αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs

Home
Ζω σημαίνει επικοινωνώ!
28 Νοεμβρίου 2020, 13:36
Αδιόρθωτη...


Ένα όμορφο, νοσταλγικό και θλιμμένο τραγούδι του Λεωνίδα Μπαλάφα, σε στίχους Π. Δημητρόπουλου, τραγουδισμένο από την ιδιαίτερη και πολύ εκφραστική φωνή του Μπ. Στόκα και διανθισμένο από το υπέροχο παίξιμο του ξεχωριστού Μαν. Πάππου (μπουζούκι, μπαγλαμάς).


1 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


20 Νοεμβρίου 2020, 12:46
Το σεξ σε μονοπάτια σκοτεινά...


 

Μιας και ο χρόνος που μένουμε  σπίτι, στους καιρούς που διανύουμε, είναι περισσότερος από ποτέ, δίνοντας, συνάμα, και τη δυνατότητα να κάνουμε πολλά που δεν προλαβαίναμε μέχρι πρόσφατα, είδα χθες την ταινία «Happiness» του Todd Solondz. Ήταν μια πολύ ενδιαφέρουσα ταινία που δίνει τροφή για σκέψη και προβληματισμό σε όποιον το επιθυμεί, και πραγματεύεται την εμμονή γύρω από το σεξ και κάποιες από τις μορφές με τις οποίες αυτή μπορεί να εκδηλωθεί…

Στη συγκεκριμένη ταινία, περιγράφεται, με έναν αριστοτεχνικό τρόπο, η φυλακή της μοναξιάς και της ντροπής στην οποία βρίσκεται το άτομο που διακατέχεται από σεξουαλικές  εμμονές, που στη συγκεκριμένη ταινία αφορά σε έναν πατέρα που  κακοποιεί σεξουαλικά τους φίλους του ανήλικου γιου του. Και στην περίπτωση αυτή, βλέπουμε πως πρόκειται, όπως συχνά συμβαίνει, για ένα άτομο της «διπλανής πόρτας», η διαστροφή του οποίου καλύπτεται κάτω από ένα μανδύα πειστικής «φυσιολογικότητας». Με λίγα λόγια, πρόκειται για έναν νέο παντρεμένο άνδρα που έχει έναν αρκετά «φυσιολογικό» γάμο, στον οποίο, όμως, συχνά υιοθετεί έναν υποτακτικό ρόλο…

Για να νιώσει δυνατός, πως έχει τον έλεγχο του εαυτού, της σεξουαλικότητας και του κόσμου του, θα πρέπει να αναζητήσει άλλους δρόμους και τρόπους, εκτός της έγγαμης ζωής του, όπως οι ταινίες πορνό στο διαδίκτυο, η επιδειξιομανία κ.ά. Όταν, κάποια στιγμή,  όλοι αυτοί οι τρόποι δεν επαρκούν, επιστρατεύεται ο βιασμός κάποιου αδύναμου και απροστάτευτου ατόμου…

Εδώ, θα πρέπει να τονισθεί πως ο βιασμός, αρχικά, δεν έχει να κάνει με την ικανοποίηση κάποιας σεξουαλικής επιθυμίας, αλλά με μία έντονη ανάγκη επιβολής και άσκησης εξουσίας, συνηθέστατα απέναντι σε κάποιον αδύναμο (γυναίκα, παιδί ή ακόμα και υπερήλικο άτομο) ή την «άλωση» ενός ατόμου (μιας γυναίκας) που ο βιαστής, για δικούς του λόγους, θεωρεί πως έχει εξουσία. Μην ξεχνάμε πως το σεξ αποτελεί το ισχυρότερο «όπλο» εξουσίας και δύναμης, με την ευρεία έννοια του όρου, της γυναίκας. Έτσι τουλάχιστον πιστεύουν πολλοί άνδρες…

