αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs
Home
Ένα παιδί κοιτάει τ' άστρα (reload)
Γιατί βαριέται να τα μετρήσει...
31 Δεκεμβρίου 2007, 04:47
Γεροντοέρωτες...
ξενΕΡΩΤΩΝ διάλογοι...  

Τι γίνεται όταν ένας γεροντάκος ερωτεύεται μια μικρότερή του? Υπάρχουν πολλές εκδοχές…

 

Όταν πέθανε η γιαγιά μου, ο παππούς μου ήτανε μόλις 83. Μετά από 60 χρόνια γάμου κι αφού έκανε να τη ξεπεράσει…τρεις ολόκληρους μήνες, βρήκε την αντικαταστάτρια, μια μόνη 45αρα γειτόνισσα…(καλούλα)

 

Οι θειάδες μου να πάθουν κρίση!

 

-         δεν έχει καμιά δουλειά αυτή η σκύλα με τον πατέρα μας!

-         Αυτό προσπαθεί, να ανοίξει…

-         Δεν πρόκειται να γίνει αυτό, από πάνω μας θα περάσει!

-         Δε ξέρω αν θα περάσει από πάνω σας, από πάνω της πάντως ενδέχεται…θεός ο παππούς!

-          Μα τώρα στα γεράματα, να αμαυρώσει το όνομα μας? ΟΧΙ! ΠΛΑΚΑ ΜΑΣ ΚΑΝΕΙ Ο ΠΑΤΕΡΑΣ! ΠΑΩ ΣΤΟΙΧΗΜΑ ΠΩΣ ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΠΕΦΤΕΙ ΣΤΟ ΚΡΕΒΑΤΙ ΤΟΥ, ΑΠΟ ΜΕΣΑ ΤΟΥ ΣΚΕΦΤΕΤΑΙ ΤΗ ΜΑΝΑ ΑΚΟΜΑ, ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΛΑΙΕΙ!

-         Αυτό σίγουρα, την κλαίει, αλλά με μια διαφορά…

-         Ποια?

-         Κάνει θόρυβο και δεν αφήνει την άλλη να κοιμηθεί!

 

Για την ιστορία τελικά δεν τα κατάφερε ο παππούλης, καθώς οι θειάδες βάλανε βέτο.

 

Αλλά υπάρχουν κι άλλες μορφές γεροντοέρωτα, πιο σύγχρονες, πιο πολύπλοκες, και σίγουρα λιγότερο ρομαντικές…

 

Είναι αυτά τα σύγχρονα ραμολιμέντα που αναπαριστάνουν τις γαλοπούλες στην κρίση των πτηνών. Ο διοικητής  του Ι.Κ.Α. παθαίνει καρδιακή προσβολή βλέποντας τον άντρα της ερωμένης του, ο άλλος του υπουργείου πολιτισμού τη φουντάρει από τον 4ο όροφο, μην αντέχοντας τη δεύτερη σχέση του, αλλά και το φασισμό του νόμου της βαρύτητας που ντε και καλά, από όπου κι αν πέσεις, εκεί! να σε πάει προς τα κάτω και να σε γκρεμοτσακίζει…

 

Ποιοι είναι όλοι αυτοί? Και τι δείχνει αυτό που κάνουν?

 

Είναι οι σημερινοί εξηντάρηδες που περίμεναν χρόοοονια ολόκληρα να δουν εξουσία. Τα προηγούμενα χρόνια, με ελάχιστες διόδους, κάνανε να σταυρώσουν γκόμενα καμιά δεκαετία, καθώς δεν είχαν να τάξουν τίποτα, ενώ στη γοητεία με το μόνο που θα μπορούσαν να συγκριθούν ήταν με τα Πυρηναία όρη…

 

Ξελιγωμένοι, τώρα που είναι ψηλά, χτίσανε βίλες και ξεκινήσανε ομαδικά τα όργια, με μια καρδιά όμως πια εξηντάχρονου που δεν πολυαντέχει τα αεροπλανικά, ή τα μπλονζόν με ανάποδο ψαλίδι, καθώς κάθε φορά που η πιτσιρίκα πετούσε ένα ρούχο, η καρδιά τους χόρευε μακαρένα, και το αίμα στο κυκλοφορικό  ανεβοκατέβαινε ταχύπλοα, σαν το ασανσέρ του Hondos center…

 

Γιατί, μιλώντας στη γλώσσα τους, κι αν ακόμη την έχουν δει Καραφώτηδες που ψάχνουν τη λύση στο γρίφο «Μάρω Λύτρα» πρέπει να ξέρουν το εξής: Ότι όταν θα σβήσουν τα φώτα του reality, πίσω από κάθε τοίχο του Fame story, πάντα θα κρύβεται μια Τζούλι Μασίνο να τους χαμογελά. Που είναι και της ηλικίας…

       

14 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


27 Δεκεμβρίου 2007, 04:49
Άλλος παντρεύτηκε, άλλος βαράει το κεφάλι του...
Όταν ήμουνα παθιάρης...  

Τον Οκτώβρη του 1998, κάπου στην Κέρκυρα, τρεις πρωτοετείς φοιτητές γνωρίστηκαν στο αμφιθέατρο της σχολής. Και οι τρεις τρελλά ερωτευμένοι με τις πιτσιρίκες που είχαν μόλις βρει. Πού να  φανταζόντουσαν τι θα επακολουθούσε σχεδόν δέκα χρόνια μετά…

 

Τα δυο από τα τρία ζεύγη είχαν ευτυχές τέλος. Το τρίτο ένα τέλος, συναισθηματικά τραγικό. Το αγόρι βαθιά αυτοκαταστροφικό τυπάκι, κι η κοπέλα απλώς καταστροφική, μετά από πολλά χρόνια αναπόφευκτα το διαλύουν το πράγμα. Η τύπισσα ξεκινά να κινείται σ’ άλλα μήκη κύματος, και το τυπάκι απλώς πνίγεται μέσα σ’ αυτά…

 

Για το πρώτο ζευγάρι το ευτυχές τέλος γράφεται σε έξι μήνες. Για το δεύτερο ζευγάρι γράφτηκε πριν λίγες ώρες. Και φυσικά δε μπορούσε να λείψει κι ο εκπρόσωπος του τρίτου ζευγαριού…

 

Μετά την εκκλησία και το κυρίως γλέντι, όταν αραίωνε ο κόσμος, κάτσαμε κοντά κι οι τρεις. Ο νιόπαντρος, αναρχικός, άθεος και heavymetalάς, μες την εκκλησιά αλλά και μετά, ήταν έξω απ’ τα νερά του, σαν δέντρο στη λεωφόρο Αχαρνών…

 

-         Τι παπαριές  άκουσα σήμερα, ούτε που θυμάμαι… Ο Αβράαμ παντρεύτηκε -όπως σφύριξε ο παπάς δηλαδή, δεν ήμουνα μπροστά-τη Ρεβέκκα, ο Ισάακ δε θυμάμαι πια και πάει λέγοντας… τι με νοιάζει εμένα τι κάνανε οι Εβραίοι το 8.000 π.Χ.? κι έπρεπε κει πέρα να κάνω και το σταυρό μου από πάνω!…έλεος!

-         Τον έκανες?

-         Αφού η κυρία κι όλο της το σόι με κοιτούσαν με μισό μάτι…άσε είπα, μην της χαλάσω το γάμο…μετά, στο Ησαία χόρευε, να μου πετάνε ένα σωρό ρύζια πάνω μου λες και είμαι μοσχαράκι κοκκινιστό, και να γυρίζω σκυμμένος γύρω-γύρω το ιερό σαν να με ζεσταίνουν σε φούρνο μικροκυμάτων!!!

-         Ε πώς θα γινόταν δηλαδή?

-         Με βγάλανε και 10.000 φωτογραφίες! Τον Κουφοντίνα στο αστυνομικό τμήμα λιγότερες τον είχανε βγάλει! Και να με βάζουν να χορεύω το

        «ούτε στον εχθρό σου να μην τύχει, να χει τέτοια τύχη

       και μια αγάπη σαν και τη δική σου άλλος να πετύχει…»

-         Αυτό ήτανε βαρύ αδερφέ!

-         Και στο καπάκι αυτή η σάχλα της Στανίση «μ’ ένα κόκκινο καράβι θα ρθω σήμερα το βράδυ»… εντάξει, θα ρθει σήμερα το βράδυ. Λογικό. Πες ότι κι αυτός είναι ναυτικός ή φορτηγατζής, κολλάει και το καράβι, άντε θα ρθει σήμερα. Το κόκκινο που κολλάει? Έλεος! Ούτε ο Κάπταιν- Ίγκλο δε θα έγραφε τέτοιους στίχους…

-         Φεύγω! Βίον ανθόσπαρτον φίλε! Και να φοράς κράνος!

-         Κι εσύ να ξαναγίνεις όπως παλιά, όπως ήσουνα στην Κέρκυρα! Και μην το ξεχνάς, το «κόκκινο καράβι» κάποιος τύπος σαν κι εσένα το ‘γραψε και βγάζει εκατομμύρια! Να μην κολλάς! Κι αν δε σου πάει το συγκεκριμένο, εσύ γράψε το πράσινο καλώδιο, την κίτρινη χιονοστιβάδα, το μπεζ εντομοκτόνο…ο,τι να ναι ρε παιδί μου!

 

Γύρισα σπίτι γεμάτος τύψεις. «Όπως ήμουνα στην Κέρκυρα» μου 'πε. Λες να χει δίκιο? Ξεκινώ να γράφω.

  

Θα σε φάω πάλι-πάλι

Απ’ τα Ταμπούρια Κόμισσα

Με σκυμμένο το κεφάλι

Να μη με δει η γειτόνισσα

 

Άντρα να χεις με αξία

Δίπλα στο ραφτάδικο

Κέρατο σαν του ξιφία

να του φοράς, είν’ άδικο!

 

Refrain

 

Όλη μέρα στο λιοπύρι, πηλοφόρι, οικοδομή

Μέσα κει στη βιοπάλη φτιάξαμε υποδομή

Στου Σούνιου τ’ αυθαίρετα, Δήλεσι και Νέο Βουτζά

Σαν πέρασες βρε Κόμισσα, έφαγα τον τουβρουτζά!

 

Όχι, δε λέει. Το κόκκινο καράβι κρύβει κάτι πιο βαθύ, πιο εκλεπτυσμένο, πιο elite. Το δικό μου είναι σαν να το χει γράψει απολυμένος λιμενεργάτης. Ούτε γι’ αυτό τελικά είμαι γεννημένος…

 

Να βρεις το ταλέντο σου τελικά είναι δύσκολο πράγμα. Γιατί άντε πες ότι το βρήκες. Και τι έγινε? Γιατί το ταλέντο είναι σαν τη γυναίκα. Το ακολουθείς? Σ’ αποφεύγει. Τ’ αποφεύγεις? Σε ακολουθεί…


23 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


24 Δεκεμβρίου 2007, 02:30
Κάλαντα απ' το Ιράκ...
Όταν ήμουνα παθιάρης...  

-         Laaaast Christmas I gave you my hurt…

-         Κοίτα ρε τι βρήκε να τραγουδήσει ο εγγονός του Ουάσιγκτον…

-         And the very next day you gave it away…

-         Να ξερες και τι έλεγες κατακαημένε…

-         This year to saaaaaave me my tears…

-         Άστο ρε φίλε, συ δε σώζεσαι με τίποτα, ούτε συ, ούτε και γω δηλαδή…

-         I give it to someone speciaaaaal…

-         Κοίτα που επιμένει! Σιγά ρε, ανατριχιάσαμε! Ο Σπεσιαλίστας είσαι?

-         ………………………………

-         ………………………………

-         ……………………………...

-         Τώρα πώς την είδες? Θα κοιταζόμαστε σαν καουμπόηδες?

-         Τα ντώσει κάτι κύριος? Καλό κριστούγκενο!

-         Τα ελληνικά τα πήρε ο διάολος! Αλλά ο Τζωρτζ Μάικλ φαρσί το κέρατό μου!!!

-         Σι παρακαλώ, ντώσει κάτι…

-         Εσύ δεν είσαι που πλένεις τζάμια εδώ κάθε μέρα?

-         Νι, ντώσει κάτι…

-         Το ‘ριξες και συ στη διπλοπενιά ε? συνέχισε, μη φοβάσαι, δε ξέρεις καμιά φορά… Είσαι in, το ξέρεις? φωνές σαν τη δική σου τις τσιμπάνε με τη μία, ο,τι πρέπει για σουξεδάκι, μπορεί να περάσει καμιά φορά ο Καρβέλας από το φανάρι και να σταθείς πλάι στον Κάτμαν! …Γιατί αδερφέ, για όλους υπάρχει ελπίδα!

 

Για όλους υπάρχει ελπίδα! Ο,τι κι αν κάνουμε! Χωρίς διακρίσεις! Κι αν δε θυμάστε που τη βάλατε, κι αν φάγατε το σπίτι για να τη βρείτε , κοιτάξτε στ’ άπλυτα μας, συνήθως εκεί κρύβεται! Κι αν δε την βρείτε ούτε εκεί, σίγουρα θα βρείτε κανένα εικοσάευρω σε καμιά κωλότσεπη…δε μας χαλάει κι αυτό, έτσι?

Και τούτες τις μέρες να τις περάσετε….ΚΟΜΠΛΕ!

Καλό διήμερο!

 

23 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


20 Δεκεμβρίου 2007, 02:33
Η τεράστια κοτσίδα
Ήταν ωραία στη Μοζαμβίκη...  

