακούλα...''

                                                                                                         ( ''ο Χριστος ξανασταυρώνεται '' , σελ. 27-28)


#35   
noizreduction
Βετεράνος
Chat
29.10.2012, 22:55

Κι αλλο ενα αποσπασμα απο ενα εκπληκτικο βιβλιο του:


 - Αρχοντόπουλο μου, είπα, να με συμπαθάς· ένα ήθελα να σε ρωτήσω, ετούτο: τρώς, πίνεις είσαι ντυμένος στο μετάξι, τραγουδάς κάτω από τα παραθύρια, γλέντι η ζωή σου· τίποτα λοιπόν δε σου λείπει;      

Ο νέος στράφηκε απότομα, αναμέρισε βίαια το μπράτσο, να μην τον αγγίξω.

- Τίποτα δε μου λείπει, αποκρίθηκε πεισματωμένος· γιατί με ρωτάς; Δε θέλω να με ρωτούν.      

Έδεσα κόμπο την καρδιά μου.
- Γιατί σε λυπούμαι αρχοντόπουλό μου, αρχοντόπουλό μου, του αποκρίθηκα.      

Ο νέος να το ακούσει, τίναξε με αλαζονεία το κεφάλι:
- Εμένα; Είπε, εσυ;! - και γέλασε.     

Μα σε λίγο, χαμηλώνοντας τη φωνή του:
- Γιατί με λυπάσαι, γιατί; Ρώτησε λαχανιασμένος.     

Δεν αποκρίθηκα.

- Γιατί; Ξαναρώτησε.     
Έσκυψε, με κοίταξε στα μάτια.
- Ποιός είσαι ντυμένος σα ζητιάνος; ποιός; Ποιός σ' έπεψε να με βρεις, εδώ στους δρόμους της Ασίζης τα μεσάνυχτα;     

Αγρίεψε:
- Μολόγα την αλήθεια! κάποιος σε στέλνει, ποιός;     

Και μην παίρνοντας απόκριση:
- Τίποτα δε μου λείπει! έκαμε χτυπώντας το πόδι του στη γης, δε θέλω να με λυπούνται· θέλω να με ζηλεύουν. Ναι, ναι, τίποτα δε μου λείπει!

- Τίποτα; έκαμα, μήτε ο ουρανός;     

Έσκυψε το κεφάλι, σώπασε· και σε λίγο:
- Πολύ αψηλά 'ναι ο ουρανός, δεν τον φτάνω·καλή 'ναι η γης, περίκαλη, κοντά μου!

- Δεν υπάρχει πράμα πιο κοντά μας από τον ουρανό· η γης είναι κάτω από τα πόδια μας και την πατούμε· ο ουρανός είναι μέσα μας.     

Το φεγγάρι είχε αρχίσει να χαμηλώνει, λίγα άστρα στον ουρανό· ανάρια ακούγονταν κοι καντάδες, όλο πάθος, από τις αλαργινές γειτονιές· ήταν γεμάτος ο νυχτερινός ετούτος καλοκαιριάτικος αέρας μυρωδιές κι έρωτα. Κάτω η πλατεία βουίζε.

- Ο ουρανός είναι μέσα μας, αρχοντόπουλό μου, ξανάπα εγώ.
- Πως το ξέρεις; με ρώτησε και με κοίταξε αλαφιασμένος.
- Πείνασα, δίψασα, πόνεσα - το 'μαθα"