Στην περίπτωση, όμως, απόπειρας βιασμού μίας γυναίκας, εάν αυτή «επέλεγε» να μην αμυνθεί στο ελάχιστο ώστε να αποφύγει την ακόμα μεγαλύτερη άσκηση βίας από την πλευρά του βιαστή της, είναι πολύ πιθανόν αυτός να είχε μεγάλες δυσκολίες να καταφέρει να ολοκληρώσει το βιασμό, από τη στιγμή που θα απουσίαζε το βασικό στοιχείο που έχει σημασία για αυτόν, δηλαδή, αυτό της άσκησης δύναμης και εξουσίας. Απλά, θα μετατρέπονταν σε ένα σεξουαλικά ανίκανο αρσενικό που δεν θα μπορούσε να έχει στύση…

Πριν από μερικά χρόνια, μία πρώτη μου ξαδέλφη, φοιτήτρια τότε, ένα πολύ δυναμικό και με πολύ καλή αυτοπεποίθηση πλάσμα, έκανε περίπατο, κάποιο απόγευμα, με μία φίλη της στην παραλία της Θεσσαλονίκης. Κάποια στιγμή και ενώ κάθονταν σε ένα παγκάκι για να απολαύσουν την πανέμορφη δύση του ήλιου, πετιέται, πίσω από ένα θάμνο, ένας άνδρας, γύρω στα 35-40, δείχνοντάς τους τα γεννητικά του όργανα. Η ξαδέλφη μου, βλέποντάς τον, ξέσπασε αυθόρμητα στα γέλια, λέγοντάς του: «Πως είσαι έτσι, βρε άνθρωπέ μου!». Ο άνδρας αυτός, λοιπόν, βλέποντας μία αντίδραση εντελώς διαφορετική από αυτήν που περίμενε, το έβαλε στα πόδια σχεδόν τρομοκρατημένος…

Θυμάμαι, επίσης, την περίπτωση ενός νέου και πολύ όμορφου άνδρα που, παρόλο που γίνονταν αποδέκτης πολλών φιλοφρονήσεων και ενδείξεων έντονου ενδιαφέροντος από πολλές γυναίκες, δεν έκανε καμία προσπάθεια να τις προσεγγίσει, βρίσκοντας δεκάδες δικαιολογίες απέναντι στον εαυτό του κυρίως. Τις όποιες φορές επεχείρησε να δημιουργήσει σχέση, δεν μπόρεσε να λειτουργήσει ερωτικά. Ο μοναδικός τρόπος που μπορούσε να λειτουργήσει σεξουαλικά ήταν να πηγαίνει σε πόρνες. Εκεί, πληρώνοντας και «κατέχοντας» την πόρνη με τα χρήματά του, η οποία έκανε ότι αυτός επιθυμούσε, μπορούσε να λειτουργεί δίχως το παραμικρό πρόβλημα. Στη διάρκεια της ψυχοθεραπείας του, μπόρεσε να έρθει σε επαφή με τον τρομερό φόβο και θυμό που είχε για τις γυναίκες, καθώς και με τα βιώματα που του  προκάλεσαν αυτά τα αισθήματα, και σταδιακά να καταφέρει να τα ξεπεράσει…

Για άτομα σαν και αυτά, που δεν είναι λίγα και που μπορεί να φθάσουν και μέχρι το βιασμό, ο βιασμός δεν είναι παρά μια πράξη και προσπάθεια αναπλήρωσης των αισθημάτων κατωτερότητας και αίσθησης ελλιπούς ανδρισμού από τα οποία διακατέχονται. Αυτό που δεν είναι σε θέση να αποκτήσουν οικειοθελώς, το αποκτούν με την άσκηση βίας. Η ολοένα και μεγαλύτερη άσκηση βίας κατά τη διάρκεια ενός βιασμού, που μπορεί να φθάσει και μέχρι το φόνο,  δεν είναι παρά μία απεγνωσμένη προσπάθεια του βιαστή να προκαλέσει ακόμα μεγαλύτερη αντίσταση από την πλευρά της γυναίκας/θύματος που θα του έδινε ακόμα μεγαλύτερη αίσθηση «θριάμβου»…

