Το ΥποβρύχιΟ
Γιατί "..ο καθένας έχει την πρέζα του.." όπως είπε και ο Παύλος..
28 Ιουνίου 2015, 13:13
Δεν θα πούμε όχι για να πούμε όχι, αλλά, για να πούμε όχι


Η Ιστορία μας, μας διδάσκει ορισμένα πράγματα για τον ψυχισμό του λαού μας.Ένα από αυτά είναι πως λέμε συνέχεια ναι ως το σημείο που λέμε το όχι.Μετά που περνάνε τα χρόνια του όχι, πιάνουμε την ιστορία και την πλάθουμε όπως μα βολεύει. Την φωτίζουμε για επιλεκτικά για να μην φαίνονται οι βρομιές μας.Οπότε φτάνουμε στο σήμερα μετά από 80 χρόνια να λέμε πως το ΄40 είπαμε όχι και πολεμήσαμε σαν ήρωες.Ξεχνάμε τα ναι που είπαμε με την ανοχή μας στην χούντα του Μεταξά. μας αρέσει να θυμόμαστε πως ο δικτάτορας, μας φοβήθηκε και αναγκάστηκε να πει όχι στους επίδοξους κατακτητές μας.Ξεχνάμε πως πιθανόν στο όχι να συνέβαλε το νυχτιάτικο ξύπνημα ενός δύστροπου αρχηγού κράτους.Ξεχνάμε πως κατά την διάρκεια του πολέμου και της κατοχής ένα κομμάτι μας, βοήθησε τους κατακτητές και πως αυτό το κομμάτι μας, συνέχισε να μας εξουσιάζει και μετά τον πόλεμο, μας οδήγησε στον εμφύλιο (το επαίσχυντο δικαίωμα κάθε λαού ή οργανωμένης ομάδας) και πως ακόμα και σήμερα τα παιδιά τους (βιολογικά ή πνευματικά) βρίσκονται σε αξιώματα και παίρνουν αποφάσεις για όλους μας.Ούτε τότε ζητήσαμε δικαιοσύνη ούτε τώρα. Ικανοποιηθήκαμε με τον απαγχονισμό κάποιων και όλοι οι υπόλοιποι συνέχισαν στις ίδιες θέσεις και στο ίδιο μοτίβο.Με άλλα λόγια τίποτα δεν άλλαξε. 
Το όχι πρέπει να έχει διάρκεια.
Για να γίνει αυτό πρέπει να αλλάξουμε εμείς, πρέπει να γίνουμε η αλλαγή που θέλουμε να δούμε.
Το όχι στο δημοψήφισμα είναι αδιαπραγμάτευτο.Η συνέχεια πρέπει να είναι μια μεγάλη διαρκής αλλαγή στην κουλτούρα μας.Επιτέλους τα δικαστήρια πρέπει να δουλέψουν υπερωρίες. Ας προσλάβουμε δικαστές και ας δουλεύουν νύχτα. Με τα σχολεία το κάνουμε, εμείς το κάνουμε,  γιατί μας φαίνεται παράλογο για την επιβολή του νόμου;Δεν υπάρχει νόημα να έχουμε ευρώ ή δραχμή σε πλεόνασμα αν συνεχίσουμε να έχουμε έλλειμμα στην δικαιοσύνη και την δημοκρατία.Υ.Γ. Ας αλλάξουμε τον κόσμο μας.

5 σχόλια - Στείλε Σχόλιο
18 Ιουνίου 2015, 21:18
Βότσαλο.


Η ζωή είναι ένα υπέροχο στρογγυλό βότσαλο.