Ο φτωχουλης του Θεου


#36   
ORFEASMIRSINIS
Φθασμένος
Chat
29.10.2012, 23:19

 Ο Καζαντζάκης για τον ιερό τρόμο ( απο τον Ζορμπά)"Καθόμασταν σιωπηλοί στην άκρη της θάλασσας. Τη γραμμή του βουνού κύκλωνε ένας φοβερός αστερισμός, ίδιος τέρας με στριφογυριστή ουρά και πολλά μάτια, λάμψεις αστέρια  που ξαφνικά ξεκόλλαγαν από το στερέωμα και έπεφταν στο άπειρο.
Ο Ζ. κοίταζε τ’ αστέρια με το στόμα ανοιχτό, σα να τα ‘βλεπε για πρώτη φορά. Τι γίνεται εκεί απάνω! μουρμούρισε. Στράφηκε σ’ εμένα.
Και σε λίγο πήρε την απόφαση, μίλησε.
Ξέρεις να μου πεις τι σημαίνουν όλα αυτά; Ποιος τα έκαμε; Γιατί τα έκαμε; Και πάνω απ’ όλα, (με φωνή  γεμάτη θυμό και τρόμο): Γιατί να πεθαίνουμε;
Δεν ξέρω! αποκρίθηκα, και ντράπηκα σα να με ρωτούσαν το πιο απλό, το πιο απαραίτητο πράμα, και δεν μπορούσα να το εξηγήσω.
-Δεν ξέρεις! έκαμε και τα μάτια του γούρλωσαν.
Τότε τι ναι αυτά τα παλιόχαρτα που διαβάζεις; Γιατί τα διαβάζεις; ‘Άμα δεν λένε αυτό τι λένε;
-Λένε τη στενοχώρια του ανθρώπου που δεν μπορεί ν’ απαντήσει σε αυτά που ρωτάς, αποκρίθηκα.
-Να τη βράσω τη στενοχώρια τους! Εγώ θέλω να μου πεις από που ερχόμαστε και που πάμε. Του λόγου σου τόσα χρόνια μαράζωσες απάνω στις Σολομωνικές  θά’ χεις στύψει δυο τρεις χιλιάδες οκάδες χαρτί, τι ζουμί έβγαλες;

Τόση αγωνία είχε η φωνή του και εγώ δεν μπορούσα να δώσω μια απόκριση.
Ένιωθα βαθιά πως το ανώτατο που μπορεί να φτάσει ο άνθρωπος δεν είναι η Γνώση, μήτε η Αρετή, μήτε η Καλοσύνη, μήτε η Νίκη, μα κάτι άλλο πιο υψηλό, πιο ηρωικό κι απελπισμένο: Το Δέος, ο ιερός τρόμος. Τι ‘ναι πέρα από αυτό, πέρα από τον ιερό τρόμο; ο νους του ανθρώπου δεν μπορεί να προχωρήσει.
-Δεν απαντάς; έκαμε ο Ζ. με αγωνία.
Δοκίμασα να δώσω στο σύντροφό μου να καταλάβει τι είναι ο ιερός τρόμος:
-Είμαστε σκουληκάκια μικρά, αποκρίθηκα, απάνω σ’ ένα φυλλαράκι γιγάντιου δέντρου. Το φυλλαράκι αυτό είναι η γης μας. τ’ αλλά φύλλα είναι τ’ αστέρια που βλέπεις να κουνιούνται μέσα στη νύχτα.
Σουρνόμαστε απάνω στο φυλλαράκι μας, και το ψαχουλεύουμε με λαχτάρα τ’ οσμιζόμαστε, μυρίζει, βρωμάει, το γευόμαστε, τρώγεται, το χτυπούμε, αντηχάει και φωνάζει σαν πράμα ζωντανό.
Μερικοί άνθρωποι, οι πιο ατρόμητοι, φτάνουν ως την άκρα του φύλλου. Από την άκρα αυτή σκύβουμε, με τα μάτια ανοιχτά, τα αυτιά ανοιχτά, κάτω στο χάος.
Ανατριχιάζουμε. Μαντεύουμε κάτω μας το φοβερό γκρεμό… Κι έτσι σκυμμένοι στην άβυσσο, νογούμε σύγκορμα, σύψυχα, να μας κυριεύει τρόμος. Από τη στιγμή εκείνη αρχίζει… .
Σταμάτησα. ‘Ήθελα να πω: «Από τη στιγμή εκείνη αρχίζει η ποίηση», μα ο Ζ. δε θα καταλάβαινε και σώπασα.
-Τι αρχίζει; ρώτησε εκεινος λαχτάρα. Γιατί σταμάτησες;
-…Αρχίζει ο μεγάλος κίνδυνος,  είπα.
‘Άλλοι ζαλίζονται και παραμιλούν, άλλοι φοβούνται και μοχθούν να βρουν μιαν απάντηση, που να τους στυλώνει την καρδιά και λένε: “Θεός”. .
‘Άλλοι κοιτάζουν από την άκρα  του φύλλου το γκρεμό ήσυχα, παλικαρίσια
και λένε: «Μου αρέσει».
Ο Ζ. συλλογίστηκε κάμποση ώρα.  Βασανίζονταν να καταλάβει. Εγώ, είπε τέλος, κοιτάζω κάθε στιγμή το θάνατο, τον κοιτάζω και δεν φοβούμαι. ‘Όμως και ποτέ, ποτέ δε λέω: Μου αρέσει. Όχι, δε μου αρέσει καθόλου! Δεν είμαι λεύτερος;
-Δεν είμαι λεύτερος; ξαναφώναξε.»


