αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs

Home
Ζω σημαίνει επικοινωνώ!
20 Ιουνίου 2012, 19:48
Η γοητεία και ο φόβος του εξωτικού ή διαφορετικού...


Τα μικρά παιδιά δεν είναι ρατσιστές. Αν βάλεις μαζί μικρά παιδιά με διαφορετικό χρώμα δέρματος ή διαφορετική εξωτερική εμφάνιση, μόνο περιέργεια θα δείξουν, όπως είναι το φυσιολογικό. Θα πλησιάσουν το ένα το άλλο με ενδιαφέρον και, μετά από μια πρώτη διερεύνηση, θα παίξουν μαζί σαν να γνωρίζονταν από πάντα…

Πώς γίνεται, όμως, κάποιοι άνθρωποι να αφήνονται τόσο εύκολα να αποπλανηθούν από προκαταλήψεις και μίσος, ενώ κάποιοι άλλοι να διατηρούν ζωντανή την ικανότητά τους να συναισθάνονται και να συμπονούν; Γιατί το διαφορετικό να προκαλεί τόσο συχνά την καχυποψία και όχι την περιέργειά μας για να το γνωρίσουμε και να το κατανοήσουμε, ακριβώς όπως συμβαίνει με τα μικρά παιδιά; Γιατί ο Άλλος μετατρέπεται σε έναν ξένο από τον οποίο νιώθουμε πως πρέπει να προφυλαχθούμε, και να μην αντιμετωπίζεται ως ένας φιλοξενούμενος ή επισκέπτης που να καλωσορίζουμε και στοιχειωδώς να φροντίζουμε;  

Συχνά το άγνωστο και μακρινό ονοματίζεται εκ του ασφαλούς(;) ή για καταναλωτικούς σκοπούς ως εξωτικό και πληρώνουμε ακριβά ένα ταξίδι για να γνωρίσουμε μέρη μακρινά και εξωτικά. Αγοράζουμε βιβλία μαγειρικής ή πηγαίνουμε σε εστιατόρια κινέζικα, γιαπωνέζικα, κορεάτικα, ινδικά κ.τ.λ. για να δοκιμάσουμε διαφορετικά είδη εξωτικών φαγητών. Όταν, όμως, άτομα από τις κουλτούρες αυτές μετακομίζουν ως μετανάστες στην ίδια πολυκατοικία που εμείς ζούμε, τότε τα εξωτικά φαγητά που μας ενθουσίαζαν, τώρα μυρίζουν άσχημα έως αηδιαστικά, σε σημείο που να μετακομίζουμε όσο γίνεται μακρύτερα. Στην περίπτωση αυτή, δεν ξυπνά πλέον η περιέργεια αλλά η καχυποψία, η ανησυχία, ο φόβος και η ξενοφοβία μας…

Η καχυποψία, η έλλειψη εμπιστοσύνης, η εχθρότητα και η απαξίωση προς οτιδήποτε άγνωστο και διαφορετικό δεν είναι νέο φαινόμενο. Υπήρχε πάντα σε κάθε λαό, φυλή ή ομάδα και σε κάθε εποχή της ιστορίας της ανθρωπότητας . Η τάση υπερεκτίμησης της ιδίας ομάδας και η ταυτόχρονη υποτίμηση των «άλλων» φαίνεται πως είναι πανανθρώπινη και συνδέονταν με το χρώμα του δέρματος και την εμφάνιση, την καταγωγή και τα έθιμα και μπορούσε να οδηγήσει από την απομόνωση μέχρι την υποδούλωση και τις μαζικές δολοφονίες.

