ελληνική μουσική
277 online   ·  205.093 μέλη

Χρόνης Μίσσιος

Emmanuelle
Συγχορδία Μινόρε
Chat
20.11.2012, 19:45

Ο Χρόνης Μίσσιος γεννήθηκε στην Καβάλα το 1930, από γονείς καπνεργάτες, και έζησε τα πρώτα παιδικά του χρόνια στα Ποταμούδια, μια γειτονιά γεμάτη πρόσφυγες, καπνεργάτες από τη Θάσο και παράνομους κομμουνιστές κυνηγημένους από τη δικτατορία του Μεταξά. Αυτή την περίοδο, η οικογένειά του καταφεύγει στη Θεσσαλονίκη και ο Μίσσιος δουλεύει μικροπωλητής, με κασελάκι, στο λιμάνι. Το σχολείο το σταμάτησε στη δεύτερη τάξη του δημοτικού. Από τα Γιαννιτσά, όπου τον στέλνει ο Ερυθρός Σταυρός μαζί με άλλα παιδιά για να γλιτώσουν από την πείνα της Κατοχής, περνάει στους αντάρτες. Με την απελευθέρωση επιστρέφει στη Θεσσαλονίκη και οργανώνεται στον Δημοκρατικό Στρατό Πόλεων. Το 1947 συλλαμβάνεται, βασανίζεται και καταδικάζεται σε θάνατο. Έζησε εννιά μήνες περιμένοντας κάθε πρωί να τον εκτελέσουν και γλίτωσε τον θάνατο χάρη σ'ένα τυχαίο γεγονός. Έκτοτε, μέχρι και τον Αύγουστο του 1973 (αμνηστία του Παπαδόπουλου) περνάει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του σε φυλακές και εξορίες, ως πολιτικός κρατούμενος (Μακρονήσι, Άι- Στράτης, Αβέρωφ, Κέρκυρα, Κορυδαλλός, κ.ά.) Εκεί μαθαίνει ανάγνωση και γραφή. Ένα "διάλειμμα" ελευθερίας, μεταξύ 1962 και 1967, τον βρίσκει στέλεχος της νεολαίας της ΕΔΑ, μέλος της πενταμελούς γραμματείας της Δ.Ν. Λαμπράκη και, στη συνέχεια, ιδρυτικό μέλος του ΠΑΜ. Το πρώτο του βιβλίο "Καλά, εσύ σκοτώθηκες νωρίς... " (Γράμματα, 1985) τον καθιέρωσε από τους πρώτους μήνες της κυκλοφορίας του ως συγγραφέα στη συνείδηση κριτικής και κοινού. Την ίδια ανταπόκριση βρήκε και το δεύτερο βιβλίο του "Χαμογέλα ρε, τι σου ζητάνε;" (Γράμματα, 1988). "Κοσμοκαλόγερος", σαν τους ήρωες ορισμένων από τα βιβλία του, ο Χρόνης Μίσσιος ζουσε (μέχρι σήμερα 20 Νοεμβρίου 2012 που μας αποχαιρέτησε οριστικά σ΄ένα ιδιωτικό θεραπευτήριο της Αθήνας) στο Καπανδρίτι.

Σκεφτείτε, κύριε, αν μπορούσαμε να ξέρουμε την ατομική ιστορία, τα ονόματα, το χαμόγελο, τα όνειρα, τις αγάπες, τις επιθυμίες και τις δημιουργικές ικανότητες των εκατομμυρίων νεκρών των πολέμων, αν τους γνωρίζαμε σαν τ’ αδέρφια μας, σαν τους ανθρώπους που μεγαλώσαμε μαζί και ονειρευτήκαμε μαζί, τι διάσταση θα είχε για μας η ανθρώπινη ιστορία και πόσο άγρυπνοι και προσεχτικοί θα ήμασταν σε κάθε επιλογή της εξουσίας, σε κάθε ιδεολογική πρόταση… Αν η συνείδηση και η γνώση του ανθρώπου μπορούσε να φτάσει στο επίπεδο να ερμηνεύει μ’ αυτή την ανθρώπινη έγνοια την είδηση “εκατό χιλιάδες νεκροί” ή “ένας άνθρωπος βασανίζεται σε κάποιο άντρο της εξουσίας”…

