αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs

Home
Ζω σημαίνει επικοινωνώ!
10 Μαΐου 2013, 21:01
Περί ρατσισμού και ξενοφοβίας...


Επειδή πολλά έχουν γραφεί και γίνει τελευταία, και με αφορμή τις δηλώσεις της ποιήτριας Κ. Δημουλά περί μεταναστών, που προκάλεσαν ποικίλες αντιδράσεις, θάθελα να καταθέσω πολύ συνοπτικά κάποιες απόψεις μου, περί ρατσισμού, ξενοφοβίας και μεταναστευτικού ζητήματος γενικά, προς συζήτηση.

Ας πάρουμε το παράδειγμα δύο ανθρώπων που ισχυρίζονται όχι μόνο πως ΔΕΝ είναι ρατσιστές αλλά και πως καταδικάζουν πλήρως τον ρατσισμό ως στάση ζωής. Και οι δύο αυτοί άνθρωποι χρησιμοποιούν τις ίδιες λέξεις, εννοούν, όμως, το ίδιο πράγμα; Δεν είναι καθόλου σίγουρο πως κάτι τέτοιο ισχύει. Το ίδιο ισχύει και για τα κόμματα του εθνικού μας κοινοβουλίου, πλην της «Χρυσής Αυγής». Όλα καταδικάζουν το ρατσισμό αλλά οι θέσεις τους για το περίφημο μεταναστευτικό διαφέρουν κραυγαλέα μεταξύ τους, και αυτό οφείλεται, εν πολλοίς, στον ορισμό που δίνει το καθένα (και ο καθένας μας) για το τι θεωρεί ως ρατσισμό.

Το θέμα αυτό αφορά κυριολεκτικά τον καθένα μας γιατί έχει να κάνει με του τι είδους κοινωνία θέλουμε να φτιάξουμε. Ο κόσμος γύρω μας αλλάζει συχνά με τρόπο βίαιο και με δραματικά ταχείς ρυθμούς, και η αναγκαστική, κυρίως, μετακίνηση τεράστιου αριθμού ανθρώπων αλλάζει τα κοινωνικά δεδομένα τόσο των χωρών «υποδοχής» όσο και των χωρών προέλευσης αυτών των ανθρώπων. Δεν υπάρχουν πλέον εθνικά στεγανά. Η κάθε χώρα θα πρέπει να προσαρμοσθεί σε μια πολυπολιτισμική πλέον πραγματικότητα που, αν αντιμετωπισθεί με όραμα, πρόγραμμα και με βάση τις κοινά αποδεκτές ανθρωπιστικές αξίες, όχι μόνο δεν απειλεί αλλά έχει και πολλά να προσφέρει.

Πολλές ευρωπαϊκές χώρες και κυρίως οι Η.Π.Α. οφείλουν σε πολύ μεγάλο βαθμό την εξέλιξή τους στα εκατομμύρια μεταναστών που δέχθηκαν. Οι δε Η.Π.Α. δεν είναι παρά μια κουρελού δεκάδων διαφορετικών εθνικοτήτων που έχουν καταφέρει, παρά τα όποια αρχικά κυρίως προβλήματα, να συνυπάρξουν δημιουργικά και να αποτελούν -αλλά και να νιώθουν- πλέον αδιαμφισβήτητα μέρη του αμερικανικού έθνους.

Επειδή η γλώσσα μας είναι ο κόσμος μας, οι λέξεις που χρησιμοποιούμε δείχνουν σε μεγάλο βαθμό το ποιοι είμαστε, τι θεωρούμε ως σημαντικό, πώς το αξιολογούμε. Η είσοδος του νεοφασιστικού μορφώματος της «Χρυσής Αυγής» στην πολιτική σκηνή του τόπου μας καθιέρωσε μια πολύ πιο φανατική φρασεολογία και πρακτική από αυτές που είχαμε συνηθίσει ως τώρα, και συμπαρέσυρε, δυστυχώς, και άλλες πολιτικές δυνάμεις. Το σύνθημα είναι να διατηρήσουμε την «ελληνική μας κουλτούρα».