Λοιπόν, παρασυρμένος από την όλη φάση, μιας και έχετε γράψει όλοι ποιήματα και μόνο εγώ δεν έχω γράψει, σκεπτόμενος ότι δεν πάει άλλο, είπα να αφήσω το ταλέντο μου, εδώ, να διαρρεύσει…

 

Πριν το κοροιδεύσετε και το λοιδορήσετε (και καλά θα κάνετε) θα ήθελα πολύ να σας πληροφορήσω (σούζα όλοι) ότι το ποίημα αυτό ήταν υποψήφιο για το βραβείο Πούλιτζερ το 1999 και δυο φορές υποψήφιο για το βραβείο Λένιν! (γιατί είναι κι ολίγον ταξικό)

 

Θα μου λεγε ένας κακεντρεχής ότι κι ο Λεβέντης είναι υποψήφιος, αλλά δεν τον ψηφίζει ούτε ο καμεραμάν του! Και τι έγινε?

Μπορεί να μην το ψηφίζει ούτε ο καμεραμάν του, αλλά τον τρώει στη μάπα πέντε ώρες την ημέρα! Τουλάχιστον αν τον ψήφιζε, θα τον έβλεπε μία τα τέσσερα χρόνια και αυτή απ’ το ψηφοδέλτιο! Ποιο είναι καλύτερο λοιπόν?

 

Αφιερωμένο λοιπόν, σ’ όσα παιδάκια της ΜΗ θυμούνται την πρώτη τους χυλόπιτα…(έστω κι έτσι)

 

Η ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΚΟΤΣΙΔΑ

Σαν παιδί κι εγώ μικρούλι, είχα όμορφες στιγμούλες

Μα με πήγαν στο σχολείο για να μάθω αλλωνών

Έκλεινα κι εγώ τ’ αυτιά μου και ζωγράφιζα φατσούλες

Στην κοσμάρα μου ήμουν μέσα, μα στο μάθημα απών

 

Αγιασμός ήταν, και ήμουν ούτε καν οχτώ χρονών

Όταν κάθισε μπροστά μου μια τεράστια κοτσίδα

Από μπρος της είχε φάτσα, καψουρεύτηκα λοιπόν

Είχε πράσινα τα μάτια, σ’ όλο το μαλλί ψαλίδα

 

Ήθελα να με προσέχει και έψαχνα όλο ενόχους

να το παίζω ήρωας της! Σαν  shampoo στην πιτυρίδα

όταν έλεγε η δασκάλα «τα αγαθά κτώνται με κόπους»

όλο κει ήταν το μυαλό μου, πως θ’ αρπάξω την κοτσίδα

 

Στα διαλλείματα γελούσε και γω ήμουνα στην τσίτα

Σαν να είχα δυο δεκάρια, και εκείνη φουλ του άσσου

Έγραψα ένα στιχάκι και της το κανα σαΐτα

Μα της μπήκε μες το μάτι και μου φώναξε «καλά σου»

 

Όλα μου ήταν εναντίον, της κολλούσε κι ο Ηλίας

το παιζε μάγκας της τάξης, κι όλο την πολιορκούσε

μα εγώ δεν τον φοβόμουν, ήτανε μπασκλασαρίας

μα τη φάση προς τα άκρα με τα χέρια του τραβούσε

 

Μπαίνοντας ξανά στην τάξη, είχαμε «εμείς κι ο κόσμος»

Γύρισε να με ρωτήσει «Τι ‘ναι Γιώργο η Αιθιοπία?»

Χάθηκα στα δυο της μάτια, που ήταν πράσινα σα δυόσμος

Μα αυτή να με κοιτάει, λες και έχω πρεσβυωπία

 

Σα να λέει «βλαμμένο είναι» και γυρίζει απ’ την άλλη

Μου ρχεται στο κούτελο μου σύσσωμη η τρελλή κοτσίδα

ήθελα να τη βουτήξω απ’ το υπόλοιπο κεφάλι

και ευθύς να τη ρωτήσω «ή εγώ ή τον κλαπαρχίδα!»

 

Μέσα στον εγωισμό μου, ήθελα να κάνω πίσω

Μα ένοιωθα να με ρουφάει ένα αίσθημα βαρύ

Κείνον το σαχλαμαράκια με αυτήν να μην αφήσω

μες στην ήττα να πλανιέμαι σαν μοναχικό κρι-κρι

 

Αυτή το παιζε μοιραία, γαργαλιάρα, ντεγλαρέ

Κι ο παπάρας να χει βάλει όλα τα δικά του μέσα

να την πείσει πως εκείνος είναι ο πιο σοφιστικέ

κι έμοιαζα ωσάν το ψάρι που το κάνουν μπουγιαμπέσα

 

Είπα πρέπει να ενεργήσω, μου χουν πάρει τον αέρα

Την εικόνα μου ν’ αλλάξω προφανώς πρώτα σ’ αυτή

Να φυλάξω εγώ για κείνην τα δικά μου τα ωραία

Και γι’ αυτόν τη μπουγιαμπέσα, μες στη μούρη του καυτή

 

Είχε βάλει ο χλαπάτσας τη δική του την παρέα

Να την πείσει πως αξίζει, πως δεν είναι χτεσινός

Παίρνοντας το εγώ πρέφα, τα ‘πα όλα στο Αντρέα

Που ταν φίνο φιλαράκι, κολλητός και διπλανός

 

Έπειτα απ’ το σχολείο, πήγαμε ηλεκτρονικά

Και κει πέρα βρήκα χρόνο να του πω το μυστικό

Όπως μου πε του φανήκαν όλα φυσιολογικά

Μα ‘πε πως δεν έχω ελπίδα, πως με βλέπει ποταπό

 

«Γι’ αυτό κάνε την καλή και βοήθησε με τώρα,

πριν ορμήσει ο Ηλίας και τα κάνει γης Μαδιάμ,

όπως βλέπω ο παπάρας παραπήρε πάλι φόρα

εύχομαι να της μιλήσει και να κάνει όλο σαρδάμ!»

 

 «Κι εγώ τι μπορώ να κάνω, δεν τη ξέρω και καλά

Δεν αντέχω να τη βλέπω να φοράει όλο μίνια

Θα τη βάλω να τα φάει που το φίλο τυρρανά

Και μετά θα τηνε δέσω και θα τρώω δρακουλίνια»

 

«Πήγαινε να της μιλήσεις κι εγώ θα μαι δω απόξω

Πες της πως γι’ αυτήνε λιώνω κι είμαι φάση αρρωστημένη

Κι αν σου πει πως εγώ μοιάζω με ανάποδο γαμώτο

Πες της πως την αγαπάω και ας είν’ μαλακισμένη

 

Ο Αντρέας πήγε κι ήρθε, σαν τον Άγιο-Βασίλη

Γελαστός σαν να χε δώρα, και με πήγε παραπέρα

«Φιλαράκο τον Ηλία, μου πε πως τον έχει στείλει

πήγε χτες αλλά γι’ αυτόνε, ήταν αποφράδα μέρα!»

 

«Και για μένανε τι σου ‘πε? Είπε τίποτα καλό?»

«Δεν προλάβαμε να πούμε, γιατί άρχισε εκείνη.»

«Σου πε ότι με γουστάρει? Πως με είδε πια αλλιώς?»

«Μου πε Αντρέα όταν σε βλέπω, μ’ ανεβαίνει η αιμοσφαιρίνη!»

 

Κι έτσι τα φτιαξε ο Αντρέας με την όμορφη κοτσίδα

Πήγε κι έκατσε μαζί της και μου φώναζε «Βρε Αία!»  

Κι εγώ μόνος να χτυπιέμαι «πως το προφανές δεν είδα?»

Κι ήρθε δίπλα ο Ηλίας για να κλάψουμε παρέα…

       

  

 


25 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


17 Δεκεμβρίου 2007, 03:21
Ο Δον Αλκιβιάδης
Οι ηττημένοι της ιστορίας...  

Είδα το Σάββατο στο θέατρο τον «Δον Ζουάν». Δεν έχω πολλά να πω πολλά γι’ αυτόν τον μυστήριο τύπο γιατί δε ξέρω πολλά, αλλά μου έκανε έναν περίεργο συνειρμό…

 

Η πιο αμφιλεγόμενη προσωπικότητα της αρχαιότητας είχε ένα όνομα. Αλκιβιάδης.

Γόνος πλούσιας οικογένειας και ανιψιός του κυβερνήτη Περικλή, μεγάλωσε στα έγκατα της εξουσίας, καθώς τότε η δημοκρατική παράταξη μεσουρανούσε στην Αθήνα. Ένα στυλ δηλαδή Αλέκου Τζανετάκου στις ταινίες, χωρίς σβέρκο-αεροδρόμιο φυσικά…

 

Δεν είχε αφήσει γυναίκα για γυναίκα στην Αθήνα, ενώ παράλληλα πού και πού «το αέριζε και το σεντόνι». Αλλά ζούσε κάτω απ’ τη σκιά του θείου του, κι έτσι μην έχοντας τίποτ’ άλλο να κάνει στη ζωή του, δεν είχε αφήσει πάρτυ για πάρτυ και συμπόσιο για συμπόσιο ξεπερνώντας ακόμα και αυτόν τον ανυπέρβλητο παρτάκια της εποχής, το Λάκη Γαβαλά…

 

Μετά όμως απ’ την ακμή έρχεται η παρακμή κι η Αθήνα πήρε την κάτω βόλτα. Πόλεμος με τη Σπάρτη, πεθαίνει ο Περικλής, κι η πόλη βρισκόταν σε δύσκολη θέση. Κι εκεί που δε ξέρανε πώς καν θα αμυνθούνε, ο Αλκιβιάδης, ως επιπόλαιο τομάρι του κερατά, πετά την τρελλή ιδέα…

 

-         Πάμε να εκστρατεύσουμε στη Σικελία να τους πάρουμε τις περικνημίδες (τα σώβρακα)! Είναι σύμμαχοι των Σπαρτιατών! Δε λέει…

Εκεί πετάγεται ο συντηρητικός Νικίας…

 

-         Σοβαρά ρε μάστορα?  Είμαστε σε πόλεμο το χεις αντιληφθεί? ποιος θα φυλάει την Αθήνα απ’ τους εχθρούς για πες μας? Ο Γκλέτσος? Ένας είναι, πόσους μπορεί να δείρει πια?

-         Μα σαν χτυπήσουμε τη Σικελία, αν το σκεφτούμε πιο ώριμα, ουσιαστικά χτυπάμε στην καρδιά της Σπάρτης!

-         Σε λίγο θα μας πεις ότι είναι η Σικελία στη Σπάρτη είναι μεσοτοιχία! ΞΕΡΕΙΣ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΡΕ ΤΡΕΛΛΑΡΑ??????

-         Ξέρω και δεν έχω πάει ποτέ. Και για τις Ιταλίδες έχω ακούσει τα καλύτερα!!! Ω άνδρες Αθηναίοι! Όπως λέει κι ο φιλόσοφος Καρβέλας «Μία είναι η λύση! Τα λεφτά, το φαί και το γ***σι!» Βάζω τις τριήρεις, βάζετε το κούπινγκ! Μέσα?

 

Με το μπλα-μπλα τελικά, έπεισε τους Αθηναίους να πάνε στη Σικελία. Αλλά καθώς έπλεε προς τα κει, μαθαίνει πως τον καταδίκασαν οι Αθηναίοι σε μια δίκη και τον καλούσαν πίσω. Παρατάει την εκστρατεία, και ως γνήσιο λουγκροειδές, τους παρατά, και πάει εκεί που δεν περίμενε κανένας…στη Σπάρτη!

 

Εκεί το παιζε παιδί από σπίτι. Παλάτι-γυμναστήριο, γυμναστήριο-παλάτι. Μαρτυρά και τα σχέδια των Αθηναίων στους Σπαρτιάτες καθώς έχασε στοίχημα στο τάβλι. Έτσι ο Άγης λοιπόν, ο βασιλιάς της Σπάρτης, με το σχέδιο του Αλκιβιάδη, εκστρατεύει στην Αθήνα. Καθώς είναι αραχτός στη σκηνή, σκάει μύτη ένας αγγελιαφόρος…

 

-         Αρχηγέ, αρχηγέ, συγχαρητήρια!!!!

-         Μα δεν κερδίσαμε ακόμα τον πόλεμο ηλίθιε αγγελιαφόρε!!!

-         Η γυναίκα σου…

-         Τι έπαθε? Πέθανε με τιμή σα γνήσια Σπαρτιάτισσα?

-         Όχι, όχι..

-         Έδειρε με τιμή κανέναν Μεσσήνιο σα γνήσια Σπαρτιάτισσα?

-         Ούτε, ούτε…

-         Κέρδισε με τιμή στο κουν-καν σα γνήσια Σπαρτιάτισσα?

-         Ούτε αυτό!

-         Ε πες ρε μαλακιστήρι και μας έβγαλες την Ήρα πια!

-         Είναι έγκυος με τιμή σα γνήσια Σπαρτιάτισσα!!!

-         Έγκυος? Αφού λείπω 20 μήνες…πώς γίνεται αυτό?

-         Δε ξέρω. Α! άσχετο αλλά έχεις και μήνυμα κι απ’ τον Αλκιβιάδη, να σας το διαβάσω? «Πού χάθηκες βρε κερατούκλη? Μας έλειψες…»

-        

 

Όπως είναι φυσιολογικό, ο Αλκιβιάδης προτού τιμωρηθεί με θάνατο, φεύγει απ’ τους αιώνιους εχθρούς της πατρίδας του, και μην έχοντας πού αλλού, πάει στους άλλους αιώνιους εχθρούς των Αθηνών, στους Πέρσες, όπου γίνεται σύμβουλος του βασιλιά Τισσαφέρνη…

 

Εκεί με κατάλληλους χειρισμούς εμποδίζει τη συμμαχία Περσών-Σπαρτιατών εναντίον των Αθηνών, έχοντας βάλει πλώρη το νέο του μεγάλο σχέδιο! Την επιστροφή στην πατρίδα!