Η άποψη, όμως, πως το ανθρώπινο είδος μπορεί να διαχωριστεί σε διάφορες ράτσες που μπορούν να ταξινομηθούν ιεραρχικά, με βάση διάφορα γενετικά χαρακτηριστικά, είναι δημιούργημα του δυτικού κόσμου κυρίως. Η ιδέα περί ύπαρξης διαφόρων ρατσών ήταν το αποτέλεσμα της εξέλιξης της ευρωπαϊκής αποικιοκρατίας και της κατάκτησης των νέων ηπείρων. Η άποψη περί υπεροχής της λευκής φυλής έγινε αναγκαία και με τον καιρό ισχυρότερη. Επιβεβαιώθηκε δε από τις απίστευτες επιτυχίες της κατάκτησης των νέων εδαφών που νομιμοποίησαν το σκλαβοπάζαρο, την απίστευτη άσκηση βίας και τον αφανισμό εκατομμυρίων ανθρώπων στο όνομα της υπεροχής της λευκής φυλής…

Τελικά, τον 19ο αιώνα, δόθηκε στην άποψη αυτή ο αναγκαίος επιστημονικός μανδύας που την μετέτρεψε σε κυρίαρχη ιδεολογία και «αλήθεια» που υιοθετήθηκε από όλες τις κοινωνικές τάξεις και τις πολιτικές ιδεολογίες. Αυτό δεν σημαίνει πως όλοι οι άνθρωποι ήταν ρατσιστές με την σημερινή έννοια, αλλά πως η συγκεκριμένη άποψη καθιερώθηκε ως μια ισχύουσα αλήθεια που δεν αμφισβητούνταν και που αποτέλεσε τη βάση πάνω στην οποία στηρίχθηκαν παρανοϊκές πολιτικές θεωρήσεις όπως ο ναζισμός.

Οι ιδέες του ρατσισμού έχουν τόσο βαθιές ρίζες στην κουλτούρα μας, στον τρόπο σκέψης και στη νοοτροπία μας, που καθορίζουν χωρίς να το καταλαβαίνουμε τον τρόπο που ο καθένας μας βλέπει τον εαυτό του, τους άλλους και τον περίγυρό του. Πόσοι από εμάς, για παράδειγμα, που ισχυριζόμαστε πως ΔΕΝ είμαστε ρατσιστές, θα δεχόμασταν χωρίς πρόβλημα να φέρει η κόρη μας το μαύρο ή αλβανό σύντροφό της σπίτι για να μας τον γνωρίσει, να κλειστούν στο δωμάτιό της ή να μας πει πως θέλει να τον παντρευτεί;

Τις τελευταίες 2-3 δεκαετίες, πολιτικές ιδέες και κινήματα -που ήταν ταμπού μετά τον Δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο και που εκπροσωπούν ρατσιστικές ιδέες, ολοκληρωτισμό και βία- ήρθαν και πάλι όχι μόνο στο προσκήνιο αλλά εκλέχθηκαν νόμιμα και σε αρκετά ευρωπαϊκά κοινοβούλια. Υπάρχουν πολλά πολιτικά, οικονομικά και κοινωνικά μοντέλα εξήγησης των φαινομένων αυτών και κάτω από ποιες κοινωνικές προϋποθέσεις εμφανίζονται. Σπάνια, όμως, τίθεται το ερώτημα γιατί ορισμένα άτομα έλκονται από τέτοιου είδους καταστροφικές ιδέες και γιατί κάποιοι άλλοι μπορούν και αντιστέκονται, ενώ όλοι ανήκουμε στην ίδια κουλτούρα και στην ίδια αξιακή παράδοση.

Μια ισορροπημένη γονική φροντίδα, κυρίως στα πρώτα τρία χρόνια της ζωής, που χαρακτηρίζεται από ευαισθησία και σεβασμό στις βιολογικές και ψυχοσυναισθηματικές ανάγκες του παιδιού, δημιουργεί τις προϋποθέσεις ώστε το παιδί να αγαπήσει και να σέβεται τον εαυτό του και τους άλλους, να νοιάζεται γι΄αυτούς και να αποκτήσει τη βάση για μια εσωτερική ηθική που να υπερβαίνει το ατομικό καλό και συμφέρον.