Για ποια κουλτούρα, όμως, μιλάμε; Της αρπαχτής, της λούφας, των ρουσφετιών, των ατέλειωτων σκανδάλων, της διαπλοκής, της φοροδιαφυγής, της διαφθοράς, του «μέσου», των επιδοτήσεων, των εκατοντάδων χιλιάδων συντάξεων-«μαϊμού», του κλεισίματος των εθνικών οδών κατά βούληση του καθενός, του θεαθήναι, του παρκαρίσματος πάνω στα πεζοδρόμια, των εκατοντάδων χιλιάδων αυθαιρέτων, των φακελακίων, των μιζών, της απίστευτης διασπάθισης του δημόσιου πλούτου, των χιλιάδων πολυτελών εισαγομένων προϊόντων, της επίδειξης, των εκατοντάδων παράνομων χωματερών, της λεηλασίας του περιβάλλοντος, της παραπαίουσας Παιδείας και Εθνικής Υγείας ή της περίφημης νοοτροπίας του «νεοέλληνα» που έχει ως μέγιστες αξίες το αυτοκινητάκι, το μπαράκι, το γκομενάκι και τον…Μαζωνάκη;

Ας κάνει ο καθένας μας την αυτοκριτική του και ας κοιτάξει κατάματα τον καθρέφτη του. Πολλοί από εμάς -«πνευματικοί ή μη- έχουμε τις προκαταλήψεις και τα στερεότυπά μας απέναντι σε άλλους ανθρώπους, είτε αυτοί λέγονται μετανάστες, αθίγγανοι, τούρκοι, αφρικανοί, ομοφυλόφιλοι, γυναίκες, νοητικά ή ψυχικά πάσχοντες, ναρκομανείς κ.ά. Όλα τα παραπάνω υπάρχουν στο πανέρι του φάσματος του ρατσισμού. Ας απλώσουμε το χέρι κι ας πάρουμε αυτό που θεωρούμε πως μας ανήκει ή να το αφήσουμε, θεωρώντας πως ανήκει σε κάποιον άλλον…

Πάντως, Χ.Υ.Τ.Α. όλοι θέλουμε, όχι όμως στην περιοχή που ζούμε. Όλοι θέλουμε να βοηθηθούν οι ναρκομανείς αλλά κανείς δεν θέλει τα κέντρα αυτά στην περιοχή του. Όλοι θέλουν να αποϊδρυματοποιηθούν οι χρόνιοι ψυχιατρικοί ασθενείς αλλά κανείς δεν θέλει τα διαμερίσματα που θα διαμένουν στη γειτονιά του. Ελληνικές εκκλησίες όλοι θέλουμε να υπάρχουν ανά την υφήλιο και όπου υπάρχουν έλληνες, όχι όμως τζαμιά στη χώρα μας για τους αλλοθρήσκους. Τους μετανάστες πολλοί τους συμπαθούμε αλλά καλά θα ήταν να ζουν μακριά από τη δική μας γειτονιά. Μιλάμε για την αυτοκρατορία της υποκρισίας. Όταν δε αρχίσουν να απαιτούν τα αυτονόητα ή τα δεδουλευμένα, τότε ξαφνικά τους ανακαλύπτουμε, γίνονται ενοχλητικοί και ίσως τους βγάλουμε και καραμπίνες. Τότε ο φόβος μας γίνεται εντονότερος, νομίζουμε πως θα μολυνθεί η κουλτούρα και ο «πολιτισμός» μας, τότε θυμόμαστε βιασμούς, φόνους, ταλιμπάν και μπούρκες…

Μοιάζει, λοιπόν, σαν να έχουμε φθάσει σε ένα σημείο όπου πολλοί από εμάς δεν μισούμε ή δεν έχουμε κάτι εναντίον των ανθρώπων από άλλες χώρες ή άλλους πολιτισμούς αλλά ταυτόχρονα δεν θέλουμε να έρχονται στη χώρα μας παρά μόνο ενδεχομένως για κάποιο φολκλόρ φεστιβάλ. Πλέον, δεν τους βλέπουμε -ίσως- ως κάποιους που ανήκουν σε άλλη ράτσα -όπως ο «κλασσικός» ρατσιστής- αλλά όμως ούτε και ως ισότιμα με εμάς άτομα. Τους αντιμετωπίζουμε ως εκπροσώπους μιας άλλης «παράξενης» κουλτούρας και μιας ακόμα πιο «παράξενης» και «απειλητικής» θρησκείας. Ο συνειδητοποιημένος ή μη συνειδητοποιημένος ρατσιστής καθώς και αυτός που διακατέχεται από ξενοφοβία δεν βλέπει ΠΟΤΕ άτομα, αλλά εκπροσώπους ενός άλλου συνόλου -είτε αυτό αποκαλείται ράτσα/φυλή, κουλτούρα ή οτιδήποτε άλλο ανάλογο- που συνιστούν απειλή…