#37   
mary_omikron
Βετεράνος , Forum Moderator
Chat
29.10.2012, 23:47

Από "ο Χριστός ξανασταυρώνεται" 

...Ο Μανολιός άπλωσε σταυρωτά τα χέρια..."Σκοτώστε με"  είπε

Ετσι που προχωρούσε ήσυχος, ανυπεράσπιστος, κι έπεφτε απάνω από το ξανθό κεφάλι του το γλυκό φως από τα καντήλια, τον έβλεπε ξαφνιασμένος ο λαός κι άθελά του άνοιγε ολοένα τόπο να περάσει. Τόσο ήταν το ξάφνιασμά του που αν την ώρα εκειίνη πήγαινε ο Μανολιός ως την πόρτα κι έφευγε, κανενας δεν θα κουνούσε να τονε σταματησει.

Μα αυτός σταμάτησε στη μέση της εκκλησιάς, κάτω από τον Παντοκράτορα του τρούλου, άνοιξε πάλι σταυρό τα χέρια του.

- Σκοτώστε με... είπε πάλι σα να παρακαλούσε.

Ο παπα Γρηγόρης κατέβηκε από το ιερό, έγνεψε στον Παναγιώταρο να τον ακολουθήσει [....]

Κλείστε την πόρτα! φώναξε πνιχτά. Κλείστε την πόρτα , θα μας φύγει.

Η πνιχτή κραυγή του παπά τίναξε τον λαό απ την ξαφνικιά τρομάρα. Και μονομιάς τους κυρίεψε ο φόβος μην τους ξεφύγει το κυνήγι, κι όλοι μαζί ζύγωσαν κυκλωτικά κι έζωσαν σφιχτά το Μανολιό [...] κι ακούστηκε πάλι η στριγγιά φωνή του γερο Λαδά:

-Θάνατος! Θάνατος!

[....]

Ο παπα Γρηγόρης σήκωσε τα χέρια

- Στ όνομα του Θεού, φώναξε, παίρνω το κρίμα απάνω μου!

Εσυρε το μαχαίρο ο Παναγιώταρος, στράφηκε στον παπα Γρηγόρη

- Με την ευκή σου γέροντα, είπε

- Με την ευκή μου Παναγιώταρε !

[...]

- Αδέρφια... ακούστηκε σιγανή ξεψυχισμένη η φωνή του Μανολιού. Μα δε μπόρεσε να τελειώσει, είχε κυλιστεί κάτω στις πλάκες της εκκλησίας και σπάραζε. Είχε ακόμη ανοιχτά τα μπράτσα σαν σταυρωμένος κι ολούθε έτρεχαν από πλήθος μαχαιριές τα αίματα.

Οσμίστηκε το αίμα ο λαός, έπεσε απάνω στο κορμί που σπαρταρούσε. Ο γερο Λαδάς είχε κολλήσει το φαφούτικο στόμα στο λαιμό του Μανολιού και πολεμούσε λυσσασμένος να του κόψει ένα κομμάτι κρέας...[....]

Ο παπα Γρηγόρης έγνεψε στον καντηλανάφτη κι αυτός ζύγωσε τρικλίζοντας.