“ΧΑΜΟΓΕΛΑ, ΡΕ… ΤΙ ΣΟΥ ΖΗΤΑΝΕ” Εκδόσεις ΓΡΑΜΜΑΤΑ (1988)

Ο άνθρωπος μπορεί να ζήσει ευτυχισμένος μόνον σε σχέση ελευθερίας και ευτυχίας με τους συνανθρώπους του, σε συναισθηματική αρμονία με τον εαυτό του, αλλιώς γίνεται σκατό ανθρώπινο, το πιο άχρηστο και επικίνδυνο πράγμα δηλαδή, διότι και το σκατό των ζώων ακόμα είναι ευλογία θεού για τα λουλούδια και τα φυτά. Μόνο ο άνθρωπος, που τρώει και καταστρέφει τα πάντα, παράγει άχρηστα και επικίνδυνα πράγματα, και για τη φύση και για τη ζωή.

“ΧΑΜΟΓΕΛΑ, ΡΕ… ΤΙ ΣΟΥ ΖΗΤΑΝΕ;” Εκδόσεις ΓΡΑΜΜΑΤΑ (1988)

Ο Πόντιος Πιλάτος ήταν, να πούμε, σαν τους νομάρχες στις επιτροπές ασφαλείας που μας στέλνανε εξορία, απλώς γιατί δεν κάναμε ό,τι θέλαν αυτοί. Όταν λοιπόν πιάσανε το Χριστό και του τον πήγανε -πάντα οι κουφάλες την ίδια τακτική, να σε σπάσουνε, να τους πεις τι ωραίοι που είστε και τι καλά που τα κάνετε και ότι εγώ είμαι μαλάκας που θέλω να είμαι εγώ, κατάλαβες; Τα ίδια με την καθοδήγα μας. Τέλος, που λες, πάνε το Χριστό στον Πιλάτο, βασανισμένο και ταλαιπωρημένο από τους μπάτσους της εποχής, και του λέει η κουφάλα ο Πιλάτος: Έλα, ρε παιδάκι μου, τι θέλεις τώρα και τα σκαλίζεις, μια χαρά παιδί είσαι, νέος, ωραίος, έχεις μια τέχνη, σ’ αγαπάνε οι γυναίκες, μπορείς να παντρευτείς, να κάνεις παιδιά και να πεθάνεις σε βαθιά γεράματα. Δε λυπάσαι τα νιάτα σου και την ομορφιά σου; κάνε μια δήλωση, βάλε μια υπογραφή να λες ότι είσαι μαλάκας, και να γυρίσεις σπιτάκι σου ωραία κι όμορφα. Δε λυπάσαι, ρε, τη μάνα σου που σπαράζει από το κλάμα; Καλά, δεν έχεις αισθήματα μέσα σου εσύ; Τι σόι άνθρωπος είσαι δηλαδή; Εμείς τι είμαστε; Εσύ βρέθηκες να φκιάξεις τον κόσμο; και τα τέτοια που λένε όλες οι κουφάλες της εξουσίας. Και ο Χριστός τον κοίταγε με κείνα τα πανέμορφα, γεμάτα γλύκα και θανατερή κατανόηση μάτια του, σα να του ‘λεγε: Άσε μας, ρε Πιλατάκο, διότι μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι… Ο Πιλάτος το ‘πιασε βέβαια, αλλά βολεμένος μέσα στην ιεραρχία, στα δαχτυλίδα του, τ’ αρώματά του και τα σκατά του είπε: Εγώ πάντως είπα και ελάλησα, αμαρτίαν ουκ έχω και νίπτω τας χείρας μου. Όλες οι ασφάλειες όλου του κόσμου, καπιταλιστικές, σοσιαλιστικές και ουδετέρων, αυτή την κουφάλα αντέγραψαν…

“ΧΑΜΟΓΕΛΑ, ΡΕ… ΤΙ ΣΟΥ ΖΗΤΑΝΕ;” Εκδόσεις ΓΡΑΜΜΑΤΑ (1988)