Οι ίδιοι οι μετανάστες δεν κατέχουν τη γλώσσα για να υπερασπιστούν τον εαυτό τους, κάτι που τους κάνει ακόμα πιο ευάλωτους απέναντι σε οτιδήποτε τους αφορά. Πολλοί από εμάς, διάφορα πολιτικά κόμματα, άνθρωποι του «πνεύματος» και της τέχνης, ενώ έχουν τη δυνατότητα να δράσουν και να επηρεάσουν, αρκούνται στο να κάθονται μπροστά στην TV και να «καταδικάζουν» το ρατσισμό ή να κάνουν γλυκανάλατες και μάλλον υποκριτικές δηλώσεις του τύπου «Εμείς αγαπάμε τους μετανάστες, παρόλο που μας βρωμίζουν τον τόπο…». Η απόρριψη του ρατσισμού προϋποθέτει, κυρίως, μια δράση που να δίνει νόημα στα μεγαλεπήβολα λόγια μου. Δεν μπορώ να ισχυρίζομαι πως αγαπώ κάποιον χωρίς να κάνω το παραμικρό που να δείχνει κάτι προς αυτήν την κατεύθυνση, παρόλο που έχω άπειρες ευκαιρίες…

Θεωρώ πως πολλοί από αυτούς που καταφέρονται ενάντια στους μετανάστες δεν είναι ρατσιστές με την κλασσική έννοια του όρου, αλλά άτομα που διακατέχονται από ΞΕΝΟΦΟΒΙΑ. Όποιος τολμά/μπορεί/θέλει να βλέπει μόνο στα ρηχά και θεωρεί πως τα σπυράκια της ανεμοβλογιάς είναι που φταίνε για τη σωματική του καταπόνηση και όχι ο ιός που τα δημιούργησε, θα βλέπουν πως και για τα προβλήματα -αρκετές φορές σοβαρά- που δημιουργούνται σε διάφορες περιοχές της χώρας μας φταίνε κυρίως οι μετανάστες και όχι η σχεδόν παντελής απουσία ουσιαστικής μεταναστευτικής πολιτικής. Δεν φαντάζονται πως, αν στα ίδια μέρη συγκεντρώνονταν ο ίδιος αριθμός εξίσου εξαθλιωμένων ελλήνων, τα ίδια περίπου προβλήματα θα δημιουργούνταν, όπως γίνεται στα διάφορα γκέτο εξαθλιωμένων ανά τον κόσμο (Η.Π.Α., Βραζιλία, Μεξικό κ.τ.λ.).

Το βασικό πρόβλημα είναι, λοιπόν, το πώς βλέπουμε, αντιλαμβανόμαστε και υποδεχόμαστε έναν άλλον άνθρωπο ή άλλους ανθρώπους. Σίγουρα, η πιθανότητα να αντιληφθούμε καλύτερα το πρόβλημα θα ήταν πολύ μεγαλύτερη, αν αλλάζαμε έστω και για ένα μόνο 24ωρο ρόλο/θέση/στέγη/τροφή/αντιμετώπιση με έναν από αυτούς τους «βρωμιάρηδες» και «ενοχλητικούς» για την αισθητική και τις χριστιανικές αρχές μας μετανάστη…