Επειδή, όμως, πρόκειται για πολύ λεπτές ισορροπίες, σε πολύ ευαίσθητη ηλικία και επειδή κανένας γονιός δεν είναι τέλειος και αλάνθαστος, είναι αναπόφευκτες και κάποιες ματαιώσεις του παιδιού που το κάνουν να νιώθει εγκατάλειψη, απόρριψη, φόβο, δέος και ανάξιο αγάπης. Η ανημπόρια του παιδιού και η πλήρης εξάρτησή του από το γονιό κάνουν τις εμπειρίες αυτές να φαντάζουν τρομακτικές, δημιουργώντας αμετάκλητα εντός του έναν σκοτεινό συμβολικό χώρο, μια γωνιά δυνητικής βίας, σκληρότητας, μοναξιάς και απόγνωσης. Εάν τα θετικά βιώματα του παιδιού υπερέχουν των αρνητικών, τότε το παιδί αντέχει να κουβαλά εντός του και να ελέγχει αυτή τη «συναισθηματική φρίκη», μπορώντας ταυτόχρονα να εξελίξει και μια ικανότητα συναισθαντικότητας και φροντίδας για τους άλλους.

Κάτω, όμως, από συνθήκες έντονου συναισθηματικού στρες και ματαίωσης, οι άμυνές του μπορεί να καταρρεύσουν, να υπερβεί κάθε υφιστάμενο όριο και να γίνει ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας που όμως δολοφόνησε τη σύζυγο, το γείτονα ή τον αδελφό του, που βίασε κάποια άγνωστη, που κακοποίησε σεξουαλικά κάποιο μικρό παιδί, ίσως και το δικό του.

Αν οι ματαιώσεις, η άσκηση σωματικής και συναισθηματικής βίας, εξευτελισμών και απόρριψης είναι έντονες στη διάρκεια της παιδικής ηλικίας, τότε, αργότερα στη ζωή, οι εκδηλώσεις βίας, μίσους, ελέγχου κ.τ.λ. είναι πολύ εντονότερες, συχνότερες και ανεξέλεγκτες. Η ανάγκη εκδραμάτισης/εκφόρτισής τους καθιστά τέτοια άτομα πολύ ευάλωτα απέναντι σε οργανώσεις που εκπροσωπούν και διευκολύνουν εκδηλώσεις βίας, μίσους, ξενοφοβίας και δημιουργίας «αποδιοπομπαίων τράγων». Η τυφλή υπακοή σε έναν δυνατό και αυταρχικό αρχηγό δεν είναι παρά η εκπροσώπευση της εσωτερικής αμφιθυμικής σχέσης προς το δικό του γονιό, ο οποίος αποτελεί ταυτόχρονα και απειλή αλλά και δυνατότητα προσωπικής απελευθέρωσης, ασφάλειας, επιβεβαίωσης ή αγάπης που ποτέ δεν εισπράχθηκε…

Αυτό το εσωτερικό παιχνίδι διαδραματίζεται σιωπηρά στον καθένα μας και στις συνδιαλλαγές μας με τον περίγυρό μας σε όλη τη διάρκεια της ζωής. Τα όρια μεταξύ έγνοιας και αδιαφορίας για τους άλλους, μεταξύ της εκδήλωσης αγάπης και της εκδήλωσης σαδιστικής σκληρότητας είναι πολύ λεπτά και διαπερατά. Είναι σαν να έχουμε εντός μας μία πόρτα, που αναλόγως με τις εξωτερικές συνθήκες και τα προσωπικά βιώματα που ο καθένας μας κουβαλά, ανοίγει είτε προς τη μεριά της καταστροφικότητας είτε προς την πλευρά της συναισθηματικής γενναιοδωρίας και ευαισθησίας. Γι΄αυτό και σε κάποιες περιπτώσεις, μπορεί να δείχνουμε απύθμενη ευαισθησία και σε κάποιες άλλες να ξυπνούν εντός μας -εντελώς απρόβλεπτα- πρωτόγονες εκδηλώσεις σκληρότητας, μίσους και αντιποίνων που να μας ξαφνιάσουν πολύ δυσάρεστα αργότερα.

