αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs
Home
ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΣΚΑ
 
30 Αυγούστου 2021, 21:32
Έλα


Έλα... Για λίγο

Κράτα μου το χέρι να αντέξω 

Να μην φοβάμαι άλλο 

Να μην πονώ 

Έλα... Για όσο 

Κουράστηκα πια να παλεύω

Να κλείσω μόνο θέλω τα μάτια 

Να αφεθω 

Έλα... Για τοσο

Έχασα κουράγιο κι ελπιδα

Να τραγουδήσω φτάνει τη στιγμή

Να στηριχθω


- Στείλε Σχόλιο


27 Αυγούστου 2021, 17:00
Μαύρο βέλος


Ένα ακόμη μαύρο βελος βρήκε τον στόχο του

Ο θάνατος μοιάζει πια να  σουλατσαρει ανενόχλητος 

Οπλίζει χέρια κι εκτελεί

Κι αφήνει πίσω του σημαδια και πληγές


- Στείλε Σχόλιο


25 Αυγούστου 2021, 19:37
Ο σουγιάς, η σαΐτα και η ξύλινη θήκη


Η ξύλινη θήκη, ο σουγιάς και η σαΐτα ειχαν ξαπλώσει αναπαυτικά μέσα στην παλιά συρταριερα. Ο χρόνος τους έχει στερήσει την παλιά τους λάμψη. Το ξύλο της θήκης είχε ξεφτισει σε ένα σημείο, η λεπίδα του σουγιά είχε στομωσει και το ένα ποδαράκι της σαΐτας είχε σπάσει. Τα χέρια που τα δούλευαν κάποτε ασταμάτητα δεν υπάρχουν πια. Ούτε η νοικοκυρά του σπιτιού, ούτε ο νοικοκύρης είναι εδώ. Χρόνια τώρα πήραν το καΐκι τους και τράβηξαν να πιάσουν στα δίχτυα τους αστέρια. Είχαν ξεμείνει, λοιπόν, ξεχασμένα (η μήπως όχι και τόσο) στο συρτάρι.

Συζητούσαν στη μυστική γλώσσα των αναμνήσεων για τα παλιά. Τοτε που εργάζονταν παρέα, που μπαλωναν δίχτυα κάτω από την κληματαριά και έφτιαχναν καραβάκια από "κοκαλο" σουπιάς. Αν είχαν μίλια ανθρώπινη μπορεί και να  τραγουδούσαν " Δύο πράσινα μάτια..." ή Άστα τα μαλλάκια σου", όπως είχαν ακούσει να τραγουδούν δεκάδες φορές σ' εκείνη τη βεράντα. Αν ήταν λιγότερο κουρασμένα μπορεί και να καθάριζαν πατάτες για το τηγάνι ή να έκοβαν τα σύκα από την αυλή. Να έφτιαχναν έπειτα με τα σπασμένα "φελά" βαρκούλες στη λεκάνη  και απ'τα τσιγαροχαρτα και τις οδοντογλυφίδες πανιά.

Ο σουγιάς, η σαΐτα και η ξύλινη θήκη... Αγαπήθηκαν πολύ από εκείνα τα χέρια,. Τα κράτησα τώρα προσεκτικά στα δικά μου. Τα χάιδεψα... Τα ένιωσα ζεστά και σαν να ζωντάνεψαν για λίγο τα καλοκαίρια...


- Στείλε Σχόλιο


24 Αυγούστου 2021, 10:38
Το χώμα


Πήρα το χώμα

Ήταν ξερό, σκληρό 

Έμοιαζε άγονο, στείρο

Το έριξα να σκεπάσει τους σάπιους καρπούς 

Κάπου μέσα του είδα βολβούς μαραμενους

Και ρίζες μπερδεμένες, σπασμένες

Απομεινάρια αγνώστων φυτών

Ουτε καν το άπλωσα 

Το άφησα να υπάρχει 

Μόνο το πότισα

Κι αυτό βλάστησε


- Στείλε Σχόλιο


22 Αυγούστου 2021, 13:43
Πικρό καλοκαίρι


Δώσε έναν τίτλο,είπαν, σε αυτήν την εποχή

Μια λέξη ήρθε μόνο στο μυαλό

Πίκρα....