 

Ο Αριστοτέλης είχε γράψει για τους Αθηναίους και τον Αλκιβιάδη… «Τον αγαπούν, τον μισούν, αλλά δε ζουν χωρίς αυτόν!». Ο επαναπατρισμός του είναι θέμα χρόνου, και μπαίνει στην Αθήνα με νταούλια και κλακέτες, κι αναλαμβάνει κυβερνήτης εν μέσω του Πελοποννησιακού πολέμου.

Η Αθήνα πάει από νίκη σε νίκη κόντρα στους Σπαρτιάτες. Σε μια ναυμαχία, εκεί που τους είχε πάρει αμπάριζα, του τη βιδώνει και σηκώνεται και φεύγει, αφήνοντας την ηγεσία στον πηδαλιούχο του πλοίου! Αυτός φαίνεται ότι δεν είχε δίπλωμα, κι έτσι γκρεμοτσακίζει τα αθηναϊκά πλοία, αφού φέρεται να φώναζε καθώς όρμαγε στις σπαρτιάτικες λεγεώνες… «ξέρει κανείς από πηδάλιο? Ξέρει κανείς από πηδάλιο?»

 

Ο Αλκιβιάδης θεωρήθηκε φυγάς απ’ τους Αθηναίους. Εξόριστος όπως ήτανε, μαθαίνει κρυφά τα σχέδια των Σπαρτιατών, πάει και τα καρφώνει στους Αθηναίους, αλλά τον πήρανε στο ψιλό, μη ξέροντας κανείς ο Αλκιβιάδης πια που ανήκει…

 

-         Εσύ δεν είσαι στρατηγός! Κι ο Ριβάλντο ακόμα ρε φίλε, σε λιγότερες ομάδες έχει πάει!

 

Οι Αθηναίοι κακώς δεν τον ακούσανε και χάσανε τον πόλεμο. Αλλά για τον Αλκιβιάδη δεν έμενε πολύς χρόνος ζωής ακόμα. Εκεί που πήγε πάλι, δεν άφησε απείρακτη ούτε θηλυκή καμηλοπάρδαλη. Τον πήρανε χαμπάρι όμως νωρίς, και οι συγγενείς μιας κοπέλας που της μάθαινε πώς ανοίγουν την πιπεριά στα γεμιστά, τον στείλανε αδιάβαστο ένα πρωί τ’ Αυγούστου, κοντά στην ροδαυγή…

 

Όπως το Δον Ζουάν δηλαδή, ίδιος ακριβώς θάνατος… είναι η μοίρα του τυχοδιώχτη, να ζει έντονα και να πεθαίνει νέος. Δυστυχής μες στην τελειότητα του. Ένας άλλος Ντόριαν Γκρέυ, ένας τέλειος Νάρκισσος…Συναισθηματικά πρακτικιστής, πρακτικά ιδεαλιστής. Γεννιέται μόνος, ζει για τον εαυτό του και πεθαίνει μόνος. Δύσκολο να το κάνεις, ωραίο να το διηγείσαι.

 

Και πάνω απ’ όλα μάταιο. Γιατί όπως λέγανε και οι Σπαρτιάτες, «Γίνεται να ζεις χωρίς τιμή. Αν ικανοποιείς τις υλιστικές σου ανάγκες, αν τρως, αν κοιμάσαι, ζεις. Αλλά δε γίνεται να πεθάνεις χωρίς τιμή! Γιατί τότε έρχεται ο απολογισμός…»

    

13 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


14 Δεκεμβρίου 2007, 13:52
Η φεύγα της γειτονιάς...
Όταν ήμουνα παθιάρης...  

Χτες λοιπόν ανακάλυψα έναν άνθρωπο που με μισεί. Είναι η από κάτω μου ακριβώς, που όποτε συναντιόμαστε στο ασανσέρ, μου γυρίζει την πλάτη προκλητικά.

 

Στην αρχή δεν το είχα μυριστεί και νόμιζα ότι ήθελε να την ξύσω, αλλά μετά το πιασα το θεματάκι…

 

Να σε μισεί κάποιος είναι καλό, γιατί σου δίνει αξία. Γιατί για να σε μισεί, σημαίνει ότι κάτι κάνεις το οποίο ενοχλεί, άρα κάνεις κάτι χρήσιμο.

 

Γιατί αν το σκεφτούμε σφαιρικά, τα χρήσιμα πράγματα ενοχλούνε τον κόσμο. Αν μ’ όσα κάνεις προκαλείς στους γύρω σου μόνο αγάπη και συμπάθεια, τότε πρέπει να τη ψάξεις τη δουλειά μπας κι έχεις μεταμορφωθεί σε ευχούλη και δεν το έχεις καταλάβει.

 

Γιατί οι καλοί κι οι προσαρμοστικοί δε θα ενοχλήσουν τους γύρω τους, και θα προσπαθήσουν να «χωρέσουν» τον εαυτό τους όπως-όπως στο περιβάλλον που τους πλασάρεται. Αντίθετα οι κακοί κι οι απροσάρμοστοι θα προσπαθήσουν να «χωρέσουν» το περιβάλλον στον εαυτό τους που τον πλασάρουν όπως γουστάρουν. Αυτοί θ’ αλλάξουν τον κόσμο.

 

Φυσικά αξία δε σου δίνει μόνο το ίδιο το μίσος, αλλά και ο αντίπαλος σου, όπως κι οι λόγοι που ζητούν τον αφανισμό σου από προσώπου γης.

 

Η «αντίπαλος» μου είναι μια γυναίκα μεσήλικη, μόνη στον κόσμο που της τη βιδώνουν όλα. Μίλησε σε μία άλλη κυρία, η οποία διακρίνεται για την εχεμύθεια της, καθώς όταν της εκμυστηρεύεσαι κάτι, είσαι σίγουρος ότι δε θα πει σε κανέναν αυτά που της είπες. Θα πάει σπίτι της, θα τα αλλάξει όπως της αρέσουν, για να μην κατηγορηθεί για κουτσομπολιό,  και μετά θα σε κράξει κανονικά!

 

Φυσικά, αφού κράτησε το στόμα της κλειστό για…ένα ολόκληρο τέταρτο, ω! τι σύμπτωση! Με πέτυχε κατά λάθος  στο μαγαζί που κάθε πρωί παίρνω τα τσιγάρα μου…

 

-         Γιώργο, αυτή μου είπε πως δε θέλει να βλέπει άνθρωπο!

-         Άρα δεν τα χει μόνο με μένα, όλος ο κόσμος της τη δίνει…αυτό είναι καλό, δε μίλησε για μένα!

-         Μια στιγμή, εσένα σ’ έχει σ’ άλλη κατηγορία! Εκτός όμως απ’ τους ανθρώπους λέει, δε θέλει να βλέπει κι εσένα! Και με ρώταγε πότε θα ξεκουμπιστείς επιτέλους να ησυχάσει…βάζεις τέρμα  λέει τη μουσική και δε μπορεί να κοιμηθεί!

-         Στους φίλους να το πει αυτό που με κατηγορούν ότι ακούω κοιμισιάρικα!

-         Λέει ότι κάθε φορά που γυρνάς στο σπίτι αργά, μέχρι να κοιμηθείς, σου πέφτουν πράγματα, βάζεις τις φωνές, χτυπάς τις πόρτες και τη ξυπνάς! Δεν είναι φυσιολογικό αυτό!

-         Και τι είναι φυσιολογικό δηλαδή? Να μου πέφτουν οι πόρτες, να βάζω πράγματα και να χτυπάω τις φωνές? Έλεος, λίγη λογική…

-         Λέει ότι δε σ’ αντέχει άλλο κι ότι της έχεις γίνει εφιάλτης! Θα ευχότανε να πέσεις απ’ το μπαλκόνι αλλά μετά είπε, άστο, δε θέλει να πέσεις απ’ το μπαλκόνι, καλύτερα να ξεκουμπιστείς…

-         Είδες ότι κατά βάθος με συμπαθεί? Δε θέλει να πάθω κακό…

-         Όχι, απλά είπε ότι θα την ξύπναγε το γκντούπ!

-         ………….

     

20 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


12 Δεκεμβρίου 2007, 02:04
Ο καλός ο κυβερνήτης...
Γκόρτσος! Γκόρτσος!  

Ένας καλός κυβερνήτης: 

α) αγχώνεται γιατί το Ι.Κ.Α. έχει χρεοκοπήσει και θέλει να λύσει το ασφαλιστικό. Παράλληλα χαρίζει όλα τα χρέη των μεγάλων εταιρειών προς το Ι.Κ.Α. Αυτό ονομάζεται νέα κοινωνική πολιτική κάνοντας το απόλυτο τρικ προς όφελος των πολλών. Γιατί χαρίζοντας τα λεφτά στους βιομηχάνους και παίρνοντας τα από τους άλλους, οι βιομήχανοι δε θα ξέρουνε τι έχουνε, κι έτσι θα μπορεί να γίνει αναδιανομή εισοδήματος χωρίς καν να το πάρουν πρέφα!

 

β) βάζει να φυλάνε τα λιμάνια από τα ναρκωτικά, έμποροι ναρκωτικών. Κάτι ξέρει αυτός! Γιατί πριν το κράτος πλήρωνε υπαλλήλους που είτε ναρκωτικά βλέπανε είτε τους θαυματουργούς κόκκους του DIXAN, ήταν ένα και το αυτό. Ενώ τώρα, έχει έμπειρους ανθρώπους, οι οποίοι στο κάτω-κάτω της γραφής στο λιμάνι ξημεροβραδιαζόντουσαν!!! Ε ας κάνουν και καμιά δουλειά!

 

γ) δεν κάνει ξου τον υπουργό εργασίας, το Μαγγίνα που έχει ανασφάλιστους υπαλλήλους σπίτι του. Και καλά κάνει! Λες και γεννήθηκε υπουργός Εργασίας! Σώνει και καλά δηλαδή ο καθένας πρέπει να ταυτιστεί με το ρόλο του? Δηλαδή αν ήταν έτσι, ο υπουργός πολιτισμού τι θα έπρεπε να κάνει δηλαδή για να είμαστε ευχαριστημένοι? Το άγαλμα? Αμάν!

 

δ) κλείνει την Ολυμπιακή μιας και η ιδιωτική πρωτοβουλία είναι η λύση για όλα τα στραβά! Και το Αιγαίο θα μείνει χωρίς αεροπορική σύνδεση? Κουτάααα… και τα τουρκικά F-16 γιατί νομίζετε τα αφήνει ως τη Λάρισα? Εξωτερική πολιτική και μεταφορές σε ένα λοιπόν! Αυτό θα πει συνειρμός! Είναι τελικά να σαι ικανός. Γιατί όταν είσαι ικανός, επιβάλλεται να κάνεις συνειρμούς, να διαβλέπεις το μέλλον από ψηλά, κι απ’ την άλλη να κάνεις αυτό που εκείνη τη στιγμή σου είναι αναγκαίο χωρίς να φαίνεσαι. Λαϊκιστί «χ….. ψηλά κι αγνάντευε.»

ε) Πολλαπλασιάζει το λογαριασμό της ΔΕΗ. Έτσι ενισχύει την οικογενειακή ειρήνη και γαλήνη. Γιατί σαν καλός πρωθυπουργός, ξέρει, ότι όταν του ‘ρχεται του άντρα να κατουρήσει μες στα άγρια μεσάνυχτα, δε βλέπει την τύφλα του, ξεχνάει να ανάψει το φως και τα κάνει όλα απέξω. Το πρωί η σύζυγος αναμαλλιασμένη τρελλαίνεται και τον αρχίζει στις σκουπιές και στις ομοιοκαταληξίες! Ενώ με τη νέα αυτή ρύθμιση τα κάνει όλα απέξω μεν, αλλά  αυτός της χρυσώνει το χάπι λέγοντας ότι τα με τα λεφτά που έβαλε στην άκρη μην ανάβοντας το φως για μισό λεπτό, θα κάνουνε το ταξίδι στην Καραϊβική, που χρόνια ονειρευόντουσαν!

 

Γι’ αυτό γίνε και συ πρωθυπουργός! Μπορείς! Εδώ έγινε αυτός!

    

 


16 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


10 Δεκεμβρίου 2007, 13:14
Αιώνιοι χαρακτήρες...
Οι ηττημένοι της ιστορίας...  

Όταν κάποιος προσπαθεί να μάθει τη ζωή μέσα απ’ τα βιβλία, είναι σαφές γιατί το κάνει. Γιατί μάλλον έξω, δεν του δείχνει κανένας.

 

Γιατί τα βιβλία το καλό είναι ότι προσφέρουν γνώσεις και εμπειρίες. Το κακό είναι όμως ότι είναι αλλουνού.

 

Έτσι, διαβάζοντας πολλά βιβλία, το καλό είναι ότι μπορείς να απαντήσεις σε οτιδήποτε σε ρωτήσουν. Το κακό είναι ότι πριν αρχίσεις να απαντάς έχεις ξεχάσει την ερώτηση….