Ο Χρόνης Μίσσιος καταδικάστηκε σε θάνατο το 1947 κατά τη διάρκεια του εμφύλιου πολέμου. Παρακάτω διηγείται τις αναμνήσεις του από τις φυλακές της Κέρκυρας:

Μόλις έκλεινε η φυλακή κι ετοιμαζόμασταν να φάμε, γκράγκα γκρούγκα οι σιδεριές, πλακώνανε τα καρακόλια. Ξέραμε ότι έρχονται να πάρουν για εκτέλεση. Άνοιγαν, που λες, το κελί απ’ το οποίο ήθελαν να πάρουν κάποιον, μας είχαν παστωμένους πέντ’ έξι σε κάθε κελί, που ήταν φτιαγμένο για έναν άνθρωπο, άσ’ τα, άνοιγαν που λες το κελί, στέκονταν στην πόρτα, και μας κοιτάζανε. Όλοι τώρα ήμαστε μελλοθάνατοι, ε; και ξέραμε ότι κάποιον από μας θα πάρουν. Κοιτάζανε που λες μια το χαρτί και μια εμάς… Αυτή η ιστορία μπορεί να κράταγε από πέντε λεπτά ως και ένα τέταρτο. Ύστερα, αφού έκριναν πως σιτέψαμε, λέγανε, ας πούμε, Γιώργο, έλα -μας ήξεραν, βλέπεις, και με τα μικρά μας ονόματα, οι χαμούρες. Τέλος, σηκωνόταν να πούμε ο Γιώργος, άφηνε το γράμμα του -όλοι μας είχαμε ένα γράμμα έτοιμο για τους δικούς μας- αγκαλιαζόμασταν, φιλιόμασταν, και την ώρα που έβγαινε από την πόρτα λέγανε, για στάσου μια στιγμή, α, λάθος, δεν είσαι συ, είναι ο Παύλος… Χαμούρες, σου λέω, εντελώς άνανδροι. Άλλες φορές πάλι, γράφανε σ’ ένα χαρτάκι τα ονόματα αυτών που θα ‘παιρναν το βράδυ για εκτέλεση, το έδεναν σ’ ένα σπαγκάκι και το ‘σερναν μέσα στο προαύλιο. Όλοι ήμασταν θανατηφόροι. Ε, άντε να μη συρθείς από πίσω να δεις αν είναι τ’ όνομά σου γραμμένο στο χαρτάκι… Εμείς φεύγαμε από το προαύλιο και κλεινόμασταν στα κελιά μας. Κι όμως, αυτοί οι άνθρωποι είχαν παιδιά, είχαν φίλους, αγαπούσαν ίσως κάποιους ανθρώπους… Τι να πεις…

ΧΡΟΝΗΣ ΜΙΣΣΙΟΣ “…ΚΑΛΑ, ΕΣΥ ΣΚΟΤΩΘΗΚΕΣ ΝΩΡΙΣ” Εκδόσεις ΓΡΑΜΜΑΤΑ (1985).

Αλλά σου έλεγα για τις λαχτάρες που έκανα στη μάνα μου. Όταν, που λες, είσαι για εκτέλεση, έχεις κάθε μέρα επισκεπτήριο. Ε, ήρθε η κακομοίρα η μάνα μου την πρώτη μέρα να με δει. Για να πάω στο στρατοδικείο, μου είχαν φέρει ένα κοστούμι του αδερφού μου, γιατί εγώ δεν είχα καλά ρούχα. Αφού είδα τη μάνα μου, την αγκάλιασα, της λέω, κοίτα να δεις, αύριο που θα ‘ρθεις, να μου φέρεις τα παλιά μου τα ρούχα να φορέσω, γιατί, ε, αφού μεθαύριο θα μας σκοτώσουν, να μην πάει τζάμπα και το κουστούμι. Μπαμ η μάνα μου, κάτω, ξερή. Κάναμε επισκεπτήριο μαζί με τον Μαύρο, οπότε μου σφυρίζει μια σφαλιάρα, και μου λέει, τι λες, ρε τσόγλανε, στη μάνα σου, είναι κουβέντες αυτές; Όχι, δεν το ‘κανα επίτηδες, τα είχα χαμένα και γω ο φουκαράς, δεν ήξερα τι να της πω όπως σπάραζε στην αγκαλιά μου… Τέλος, χέσ’ τα. Το κακό είναι πως ποτέ δεν μπόρεσα να της εξηγήσω μερικά πράγματα, όπως να πούμε πόσο πολύ την αγαπούσα και τι καταφύγιο ήταν για μένα στα μεγάλα μου ζορίσματα… Αλλά έτσι είναι πάντα, ποτέ δεν προλαβαίνουμε να πούμε τα πιο ουσιαστικά πράγματα, και το καταλαβαίνουμε μόνο σα χαθούμε.