Στις περιπτώσεις σεξουαλικής εκμετάλλευσης, κακοποίησης, βιασμού κ.ά., πάντα, έχουμε να κάνουμε με μια «σεξουαλικοποίηση συναισθημάτων» που σημαίνει πως πίσω από τέτοιου είδους πράξεις και καταναγκασμούς κρύβεται κάτι το εντελώς  διαφορετικό από την σεξουαλικότητα και που δεν είναι άλλο από τα αφόρητα  αισθήματα μοναξιάς, εγκατάλειψης, απώλειας, απόρριψης, ντροπής και κατωτερότητας…

Τα άτομα, που έχουν, για παράδειγμα, εθισμό στο πορνό, είναι συνηθέστατα άτομα μόνα ή που διακατέχονται από μια τεράστια εσωτερική μοναξιά και τα οποία αναγκάσθηκαν, για διάφορους λόγους και από τα πρώιμα τους ήδη παιδικά χρόνια, «να φροντίζουν μόνα τους τον εαυτό και τα συναισθήματά τους», μην τολμώντας/μπορώντας να εμπιστευθούν άλλους. Το σεξ, για παράδειγμα, διαμέσου του αυνανισμού, γίνεται ο δικός τους τρόπος να φροντίζουν μόνοι τον εαυτό τους, να νιώθουν πως ζουν και πως έχουν ένα δικό τους χώρο. Το πορνό τους δίνει, ταυτόχρονα, τη δυνατότητα να αποφεύγουν κάθε είδους επαφή με τον τεράστιο εσωτερικό θυμό, τη λύπη και τον ψυχικό τους πόνο, αλλά, μερικές φορές, να αποτρέπουν και την κατάθλιψη που πάντα καραδοκεί εκεί…


9 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


28 Ιανουαρίου 2020, 12:33
Ο αγαπημένος μου πατέρας...


Ένας άνθρωπος του μόχθου ήταν ο πατέρας μου. Ακάματος δουλευτάρης που φρόντιζε να μη λείπει τίποτα από τα απαραίτητα στη γυναίκα και στα τρία του παιδιά. Όσο για τον εαυτό του, ότι περίσσευε και αν περίσσευε. Όσο σκληρή ήταν η δουλειά που έκανε και με τον τρόπο που την έκανε, άλλο τόσο τρυφερή ήταν η όμορφη ψυχή του. Ποτέ χατίρι δεν μας χάλασε και λάτρευε τη μητέρα μας, δείχνοντάς το με κάθε τρόπο. Της μιλούσε μόνιμα γλυκά και τρυφερά -πράγμα ιδιαίτερα σπάνιο για τους άνδρες της εποχής εκείνης- και τη βοηθούσε πάντα τις Κυριακές στις βαριές δουλειές του σπιτιού και όχι μόνο, έχοντας γυρίσει μόλις  το προηγούμενο βράδυ, αργά, από τα μακρινά, κουραστικά και επικίνδυνα, ιδιαίτερα τους χειμωνιάτικους μήνες, επαγγελματικά του ταξίδια.

Λάτρευε τη μουσική ο πατέρας μου και είχε μια υπέροχη δυνατή φωνή τενόρου που συνέβαλε στο να πρωτοστατεί σε όλα τα τόσο όμορφα γλέντια που γίνονταν στα σπίτια συγγενών και φίλων τότε. Καντάδες και διάφορα ελαφρά τραγούδια της εποχής ήταν το σύνηθες ρεπερτόριό του. Θυμάμαι, όμως, πως, πάντα και κάποια στιγμή που άναβε το γλέντι, όλοι του ζητούσαν να τραγουδήσει διάφορα πολύ δημοφιλή ρώσικα παραδοσιακά τραγούδια, όπως το «Ochi Chernye», το «Katyusha», το «Moscow Nights», «Song of the Volga man» και διάφορα άλλα. Ήταν μόλις 5 χρονών ο πατέρας μου όταν η οικογένειά του, μια εύπορη ελληνική οικογένεια εμπόρων στην Οδησσό, έφυγε άρον-άρον για την Ελλάδα, για να γλυτώσει τους διωγμούς του τότε, μετά Λένιν, καθεστώτος. Παρόλ΄αυτά, θυμόταν και μιλούσε άψογα τη ρωσική γλώσσα. Σε ηλικία 4 χρόνων, άρχισε τα μαθήματα βιολιού και είχε χαρακτηριστεί τότε ως παιδί-θαύμα, αλλά, ευτυχώς ή δυστυχώς και έτσι όπως ήρθαν τα πράγματα, παρέμεινε απλά παιδί, αλλά με μια απίστευτα γενναιόδωρη ψυχή…