Αυτό ακριβώς συνέβη, για παράδειγμα, στη διάρκεια της Μικρασιατικής καταστροφής, του πολέμου στη Βοσνία ή σε κάθε εμφύλιο πόλεμο, και μετέτρεψε τους μέχρι την προηγούμενη ημέρα αγαπημένους γείτονες και αδελφούς σε αδίστακτους και απίστευτης σκληρότητας δολοφόνους αυτών με τους οποίους συνυπήρχαν για αιώνες αγαπημένοι…

Για το λόγο αυτό, λοιπόν, αποτελεί επιτακτική ανάγκη η αποτροπή της δημιουργίας αυτομομφών και αυτο-υποτίμησης στο παιδί, που, όταν υπάρχουν, εύκολα προβάλλονται στους άλλους αργότερα. Ας μη μειώνουμε, προσβάλουμε ή τιμωρούμε αυστηρά τα παιδιά μας ως γονείς, νηπιαγωγοί, δάσκαλοι ή καθηγητές. Αντ΄αυτού, ας καλύψουμε τις ανάγκες τους για ασφάλεια, επιβεβαίωση, αποδοχή και αγάπη, ας ενισχύσουμε τη συναισθαντικότητά και την έγνοια τους για τους άλλους, ας τα μάθουμε πως όλοι οι άνθρωποι έχουμε πάρα πολλά κοινά που μπορούμε να μοιραστούμε, αν και μπορεί να είμαστε διαφορετικοί εντός μας και εκτός μας. Αυτά αποτελούν τη μεγαλύτερη εγγύηση αποτροπής μιας εχθρικής στάσης απέναντι στη διαφορετικότητα, στην αδυναμία και στο άγνωστο.

Είναι ιδιαίτερα σημαντικό οι ευάλωτες οικογένειες να έχουν τη στήριξη της κοινωνίας και ο κάθε λειτουργός που φροντίζει παιδικές ψυχές να διαθέτει την ανάλογη εκπαίδευση, γνώση και προσωπική ωριμότητα. Τα παιδιά ΔΕΝ κάνουν αυτά που ΛΕΝΕ οι ενήλικες, αλλά αυτά που αυτοί ΠΡΑΤΤΟΥΝ…

ΥΓ. Αφιερωμένο στον αγαπημένο μου μικρό φίλο Γιώργη ή Ποκοπίκο, που έχει για καλούς του φίλους όλους τους απανταχού μετανάστες της Φωκίωνος και της ευρύτερης περιοχής της Κυψέλης, οι οποίοι τον λατρεύουν και του δίνουν όποτε μπορούν μικρά δωράκια από το υστέρημά τους…