ΧΡΟΝΗΣ ΜΙΣΣΙΟΣ “…ΚΑΛΑ, ΕΣΥ ΣΚΟΤΩΘΗΚΕΣ ΝΩΡΙΣ” Εκδόσεις ΓΡΑΜΜΑΤΑ (1985).

Ο ΜΟΝΑΧΙΚΟΣ ΔΡΟΜΟΣ ΤΟΥ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗ

 

Η ζωή μας μια φορά μας δίνεται

 

 

Χρόνης Μίσσιος, Χαμογέλα ρε... τι σου ζητάνε; (απόσπασμα)

 

Καλα εσυ σκοτωθηκες νωρις (αποσπασμα)

 

Στην Απομόνωση - Χρόνης Μίσσιος

 

Κάθε Άνθρωπος Μια Ξεχωριστή Ιστορία - Χρόνης Μίσσιος

 

      

Το σύστημα του παραλόγου (Χρόνης Μίσσιος)

 

http://www.biblionet.gr/author/43327

http://logomnimon.wordpress.com/%CF%87-%CE%BC%CE%AF%CF%83%CF%83%CE%B9%CE%BF%CF%82/

http://chronismissios.wordpress.com/

http://www.scribd.com/doc/42376962/%CE%A7%CF%81%CF%8C%CE%BD%CE%B7%CF%82-%CE%9C%CE%AF%CF%83%CF%83%CE%B9%CE%BF%CF%82

http://hdermi.blogspot.gr/2010/02/blog-post_23.html

http://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/xronis-missios-den-allaksa-systima-alla-den-tha-me-allaksei-oyte-ayto

 

[ τροποποιήθηκε από τον/την Emmanuelle, 22-11-2012 14:28 ]


#1   
adanezi
Βασική Νότα
Chat
20.11.2012, 22:59

"Καλά, εσύ σκοτώθηκες νωρίς και δεν έμαθες πόσο λυσσασμένα φυλάνε τα τάλαρά τους οι πλούσιοι".

 Είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς πώς ένας άνθρωπος που έχει υποφέρει τόσο πολύ στη ζωή του,  αγάπησε τη ζωή τόσο πολύ, όσο τουλάχιστον φαίνεται στις γραμμές των βιβλίων του. Όλα όσα συμβαίνουν τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα ίσως να του φαίνονταν αστεία. Το μόνο σίγουρο είναι ότι εκείνος "πάλεψε την ιστορία" όταν έπρεπε.


#2   
trelakias
Φθασμένος , Forum Moderator
Chat
21.11.2012, 23:13

Το σχόλιο του Ριζοσπάστη (έτσι για την ιστορία...):

"Με το έργο του βεβαίως στην πορεία δε στάθηκε στο πλευρό των λαϊκών αγώνων και της δράσης των κομμουνιστών, αφού δεν πίστευε στη διέξοδο της ταξικής πάλης, ενώ βρήκε «στέγη» στη λεγόμενη «ανανεωτική» Αριστερά."


#3   
mary_omikron
Βετεράνος , Forum Moderator
Chat
21.11.2012, 23:22

Ο συντάκτης του ριζοσπάστη τήρησε πιστά την κομματική γραμμή στα αρνητικά κι απέφυγε ευφυώς τα θετικά που θα βάρυναν για πάντα το μητρώο του... (το διάβασα)


#4   
Konstantinosoa
Φθασμένος
Chat
22.11.2012, 13:19

Η αιώνια πάλη "ορθοδόξων" και ανεξάρτητων του ΚΚΕ κομμουνιστών που οδήγησε στην διάσπαση του 68΄ και απο εκεί στο απύθμενο μίσος...