Του άρεζε πολύ η κλασσική μουσική και, όποτε τύχαινε να έρθει καμιά συμφωνική ορχήστρα ή κάποιος επώνυμος σολίστ της κλασσικής μουσικής στην πόλη μας, με έπαιρνε μαζί του να τους ακούσουμε. Κι εγώ, παιδί 5-6 χρονών τότε, άκουγα όσο άντεχα πριν αποκοιμηθώ στο πλάι του…

Έτσι, όμως, έμαθα να αγαπώ την κλασσική μουσική από τότε και, όταν κάποια στιγμή αγόρασε ένα ραδιόφωνο-έπιπλο που είχε ενσωματωμένο και ένα πικ-απ, του ζητούσα συχνά να μου βάζει ένα δίσκο που του είχαν φέρει από το εξωτερικό και ο οποίος είχε, μεταξύ άλλων, το πρώτο μέρος του κοντσέρτου για βιολί του Μπετόβεν. Έπαιρνα θέση στον καναπέ απέναντι και τα δάκριά μου άρχιζαν να τρέχουν, ως δια μαγείας, ποτάμι. Ιδιαίτερα από το σημείο 21:45 μέχρι το τέλος στο παρακάτω βιντεάκι, τα δάκρια μετατρέπονταν σε λυγμούς.

Ποτέ δεν μπόρεσα να εξηγήσω με σιγουριά τι μου προκαλούσε τόσο μεγάλη  συγκίνηση το άκουσμα της συγκεκριμένης μουσικής, σε τόσο μικρή ηλικία αλλά και μέχρι σήμερα. Η πιο πιθανή ερμηνεία που δίνω είναι πως ενεργοποιείται εντός μου το συλλογικό υποσυνείδητο της οικογένειάς μου, και ιδιαίτερα του πατέρα μου, με τον ξεριζωμό, τους διωγμούς, την προσφυγιά και με τα όσα μύρια συνακόλουθα, καθώς και με τη θλίψη του για το χαμό της μητέρας του τότε και το οριστικό αντίο του στο αγαπημένο του βιολί που ποτέ πια στη συνέχεια δεν του δόθηκε η ευκαιρία να συνεχίσει…


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


22 Ιανουαρίου 2020, 16:00
"Η σωτηρία της ψυχής είναι πολύ μεγάλο πράγμα..."


Στόχος της ζωής μας δεν θα πρέπει να είναι το "ευ ζην" μας, αλλά το να προσπαθούμε, με κάθε τρόπο, να αφήσουμε ένα αποτύπωμα αγάπης σε αυτόν τον κόσμο που, μαζί με άλλα ανάλογα, να μπορέσει κάποια στιγμή να τον αλλάξει, έστω και λίγο, προς το καλύτερο...

Για τον σκοπό αυτό, ο χρόνος αποτελεί τον καλύτερο σύμμαχο των ονείρων και της θέλησής μας...

*** Ένα μοναδικό τραγούδι, ερμηνευμένο από μία νέα καταπληκτική τραγουδίστρια. Απολαύστε το!


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


19 Ιανουαρίου 2020, 11:38
Ο τρελός του χωριού...