π... Μαθηματική σταθερα μας έμαθαν στο σχολείο

Π... Σταθερό αρχικό γράμμα λέξεων που κατακλύζουν την σκέψη 

Πόνος, πενθος, παράπονο, παραμελώ, παγώνω, πετώ...

Πίκρα, λοιπόν. Πικρό καλοκαίρι.

Λείπουν τα αρώματα του γιασεμιού και η γεύση της αλμύρας από το στόμα, το χάδι της αύρας και το φως του φεγγαριού...


- Στείλε Σχόλιο


18 Αυγούστου 2021, 18:52
Πακέτα


Γέμισε πακέτα το σπίτι... Ξεχωρίζουν οι στοιβες: αυτά για μένα, αυτά για σένα, αυτά για χάρισμα, εκείνα για μοίρασμα... Γίνεται; Μπορεί να χωρέσει μια ζωή ολόκληρη σε πακέτα; Καθε κομμάτι και και α ανάμνηση, κάθε κλειστό κουτί και ένα δάκρυ ακόμη....


- Στείλε Σχόλιο


10 Αυγούστου 2021, 10:02
Στάχτες


Έγινε γκρίζα η αυλή του σπιτιού, τα λουλούδια και οι γλάστρες. Κι ο αέρας αποπνικτικός γκρίζος κι αυτός. Πνίγει. 

Η τηλεόραση κλειστή εδώ και μερες. Εξάλλου την ξέρω την στάχτη. Την ανασανα πολλές φορές κι ακόμα καίει τα ρουθούνια μου. Σκεπάζει την θάλασσα των παιδικών μου καλοκαιριών, δηλητηριάζει τις αναμνήσεις της εφηβείας μου. 

Η παραλία με τους αχινούς και τις γυαλιστερές, που με παρηγόρησε όταν πονούσα γέμισε στάχτη.

Η αμμουδιά των διακοπών της νιότης, σύμβολο ξενοιασιάς και ανεμελιάς, γέμισε στάχτη.

Την πρώτη μου συναυλία την άκουσα παιδί διπλα σε αυτά τα κύματα,που τώρα ξερνούν στάχτες 

Δεν θέλω να δω τις εικόνες σε μια οθόνη... τις έχω μέσα μου από παλιά. Τις εξησα κάποτε κι εγώ (ευτυχώς σε ένα ψήγμα σε σχέση με το τώρα)

Κι η μόνη σκέψη είναι ευγνωμοσύνη για τις αναμνήσεις 

Και αν υπάρχει τρόπος να βοηθήσω να γεννηθούν μέσα από τις στάχτες νέα όνειρα.


- Στείλε Σχόλιο


05 Αυγούστου 2021, 21:12
Ματωμενη νυχτα


Ξανά 

Άλλη μια φορά 

Ματώνει το φεγγάρι 

Ουρλιάζουν τα άστρα από τον πόνο

Φοβάμαι το ξημέρωμα που θα ρθει

 Το αύριο που κατάπιαν οι φλόγες 

Θρηνω...

Το χθες, τις παιδικές αναμνήσεις, την ομορφιά της νιότης που θάφτηκε κάτω από τις στάχτες 

Ματώνω, στη θέα, το άκουσμα, την οσμή 

Τα μάτια καίνε

Η ψυχή σκιζεται στα δύο 

Πονάω...  

Φλόγες παντού... κι εγώ τόσο μικρή κι ανήμπορη μπροστά στο θηρίο.


- Στείλε Σχόλιο


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
 

Συγγραφέας
freddom


Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/freddom

Μολυβιές χαραγμένες σε σκόρπιες σελίδες από ημερολόγια ζωής..




Τα βαθύτερα θέλω μας είναι εκείνα που ξεδιπλώνονται τις νύχτες. Εκείνα που μας λείπουν ακόμη κι όταν όλα μοιάζουν ιδανικά. Εκείνα που γεμίζουν την καρδιά κι αδειάζουν την ψυχή. Εκείνα που μας αφήνουν χωρίς ανάσα. Εκείνα που ποτέ δεν τελειώνουν.


Tags

Ανήσυχες νύχτες Εξομολογήσεις Άκουσμα της στιγμής Άδειασμα ψυχής Με αφορμή μια φωτογραφία Σκέψεις του καφέ




Επίσημοι αναγνώστες (4)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs


    Links







    Photo courtesy of Sotiris Kouvopoulos - www.cadu.gr
    Template design by Jorge

    Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN
    Όροι Χρήσης