 

Όμως τα βιβλία έχουν βγάλει απίστευτους χαρακτήρες οι οποίοι έχουνε μείνει στο μυαλό όλων διαχρονικά, γιατί ήταν τόσο καλογραμμένοι που τους θυμόμαστε γιατί θέλουμε να γίνουμε σαν κι αυτούς, ή γιατί είναι τόσο κακογραμμένοι που τους θυμόμαστε γιατί είμαστε σαν κι αυτούς…

 

Ας πάρουμε πχ τα ομηρικά έπη, τα σπουδαιότερα έργα που έχουν γραφτεί (ειπωθεί καλύτερα) ποτέ.

 

Θυμόμαστε τον Αχιλλέα. Η μάνα του ήτανε θεά, και γι’ αυτό νόμιζε ότι θα τη βγάλει καθαρή. Όπως τώρα όμως που λίγες οικογένειες έχουν πληροφορίες τι θα συμβεί στο χρηματιστήριο, έτσι και τότε λίγες οικογένειες ξέρανε την έκβαση του πολέμου. Έτσι του είπε «μην πας θα σκοτωθείς». Αυτός δεν άκουσε καλά νομίζοντας ότι του πε «μην πας θα λερωθείς», της φώναξε «άει παράτα μας ρε μάνα», πήγε στον πόλεμο και σκοτώθηκε, αλλά το κυριότερο, πέφτοντας κάτω, λερώθηκε…

 

Θυμόμαστε τον Οδυσσέα. Χάρις αυτόν «έπεσε» η Τροία, και την είδε Ζαγοράκης στο Euro 2004. δε γύρισε σπίτι του καπάκι μετά τον πόλεμο, αλλά γύριζε με μικρούλες. Η Καλυψώ, η Ναυσικά ήταν κάποιες απ’ αυτές. Αλλά το κέρατο που του χε φορέσει η Πηνελόπη ήταν ανυπόφορο γιατί στο μεταξύ κι αυτή είχε γίνει τεκνατζού από τις λίγες. Ο Οδυσσέας γι’ αυτό κι όταν γύρισε στην Ιθάκη μεταμορφώθηκε σε άλλον. Όχι για να φάει τους μνηστήρες, αλλά γιατί η Πηνελόπη ήταν ικανή να πάει με τον καθένα εκτός από τον άνδρα της…

 

Θυμόμαστε τη Βρησηίδα. Το ελληνικό στρατόπεδο το έκανε ειδήσεις του star. Πήγε και με τον Αχιλλέα και με τον Αγαμέμνονα. Πλακωθήκανε οι Έλληνες, έτοιμοι να χάσουν το πόλεμο, αλλά αυτή εκείνη το χαβά της. Με την τσιχλόφουσκα γύριζε στις σκηνές κάνοντας εντατικά μαθήματα «πως μπορείς να χάσεις τον πόλεμο χωρίς καν να πολεμήσεις».

 

Θυμόμαστε τέλος τον Πάρη και το Μενέλαο. Το πιο αρχαίο καταγεγραμμένο κέρατο του κόσμου. Και διδάσκει. Ο Μενέλαος αν ζούσε τώρα ίσως να ήτανε τάρανδος του Άγιου- Βασίλη, φαρμακοποιός που πουλάει προφυλαχτικά στον εραστή της γυναίκας του, ή απλά φωτογραφία στο κομοδίνο της κυρίας, γυρισμένη ανάποδα. Και έκανε πόλεμο, γιατί του αύτωσαν τη γυναίκα. Αυτό αποδεικνύει ότι μπορεί να ήτανε τάρανδος αλλά τουλάχιστον αρσενικός…

 

Δεν υπήρχε ούτε Δρούζα, ούτε κους-κους, ούτε η άλλη η παπάρω στο alter να πει τον πόνο του. Ούτε ζήτησε σαν βλακέντιος απ’ την Ελένη να κάνουνε μια νέα αρχή. Γιατί αν το φιλοσοφήσει κάποιος, όταν ένας κερατάς ζητά μια νέα αρχή, στην ουσία ζητάει να του το ξαναφορέσεις το κέρατο, αλλά με άλλη διατύπωση…

 

12 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


07 Δεκεμβρίου 2007, 13:24
Αποτοξίνωση
50 χρόνια μπροστά...  

Σηκώνομαι, όπως πάντα, με τις αισθήσεις να υπολειτουργούν. Δεν κατάλαβα πως έφτασα από το υπνοδωμάτιο στην κουζίνα. Η διαδρομή, με κλειστά τα μάτια μου έμοιαζε ένα ατέλειωτο ονειροδρόμιο. Οι καναπέδες που ξεπρόβαλαν στο διάβα μου μοιάζαν σα στρατιωτικά λεωφορεία, ενώ τα επιμέρους χριστουγεννιάτικα μπιχλιμπίδια θύμιζαν ναρκοπέδια.

 

Κατάφερα να ξεφύγω ενεργοποιώντας άλλη μια αίσθηση γιατί δε θα την έβγαζα καθαρή, κι εκτός των άλλων πρέπει να φτιάξω και τον καφέ, ο οποίος για άλλη μια μέρα θα με σώσει από τα μυστήρια οράματα.

 

Πριν προλάβω να βάλω το μπρύκι, χτυπάει το τηλέφωνο…

 

-         Μμμμ…

-         Καλημέρα σας! Θέλουμε να σας ειδοποιήσουμε ότι το τηλέφωνό σας έχει κάποιο πρόβλημα…

-         Μαζί σας?

-         Όχι, απλά υπάρχει ένα πρόβλημα στις γραμμές. Εσείς μιλάτε καλά?

-         Κοίτα να σου πω, αν σκεφτείς ότι ακόμα είμαι με την τσίμπλα στο μάτι και δεν έχω πιει καφέ, καλά μιλάω. Εσύ τι λες?

-         Απ’ τον ΟΤΕ είμαστε κύριε! Έχουνε μπλεχτεί οι γραμμές του τηλεφώνου σας κύριε!

-         Ε και τι θέλετε να κάνω εγώ? Να τις χτενίσω?

-         Θα πρέπει να έρθουνε τεχνικοί να σας το φτιάξουνε και όλο το Γενάρη μάλλον δε θα έχετε καθόλου σταθερό τηλέφωνο, ούτε ίντερνετ.

 

Καλά, δε με πολυνοιάζει κιόλας, αλλά το θέμα για μένα είναι γενικότερο κι έχει συμβολική σημασία…

 

Γιατί υπάρχουν 5.000.000 σταθερά. Μέσα σ’ αυτά το τηλέφωνό μου έχει μία απ’ τις καλύτερες διαγωγές. Δε μπορεί κανείς απ’ τον ΟΤΕ να του προσάψει ούτε ροζ τηλέφωνα, ούτε κλήσεις σε κάρυες με κληρονομικό χάρισμα. Ούτε καν τηλέφωνα στο BIG BROTHER για το ποιος θα φύγει!

 

Κι αν κάποια στιγμή είχε ανοίξει νταραβέρια με  κυρίες αμφιλεγόμενης ηθικής, αυτό δεν αφορά τον ΟΤΕ, είναι ζήτημα δικό μου και του τηλεφώνου μου, και δεν επιτρέπω να επεμβαίνει κανένας!!!

 

Στις συνομιλίες, το τηλέφωνό μου, ήταν πάντοτε τυπικό και διακριτικό. Πάντα σεβότανε τον απέναντι και κυρίως εμένα, έχοντας το μεγάλο χάρισμα όταν μιλάω να ακούγομαι μόνο εγώ, χωρίς να συμπεριλαμβάνονται οι κατά καιρούς αγριοφωνάρες των μέσα «ΡΕ ΜΑΝΑΑΑΑ…ΧΑΛΑΣΕ ΤΟ ΚΑΖΑΝΑΚΙ!», ή «ΑΝΑΨΕ ΤΟ ΘΕΡΜΟΣΙΦΩΝΑ, ΣΗΜΕΡΑ ΑΔΕΡΦΕ ΠΑΩ ΓΙΑ ΑΛΛΑ ΚΟΛΠΑ, ΜΠΟΥΧΑΧΑ!» κτλ…

 

Ήταν τόσο διακριτικό το τηλέφωνό μου, που ακόμα και την τελευταία στιγμή έκρυβε την αρρώστια του και το ζόρι που τραβάει προκειμένου να μη με στενοχωρήσει…κι ας είχε μπλέξει τα μπούτια του με τις γραμμές, η ADSL ήταν πάντα κυρία!!! Κι ας ήξερε πως το τέλος έρχεται κοντά, αυτό επέμενε να ζει τη στιγμή, χωρίς να δίνει δικαιώματα στα  γειτονικά τηλέφωνα να το σχολιάζουνε, σαν τις κουτσομπόλες περιμένουν στο ακουστικό τους για το επόμενο θύμα…

 

Εγώ σαν καλό αφεντικό ποτέ δεν αναμείχθηκα στα προσωπικά του. Τηλέφωνο ήταν, μπορούσε να χει κι αυτό τις διασυνδέσεις του. Αν του το απαγόρευα, θα ήτανε σαν να απαγορεύεις από αστυνομικό εν ώρα υπηρεσίας να παίζει pro revolution! Δηλαδή αδύνατο!

 

Δεν περίμενα όμως να πέσει τόσο χαμηλά. Οι διασυνδέσεις του το έκαψαν…γνήσιο τέκνο του αφεντικού του…τώρα ήρθε η ώρα να πληρώσει. Και δεν είναι αυτό το ζήτημα, μετά θα επανέλθει δριμύτερο και "καθαρό".  

Ο Μίδας, ο αρχαίος βασιλιάς, απ' την υπερβολική φιλαργυρία του, είχε κάνει την ευχή, ο,τι πιάνει να γίνεται χρυσός. Έτσι καταστράφηκε, πετρώνοντας οτιδήποτε έβρισκε μπροστά του ακόμα και την κόρη του...

Εγώ γιατί ο,τι αγγίζω, ο,τι συναναστρέφομαι μετά από λίγο να μπαίνει σε καραντίνα από την κοινωνία και να χρειάζεται αποτοξίνωση?

Και το ζήτημα για άλλη μια φορά είναι βαθιά ταξικό. Γιατί στο τέλος του Μίδα τουλάχιστον του μείνανε τα αγαλματάκια να παίζει, έχοντας φτιάξει χωρίς να το θέλει το πιο ακριβό playmobil του κόσμου (την κόρη του), ενώ εγώ έμεινα γι' άλλη μια φορά με στάχτη και μπούρμπερη! Τι να κάνεις μ' αυτά? Το πολύ-πολύ να ψήσεις κανένα καλαμπόκι...

Την κοινωνία μου...

      

21 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


05 Δεκεμβρίου 2007, 13:43
Ο δικός μου Θεός...
Ψώνια στο καμπαναριό  

Στα μπλεξίματα που μας συμβαίνουν ενίοτε, δοκιμαζόμαστε εμείς απ’ τη μία, παρουσιάζοντας στις στιγμές κρίσης τις αντοχές μας αλλά και την ουσία της προσωπικότητάς μας, δοκιμάζονται όμως κι αυτοί που πιστεύουμε, πόσο κοντά μας είναι και πόσο μας στηρίζουν όταν τους χρειαστούμε…

 

Και φυσικά όταν λέω αυτοί που πιστεύουμε, σίγουρα δεν εννοώ το Θεούλη, ο οποίος για να το λένε όλοι και να επιμένουν, μάλλον υπάρχει, είναι ζωντανός, αλλά δεν εμφανίζεται γιατί απλά μάλλον δε θέλει να μπλέξει…

 

Γιατί όταν μας συμβαίνουν περίεργες καταστάσεις και μπλεξίματα, πιθανώς αν το φιλοσοφήσουμε, μπορεί και να ναι θέλημα Θεού. Μπορεί απλά να επεξεργάζεται κείνη την ώρα ένα νέο σχέδιο για μας. Τώρα γιατί μας αφήνει να γινόμαστε έρμαια διαφόρων καταστάσεων, αυτό είναι άλλου παπά ευαγγέλιο το οποίο όμως θα έπρεπε να ήξερε…

 

Κι έτσι μένουμε μόνοι, μ’ ένα-δυο άτομα το πολύ, να μας στηρίζουν και να μας καταλαβαίνουν. Ίσως τελικά να είναι αυτός ο Θεός μας, ο δικός μας Θεός,  αλλά να μην μας το μαρτυράει μπας και του ζητήσουμε να μας βγάλει κανένα λαγό απ’ το καπέλο…

 

Γιατί ο Θεός ίσως είναι όχι κάτι ανέγγιχτο και φοβιστικό όπως τον παρουσιάζουν, ο οποίος κατέβηκε μόνο μια φορά στη γη, κι αυτό για να δώσει τις δέκα εντολές στον Μωυσή, κι αυτές είναι γεμάτες ου ου ου ου!   Αυτό δεν είναι Θεός, αυτό είναι η θύρα 7 όταν μπαίνει στο Καραϊσκάκη η ομάδα του Παναθηναϊκού…  

 

Ο Θεός ίσως είναι η συνείδησή μας, ίσως κάθεται δίπλα μας, κι είναι ντυμένη με τα λιγότερα δυνατά ρούχα που επιβάλλει η στιγμή, ο Θεός ίσως είναι δυο-τρεις άνθρωποι που έχουμε δίπλα μας και μας ακούνε θέλουν δε θέλουν,  ένα τσιγαράκι που μας χαλαρώνει, μια ωραία ατμόσφαιρα που επίσης μας χαλαρώνει, κι ένα ουισκάκι (δυο, τρία τέσσερα) , που δε μας χαλαρώνει, αλλά το βάζω έτσι…για όποιον θέλει τέλος πάντων….

