αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs
Home
Κι ο άνεμος ήταν τόσο δυνατός...
Shadows...
26 Ιουλίου 2012, 00:57
Από τις στάχτες μου, ξανά φωτιά!


Με αφορμή το προηγούμενο κείμενο της Λίνας, είπα να θυμηθώ κι εγώ τα παλιά μου λάθη... Και από πού να αρχίσεις και πού να τελειώσεις. Από τη μέρα που γεννιόμαστε είμαστε καταδικασμένοι να κάνουμε το ένα λάθος μετά το άλλο. Και μετά κάποια μέρα αρχίζουμε να συνειδητοποιούμε ότι έχουμε χάσει πολύτιμο χρόνο.

Μερικοί άνθρωποι είναι σε χειρότερη μοίρα. Είναι αυτοί που πρέπει ΠΑΝΤΑ να δώσουν μία δεύτερη ευκαιρία. Έτσι είμαι κι εγώ. Κολλημένη σε μία δουλειά που μου αρέσει, αλλά με αφεντικά που δεν μπορώ να διαχειριστώ πλέον, γιατί κουράστηκα. Βαθιά χωμένη σε μία σχέση από τα 22 μου. Με φίλους που δεν κάνουμε τις "χαζομάρες" που κάναμε παλιά. Γιατί, όσο και να μεγαλώσατε εσείς, εγώ ακόμα θέλω να περάσω από μια παραλία στις 2 το βράδυ και να πω 'θέλω ΤΩΡΑ να κάνω μπάνιο" και ας μην έχω ούτε μαγιώ, ούτε πετσέτες. Θέλω ακόμα να χοροπηδάω σαν τρελή όταν βάζει το αγαπημένο μου τραγούδι. Θέλω ακόμα να πιω μία Παρασκευή βράδυ και να μη με αφήσεις να οδηγήσω. Θέλω ακόμα να σου κόβω τα μαλλιά εγώ και έτσι όπως είναι βρεγμένα μετά να ακουμπάς πάνω μου και να μην αγχώνεται κανείς για το αν θα βραχεί το μαξιλάρι. Θέλω να περπατάω ξυπόλητη όλο το καλοκαίρι και το χειμώνα να ντύνομαι σαν φασουλής στο σπίτι. Θέλω να γελάς από τις αντιδράσεις μου όταν βλέπουμε θρίλερ και να μην ξεφυσάς που θέλω να δω το Caroline άλλη μία φορά. Και ΝΑΙ, αγαπάω τα Goonies και είμαι 25 χρόνων και θα τα βλέπω κάθε μήνα, όπως όταν ήμουν 10! Και ναι, θα ανέβω πάλι στη μηχανή και θα σου πω τι θα γίνει αν πέσω και σκοτωθώ... Θα 'ρθει ο Αγ.Πέτρος ή ο Άδης ή τα Χερουβίμ ή όποιος έρχεται τέλος πάντων και θα μου πει "Πού θες να πας; Στην Κόλαση ή στον Παράδεισο", κι εγώ θα βάλω το ωραίο μου χαμόγελο και θα του πω "ΔΕ ΜΕ ΝΟΙΑΖΕΙ", γιατί ό,τι έκανα στην ζωή μου το έκανα με μεράκι, το ευχαριστήθηκα και δεν έχω απωθημένα.

Πού είναι η ζωή;

Ενώ εσύ κυριούλα που στα 25 σου έχεις κάψει το μαλλί σου από τα ντεκαπάζ, το δέρμα σου από τα σολάριουμ και είσαι η ιδανική κόρη; Τελείωσες τη σχολή σου στα τέσσερα χρόνια, έκανες μεταπτυχιακό στα οικονομικά και τώρα δουλεύεις στην Eurobank για κάτι ψωροδεκάρες που κάνουν τη μάνα σου περίφανη, γιατί... "Η κόρη μου δουλεύει σε τράπεζα". Και ναι, σηκώνεσαι στις 7, πίνεις βιαστικά τον πικρό καφέ σου (μια ζωή δίαιτα ντε) και βουρ για το γκρι γραφείο σου, που θα κάτσεις μέχρι τις 9 το βράδυ για να παίρνεις κάτι κακόμοιρους να τους ενημερώσεις για το πόσα λεφτά χρωστάνε και πόσο καθυστέρησαν τη δόση στο στεγαστικό τους... Αλλά τουλάχιστον το κάνεις με πτυχίο. Και ναι, κάποια στιγμή θα βρεις και ένα καλό παιδί, γιατρό ή δικηγόρο, θα δέσετε τις μιζέριες σας και θα κάνετε δύο παιδιά που θα σας μεγαλώσει μιά ξένη κοπέλα ή στην καλύτερη η μάνα σου (που ήταν περίφανη για τη δουλειά σου στη Eurobank ντε...) και μετά από καναδυό μέρες... τσουπ! τα παιδιά σου θα είναι στην ηλικία μου και στην καλύτερη θα την βγάζουνε στα McDonalds να στέλνουν "sms" στους "friends" τους και να κανουν "poke" έναν που τους "trollάρει" στο "lol"...

Ενώ τα δικά μου παιδιά θα είναι στο τελευταίο παρκάκι της Αττικής, κάπου εκεί στη Ναυαρίνου, το τελευταίο οχυρό κατά του εκφυλιστικού μονόδρομου και ναι, θα τα συλλάβουν και θα τα βασανίσουν, μέχρι να σταματήσουν να χαμογελάνε και να τρομοκρατούν το κόσμο με παραθυράκια ζωής...

Χριστίνα.