9 σχόλια - Στείλε Σχόλιο





Σχόλιο από Kristalo (21.06.2012)
Σβεν καλημερα! Τι υπέροχο θέμα παλι! Πάντα ήμουν πολύ ευαισθητη στο συγκεκριμένο πιανοντας τον ευατό μου να ειναι κατα των φυλετικών διακρίσεων αλλα και ρατσίστρια. Είναι τοσο λεπτή η ισορροπία αυτών των δύο που αν καταφέρεις να βαλεις τον ευατό σου σε μια οπτική γωνία αυτοκριτικής βλέπεις πως δυσκολα να μην συνειπάρχουν και τα δυο. 
Πάντα πίστευα πως η φυλή των μαύρων ειναι ξεχωριστή με αναπτυγμένες καλλιτεχνικές τάσεις και φυσική κατασταση. Δεν ξέρω αν ισχύει αλλα δεν ειναι τυχαίο πως οι περισσότεροι ανθρωποι της μαυρης φυλής ειναι καλλιφωνοι και μεγάλοι αθλητές. Προσωπικά τους θαυμάζω. Θεωρώ άδικο που κατω στην Αφρική τους θεωρούνε δουλους και καθε λευκος έχει απο δυο τρεις να τον υπηρετούν. Μάλιστα έχω γνωστο άτομο που το βλέπω υποτιμητικά γιατί βρισκόταν μερικά χρόνια στην Αφρική για δουλεια και είχε δουλο. 
Από την άλλη διαβάζοντας μερικά βιβλία και βλέποντας κάποιες ταινίες για χωρες όπως το Ιραν, Ιρακ κτλ που έχουν σαν θρησκεία τους τον μουσουλμανισμό δεν θα ηθελα ποτε οι κόρες μου να αγαπήσουν καποιον που πιστευει σε τέτοιες θρησκείες. Βέβαια αυτο είναι ένα άλλο ειδος ρατσισμού αλλα δεν παυει να ειναι ρατσισμός όμως. Πιστευω πως αυτές οι φυλές ανθρωπων ειναι κοινωνικα αμόρφωτοι και επικίνδυνοι γιατί διαποτίζονται με πιστευω και αντιλήψεις οπισθοδρομικές. Σ΄αυτο βέβαια δεν φταινε οι ιδιοι αλλα η ιδια η θρησκεία τους που διατηρει τα ταμπου και τις προκαταλήψεις τους.
Πολλες φορές βλέπω ένα γυφτακι στο δρόμο και την μάνα παραδίπλα αφηνοντας το παιδί της σε επετεια και εκει με πιανει ο ρατσισμός μου. Οχι απέναντι στο παιδι αλλα απέναντι σ΄αυτήν την μάνα που έχει μάθει στο παιδί της να ζητιανεύει. Μα νομίζω πως οι ίδιες καταστασεις πολλες φορές μας κανουν ρατσιστες χωρίς να θέλουμε. Προσωπικά δεν θα με πειραζε ποτε να δουλευω με μετανάστες μαυρης φυλης, κινέζους, κορεάτες. Καποτε οι γονείς μου ήταν μετανάστες στην Γερμανία και άσχετα με το χρώμα βίωσαν τον ρατσισμό στο πετσί τους.
Καλε μου Σβεν υπέροχο το θέμα σου, έχω πολλα ακομη να γραψω αλλα δυστυχώς δεν με παιρνει η ωρα λόγω δουλειάς. Σου ευχομαι μια όμορφη μέρα!


Σχόλιο από sven (21.06.2012)
Αναστασία,
 
όποιος ισχυρίζεται πως δεν έχει μέσα του ίχνος ρατσισμού τότε είτε ψεύδεται, είτε στερείται στοιχειώδους αυτογνωσίας, είτε ζει σε ένα κενό.
 
ΑΝ θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς με τους εαυτούς μας και καταφέρουμε/τολμήσουμε να κοιτάξουμε με θάρρος εντός μας, θα διαπιστώσουμε πως είμαστε διαποτισμένοι, ή καλύτερα δηλητηριασμένοι, από πάρα πολλές προκαταλήψεις, ταμπού, στερεότυπα και ρατσίζουσες αντιλήψεις.
 
Ο ρατσισμός, με μια ευρεία έννοια, δεν αφορά μόνον τη στάση και την αντίληψή μας απέναντι σε άτομα άλλης ράτσας αλλά κάθε αντίληψη που υποτιμά και νομιμοποιεί άσκηση εξουσίας ή/και βίας απέναντι σε οποιαδήποτε άλλο άτομο ή κοινωνική ομάδα. Την απαξιωτική, εξουσιαστική, υπεροπτική κ.τ.λ. στάση μας απέναντι στους τσιγγάνους, στη γυναίκα, στους ομοφυλόφιλους, σε ένα σκουπιδιάρη, ζητιάνο κ.ά. την ονοματίζουμε «κοινωνική διάκριση» (sic), ενώ, συνήθως, ελάχιστα -αν καθόλου- διαφέρει από τη στάση μας απέναντι σε άτομα άλλης φυλής…
 