- Ανοιξε την πόρτα, πρόσταξε, και νά ΄ρθεις γρήγορα να σφουγγαρίσεις τις πλάκες από τα αίματα. Μην ξεχνάς, έχουμε απόψε τα μεσάνυχτα τη Γέννηση του Χριστού.

Στράφηκε στο κοπάδι του:

- Πάμε αδελφοί Χριστιανοί, είπε. Κάμαμε το χρέος μας, ο Θεός είναι μαζί μας!!!

(από σελ.458-459-460 εκδ.Ελ.Ν.Καζαντζακη)



#38   
sven
Φθασμένος
Chat
29.10.2012, 23:49

Δεν είναι μυστικό πως ο Ν. Καζαντζάκης έγινε ευρέως γνωστός, εκτός από το τεράστιο λογοτεχνικό και φιλοσοφικό του εκτόπισμα, και από τον λυσσαλέο πόλεμο των εχθρών του, δηλαδή των δυνάμεων που εκπροσωπούσαν τη συντήρηση, την εξουσία, το σκοταδισμό, την ακαμψία σκέψης και πνεύματος, ιδιαίτερα όταν προτάθηκε για βραβείο Νόμπελ…

Όποιος φοβάται και κυνηγά ΙΔΕΕΣ εκπροσωπεί ΠΑΝΤΑ, είτε το γνωρίζει είτε όχι, το σκοταδισμό, την παρακμή, τη χειραγώγηση, τη φθορά…

Δεν είναι άλλωστε τυχαίο το ότι τον αποκάλεσαν -όπως και τον κάθε αμφισβητία της υπάρχουσας τάξης πραγμάτων ή «ενοχλητικό»- ως «κομμουνιστή». Δεν γνώριζαν όμως καλά πως μια τόσο ιδιαίτερη, ελεύθερη και ατομικιστική φύση σαν τον Καζαντζάκη δεν θα μπορούσε ΠΟΤΕ να ευδοκιμήσει για πολύ μέσα σε οποιαδήποτε ιδεολογικά κλισέ…

Πιστεύω πως κανένας πεφωτισμένος και μορφωμένος χριστιανός που έχει μελετήσει σοβαρά και χωρίς προκαταλήψεις το έργο του Καζαντζάκη δεν θα απειλούνταν σε οποιαδήποτε περίπτωση από τις προσεγγίσεις του όσον αφορά στα χριστιανικά ιδεώδη, στις χριστιανικές αρχές, ακόμα και στην ίδια την ιδέα περί Θεού. Σίγουρα θα διαφωνούσε αλλά δεν θα θεωρούσε την άκρως προσωπική χροιά που δίνει ο Καζαντζάκης στην έννοα «Θεός» ως απειλή για τη θρησκεία ή ως αιτία αφορισμού…


#39   
Mousikodifis
Συγχορδία Μινόρε
Chat
30.10.2012, 00:06

Όπως έγραψα και προηγουμένως, η αντίληψη του Καζαντζάκη περί θείου δεν ήταν ούτε καινοφανής ούτε δική του. Μετέφερε (με έναν χοντροκομμένο πάντως τρόπο, αυτό το λέει και ο Λιαντίνης ο οποίος δεν ήταν επίσης πιστός) τη διδασκαλία της αίρεσης των Γνωστικών. Κακώς για μένα δεν αφωρίσθηκε και ακόμη χειρότερα έπραξαν οι ιερείς στην Κρήτη οι οποίοι διάβασαν επιμνημόσυνη δέηση.

Ο αφορισμός έχει το νόημα ότι αποκόπτεται από το σώμα της Εκκλησίας ένα μέλος το οποίο διδάσκει αλλότρια πράγματα από την παραδοθείσα από τους Πατέρες διδασκαλία ώστε να μη μολύνει και τα υπόλοιπα μέλη. Γι' αυτό έπρεπε να αφορισθεί ο Καζαντζάκης γιατί επανειλημμένως μετέφερε αιρετικές διδασκαλίες μέσα από τα κείμενά του.


#40   


Αυτά τα διάβασες;