 

Γιατί ίσως ο καθένας μέσα του κουβαλάει τον προσωπικό του Θεό, που δεν έχει χαράξει κανένα σχέδιο για σένα, σε σώζει όποτε γουστάρει από διάφορα μπλεξίματα ντυμένος ένστικτο, σε κάνει να το βουλώνεις ενίοτε κι όταν πρέπει να σιωπήσεις ντυμένος λογική, γελάει με την αφέλειά σου ντυμένος Άγιος- Βασίλης, σε αναβαθμίζει για τις ικανότητες σου (σπανίως) ντυμένος προϊστάμενος, σε βοηθά να ζεις και σου δίνει το δικαίωμα να αρρωστήσεις και να σε περιθάλψει αξιοπρεπώς ντυμένος κράτος, σου κάνει τα γλυκά μάτια μετά σε κλέβει και σε πετάει και μετά σου κάνει κηδεία δημοσία δαπάνη ντυμένος ελληνικό κράτος, πάνω απ’ όλα όμως, σε ευχαριστεί που υπάρχεις για να υπάρχει…

 

Και δεν του αρέσει να τον δέχεσαι έτσι, αβασάνιστα, γιατί τότε δε σ’ έχει σε υπόληψη, όπως ένας καλλιτέχνης που υπογράφει αυτόγραφα σε χιλιάδες θαυμάστριές του στο τέλος της βραδιάς για να διατηρήσει τον κόσμο του, αλλά τις άλλες μέρες κρύβεται απ’  αυτές μην τον πάρουν είδηση και τον σακατέψουν απ’ την υπερβολική λατρεία…και γουστάρει να αμφιβάλλεις γι’ αυτόν, γιατί κι αυτός συνέχεια αμφιβάλλει για σένα.

 

Γιατί ο Θεός ξέρει μόνο ότι δεν υπάρχει τίποτα πιο επικίνδυνο από μια ιδέα, αν είναι η μοναδική που έχουμε…

        

11 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


03 Δεκεμβρίου 2007, 03:29
Το ξυπνητήρι-φιλόσοφος...
Όταν ήμουνα παθιάρης...  

Κλείνεις τα μάτια. Ονειρεύεσαι. Ε και? Πάντα θα υπάρχει κάποιος που θα σε ξυπνήσει.

 

-         Ξύπνα!!! Ξημέρωσε!!!

-         Και τι φταίω γω? Εγώ δεν έκανα τίποτα, μόνο του ξημέρωσε…

-         Άλλα παιδιά στην ηλικία σου παίρνουνε την πέτρα και τη στύβουνε!!!

-         Πόσο νορμάλ σου φαίνεται να παίρνω πέτρες και να τις στύβω?

-         Άλλα παιδιά κυνηγάνε τη ζωή γι’ αυτό και κερδίζουν!

-         Γι’ αυτό κι αδυνατίζουν! Το να κυνηγάς κάτι πάντα περιείχε μια δόση σκλαβιάς. Σε κατευθύνει ο μπροστά. Προτιμώ να με κυνηγούν και να πηγαίνω όπου θέλω…αυτό σημαίνει ελευθερία.

-         Αυτό σημαίνει ασυδοσία! Ειδικά όταν δε ξέρεις που πηγαίνεις!

-         Μπορεί να ξέρεις και να μη θες να το μαρτυρήσεις! Εξάλλου αν το πεις, δεν έχει νόημα, θα στην έχουν στημένη από μπροστά…

-         Δεν έχεις ελπίδα ούτως ή άλλως, όπου και να πας θα σε βρούνε κάποια στιγμή, γιατί οι πίσω να ξέρεις είναι πάντα περισσότεροι ή δυνατότεροι απ’ τους μπροστά! Κι αυτό είναι νόμος!

-         Γιατί είναι νόμος?

-         Γιατί αν οι πίσω ήταν λιγότεροι ή πιο αδύναμοι, απλά θα τους κυνηγούσαν οι μπροστά…

 

Δύσκολη απόφαση. Τι είναι λιγότερο χειρότερο…

 

Να ζεις μέσα στ’ όνειρο και να σε συλλαμβάνει ένας ήχος όμοιος μ’ εκείνον που βαρά στα συσσίτια της φυλακής? Ή να κυνηγάς το όνειρο του άλλου, «ανοίγοντας» τα μάτια του, μεταμορφωμένος σε φιλόσοφο του ρεαλισμού ή πιο απλά σε ξυπνητήρι?

  

14 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


28 Φεβρουαρίου 2007, 15:29
Ο μικρός ερευνητής...
Ψώνια στο καμπαναριό  

Ψάχνω να βρω το  χρυσό ρολόι που έχασα πρόπερσι…

 

Μάλλον είμαι σε καλό δρόμο…

  

4 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


24 Φεβρουαρίου 2007, 21:35
Λήθαργος
50 χρόνια μπροστά...  

Ζω σ’ ένα λήθαργο. Που και που βγαίνω από αυτόν. Μαθαίνω νέα για τον έξω κόσμο. Το σκυλομετανοιώνω και επιστρέφω στο λήθαργο.

 

«Πέθανε ο Βαρθολομαίος» μου λεν. «Ο αρχιμανδρίτης?» τους λέω. «Ακόμα πιο ψηλά!» μου λεν. «Δεν έχει» τους λέω. «Ο διοικητής του ΙΚΑ!» μου λεν. «Ποιος είναι αυτός?» τους λέω. «Καλάαα» μου λεν…

 

Ενημερώθηκα δεόντως. Και μου ‘ρθε μια ναυτία με τη λογική του κόσμου που υποτίθεται ότι παρακολουθεί εμβρόντητος όλο αυτό το σκηνικό.

 

Και δεν παίρνω το μέρος κανενός. Απλά προσπαθώ να αναλύσω τη ψυχολογία του κόσμου. Κι επειδή ήταν ο Βαρθολομαίος? Δεν επιτρεπόταν να απατά τη γυναίκα του? Σε τι διέφερε από τους άλλους πετυχημένους εβδομηντάρηδες? Μάλλον στο ότι οι υπόλοιποι πάνε με 30 χρονών και κάτω κοπελίτσες, ενώ αυτός περιορίστηκε σε μια σχεδόν 50…

 

Και δεν είμαι υπέρ της μοιχείας. Απλά δε μπορώ τα κηρύγματα και ιδίως από τους πάμπλουτους δημοσιογράφους της φτωχολογιάς που ενώ on air την καταγγέλουν, πίσω από τις κάμερες έχουν στείλει στα τσακίδια την πρώην σύζυγο, της οποίας τα κέρατα πριν είχανε γίνει κυπαρρίσια από τον ατέλειωτο ποδόγυρο τους, παντρεύτηκαν πλέον την πιτσιρίκα η οποία προσεύχεται κάθε βράδυ στο προσκέφαλο να «πάει» αυτός από κάτι γρήγορο, ώστε να τον κληρονομήσει άμεσα από το να τη ζαλίζει «πιάσε μου το χάπι» ή «πάρε μου την πίεση…»

 

Αλλά ο λαός τις αδυναμίες του τις βάφτισε «ηθική», για να κρύψει την απίστευτη ιδεολογική του γύμνια.

 

Γιατί οι «δυνατοί» μπορεί να έχουν σαρώσει οικονομικά τον πλανήτη, τους κώδικες συμπεριφοράς όμως και τον πολιτισμό ανέκαθεν τους διαμόρφωναν οι «αδύνατοι».

 

Οι «αδύνατοι» λοιπόν από την αρχαιότητα κατάλαβαν τις «αδυναμίες» τους. Μελέτησαν τη φύση του άνδρα και της γυναίκας. Κι οι δυο εν τέλει είναι φύσει πολυγαμικά όντα. Ο άντρας μονομαχεί γι' αυτό που θέλει.Σπανίως χρησιμοποιεί το μυαλό σ' αυτές τις υποθέσεις. Αντίθετα η γυναίκα παρατηρεί. Στο τέλος επιλέγει τον νικητή και τον πιο ισχυρό. Αυτό το αντιλήφθηκαν όλοι και είδαν ότι τις περισσότερες επιλογές τις είχαν οι πιο δυνατοί, ενώ οι άλλοι ζούσαν με το περίσσευμα.

 

Έτσι ανακάλυψαν το γάμο, πέρασαν στο  DNA τη μονογαμία, για να προστατευτούν από τους μοναχοφαγάδες «δυνατούς».

 

Βγάλανε κι από το στομάχι τους τις δέκα εντολές για να μπορούν να μπεκροπίνουν το βράδυ πιο ήσυχοι μακριά από τις γυναίκες τους.

 

Αλλά ο,τι δεν έχει βάση την αλήθεια, στην πράξη γελοιοποιείται. Έτσι οι «αδύνατοι» ενώ έγραφαν και τραγουδούσαν την πίστη στη μονογαμία, τις νύχτες έσερναν την ηθική τους στα πιο βρώμικα πεζοδρόμια, αφήνοντας τη συνείδησή  μαζί με την ταυτότητά τους στη ρεσεψιόν.

 

Όταν όμως η ζωή ενός «ισχυρού» έβγαινε στη φόρα, όλη η κοινωνία τον κατασπάραζε, ρουφώντας  και την τελευταία ρανίδα αξιοπρέπειας που του έχει απομείνει. Γιατί όπως λέει άλλωστε  και ο Όσκαρ Ουάιλντ, «οι αδύνατοι θεωρούν ότι η ανηθικότητα η χαρτοπαιξία κι ο αλκοολισμός τους ανήκουν. Δε αντέχουν αυτή τη συμπεριφορά από έναν ισχυρότερο γιατί θεωρούν ότι απειλούνται».

 

Και δε δικαιολογώ τους «ισχυρούς». Απλά σε κάτι τέτοια θέματα τους καταλαβαίνω. Γιατί δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να ακολουθούν τους δικούς μας νόμους. Άλλοτε πετυχημένα, άλλοτε σαν το Βαρθολομαίο.

 

Αλλά όσο ηθικοπλαστικές λογικές κυριαρχούν, όσο συντηρητικοί διδάσκαλοι του γένους με το Viagra στην κωλότσεπη, μας επιβάλλουν που θα βαδίσουμε κι ας το βλέμμα μας «πετάει» σε κάποιο άλλο πιο όμορφο αλλά απαγορευμένο απ’ την κοινή λογική μονοπάτι, όσο μας φορτώνουν τις ενοχές της πρωινής τους ξεπέτας με μια μικρούλα με όνειρα για το μέλλον, τόσο θα συνεχίζω να ζω στον λήθαργο.

 

Γιατί κάπου πριν λίγες μέρες άκουσα κάτι πολύ έξυπνο που πιστεύω μας εκφράζει…

« Αν δεν κοιτάς εκεί που πας, πήγαινε εκεί που κοιτάς…»

 

Γιατί εκεί που τελειώνει η φιλοσοφία, ξεκινάει η ζωή. Κι οι άνθρωποι το μόνο που δε ξέρουν να κάνουν καλά είναι να ζήσουν…

 

Θα καταφέρουν να αποδράσουν από τα ταμπού της «κοινωνικής ηθικής» μόνο όταν αντιληφθούν την έννοια της αυτοδιάθεσης…

 

Αλλά η αυτοδιάθεση, για να την κερδίσεις, χρειάζεται μόρφωση και δυναμισμό. Κάτι που απουσιάζει από τους «ισχυρούς» λόγω αλαζονείας, από τους  «αδύνατους» λόγω τεμπελιάς…

 

Αν η αρκούδα κοιμηθεί τελικά (δεν έχω ενημερωθεί σχετικά), ξυπνήστε με…


11 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


21 Φεβρουαρίου 2007, 05:39
Όνειρα θερινής νυχτός...
Όταν ήμουνα παθιάρης...  

 

-         Τι θα γίνει ρε Γιώργο, θα ‘ρθεις επιτέλους?

-         Θα το σκεφτώ…

-         Θα το σκεφτείς? Μη μου λες τέτοια, με πληγώνεις, εγώ έκανα το παν να σε κατακτήσω!

-         Καλά, αν το θέτεις έτσι θα δούμε…

-         Θα δούμε? Για σένα ταξίδεψα 642 χλμ, για τη στιγμή μόνο να σε σφίξω στην αγκαλιά μου…

-         Είπα θα δούμε, κουραστική γίνεσαι μου φαίνεται!

-         Συγνώμη.

-         Σκούπισες?

-         Ναι

-         Σφουγγάρισες?

-         Ναι.

-         Έπλυνες τα πιάτα?

-         Εννοείται.

-         Έστειλες τα παιδιά σχολείο?

-         Αφού δεν έχεις παιδιά.

-         Α! Ήθελα να σε δοκιμάσω. Μαγείρεψες?

-         Τρία φαγητά. Γιατί δε ξέρω τα γούστα σου.

-         Ετοίμασες το μπάνιο μου?

-         Αυτό θα ξέχναγα?

-         Οι παντόφλες μου πού είναι?

-         Ε?

-         Ξέχασες να μου φέρεις τις παντόφλες?

-         (Κλαψ κλαψ)

-         Όπως καταλαβαίνεις εμείς οι δύο τελειώσαμε…

 Ντριιιιιιιιιν 

-         Τι θα  γίνει ρε παιδί μου, θα ξυπνήσεις επιτέλους??? Δουλεύεις σήμερα!!!

 

-         Όχι ρε μάνα! Γιατί ρε μάνα! Με κατέστρεψες ρε μάνα!!!