Όσον αφορά στη στάση και στην αντίληψή μας για τους μουσουλμάνους και τις μουσουλμανικές χώρες, έχω να αναφέρω τα εξής: για όποιον δεν δέχεται να τρέφεται με μασημένη από άλλον τροφή είναι ηλίου φαεινότερο και ερευνητικά τεκμηριωμένο πως οι γνώσεις και η εικόνα μας για τους λαούς αυτούς, και όχι μόνο, είναι αποτέλεσμα της ακόμη υπάρχουσας αποικιακής δυτικής αντίληψης. Δυτικοί ακαδημαϊκοί, καλλιτέχνες, συγγραφείς, πολιτικοί, δημοσιογράφοι, πρακτορεία ειδήσεων κ.ά. σύσσωμα έχουν συμβάλει συνειδητά ή ασυνείδητα στη δημιουργία μίας εικόνας για το Ισλάμ και την Ανατολή γενικά, που λέει και δείχνει περισσότερα για το δυτικό ιδεολογικό τρόπο σκέψης παρά για αυτά στα οποία αναφέρονται. Κανείς δεν αναφέρει πως σε ένα μεγάλο βαθμό αυτό που αποκαλούμε Ανατολή δεν είναι ένας ενιαίος γεωγραφικά, πολιτικά, πολιτισμικά ή οικονομικά χώρος και πως σε μεγάλο βαθμό είναι χώρες που δημιουργήθηκαν και επηρεάζονται -έως και σκόπιμα- από τη Δύση και προς την κατεύθυνση που κάθε φορά βολεύει…
 
Οι προκαταλήψεις πέφτουν σύννεφο. Εμείς είμαστε μοντέρνοι και λογικοί, αυτοί υποανάπτυκτοι, παράλογοι και παρορμητικοί. Εμείς είμαστε άτομα, αυτοί μια μάζα πρωτόγονων αντιλήψεων. Εμείς εξελισσόμαστε, αυτοί παραμένουν στο μεσαίωνα. Εμείς είμαστε ευγενικοί και ειλικρινείς, αυτοί αδίστακτοι και ύπουλοι κ.ά.
 
Όλα αυτά αποτελούν, συντηρούν και δημιουργούν στερεότυπα που όχι μόνο δεν βοηθούν να κατανοήσουμε και να γεφυρώσουμε αβύσσους, αλλά χρησιμοποιούνται ακόμα και τεχνηέντως για δόλιους σκοπούς που δημιουργούν νέες αβύσσους, φρίκες και ανθρωπιστικές τραγωδίες.
 
Σ΄ευχαριστώ για την επίσκεψη. Θάθελα και μου αρέσει πολύ να γίνονται τέτοιες συζητήσεις και ανταλλαγές απόψεων -γι΄αυτό και γράφω- αλλά δυστυχώς τέτοιου είδους αναρτήσεις μπορεί να διαβάζονται από πολλούς, σχολιάζονται όμως ελάχιστα έως καθόλου. Ένας από τους βασικότερους λόγους που έσβησα τις προηγούμενες αναρτήσεις μου ήταν αυτός. Δεν γίνονταν ανταλλαγή απόψεων. Δεν είμαι συγγραφέας ή δημοσιογράφος για να με ενδιαφέρει και να με «τρέφει» το εύρος του αναγνωστικού κοινού. Είμαι σίγουρος πως αν έγραφα ένα ποστ με τίτλο «Όποιος τον έχει μεγαλύτερο είναι και πιο μάγκας;» ή «Πότε ταιριάζει να φορά μια γυναίκα γόβα στιλέτο;», τα σχόλια θα έπεφταν βροχή…
 
Καλή σου μέρα και καλή συνέχεια:)))