Η ζωή ε'ιναι ένα υπέροχο στρογγυλό βότσαλο με εκτυφλωτικό λευκό φως (ή μήπως άσπρο;), δίπλα σε μια πρασινοήσυχη λίμνη κυκλωμένη από πρασινάδα και βουνά. Ίσως όμως αυτό το "κυκλωμένη" να είναι μια υπερβολή του συγγραφέος ή του αναγνώστη, καθώς αν έχεις την όρεξη να κοιτάξεις πραγματικά όλογυρα τότε θα δεις πως σε κάποιο σημείο τα βουνά δεν σμίγουν και δημιουργούν ένα μονοπάτι αρκετά φαρδύ (τόσο που να μη θεωρείτε πια μονοπάτι). Αυτό όμως δεν είναι κάτι που έχει και ιδιαίτερη σημασία γιατί ακόμα και αν δούμε τι υπάρχει σαν συνέχεια αυτού του μονοπατιού θα είναι άσχετο με το μικρό συνοθύλευμα λέξεων που μόλις άρχισε να δέχετα, πάντα όμως με αυστηρό έλεγχο, καινούργια μέλη.
Η μάζωξη αυτή έχει να κάνει με έναν απλό παραλληλισμό, που καλό θα ήταν να δίνεται σαν άσκηση σε όλα τα παιδιά (μικρά και μεγαλύτερα από μεγάλα). ("άσκηση" αυτή η λεξούλα ήθελε πολύ να μπει σε αυτή την παρέα και αφού στρογγύλεψε αρκετά, έβγαλε από πάνω της αυτό το γωνιώδες κεφαλαίο Α που φοράει σε επίσημες τελετές και έγινε δεκτή με ένα χαμόγελο του συγγραφέα και κάποια παράπονα από κάποιες άλλες πιο τεμπέλικες λέξεις που πρόλαβαν να μπουν εξ αρχής. Θα μπορούσαμε να πούμε ποιές, αλλά δεν είμαστε μαρτυριάριδες.)


Αυτό το βότσαλο μπορείς να πάρεις χρώμα και να το βάψεις χρησιμοποιόντας πινέλα ή να βουτήξεις τα δάχτυλά σου στην μπογιά και να ζωγραφίσεις με μπόλικο πάθος και χρώμα.


Μπορείς να πάρεις κάρβουνο και να σχεδιάσεις, όμορφες ή άσχημες, μαυρόασπρες εικόνες.

Μπορείς αν θέλεις να το πετάξεις στον αέρα για να γευτεί την ταχύτητα και την δύναμη, ίσως ίσως και τον φόβο και να το ξαναπιάσεις. μ\Μπορείς να επαναλάβεις το τελευταίο μέχρι να σου γλιστρήσει και να προσγειωθεί απότομα και άσχημα σε ποιός ξέρει τι έδαφος.

Μπορείς να το ρίξεις (αυτή η λέξη ξέφυγε απ τον έλεγχο λόγω απροσεξίας των φρουρών.) στην λίμνη με δεξιοτεχνία χρησιμοποιόντας την σωστή γωνία, τα φάλτσα, την ανάλογη ταχύτητα, το σωστό ύψος, την στάση του σώματος, και ιδιαίτερα το σπάσιμο της μέσης για να κάνει χαριτωμένες αναπηδήσεις πριν τελικά βυθιστεί. να κάνει γκελ!!

Μπορείς απλά να το πετάξεις στην λίμνη με μια όμορφη(;) καμπύλη για να ακούσεις το "σπλάτς" και να σχηματιστούν κάποια κύμματα στην λίμνη που η μοίρα τους είναι (όπως με όλα τα κύμματα άλλωστε) να εκτονωθούν και να λησμονηθούν.

Μπορείς να βουτήξεις για να το ξαναπιάσεις και να συνεχίσεις, το έργο σου όμως θα έχει γίνει ήδη δύσκολο· που να βρεις ένα βότσαλο στον βυθό μιας πρασινοήσυχης λίμνης που δεν ξέρεις για αυτή ούτε το βάθος της και πόσο μάλλον που δεν ξέρεις καν αν μπορείς να κολυμπήσεις;

Μπορείς να το ρίξεις πάνω σε άλλες πέτρες για να γευτεις την γλύκα του ήχου ή την χαρά του να πληγώνεις και να κοιτάξεις ύστερα με χαρά ή με κατήφεια τα σημάδια που έφτιαξες στις πέτρες και το βότσαλο.