 

 

 

Υ.Γ. Ο φίλος Stasis με προσκάλεσε σε ένα παιχνίδι το 5. Δίνω πέντε προσωπικά στοιχεία και καλώ άλλους πέντε να κάνουν το ίδιο. Πάμε λοιπόν…

1. Τρέμω τις ακρίδες. Όταν μια φορά μπήκε μια στο εξοχικό, έφυγα από το σπίτι, και μόνο όταν με διαβεβαίωσαν ότι συνελήφθη, επέστρεψα…

2. Ενώ σα Χριστιανός μένω μετεξεταστέος, και την εκκλησία τη βαριέμαι αφόρητα, στο ναυτικό που υπηρέτησα ήμουνα καντηλανάφτης, και- μαζί με το Πάσχα- συμπλήρωσα 72 ώρες συνολικά παρακολούθησης λειτουργίας...(Θεϊκή εκδίκηση)

3. Στο πανεπιστήμιο είχα συμπληρώσει τρία χρόνια να πατήσω σε μάθημα. Στη σχολή όμως πήγαινα κάθε μέρα.

4. Η πτυχιακή μου είναι γεμάτη λάθη. Ήταν στατιστική (από ιστορικής άποψης). Δε βρήκα πολλά στοιχεία και για να μην αλλάξω θέμα και μου πάρει χρόνο, έβαζα ο,τι  μου ερχότανε…Πήρα 8!

5. Όταν ήμουνα μικρός είχα βάλει στόχο να αγοράσω ένα μπουζούκι. Μετά από αιματηρές οικονομίες μάζεψα περίπου 60.000 δρχ (φτάνανε). Αντί να τα κάνω μπουζούκι όμως έγω πήγα και τα έφαγα μέχρι τελικής πτώσης. Πριν ξεφτιλιστώ ήρθε η γιορτή μου όπου μάζεψα από συγγενείς πάνω από 60.000. Πήρα το μπουζούκι, κι οι δικοί μου ήταν περήφανοι που είχα μπει στο πνεύμα της αποταμίευσης...

 

Να προτείνω 5? Δεν τους έχω ρωτήσει φυσικά...

heatrbreak-kid

Van28

Emilia_

rigas

movflower

 

8 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


18 Φεβρουαρίου 2007, 08:21
Μας χωρίζει ένας τοίχος...
ξενΕΡΩΤΩΝ διάλογοι...  

-         Μη φεύγεις…

-         Θα φύγω. Δε γίνεται αλλιώς…

-         Πώς θα ζήσω πια χωρίς εσένα?

-         Θα είναι δύσκολο. Αλλά δε γίνεται να συνεχίσουμε…

-         Και πού αφήνεις τα σχέδια που κάναμε?

-         Στο δεύτερο συρτάρι του κομοδίνου κάτω από το down town.

-         Πού αφήνεις τα παιδιά μόνα τους?

-         Μη φοβάσαι και τα σκέφτηκα κι αυτά. Στο ίδρυμα θα βρούνε παρέες…

-         Κι εμένα? Τι θα κάνω εγώ τώρα μόνος μου?

-         Μπορείς να ανοίξεις καινούργιο σπίτι. Δε σε φοβάμαι, έχεις ταλέντο…

-         Κι όσα ονειρευτήκαμε μαζί? Όλα στη φωτιά?

-         Δυστυχώς…Όλα λειτουργούν με κωδικούς πια, τίποτα δε μένει στο συναίσθημα. Δυο άνθρωποι δε φτάνουν για την επαγγελματική καταξίωση, για την προσωπική ευτυχία…

-         Και το σπίτι που ανοίξαμε μαζί?

-         Σου  ανήκει…Ούτως ή άλλως εγώ τσίλιες φύλαγα!

 

-    ΤΟ ΕΠΙΣΚΕΠΤΗΡΙΟ ΤΕΛΕΙΩΣΕ. ΣΤΑ ΚΕΛΙΑ ΣΑΣ!


1 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


16 Φεβρουαρίου 2007, 20:32
Μαθαίνοντας για το Λιστόν...
Ήταν ωραία στη Μοζαμβίκη...  

Σήμερα μου λύθηκε μια τεράστια απορία…

 

Ήταν 21 Οκτωβρίου 1998 όταν μία παντόφλα (ανοιχτό καράβι) με πέταγε στην Κέρκυρα χωρίς να ξέρω πού ακριβώς βρίσκομαι, σαν τον «Πίπη» με τη Βουγιουκλάκη.

 

Ευτυχώς δεν ήρθε κανένας  «Παπαμιχαήλ» να με βοηθήσει, γιατί το «μπουκέτο» που θα έτρωγε θα ήταν εξαιρετικά αφιερωμένο…

 

(Αλήθεια, στην ταινία, ο Παπαμιχαήλ γούσταρε τον Πίπη? Αν όχι, γιατί το «Λεβέντη μου κι αλήτη μου» το τραγουδάγανε μουσούδα- μουσούδα? –Πού  ήταν ο Αρχιεπίσκοπος τότε?- Αν αναλογιστούμε ότι η ταινία ήταν την εποχή της χούντας πάντως δικαιολογείτο…-Διάβαζε!)

 

Ενώ καθόμουνα στο λιμάνι, μου ήρθε μια φοβερή ιδέα! (όταν δουλεύει το  μυαλό με μανιβέλα…)

Να ρωτήσω κάποιον!!! (έλα!)

 

Πάω σε έναν περίεργο κει πέρα…

-         Μπορείτε να μου πείτε πού είναι το κέντρο της πόλης?

-         Το Λιστόν?

-         Κλειστόν? (είμαι και περήφανος…στ’ αυτιά) Και γω τώρα πού θα πάω?

 

Τέλος πάντων μου εξηγεί το  δρόμο, τον καταλαβαίνω με δυσκολία (οι Κερκυραίοι μιλάνε σαν να τους έχεις βγάλει πιστόλι), κάνω κάτι γύρους…να ‘μαι πάλι στο λιμάνι!

 

Η πρώτη προσπάθεια απέτυχε. Αποφασίζω να ρωτήσω έναν περιπτερά ενώ αποσαφήνισα μέσα μου ότι η κεντρική πλατεία δε λέγεται «Κλειστόν» αλλά  «Ληστών»!

 

Ως έχων αποκτήσει μία σχετική εμπειρία ως «Κερκυραίος», καθότι συμπλήρωνα πάνω από μισή ώρα  εσωτερικής μετανάστευσης, πάω στον περιπτερά με αέρα (επτανησιακό) και  ρωτάω:

-         Πώς πάω για τους ληστές?

 

Εντάξει, ο τύπος δεν ήταν υποχρεωμένος να καταλάβει. Και καλά που δε φώναξε και την αστυνομία γιατί, απ’ το ύφος μου έδειχνα από μεσαίο στέλεχος και πάνω, της διεθνούς  τρομοκρατίας…

 

Μετά από καλοπροαίρετη προσπάθεια (το ομολογώ) να καταλάβω εγώ τι μου λέει, κι εκείνος τι στα κομμάτια ψάχνω, καταλήξαμε. Η βροχή άρχισε να πέφτει πολύ, αλλά εγώ είχα βάλει στόχο να βρω το κέντρο της πόλης όπου στη συνέχεια θα με βοηθούσε να βρω εκεί που έμενα, μιας και το μόνο που θυμόμουν από αυτό που είχα νοικιάσει ήταν ότι είχε παράθυρα.

 

Με τα πολλά, μετά από τρελλό μουσκίδι και απίστευτους γύρους γύρω από τον εαυτό μου και από ένα μπακάλικο το οποίο, ενώ το άφηνα συνεχώς πίσω μου και προχώραγα ευθεία., όλο τσουπ!  μπροστά μου βρισκότανε, καταφέρνω να δω μια τεράστια πράσινη έκταση, μαγαζιά κλειστά παντού (λόγω βροχής λειτουργούσαν φυσικά μόνο μέσα, εγώ τα έβλεπα κλειστά) και στο  βάθος  να δεσπόζει το Παλαιό Φρούριο, πραγματικά πανέμορφο…

 

Τότε σκέφτηκα...

 

«Αυτή πρέπει να είναι η πλατεία!»

 

Μετά άρχισα να αναθεωρώ…

 

«Τι «ληστών» και βλακείες άκουγα? «Κλειστόν» λέγεται, φως φανάρι! Αφού είναι  όλα κλειστά!»

 

Τώρα έπρεπε να βρω το mon Repos στο οποίο έμενα…Βρίσκω έναν σκοτεινό τύπο και τον ρωτάω…

-         Ρε μάστορα, κατά πού πέφτει το mon Repos?

-         Καμία σχέση! Αυτό είναι μακριά!

-         (Τζίφος…)

-         Τι δουλειά  έχεις στο Λιστόν?

-         Πώς?

-         Εδώ λέω είναι μακριά!

-         Πώς το πες το άλλο?

-         Ποιο, το Λιστόν?

-         Μάλιστα…

 

Μετά από προσπάθειες κατάλαβα ότι λέγεται Λιστόν. Αλλά ήταν τρομερό ότι κανείς δεν ήξερε γιατί. Σήμερα χάζευα το «έχεις γούστο» στην ΕΤ1 της Μπήλιως  Τσουκαλά, που είχε αφιέρωμα στα Επτάνησα. Μεταξύ άλλων είπε ότι λεγότανε Λιστόν γιατί στο συγκεκριμένο δρόμο υπήρχε μία λίστα με ονόματα ευγενών οι οποίοι μόνο αυτοί είχαν το δικαίωμα να περπατούν το συγκεκριμένο δρόμο.

 

Επίσης έμαθα ότι η πρώτη κοινωνική επανάσταση παγκοσμίως εξελίχτηκε στη Ζάκυνθο με την εξέγερση των Ποπολάρων.

 

Και επίσης άκουσα ένα εκπληκτικό Ζακυνθινό τραγούδι. Γράφτηκε στα χρόνια της Αγγλικής κυριαρχίας. Ήταν η εποχή των λεγόμενων «ριζοσπαστών», οι οποίοι αντιδρούσαν στο αγγλικό καθεστώς. Αυτούς τους μαζεύανε και τους πηγαίνανε στην Κέρκυρα όπου ήταν η πρωτεύουσα της Αρμοστείας και τους κρεμάγανε. Μέσα στο καράβι κατά τη μεταφορά τους, γράψανε ένα απίστευτο τραγούδι με υπερβολικά χαρούμενο ρυθμό!

 

Μας παν με το καράβι (τρις)

Να μας δικάσουνε

 

Μας παν με το καράβι (τρις)

Να μας κρεμάσουνε

 

Ζάκυνθος Κέρκυρα δε θα σας ξαναειδώ

Όμορφη Κεφαλλονιά δε θα σε ξαναειδώ…

 

Κέρκυρα έζησα πολλά χρόνια και τη λατρεύω. Είναι πια κομμάτι από μένα…

Ζάκυνθο πήγα φέτος για τέσσερις μέρες. Είναι φοβερό να μην έχεις ξαναπάει σ’ ένα τόπο και να νοιώθεις τόσο οικεία…

 

Κεφαλλονιά ελπίζω να πάω κάποια στιγμη…

 

Αλλά σήμερα το πιο σημαντικό είναι ότι έμαθα γιατί ονομάστηκε Λιστόν η πλατεία που περνούσα πάνω από το μισό της μέρας μου.

 

Καφέ έπινα στο “Libro d’oro”…Αλλή μια τραγική ιστορία για να μάθουμε ακριβώς τι ήτανε, θα σας την πω κάποια άλλη στιγμή…

 

Υ.Γ. Η φωτογραφία είναι λίγα μέτρα  μετά το Λιστόν. Το μέρος λέγεται Φαληράκι κι εκεί έχει μια υπέροχη καφετέρια και ουζερί το «εν πλω».  Μακριά φαίνεται το Παλαιό Φρούριο και το  άσπρο κτίριο είναι η σχολή Μουσικών σπουδών του Ιονίου Πανεπιστημίου. Πιο πάνω, ένα κτίριο που φαίνεται ίσα-ίσα είναι το παλιό αγγλικό νοσοκομείο.(Το αυτοκίνητο δεν είναι δικό μου, υποθέτω του φωτογράφου…)

  

5 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


14 Φεβρουαρίου 2007, 21:42
Όταν οι ηττημένοι γράφουν ιστορία...
Haute-culture...  

Παλεύει ο καλός με τον κακό εαυτό μου…

 

Ο καλός είναι ευγενικός, δε χαλάει χατίρι σε κανέναν, μιλάει σοβαρά, έχει απόψεις δυνατές, διεκδικεί και γενικώς με ξενερώνει αφάνταστα…

 

Ο κακός λέει ο,τι να ‘ναι όπου να ‘ναι, σκέφτεται ελάχιστα, λέει βλακείες, δυσκολεύει τη θέση του συνέχεια, πέφτει από το ένα λάθος στο άλλο, τα παρατάει χωρίς λόγο, επιστρέφει χωρίς λόγο, ξεχνάει, κοροϊδεύει,  συγκινείται, δυσανασχετεί με το καθετί…

 

Ο καλός μου εαυτός έχει θαυμαστές μόνο τους γονείς μου και τη θεία Μάρθα.

 

Ο κακός τους υπόλοιπους.

 

Αλλά τα πράγματα για τον κακό εαυτό μου πάνε από το κακό στο χειρότερο. Τον τελευταίο καιρό χάνει τη μια μάχη μετά την άλλη, με τον καλό να είναι έτοιμος να υψώσει τη γροθιά του νικητή.

 

Γιατί το κοινό στο οποίο απευθύνεται ο κακός συνεχώς μικραίνει. Γιατί οι άνθρωποι φοβούνται οτιδήποτε απειλήσει τα κεκτημένα τους. Θωρακίζονται ψυχικά και αποφεύγουν επιρροές που ξεπερνούν τα όρια της τυπικότητας και της ταπεινότητας.