Σχόλιο από Oraclas (26.06.2012)
Φίλε Σβεν,Αν και τελευταία δεν επισκέπτομαι συχνά τα blogs που μου αρέσουν, να είσαι σίγουρος, πως αιτία δεν είναι τα λιγότερου ενδιαφέροντος κείμενα σου (αυτά σε διαβεβαιώνω, πως είναι εφάμιλλα της γνώσης σου και της εμπειρίας σου πάντα), αλλά μία μεταβατική "άσχημη" περίοδος που περνάω..
Το κείμενο σου με βρίσκει σύμφωνο, χωρίς φυσικά να πω ότι δεν είμαι ρατσιστής ή αποτρέπω τα παιδιά να είναι. Αυτό που θα σχολιάσω είναι πως δεν εξαρτάται μόνο από τους γονείς και το περιβάλλον μας, αλλά και από την μόρφωση ή τα ερεθίσματα που αντλεί ο καθένας ξεχωριστά. Δεν σημαίνει φυσικά πως μορφωμένοι άνθρωποι δεν εφαρμόζουν ρατσιστική στάση, απλά ότι όταν ο άνθρωπος είναι πιο διαλακτικός και συζητήσιμος, μπορούν να αποτραπούν ρατσιστικές αντιδράσεις.
Είμαι σίγουρος πως τα παιδιά δεν ξεχωρίζουν τους ανθρώπους. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι όλη η κοινωνία, η παιδεία γενικότερα που λαμβάνουμε, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, πρέπει να φιλτράρουν την ρατσιστική συμπεριφορά και να επικροτήσουν την ισοτιμία των ανθρώπων.Ένα άλλο παράδειγμα, μου ήρθε από κάτι που ανέφερε η Αναστασία. Πολλά μηνύματα προβάλονται από ταινίες, τα οποία συνήθως είναι κατευθυνόμενα. Παράδειγμα, οι αμερικάνικες ταινίες.. Πόσες φορές ο καλός Αμερικάνος σώζει τον κόσμο (λες και ο κόσμος είναι η Αμερική μόνο, και μάλιστα η Βόρεια), και οι κακοί είναι ιρακινοί, μουσουλμάνοι, Ρώσοι παλαιότερα, Αλβανοί τελευταία.. Πολλοί λοιπόν που έχουν την δύναμη να κατευθύνουν κόσμο, το κάνουν με τον χειρότερο τρόπο..


Σχόλιο από sven (26.06.2012)
Φίλε Τάσο,
υπάρχουν πολλοί τρόποι να προσεγγίσει κάποιος το φαινόμενο της ξενοφοβίας, των διακρίσεων και του ρατσισμού, που είναι σύνθετο και πολυδιάστατο. Εγώ επέλεξα να εστιάσω κυρίως στην ψυχολογική οπτική και πιο συγκεκριμένα στη διαμόρφωση της προσωπικότητας, όπως αυτή δομείται στα πρώτα χρόνια της ζωής διαμέσου της αλληλεπίδρασης γονέα-παιδιού.
Κάποιος με κάθε δίκιο θα μπορούσε να ισχυρισθεί πως πολλά είναι τα άτομα που μπορεί να έχουν μια εξίσου ανεπαρκή διαπαιδαγώγηση και συγκεκριμένη δομή προσωπικότητας χωρίς όμως να εξελίξουν την ίδια στάση απέναντι στο ξένο και διαφορετικό ή και σε άλλους τομείς. Εδώ υπεισέρχεται ο ρόλος των υπολοίπων παραγόντων, μερικούς από τους οποίους κι εσύ αναφέρεις, και που η συνέργια των οποίων δημιουργεί τη συγκεκριμένη δυναμική και στάση ζωής.
Ο ρατσιστής είναι στην ουσία ένα φοβικό και τρομοκρατημένο άτομο, όσο και αν αυτό δεν φαίνεται εξωτερικά. Όσο πιο επιθετικά εκδηλώνει το ρατσισμό και την ξενοφοβία του τόσο πιο τρομοκρατημένος ψυχικά είναι. Αν προσεγγίζαμε τους ενεργητικούς και ακτιβιστές ρατσιστές με ψυχιατρικούς όρους, θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι άτομα ψυχικά διαταραγμένα που χρίζουν ψυχιατρικής περίθαλψης.
Δεν είναι, επίσης, τυχαίο πως οι περισσότεροι νεοναζί ρατσιστές, που είναι μέλη νεοναζιστικών οργανώσεων, έχουν πέσει θύματα συστηματικής σχολικής βίας στα μαθητικά τους χρόνια, έχουν διατελέσει καρπαζοεισπράκτορες και αποδιοπομπαίοι τράγοι ή ήταν άτομα μοναχικά και ευάλωτα, και ως εκ τούτου εύκολα υποψήφια θύματα προσηλυτισμού μιας ιδεολογίας που προτάσσει το νόμο του ισχυρού, της «δύναμης εν τη ενώσει», της οργάνωσης που παρέχει προστασία, ασφάλεια και ενός είδους προσωπική ταυτότητα…
ΥΓ. Ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. Καλό βράδυ!!!