Μπορείς να το σπάσεις.

Μπορείς να το κάνεις σκόνη.

Μπορείς να χαράξεις σχήματα ή νοήματα στον μαλακό φλοιό των δέντρων, ή να πληγώσεις τα λουλούδια επειδή (καταβάθος) είσαι ακόμα παιδί και δεν ξέρεις τι να την κάνεις την ομορφια.

Μπορείς να το κρατήσεις στα χέρια σου καθισμένος σε μια πέτρα και να το κοιτάς σαν το μεγαλύτερο θαυμα ολάκερου του σύμπαντος. Μπορεί να μείνεις έτσι ακίνητος.

Μπορείς να το βάλες στην τσέπη σου και να το κρατήσεις εκεί για να το ασφαλίσεις ("ασφαλίσεις "μα πόσα πρόσωπα φόρεσε αυτή η λέξη και ήρθε στο πάρτυ μας;)


Μπορείς να παίξεις μαζί του. Μπορείς να φτιάξεις παιχνίδια μαζί του όπως το κουτσό (καθώς κοιτώ αυτή την λέξη βλέπω πόσο απότομα τελειώνει, μοιάζει σαν μια ευθεία που τελειώνει σε γκρεμό, σαν κάτι να της λείπει για να ολοκληρωθεί. Ένα μπαστούνι ίσως, ένα μπαστούνι για άτομα με ανικανότητα στους συναισθηματικούς περίπατους να ήταν ότι πρέπει.)

Μπορείς να κάνεις ότι Θέλεις (πόση κοφτερή ομορφιά σχηματίζουν αυτές οι λέξεις, και τι πληθωρικό τούτο το "Θήτα"!!) με αυτό το βότσαλο.
Είναι δικό σου.


Είναι μοναδικό, δεν ανήκει ταυτόχρονα σε κανέναν άλλον.

Και είσαι εσύ και μόνο εσύ υπέυθυνος (δεν είναι ξενέρωτη, αφήστε την να μπει, ακούστηκε η αυστηρή ευφυής φωνή του υπασπιστή, και ο μεγάλος χάρηκε για την διορατικότητα του υφιστάμενου του) για ότι του συμβεί, για ότι περάσει και για το που θα καταλήξει.

Να θυμάσαι μόνο· πως αυτό το βότσαλο είναι μόνο ένα. Δεν σου δίνεται δεύτερο και πως δεν μπορείς να το μεγαλώσεις.

Υπάρχει μαγεία σε αυτό το βότσαλο και σε αυτό το σκηνικό που το (περι)τριγυρίζει, αρκεί να τη δεις. Για αυτό το τελευταίο, το να "τη δεις", θα χρειαστεί μονάχα να σταθείς με ένταση στα δυό σου πόδια και να κοιτάξεις με πάθος(αν κάπνιζε αυτή η λέξη θα διάλεγε prince μαλακό) και ανεμελιά.

Υ.Γ. Υπομονή στα δελφίνια εύχομαι.

3 σχόλια - Στείλε Σχόλιο
Συγγραφέας
demetresopc
κάτι θα βρω..
από ΛΕΥΚΩΣΙΑ



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/demetresopc

Υποβρύχιο, που αναδύεται όταν οι περιστάσεις το επιτρέπουν ή το απαιτούν..


Tags

Αλαμπουρνέζικα αλαμπουρνέζικα Διαπιστώσεις Αλαμπουρνεζικα προσωπικα Διαφήμιση Ερωτήσεις Ερωτήσεις.. Ιστορίες Διασκευασμένο Κλεμένο Ιστορίες.. Λίγες λέξεις με εικόνες.. Περι blog ανάγνωσμα Περί κανιβαλισμού προσωπικά Προσωπικά..πολύ προσωπικά.. Σχόλιο σε άλλο Blog




Επίσημοι αναγνώστες (12)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs

Links