 

Η κάθε προσωπική υπέρβαση τους ενοχλεί. Κάθε νέο δεδομένο που προσπαθεί να εισχωρήσει στη ζωή τους το αντιμετωπίζουν με τρόμο…

 

Ο καλός εαυτός όμως, όπως καθετί, έχει και τη σκοτεινή του πλευρά. Ο καλός εαυτός είναι ένα καταπιεσμένο πλάσμα, παραγεμισμένο με σύνδρομα αυτιστικά, μονόχνωτο, ανυπόφορο και απροσπέλαστο στα πάθη.

 

Αν το πολλαπλασιάσουμε επί 10 εκατομμύρια, φτιάχνουμε την κοινωνία. Σοβαροφανής, με ανθρώπους που «σκοτώνονται» για ένα ευρώ, ανοικτόμυαλους μόνο σ’ ο,τι αφορά τους άλλους, απαιτητικούς, χωρίς χιούμορ και με συμπλέγματα αξεπέραστα, άχρωμους, άοσμους, κοινωνικά απόντες, προσωπικά ναυάγια…

 

Το σύστημα επιβάλλει την επικράτηση του καλού εαυτού. Εμένα ανέκαθεν όμως με συγκινούσαν περισσότερο  τα δάκρυα του ηττημένου απ’ τη γροθιά του νικητή…

 

Έχω κλάψει ελάχιστες φορές. Μία από αυτές ήταν το 1990, μικρό παιδί. Τελικός παγκοσμίου κυπέλλου, Δυτική Γερμανία- Αργεντινή. Ο Μαραντόνα πριν δυο βράδια «τόλμησε» να πετάξει εκτός διοργάνωσης την Ιταλία μέσα στη Νάπολι, παρά τις συστάσεις των «φίλων» του να μην προσπαθήσει πολύ για αυτή τη νίκη. Τους κέρδισε μόνος του. Και τιμωρήθηκε. Η Δ. Γερμανία σήκωσε το παγκόσμιο κύπελλο με μια αισχρή διαιτησία κατά της Αργεντινής. Δυο μήνες μετά συνέλαβαν το Μαραντόνα για χρήση κοκαΐνης και του σταμάτησαν το ποδόσφαιρο, ενώ ήταν γνωστό ότι έπινε από το 1982. Ως τότε όμως «έβγαζε» τον καλό του εαυτό και το σύστημα τον χρειαζότανε. Μόλις πρόταξε τον κακό του, απλά τιμωρήθηκε, λοιδορήθηκε και παρομοιώθηκε με το διάβολο .  

 

Δε συγκρίνω φυσικά τον εαυτό μου με τον ανυπέρβλητο Ντιέγκο. Αλλά όλοι  έχουμε την «καλή»  και τη «κακή» πλευρά μας…

 

Και για μένα, όσο περνά ο καιρός, τόσο περισσότερο «σφίγγουν τα λουριά» για τον κακό εαυτό μου…

 

Μάλλον θα ηττηθεί αλλά δε με νοιάζει…

 

Η αξία του νικημένου δίνει δόξα στον νικητή?

Θα το ήθελαν πολύ, αλλά δε νομίζω…


3 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


12 Φεβρουαρίου 2007, 08:14
Ακούω φωνές?
Ήταν ωραία στη Μοζαμβίκη...  

Το παν στη ζωή είναι να βρεις αυτό που σε εκφράζει…

 

Είναι μια δύσκολη διαδικασία, γιατί στη ζωή δεν υπάρχει παρθενογένεση. Προχωράς συνεχώς με πρότυπα. Κάποια απ’ αυτά στη διαδρομή αλλάζουνε, αφού έχεις πάρει τα στοιχεία που σ’ αρέσουν.

 

Έτσι φτάνεις σε μια ηλικία που έχεις το δικό σου image και μπορείς και συ να λειτουργήσεις ως πρότυπο. Στην ουσία είσαι ένα παζλ από διάφορες επιρροές, το οποίο όμως είναι μοναδικό…

 

Εγώ πίστευα ότι είχα αρχίσει να φτάνω στο τέλος της διαδρομής και έτσι, περήφανα, να διαβώ το δρόμο μου ως πρότυπο…(τα παιδάκια μακριά!)

 

Μέχρι που ανακάλυψα σε μια εκπομπή τον μεγάλο προφήτη, εκείνον που θα με κάνει να αναβάλλω για λίγο το πέρασμα μου να γίνω πρότυπο και πάρω από εκείνον ο,τι έχει να μου διδάξει…

 

Και είναι εκείνος με το μαλλί κάγκελο, που συστήνεται ως εξωγήινος. Τα μαλλιά του είναι κεραίες που επικοινωνεί με το υπερπέραν. Μάλιστα, όπως είπε, τους συνάντησε κάπου έξω από την Πάτρα και τα είπανε…

 

Όταν τον ρώτησαν τι ειπώθηκε στην ιστορική αυτή συνάντηση δε μίλησε. Και σωστά. Έχουν και τα δικά τους…

 

Κι εγώ μάθαινα ο κουτός για δήθεν σπουδαίες συναντήσεις στη Γιάλτα και στη Λωζάννη. Αλλού όμως παίζεται το παιχνίδι!

 

Ειπώθηκαν σπουδαία πράγματα για το μέλλον της ανθρωπότητας. Ο άνθρωπος- κεραία, απ’ ότι έμαθα μας εκπροσώπησε τέλεια ως γένος, στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων και όρθωσε το ανάστημά του στους εξωγήινους εισβολείς όταν εκείνοι του έθεσαν σοβαρά ζητήματα:

-         Κλιτς?

-         Κλον!

 

Είπε κι άλλα. Ανατριχιαστικά. Αλλά τα σημαντικά τα κράτησε για την πάρτη του.

 

Και εγώ κάθομαι κι αναρωτιέμαι ο δύστυχος. Γιατί άλλοι επικοινωνούν με τον αγαπημένο τους άγιο κάθε τρεις και λίγο και εγώ όχι? Άλλοι γιατί ακούνε φωνές από το υπερπέραν? Άλλοι γιατί μιλάνε με τα δέντρα και τα  ποτάμια?

 

Εγώ ποτέ δεν έβλεπα X-Files γιατί δεν είχε ωραία πρωταγωνίστρια. Ούτε στην εκκλησία πήγαινα γιατί ήξερα τι θα γίνει στο τέλος. Και η συνεργασία μου με τα δέντρα τελείωσε νωρίς, όταν έσπασε και με έριξε κάτω το κλαδί που είχα σκαρφαλώσει όταν ήμουν μικρός. Δεν έπαθα τίποτα σοβαρό. Ούτε το κλαδί.

 

Ποτέ μου τελικά δε θ’ ακούσω φωνές. Ίσως δεν είμαι άξιος γι’ αυτό. Πότε δε θα γίνω εμπνευσμένο πρότυπο. Τα μαλλιά μου θα είναι μια ζωή ένα μάτσο κοινές τρίχες. Κεραίες, θα είμαι καταδικασμένος να αγοράζω πάντα απ’ έξω. Και ιπτάμενους δίσκους ποτέ δε θα δω. Μόνο στο κεφάλι θα μου ‘ρχονται από κάποια αυτοκαταστροφική γυναίκα που θα κάνει τη λάθος σκέψη στη λάθος στιγμή.

Θα παρηγοριέμαι όμως όταν θα μ’ αποκαλεί ούφο. Θα σημαίνει ότι κάτι απορρόφησα τελικά από τον άνθρωπο-κεραία.

 

Κάτι ήξερε η Δήμητρα Παπαδοπούλου…(για τους γνωρίζοντες…)


3 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


10 Φεβρουαρίου 2007, 16:26
Ψωμί Παιδεία Ιnternet!
Γκόρτσος! Γκόρτσος!  

Από τη μια εντάξει. Τα καταλαβαίνω τα παιδιά. Από την άλλη όμως έχω και τα μεγάααλα ερωτηματικά μου…

 

Η κινητοποίηση είναι δίκαιη. Η κατάργηση του άρθρου 16 δε σημαίνει ότι απλά μπαίνουν και τα ιδιωτικά στο παιχνίδι, αλλά ουσιαστικά με τα δεδομένα τα ελληνικά σημαίνει κατάργηση της δημόσιας παιδείας.

 

Αλλά έχω να κάνω μία σκέψη.

 

Στη Γαλλία προ μηνών έγινε μια φοιτητική κινητοποίηση. Τα   Γαλλάκια δε γουστάρανε κάτι αλχημείες της κυβέρνησης και τα «πήρανε» κανονικά. Εκατομμύρια νέοι άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους. Διαδήλωσαν. Και κατάφεραν μια κυβέρνηση σοβαρή (αλλά και σκληρή) να την κάνουν τα μέτρα που ήθελε να επιβάλλει να τα κάνει τσιχλόφουσκα.

 

Κι αυτό  γιατί? Γιατί τα Γαλλάκια καταρχήν πραγματικά ζητούνε παιδεία που να τους εξυπηρετεί. Τα Γαλλάκια δεν κλείνουν τα ιδρύματα τους κάθε έξι μήνες επειδή ο Πρύτανης ξυρίστηκε και δεν τον αναγνωρίσαμε όταν ήρθε στο πανεπιστήμιο. Γιατί τα Γαλλάκια αγαπούν το πανεπιστήμιό τους. Αν πάει κάποιος σε ένα οποιοδήποτε ίδρυμα στο Παρίσι ή αλλού θα δει κτίρια να λάμπουν. Όχι αυτό το χάλι της νομικής!

 

Εδώ μέχρι και στο Ιόνιο πανεπιστήμιο, που όσοι σπουδάζαμε (τουλάχιστον τότε) το αγαπούσαμε και το φροντίζαμε. Ποτέ δε γράφαμε σε κανέναν τοίχο εντός του ιδρύματος. Το είχαμε καθαρό. Η αίθουσα των φοιτητών «έλαμπε»!. Είχαμε βάλει ταμπλώ στους εσωτερικούς τοίχους της σχολής όπου καθένας μπορούσε να προωθεί τις ιδέες του. Εδώ μέχρι και οι αναρχικοί είχαν το δικό τους ταμπλώ και δεν ενοχλούσαν κανέναν. Το ίδιο κι οι άλλες παρατάξεις, που σεβότανε πραγματικά η μία την άλλη και το χώρο που αναλογούσε στην καθεμιά.

 

Το μόνο «κακό» που συνέβαινε όσα χρόνια ήμουνα πάνω ήταν η συνεχής απειλή για καταλήψεις.

 

Γιατί στην παιδεία πάντα θα υπάρχουνε σοβαρά προβλήματα. Αν κλείνεις το πανεπιστήμιο μια φορά το χρόνο για το καθένα, τελικά γίνεσαι εσύ το πρόβλημα. Γιατί τα παιδιά δεν έχουν καταλάβει ότι η κατάληψη αποτελεί το ύστατο σημείο για τη διεκδίκηση του οπουδήποτε πράγματος.

 

Αλλά οι φοιτητές και οι μέντορες τους την πάθανε τώρα όπως ο τσοπάνης με το λύκο. Από τις τόσες φορές που κλείσανε τα ιδρύματα για ψύλλου πήδημα, τώρα πια κανείς δεν τους πιστεύει, κι ο λαός τους βλέπει με επιφυλακτικότητα. Τώρα που πραγματικά υπάρχει πρόβλημα! Τώρα που ίσως η κατάληψη ήταν η μοναδική λύση!

 

Κι εγώ ακόμα που αυτή τη στιγμή είμαι μαζί τους, ξέρω καλά ότι αν τους περάσει, σε δυο μήνες θα το ξανακλείσουν επειδή τρίζει η πόρτα του αμφιθέατρου…

 

Στη Γαλλία όμως οι φοιτητές σέβονται τα χρήματα που ξοδεύουν για τις σπουδές τους. Κι αυτό αντανακλά στην Ευρώπη. Σπουδάζουν εκεί χιλιάδες φοιτητές από ξένα κράτη. Στην Ελλάδα δεν έρχονται ούτε Σουδανοί. Μόνο κάτι ψυχάκηδες που έχουν μούρλια με την Αρχαία Ελλάδα…

 

Γι’ αυτό ας τα βγάλουν πέρα μόνοι τους. Εγώ μόνο «πονάω» για τη δημόσια παιδεία που σιγά σιγά φτάνει στο τέλος της.

 

Να ευχαριστήσουμε όλους αυτούς που συμμετείχαν σ’ αυτήν, τόσο μπροστά όσο και στα παρασκήνια.

 

Να ευχαριστήσουμε τους εκάστοτε υπουργούς που έκαναν ο,τι περνά από το χέρι τους να την κάνουν σαν τα μούτρα τους…

 

Να ευχαριστήσουμε τους φίλτατους μεγαλοκαθηγητές που «τρέμουν» την αξιολόγηση για ευνόητους λόγους. Θέλουν να μην αλλάξει τίποτα.Και γιατί άλλωστε? Τα εκατομμύρια της Ε.Ε. είναι πολλά, η παιδεία είναι μία! Όλα αυτή θα τα πάρει?