Κάθε χωριό, κάθε γειτονιά έχει, ή τουλάχιστον είχε  παλαιότερα, και το δικό του «τρελό» και, αν δεν είχε, φρόντιζε με διάφορους τρόπους να τον δημιουργήσει. Σίγουρα, κάτι που επαναλαμβάνεται δεν είναι τυχαίο. Είναι, φαίνεται, ενός είδους  συλλογική ανάγκη που κάτι γενικότερο εξυπηρετεί. Ίσως γίνεται ο φορέας και το άλλοθι των υπολοίπων για πράγματα που δεν αντέχουν ή φοβούνται στον ίδιο τους τον εαυτό. Ίσως αυτός είναι ο λόγος που οι περισσότεροι αντιμετωπίζουν τους κοινούς τους «τρελούς» με συμπάθεια, ανοχή και μια ιδιότυπη γενναιοδωρία, κερνώντας τους πάντα -εκτός από καρπαζιές, κοροϊδίες, «εξυπνάδες» και καψώνια- και κάποιο αναψυκτικό, ουζάκι ή γλυκό…

 Τα χρόνια περνούν και οι καιροί αλλάζουν. Δεν συναντούμε πλέον το ίδιο συχνά τον «τρελό» του χωριού καθώς τα χωριά και οι παλιές γειτονιές αργοσβήνουν κάτω από τη βίαιες και σαρωτικές αλλαγές της σύγχρονης κοινωνίας. Όπως και η πανίδα, που μετακομίζει και συρρικνώνεται στο βαθμό που μειώνεται και ο φυσικός της χώρος με την καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος, έτσι και ο «τρελός» του χωριού έχει μετακομίσει σε νέους τόπους, τους αποκαλούμενους διαδικτυακούς. Εκεί τον συναντούμε πλέον. Έχει χάσει, όμως, εντελώς τη γραφικότητα, το ρομαντισμό και την αθωότητα που κάποτε είχε. Τώρα πια δεν είναι άκακος και ονειροπόλος. Τώρα πια, βλέπει παντού «φαντάσματα», εχθρούς, απειλές και σκοτεινές προθέσεις σε άλλους που κανείς άλλος δεν αντιλαμβάνεται. Τώρα πια, μπορεί να γίνει και επικίνδυνος, να λεηλατεί χωρίς οίκτο ανθρώπινες ψυχές και υπολήψεις, να εκθέτει, να υποτιμά, να προσβάλει, ακόμα και να οδηγεί τους πλέον ευάλωτους σε απονενοημένες πράξεις, νιώθοντας ικανοποίηση για τα «κατόρθωματά» του…

 Τώρα πλέον, μιλάμε για τους «τρελούς» του διαδικτυακού χώρου. Ένα πολύ επικίνδυνο υβρίδιο και είδος ανθρώπινου ιού που το μόνο που κάνει είναι να «μολύνει» στο πέρασμά του. Του έχουν αποδοθεί διάφορα ονόματα, από troll μέχρι hacker, καθώς καλύπτονται πίσω από την ανωνυμία. Μερικές φορές, όμως, μπορεί να έχουν και ονοματεπώνυμο…


- Στείλε Σχόλιο


12 Ιανουαρίου 2020, 11:38
Συναισθηματική απιστία...


Συνήθως, δεν τη σκεφτόμαστε όταν υπάρχει μια καλή και ισορροπημένη σχέση στην οποία και οι δύο νιώθουν ελεύθεροι, αποδεκτοί, σημαντικοί και επιθυμητοί. Αυτό σημαίνει πως η πιθανότητα απιστίας σε μια τέτοιου είδους σχέση είναι πολύ μικρή. Από τη στιγμή, όμως, που είμαστε άνθρωποι, δηλαδή όντα με αδυναμίες, ανασφάλειες και ανεπάρκειες, το ενδεχόμενο απιστίας είναι πιθανό, ακόμα και στην περίπτωση ύπαρξης  μιας ιδανικής σχέσης…