6 σχόλια - Στείλε Σχόλιο





Σχόλιο από Kristalo (11.05.2013)
Καλησπερα αγαπητε μου Σαββα! Καποτε σε ενα παλιο μου ποστ στο μπλογκ μου ασχοληθηκα με τους ανθρώπους-λαθρομεταναστες που περνουν τα συνορα του Εβρου με στοχο μια καλυτερη ζωη και μοιρα. Το ζουμε εδω καθημερινα αλλα και παλιοτερα σε μεγαλύτερο βαθμο. Μπουλουκια ανθρωπων με μωρα παιδια στην αγκαλια, αλλοι κουτσαινοντας αλλοι με ενα πουκαμισο μεσα στο παγετο του χειμωνα διασχίζουν την εθνικη οδο για να πανε...που; Και έπιασα τον ευατό μου να θυμώνει μ΄αυτο το κρατος που το θεωρω ασυνειδητο αφηνοντας τους στην Ελλαδα με ελευθερο ''περιορισμο'' του ενος μηνα. Αυτοι οι άνθρωποι περνωντας τα συνορα εχουν δωσουν στους ασυνειδητους λαθρεμπορους οτι ειχαν και δεν ειχαν για μια σταλα όνειρου. Διασχίζοντας λοιπόν την χωρα, γυμνοι και πεινασμένοι με μωρα παιδια τι θα κανουν; Οτι θα έκανε και ενας οποιοσδηποτε ανθρωπος. Για να ζησει μπορει να κλεψει, για να ικανοποιησει σεξουαλικες του αναγκες μπορει να βιασει, για να βρει επιτέλους το δικιο του κατω απο εκμεταλλευση μπορει να σκοτωσει. Δεν τους κατηγορω ειναι η φυσικη ροη των πραγματων κατω απο εξωθουμενες καταστασεις. Αυτους λοιπόν τους αφηνουμε στην άκρη γιατι δεν φταινε οι άνθρωποι αλλα ένα ασυνειδητο κρατος που δεν εχει κανει κακουργημα την λαθρομεταναστευση αφου ενδεδειγμενα πολλες φορες επιχειρησεις ''περασματος'' οδηγουν στην ανθρωποκτονία προκειμενου να μην πιαστουν απο την συνοριακη φύλαξη.Μιλω φυσικα για τους λαθρέμπορους οι οποιοι εχουν μαθει καλα την εισοδο και την εξοδο των φυλακων αφου η εξαγορα της ποινης τους και παλι τους αφήνει υπέρογκα κέρδη. Αποδειξη για να θεωρηθει το αδικημα κακουργημα ειναι ο σωρός των πτωματων που αλλιευονται συχνα απο τον Εβρο και τα παραλια των θαλασσων μας. Κατηγορω και μενα που λυπαμαι όλους αυτούς αλλα τους φοβάμαι κιολας οταν δεν ξερω στον κουρασμενο ψυχισμό τους τι συμβαινει. Πως θα μπορουσα να τους βάλω σπιτι μου οταν σημερα φοβασαι ακόμη και την σκιά σου; Μου λειπει ο πολιτισμός; Μου λειπουν οι γνωσεις; μου λειπει η συμπόνια; Οχι μου λειπει ενα κρατος προνοιας για όλους αυτούς τους ανθρωπους ετσι ωστε να μην αγανακτω εγω και εσυ βλέποντας ολα αυτα τα χάλια σε μια κοινωνία που θέλουμε να λεγεται πολιτισμένη.
Και θα μιλήσω και για μια άλλη μετανάστευση, αυτη που εγινε για πρωτη φορά πριν 20 περιπου χρόνια, των ανθρωπων απο την Ρωσία, Γεωργία, Αρμενία κτλ. Που το κρατος μερίμνησε για όλους αυτους τους ανθρωπους και τους εδωσε δάνεια με μικρο επιτοκιο, με επιδοτηση καποιου ποσοστου, με μοριοδότηση στις εξετασεις του ΑΣΕΠ, με μισθο μηνιαιο νομιζω των 300 ευρω μερικα χρόνια και αλλες ελαφρυνσεις οσπου να ομαλοποιηθουν με την ελληνικη κοινωνία. Επιασα τον ευατό μου να γινομαι ταξικη ρατσίστρια γιατι σε εξετασεις που εδινα ημουν παντα χαμηλότερα σε μόρια απο αυτους τους ανθρώπους, γιατι όλη μερα δουλευα και δουλευω και δεν εχω εξοχικη κατοικία ενώ αυτοι δανειοδοτήθηκαν και οι δυο στο ζευγαρι και αγόρασαν ως και εξοχικα. Και προχθές ακουσα τα παραπονα που τους κοπηκαν τα 300 ευρω και ειπαν ας μην μας εφερναν εδω να μεινουμε. Μα ας καθοταν εκει δεν τους εφεραν με το ζόρι. Και εγω εχω δυο παιδια και αφου κατερρευσαν τα οικονομικά μας και ειμασταν ετοιμοι να παρουμε τα ματια μας, ριχτηκαμε εκ νεου στην δουλεια και στον αγώνα για να ζησουμε. Θέλω να πω πως αναγκαστηκα να σκεφτω έτσι, ισως αδικα μερικές φορές μα πόνεσα και εγω πολυ για την ζωη μου και στον αγώνα μου σ΄αυτην. Δεν ξεχνω! Πως ειμαι απογονος μεταστων απο την Μ Ασία. Ομως πάλαιψαν οι δικοι μου σε μιαν Ελλαδα που τοτε δεν ειχε να τους δωσει τιποτα παρα μονο γη να μείνουν. 
Μακρυγόρησα Σαββα αλλα ειναι ένα θεμα που νιωθω ενοχές για το πως σκεφτομαι, μα θεωρω τον ευατό μου ανθρωπο με αδυναμίες χωρίς αυτο να με δικαιολογεί οτι δεν μπορω να κανω κατι παραπανω γι΄αυτους τους ανθρώπους.
Ας δουμε λοιπόν και 20 χρόνια μετα πόσοι τελικα απο αυτους τους ανθρώπους καταφεραν με ενα κρατος προνοιας να προκόψουν και αν αξίζει η Ελλαδα να λέγεται παραδεισος της μετανάστευσης. Μηπως και πολλοι απο αυτους αφέθηκαν στις φροντίδες του κρατους πιστευοντας πως θα ναι μονιμη η ευνοικη μεταχείρηση;
Σε ευχαριστω για ενα ακομα ομορφο ποστ σου που για μενα εινα καθε φορα στιγμη περισυλλογης. Καλο απογευμα!