Αντίστοιχα θυμάμαι τον Κύρκο να χαρακτηρίζει γελοίους συλλήβδην τους ηγέτες του Δημοκρατικού Στρατού και να μακαρίζει που δεν επεκράτησαν τότε...

Μεταφέρω από συνέντευξη του Χρόνη Μίσιου στο περιοδικό ΡΗΞΗ, τεύχος 23-24, Απρίλιος 1986 

"Μεταφέρω θυμάμαι, στην πρώτη Διακήρυξη του Πατριωτικού μετώπου: “Χαιρετίζουμε τον αγώνα των ευρωπαϊκών λαών και ιδιαίτε­ρα των σκανδιναβικών για την συμπαρά­σταση τους στον αγωνιζόμενο ελληνικό λα­ό ενάντια στη χούντα. Δεν κατανοούμε την στάση της Σιοβετικής Ένωσης”. Τη μάζε­ψαν και την κ ά ψ α ν ε. Δεν είχε διασπα­στεί ακόμα το κόμμα. Η ενιαία καθοδήγη­ση, εσωτερικού και εξωτερικού, την τσάκω­σε και την έκαψε. Κι όταν πάω στους Αβέ­ρωφ, φυλακή, μου λέγανε

“Ρε Χρονάρα, τι κάνατε ρε; Τα βάλατε με τη Σοβιετική Ένωση;”

“Τι τα βάλαμε ρε.... (μπίπ.....). Το έκτο δημοτικό σχολείο της Μό­σχας κάνει εκδήλωση για τη δικτατορία, και ο Παττακός με τον σοβιετικό πρέσβη ε­δώ κάνουν το εναρκτήριο λάκτισμα στις ο­μάδες που παίζουν ποδόσφαιρο; Ή την τύρφη στους Φιλίππους; Τι μου λέτε τώρα δηλαδή;

Και η απάντηση βέβαια ήταν η ε­ξής:

“η επιχείρηση που θα στηθεί για την τύρφη στους Φιλίππους θα βοηθήσει την καπιταλιστική ανάπτυξη στην Ελλάδα, έτσι ώστε μέσα από την ανάπτυξη του καπιταλισμού στην Ελλάδα, θα αναπτυχθεί και το προλεταριάτο” και τρέχα γύρευε. Τρέλα, παιδιά, τρέλα του κερατά".


#5   
atreu73
Συγχορδία Μινόρε
Chat
23.11.2012, 13:01
Τον είχα δει σε συνέντευξη. Απλός άνθρωπος. Του άρεσε η φύση. Τον γέμιζε. Κατέβηκε λέει μια βραδιά να κάνει μια βόλτα και γύρισε και είδε το πρόσωπο του φεγγαριού. Α ρε Αμερικάνοι ακόμα και το πρόσωπο του φεγγαριού μου το χαλάσατε, σκέφτηκε. Κοιμήσου ήσυχος γλυκέ πρίγκιπα, δεν χαλάει έτσι εύκολα το πρόσωπο του φεγγαριού.
#6   
ilio
MusicHeaven Guru
Chat
24.11.2012, 15:46

Παράθεση:

Το μέλος adanezi στις 20.11.2012, 22:59 έγραψε...

Είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς πώς ένας άνθρωπος που έχει υποφέρει τόσο πολύ στη ζωή του,  αγάπησε τη ζωή τόσο πολύ, όσο τουλάχιστον φαίνεται στις γραμμές των βιβλίων του.

Συνήθως οι άνθρωποι που υποφέρουν τόσο πολύ στην ζωή τους αναγνωρίζουν και την αξία της.

Για αυτό και την αγαπούν πιο πολύ,κατά την δική μου γνώμη.Smile

Τα βιβλία του τα είχα ακουστά,δεν έχω διαβάσει κανένα και όμως πως γίνεται το τέλος του να ναι η δική μου αρχή για να τον γνωρίσω ... Καλό του ταξίδι ...


-----------------
"Δεν τα βλέπεις όλα από εκεί που τα κοιτάς"

[ τροποποιήθηκε από τον/την ilio, 24-11-2012 15:48 ]


#7