 

Να ευχαριστήσουμε για το τέλος και τους φοιτητές. Που κάνουν ο,τι τους κατέβει. Γιατί έτσι μάθανε. Και δεν αθωώνω κανέναν. Γιατί οι μισοί τα κλείνουν για ψύλλου πήδημα. Οι άλλοι μισοί όμως τα «παίρνουν» κανονικά για να διατηρούν την «τάξη». Μεταπτυχιακά, διδακτορικά, βοηθοί καθηγητών κτλ για τα «καλά» παιδιά που ψηφίζουν εναντίον των καταλήψεων βρέξει χιονίσει. Αλλά κι οι υπόλοιποι φοιτητές που κοιμούνται «τον ύπνο του Δικαίου» αδιάφοροι τελείως για τα τεκταινόμενα. Αυτοί είναι τα πραγματικά θύματα, και καλά να πάθουν. Ένας προχτές με ρώταγε τι σκατά λέει αυτό το άρθρο 16…

 

Για αυτό κι εγώ, μες στα πλαίσια της γραφικότητας που όλους μας διακατέχει, προβάλλω το σύνθημα που κάπου βρήκα στο ίντερνετ:

 ΨΩΜΙ ΠΑΙΔΕΙΑ ΙΝΤΕΡΝΕΤ…

(Στα χνάρια πάντοτε της Γαλλικής επανάστασης…)

 

Τιβιτιγκλόν!


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


08 Φεβρουαρίου 2007, 00:37
Μια ακόμα ελπίδα...
Haute-culture...  

Κάπου τ' άκουσα,δε θυμάμαι πού, και το κράτησα γιατί μου άρεσε,

«Όταν καταλάβουμε τι σημαίνει ελπίδα, θα πάψουμε να πιστεύουμε σ’ αυτήν…»

 

Δε ξέρω αν έχει δίκιο. Αλλά δεν έχει σημασία. Εξάλλου τα όμορφα λόγια είναι σαν κάποιους ανθρώπους που συναντάς από το πουθενά. Αν τους γουστάρεις τους κρατάς κι ας μην ταιριάζεις μαζί τους…

 

Έτσι μοιάζουν οι ελπίδες. Τις δημιουργείς συχνά από το τίποτα. Κι ας η έκβαση των πραγμάτων έχει δρομολογηθεί. Σίγουρα δε χρειάζονται. Κι ίσως να προφυλασσόμασταν καλύτερα αν δεν υπήρχαν, ώστε να μη γινόμασταν έρμαια αυτών των ψευδαισθήσεων…

 

Είναι όμως γοητευτικές. Γιατί «παίζουν» με το μυαλό. Ισορροπούν ανάμεσα στην αλήθεια και το ψέμα. Θυμίζουν κάπως τα ιστορικά μυθιστορήματα που ο,τι περιγράφουν είναι αλήθεια εκτός απ’ την αρχή τους, τη μέση και το τέλος.

 

Γιατί οι ελπίδες είναι προέκταση της πραγματικότητας. Όπως τα όνειρα είναι προέκταση του εαυτού μας. Τι θα κάναμε χωρίς όνειρα? Πού θα ταξιδεύαμε χωρίς ελπίδες?

 

Η τελική νίκη για όλους δε θ’ αργήσει. Γιατί μια συνομωσία κάπου στο υπερπέραν οδηγεί έτσι τα πράγματα ώστε να νοιώθουμε μακροπρόθεσμα όλοι δικαιωμένοι.

 

Αυτή η «νίκη» από το πουθενά δεν εξηγείται.

«Είναι μυστήριο» όπως θα έλεγε και ο Τζέφρι Ρας στον «Ερωτευμένο Σαίξπηρ»…

 

Αλλά πριν το «μυστήριο» αυτό αποτέλεσμα, υπάρχουν ένα σωρό χαμένες μάχες που μέσα τους έχουμε κρύψει τόσες ελπίδες! Γι’ αυτό ίσως χρειάζονται…

 Πάντως δε θα ξεχάσω αυτήν την κουβέντα, έστω κι αν εν τέλει διαφωνώ. Γιατί απλά μου άρεσε.

3 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


05 Φεβρουαρίου 2007, 07:36
Μακριά κι αγαπημένοι...
ξενΕΡΩΤΩΝ διάλογοι...  

Μετά από χρόνια ενδελεχούς παρακολούθησης και ασταμάτητου focus στις ανθρώπινες σχέσεις, μπορώ να το πω…

 

Όσο μακρύτερα, τόσο καλύτερα…

 

Ο πρώτος καιρός περνά όμορφα.

 

Με βαρβάτες δηλώσεις…

-         Βρήκα το έτερον ήμισυ!

-         Και τόσο καιρό τι ήσουνα? Μισιακό?

 

Με δαπανηρές βραδινές εξόδους…

-         Μπάμπη, θέλω κι άλλο μπουκάλι!

-         Ο,τι θέλει η ζωούλα μου! (που να σκάσεις)

 

Με σαλιαρίσματα εκατέρωθεν…

-         Μπάμπη, δε σου ‘χω πει να ξυρίζεσαι?

-         Τι έγινε ρε παιδιά? Θα μου ρίξει και φυλακή?

 

Με μελό εξομολογήσεις…

-         Μάθε λοιπόν Μπάμπη ότι είσαι ο πρώτος…

-         Ναι?

-         Που μου έξαψε τη φαντασία!

-         Α!

 

Με υποχρεώσεις σε γνωστούς και φίλους…

-         Από δω η κοπέλα μου.

-         Έλα ρε Μπάμπη, βρήκες γκόμενα? Δεν το περιμέναμε!

-        

 

Και των αυθόρμητων εκδηλώσεων ζηλοτυπίας…

-         Πού ήσουν τόσες ώρες που σε ψάχνω?

-         Με τον τέως.

-         Βασιλιά?

-         Γκόμενο, είσαι κι ηλίθιος!

-         Α! Γιατί να ξέρεις εγώ είμαι αντιβασιλικός…

-         (Χέστ……)

 

Μετά έρχεται ο καιρός της γκρίνιας…

-         Τι θα γίνει, το σιδέρωσες εκείνο το πουκάμισο?

-         Όλο το βράδυ σιδέρωνα! Τύρρανε! Πάνω του κοιμόμουνα…

 

Της καθημερινής τριβής…

-         ….μέρα

-         Μμμμ

 

Της ανασφάλειας…

-         Η αλήθεια είναι ότι πέρασα τα καλύτερα 20 χρόνια της ζωής μου…

-         Σοβαρά?

-         Ναι! Μετά γνώρισα τον άντρα μου…

Της φοβίας…

-         Φοβάμαι να κοιμηθώ μόνη μου…

-         Γιατί?

-         Βλέπω συνέχεια εφιάλτες ότι κοιμάμαι με τον άντρα μου…

 

Και των ανεκπλήρωτων προσδοκιών για αλλαγή…

-         Έλα αγάπη μου, πού βρίσκεσαι? Από πού τηλεφωνάς?

-         Από Λονδίνο.

-         Από Λονδίνο? Πάρε το χέρι σου!

 

Γιατί ο άνθρωπος απλά είναι προορισμένος να προχωράει, να αλλάζει, να βιώνει καταστάσεις πρωτόγνωρες που να τον ανανεώνουν…

 

Αν και η φύση, σωστά σκεπτόμενη, του έβαλε μέσα τη λογική και το συναίσθημα, όψεις του ίδιου νομίσματος, για να μην τον πάρει και τον σηκώσει…

 

Έτσι κληρονομήσαμε δυο κόσμους. Οι οπαδοί του πρώτου εξέδωσαν την Καινή Διαθήκη και μας γέμισαν τη ζωή με ένα κάρο συμβόλαια, γάμους, βαφτίσεις, ληξιαρχεία κτλ…

 

Οι οπαδοί του δεύτερου μας βομβάρδισαν με περιοδικά playboy, με sex and the city, μοντέλα, ζιγκολό και life style…

 

Όποιος αντέξει εξ ολοκλήρου στον πρώτο να πάει για ψυχανάλυση…

 

Όποιος αντέξει εξ ολοκλήρου στον δεύτερο, να κοιτάξει τη μέση του…

 

Για όλους τους άλλους που κινούνται ανάμεσα, η άγνοια σώζει!!!

 

Η’ αλλιώς…

 Μακριά κι αγαπημένοι… 

(Υπέροχο το χθεσινό live, πολλά μπράβο στους τραγουδιστές, στους μουσικούς, στους διοργανωτές και φυσικά στους παρουσιαστές! Ήταν όμορφα τελικά…)

  

5 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


02 Φεβρουαρίου 2007, 01:51
Στην κοσμάρα μας...
50 χρόνια μπροστά...  

Τελικά είναι ωραίο να είσαι στον κόσμο σου…

 

Κάποτε υπήρχε μια υπάλληλος. Τέλεια σε όλα. Εκεί που ήταν ήθελε να μείνει. Προσεχτική, επιμελής, όλα τα καλά του κόσμου…

 

Ήταν δίπλα της ένας περίεργος και σκοτεινός τύπος ο οποίος αυτοαποκαλείτο υπάλληλος . Μέτραγε τις μέρες για να φύγει και τις χάραζε στον τοίχο όπως ο Κουφοντίνας. Σήκωνε το χέρι του μόνο για να πάρει τον καφέ του όταν (ο καφές) τόλμαγε να  του χαλάσει την οπτική του γωνία. Το μυαλό του δούλευε μόνο όταν έρχονταν κυρίες άνω του 1.80…

 

Η κακιά στιγμή είναι όμως σαν μια νταλίκα. Δε πα να πηγαίνεις με το αυτοκίνητο των Φλινστόουνς, αν σ’ έχει σταμπάρει, δε γλιτώνεις  με τίποτα την αφισοκόλληση σου στο δέντρο της πλατείας δίπλα στην Φιλιώ Πυργάκη…

 

Έτσι κι αυτή. Μια φορά δεν πρόσεξε, λάθος στα χαρτιά της εφορίας, τα παίρνει στην κράνα ο πρόεδρος….σουτ….και από δω παν κι άλλοι…

 

Ενώ στον άλλον…

-         Πρόεδρε, ο τέτοιος πάλι μ…… έκανε.

-         Πάλι? Καλά, αφήστε  τον σε μένα…

 

Μπαίνει μέσα…

-         Γιατί βρε τέτοιε μου, τα κάνεις αυτά? (θα σε μαλώσω)

-         Έχετε δίκιο πρόεδρε, δε θα ξαναγίνει…(σήμερα)

-         Καλά καλά, πώς είδες τον Ολυμπιακό?

Κτλ κτλ…

 

Γιατί αν είσαι τύπος μποέμ, ή σε διώχνουν από την πρώτη ώρα, ή δεν κάνουν χωρίς εσένα…

 

Γιατί για τον καθένα η κάθε δουλειά είναι κουραστική. Και περνάς εκεί το μισό της μέρας σου και πάνω.

 

Προτιμάς να βλέπεις έναν τύπο που δε μιλάει σε κανένα και κινείται στο χώρο λες και κάνει πατινάζ, ή ένα σαχλάκια που ναι μεν κάθε στιγμή της ημέρας εξαιτίας του κινδυνεύεις να πας στη στενή εξαιτίας δεκάδων λαθών και παρατυπιών, που όμως  σε κάνει και ξεχνιέσαι και σε ταξιδεύει που και που με το αδιανόητα πολύπλοκο, συμπλεγματικό και απροσάρμοστο μυαλό του?

 

Ο Ωνάσης έλεγε ότι προτιμά για συνεργάτες ανθρώπους του ρίσκου, τρελλούς, που να μην υπολογίζουν το κόστος, παρά τετράγωνους στεγνούς υπολογιστές…

 

Γιατί γνώριζε, όντας κι εκείνος τρελλός, ότι μόνο αυτοί μπορούν με μια ιδέα να απογειώσουν το σύμπαν…

 

Γιατί απλά κάποιοι άνθρωποι ζουν στον κόσμο τους…

Και σίγουρα ο κόσμος τους είναι έτη πιο μπροστά από το δικό μας…

Και θέλει προσπάθεια, όραμα, φώτιση, θεία έμπνευση να τον δημιουργήσεις…

Κι ας μη χρειάζεται εφτά μέρες για τη δημιουργία του, παρά μόνο πέντε λεπτά!


8 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Συγγραφέας
mprizas
Γιώργος
Πετάω πέτρες
από ΝΕΟ ΦΑΛΗΡΟ



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/mprizas

Ζω ένα δράμα...









Tags

50 χρόνια μπροστά... Grande Bretagne Haute-culture... see through συντακτικό τζιβάνες ααα... αλλαξοκωλιές Βζζζζουμ Γκόρτσος! Γκόρτσος! Δρακουμέλ Ελλάδα- Αχ πατρίδα μου γλυκειά! Επίκαιρα: Ούτε που τα θυμάμαι Ευτυχισμένοι μαζί Ήταν ωραία στη Μοζαμβίκη... θου κύριε καλλιγραφία αδερφή γιαπί κάργες Καρχαρίες Κοκό κουλτούρα μας να φύγουμε Λίγο καλύτεροι από μένα... λοίμωξη Μάγια η μέλισσα καραμπουζουκλής τσόντα Μελέτη σκιάχτρο Συγγρού Μόγλης μπατανόβουρτσες μπουρμπουλήθρες Μπουτάκια Ντάμπο το ελεφαντάκι ξενΕΡΩΤΩΝ διάλογοι... Οι ηττημένοι της ιστορίας... Όταν ήμουνα παθιάρης... πηγάδι μεγιεμελέ juventus πολυμίξερ αστροφεγγιές captain-Iglo προφήτης Ηλίας φάλαινα Τσε σαμιαμίδι φουλ της ντάμας αστερίας Τις πταίει Ψώνια στο καμπαναριό




Επίσημοι αναγνώστες (48)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs

Links







Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTENΌροι Χρήσης