Σχόλιο από pokopicco (26.06.2012)
γεια σου Σβεεεεεν 
δεν ειμαι μικρος 
ευχαριστω πολυ για την αφιερωση 
και καλο καλοκαιρι 
μου αρεσουν πολυ αυτες οι εικονιτσες 


Σχόλιο από pokopicco (26.06.2012)
αλλα δεν τις εμφανιζει .... :((((((((((((((((((
και ξαναγραφω

"γεια σου Σβεεεεν :)))))))))))))))))))))))))
δεν ειμαι μικρος :ΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡ
ευχαριστω πολυ για την αφιερωση και καλο καλοκαιρι"
....χωρις αισθηματοεικονιδια....:((((((((((((((((((((((((
:))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))


Σχόλιο από pokopicco (26.06.2012)
κι ενα τραγουδακι με εναν φιλο μου για εναν φιλο μου :)))))))))))))))))
http://www.youtube.com/watch?v=8mq4UT4VnbE


Σχόλιο από sven (26.06.2012)
Χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Τι παληκαράκι είσαι ΄συ!!!!!!!!!!!!!!!
 
Είσαι μικρός στην ηλικία αλλά με μεγάλη και υπέροχη ψυχούλα, μεγάλο μυαλό, μεγάλη αγκαλιά και μεγάλα....:)))
 
Τα συγχαρητήριά μου στον Αλέξη που έγινε σήμερα για δεύτερη φορά μπαμπάς, απ΄ότι με πληροφόρησαν. Να διαλέξεις μια από τις υπέροχες ζωγραφιές σου και να την πας ή να τη στείλεις δώρο στο μικρό Τσιπράκι!!! Αν σπυ μοιάσει, τότε η Ελλάδα θα έχει λαμπρό μέλλον:)))
 
Θα τα πούμε στη Σίβηρη, τρώγοντας ψαράκι και θαλασσινά και πίνοντας τσιπουράκι στου Διαμαντή, μπροστά στη θάλασσα. Όταν η μαμά τελειώσει με το καλό τις εξετάσεις της και καταφέρει να ξεφύγει από το Γκουαντάναμο, θάρθει κι αυτή!!!
 
Καλό σας βράδυ!!!


Σχόλιο από sven (27.06.2012)
Πίκο μου,

ευχαριστώ από καρδιάς για το υπέροχο τραγουδάκι που μου αφιέρωσες!!!!!!! Έχεις φοβερό γούστο:)))))))))))))
 



Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να έχετε συνδεθεί ως μέλος. Πατήστε εδώ για να συνδεθείτε ή εδώ για να εγγραφείτε.

Επιστροφή στο blog


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Συγγραφέας
sven
από ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΕΥΡΥΤΕΡΑ ΠΡΟΑΣΤΙΑ



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/sven






Tags




Επίσημοι αναγνώστες (39)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs

Links







Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN Όροι Χρήσης