3 σχόλια - Στείλε Σχόλιο





Σχόλιο από mary_omikron (02.08.2012)
Μ΄αρέσει !


Σχόλιο από sea_like_eyes (05.08.2012)
καποτε εζησα κι εγω αυτη την γ@$#@#@ διπλη ζωη θυμαμαι . . . το πρωι κοστουμι στην δουλεια και κουβεντες μετρημενες , χτυπημα καρτας και με το πρασινο φως τα λεφτα στην τσεπη . . . πικρος καφες (ευτυχως ετσι τον γουσταρω , απλα η ''πικρα'' δινει μια περισσοτερη . . . μιζερια στο κειμενο μου) και ανθρωποι ρομποτ . . .  και το βραδυ σκουλαρικι στην μυτη μπλουζα με τρυπες απο μαχαιρι ( κουζινομαχαιρο ηταν κι ο εγω ο στυλιστας )και μποτες βρωμικες . . . το πρωτο ηταν υποχρεωση , το δευτερο αναγκη . . . αναγκη για ουσιαστικη ζωη . . .

Γιατι η γενια μου ισως να ειναι και η τελευταια που μεγαλωσε στις αλανες και μεχρι να γερασουμε εκει θα μεινουμε . . . αλανια . . . παρατηρητες του ξεπεσμου ή μη . . . αλανια στην ψυχη . . .

Υ.Γ '' . . . Είναι οι άνθρωποι με τσακισμένη περιφάνεια,είναι ο κορεσμός που φλερτάρει την παρακμή,είναι η αποστροφή για κάθε τι αυθεντικό,είναι αυτού του κόσμου η λατρεία για το εφήμερο,είναι ο μύθος της υποταγής και του ταξικού διαχωρισμού,είναι ο μύθος του γάμου, της πατρότητας και της μητρότητας,είναι ο μύθος του πάντα ένοχου που πάντα θα απολογείται,είναι ο μύθος του σκοπού που αγιάζει τα μέσα,είναι η οικολογική καταστροφή στ' όνομα του εκσυγχρονισμού,είναι η απληστία, ο κονφορμισμός, οι ανασφάλειες,είναι η ιδεολογία στο ψέμα και το υπερτροφικό "εγώ",είναι η παγίδα του "ωραίου" και του "πετυχημένου",είναι που πουλάμε τα πάντα για λίγη εξουσία,είναι η στιλπνή επιφάνεια και η άγνοια της ουσίας,είναι που μιλάμε για επιβίωση και όχι για ζωή,είναι η φιλοσοφία της πολιτικής των ψευδαισθήσεων,είναι η ψεύτικη απειλή ενός πυρηνικού πολέμου,είναι τα γηρατειά, ο θάνατος, ο υπέρτατος φόβος,είναι το μέλλον, το τόσο σκοτεινό και αβέβαιο,είναι μπροστά στην ταπείνωση που σκύβουμε το κεφάλι,είναι το τίμημα της αποκτήνωσης που θα πληρώσουμε όλοι,είναι το τίμημα που πληρώνουμε ήδη.Αυτός ο κόσμος - θάνατος.Είναι ίσως η ζωή μια όμορφη κατάρα,είναι που δεν αγαπάω και που αρνούμαι να μισήσω,είναι που δεν θυμάμαι και που αρνούμαι να ξεχάσω,είναι που πιο πολύ λυπάμαι τους ανθρώπους,είναι ίσως η απόκτηση γνώσης το νόημα της ζωής,είναι που γνώση σημαίνει μοναξιά,είναι το βλέμμα που αγκαλιάζει την κοφτερή λεπίδα,είναι η ψυχή που φοράει το αγκάθινο στεφάνι.Αυτός ο κόσμος - θάνατος.Είναι τα επιχειρήματα αυτού του κόσμου άθλια,είναι που δεν μας πείθουν πια,είναι το καλύτερο που 'χει αυτός ο κόσμος να κάνει,είναι να το βουλώσει . . . ''
( Γενια του Χαους )

Υ.Γ σε αυτο το ποστ δεν εχει τραγουδι . . . μετα το παραπανω ποιημα (γιατι για ποιημα προκειται γαμωτο) . . . ενος λεπτου ζωη . . .
Υ.Γ . . . και μετα σιγη . . .


Σχόλιο από LadyLuck (06.08.2012)
My sea, είμαστε καταδικασμένοι να περάσουμε όλα τα στάδια μέχρι να καταλάβουμε ότι η ελευθερία της ψυχής και του μυαλού μας είναι πιο σημαντική.
Τουλάχιστον εμείς πολεμίσαμε... γιατί έτσι μας έμαθαν...
Δεν κάτσαμε με τα χέρια σταυρωμένα να πατάμε "attending" σε "events" αγανακτισμένων.
Μεγαλώσαμε στις αλάνες και τις πλατείες, όχι στο lineage και σε κάποιο φροντιστήριο.
Προλάβαμε να σκίσουμε τα γόνατά μας πέφτοντας από το ποδήλατο και παίζοντας ελεύθεροι εκεί έξω...



Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να έχετε συνδεθεί ως μέλος. Πατήστε εδώ για να συνδεθείτε ή εδώ για να εγγραφείτε.

Επιστροφή στο blog


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Συγγραφέας
ladyluck
The Diary of Two Dreams
Life Seeker
από ΕΞΑΡΧΕΙΑ



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/ladyluck

When we were dancing I saw the look in your eyes... Now we are strangers lost in a sea full of sighs...




Tags

muay thai Λάθη λάθη Το τέλος του κόσμου παρελθόν συναισθήματα




Επίσημοι αναγνώστες (6)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs

Links







Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN
Όροι Χρήσης

template design: Jorge