Τι σημαίνει, όμως, απιστία; Εννοούμε όλοι μας το ίδιο πράγμα; Η απάντηση είναι: «Φυσικά, όχι!». Κάποιοι θεωρούν απιστία ακόμα και την ύπαρξη μιας σκέψης του/της συντρόφου για το πώς θα ήταν ο έρωτας με κάποιον άλλον/άλλη ή ακόμα και να σκέφτεται τρυφερά ένα άλλο άτομο, ενώ άλλοι μπορούν να συγχωρήσουν ή ακόμα και να μην ενοχλούνται καθόλου από το ότι ο/η σύντροφός τους μπορεί να έχει παράλληλες ερωτικές ιστορίες με άλλα άτομα του αντίθετου, συνήθως, φύλου. Για τους περισσότερους, πάντως, απιστία θεωρείται η αθέτηση μιας όχι απαραίτητα σαφώς εκδηλωμένης «συμφωνίας» για φυσική και συναισθηματική αποκλειστικότητα. Η οποιαδήποτε απόκλιση από τη «συμφωνία» αυτή θεωρείται ως απουσία αισθημάτων αγάπης για τον Άλλον ή πως δεν υπάρχει πλέον ευχαρίστηση στη σχέση. Πάντως, όταν κάποιος έλκεται από τη σκέψη να γνωρίσει κάποιο άλλο άτομο εκτός σχέσης, θα πρέπει πάντα να είναι ειλικρινής με τον εαυτό του/της και να προβληματισθεί για τους λόγους που γοητεύεται από ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Μήπως θα πρέπει να αλλάξει κάτι στη σχέση ή μήπως αυτή έχει ολοκληρώσει τον κύκλο της;

Τι είναι, όμως, η συναισθηματική απιστία; Η συναισθηματική απιστία είναι, συνήθως, η κατάσταση εκείνη όπου κάποιος τρέφει για και μοιράζεται πολύ προσωπικά συναισθήματα, αλλά και άλλου είδους πολύ προσωπικά στοιχεία (σκέψεις, φαντασιώσεις κ.τ.λ.), με ένα τρίτο πρόσωπο, εν αγνοία του/της συντρόφου του. Η απουσία επιθυμίας μοιράσματος τέτοιου είδους προσωπικών στοιχείων με το/τη σύντροφό μας και η ταυτόχρονη διάθεση να το πράξουμε με ένα τρίτο πρόσωπο αποτελεί το κυριότερο χαρακτηριστικό μιας συναισθηματικής απιστίας…

Η συναισθηματική απιστία ξεκινά πάντα πολύ μακριά από το κρεβάτι, με τη σύγχρονη τεχνολογία συμβάλει αποφασιστικά σε αυτό. Ξεκινά, συνήθως, με sms, με emails, με επικοινωνία διαμέσου facebook κ.τ.λ. και σταδιακά φθάνει, συχνά, και μέχρι το κρεβάτι. Είναι γεγονός πως η συναισθηματική απιστία μπορεί να τραυματίσει πολύ περισσότερο μια σχέση απ΄ότι μια φυσική απιστία γιατί η πρώτη οδηγεί συνηθέστερα σε επιδείνωση της σχέσης. Οι αιτίες της συναισθηματικής απιστίας είναι πολλές και διάφορες. Γενικά, όμως, υπάρχει μια διάθεση «φυγής» από τη σχέση -που έχει γίνει πολύ προβλέψιμη ή/και βαρετή- με την ταυτόχρονη ύπαρξη μιας απροθυμίας ή φόβου αποχώρησης από αυτήν. Τα συναισθηματικά άπιστα άτομα έχουν, συνήθως, μια τάση να θεωρούν πως οι πράξεις τους δεν σημαίνουν απαραίτητα απιστία απέναντι στο/στη σύντροφο…

Όπως και με οτιδήποτε άλλο, η πληροφόρηση, η γνώση, η αυτογνωσία και η ενσυναίσθηση μπορούν, συχνά, να περιορίσουν την παρόρμηση, τις «εύκολες λύσεις», τις αποφυγές ή τις δικαιολογίες του τύπου «απλά συνέβη». Σήμα κινδύνου αποτελεί πάντα το να αφιερώνει κάποιος σταθερά περισσότερο ουσιαστικό/ποιοτικό χρόνο για οτιδήποτε άλλο εκτός από το/τη σύντροφό του…


- Στείλε Σχόλιο


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Συγγραφέας
sven
από ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΕΥΡΥΤΕΡΑ ΠΡΟΑΣΤΙΑ



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/sven






Tags




Επίσημοι αναγνώστες (39)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs

Links







Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN Όροι Χρήσης