Σχόλιο από sven (12.05.2013)


Αναστασία,
 
μια πολιτισμική συνάντηση δεν είναι παρά η αναμέτρηση με το ξένο και άρα άγνωστο. Μπορεί, επίσης, να είναι και μια συνάντηση με το διαφορετικό, δηλαδή όχι απαραίτητα κάτι το άγνωστο αλλά που, παρόλ΄ αυτά, αποκλίνει από τη δική μας κουλτούρα. Και στις δύο περιπτώσεις μιλάμε για άτομα, τρόπο ζωής κουλτούρα, γλώσσα κ.ά. Σε τέτοιου είδους συναντήσεις, αναδύεται ο φόβος μας για το άγνωστο, δηλαδή το διαφορετικό.
 
Ο φόβος για το άγνωστο είναι, ως ένα βαθμό, κάτι το φυσιολογικό, και ο καθένας μας εύκολα μπορεί να το διαπιστώσει στον ίδιο του τον εαυτό όταν τύχει να βρεθεί σε ένα άγνωστο περιβάλλον και εν μέσω αγνώστων προσώπων. Στις περιπτώσεις αυτές, πολλοί είναι αυτοί που μπορεί να νιώσουν από αμηχανία έως και έντονο άγχος και φόβο. Ο φόβος για το άγνωστο βασίζεται προφανώς σε μια αδυναμία εξήγησης, πρόβλεψης και, εν τέλει, ελέγχου του άγνωστου(κατάστασης ή προσώπου). Υπάρχουν, φυσικά, ατομικές διαφορές τόσο στην ένταση των συναισθηματικών αντιδράσεων όσο και στον τρόπο διαχείρισης της κατάστασης αυτής.
 
Τα παραπάνω, όμως, δεν είναι παρά η μία όψη του νομίσματος. Φόβο τεράστιο βιώνουν και οι ίδιοι οι μετανάστες που μερικές φορές μπορεί να προσλάβει τόσο έντονες διαστάσεις που να μιλάμε πλέον για «πολιτισμικό σοκ». Κάθε άτομο, για να έχει ψυχική ισορροπία και ομαλή εξέλιξη στη ζωή, θα πρέπει να ζει σε ένα γνώριμο, προβλέψιμο και αφομοιωμένο πολιτισμικό περιβάλλον. Το να βρεθείς ξαφνικά σε μία χώρα όπου επικρατούν εντελώς διαφορετικοί κανόνες, αξίες και σύμβολα, χωρίς να γνωρίζεις τη γλώσσα, ζώντας απομονωμένος, όντας αναγκασμένος να βρεις καινούργια ταυτότητα κ.ά. αποτελεί κοσμογονική αλλαγή για ένα άτομο. Όποιος έχει ζήσει σε άλλη χώρα το γνωρίζει καλά…
 
Μεγαλώνουμε τα παιδιά μας, χρησιμοποιώντας συχνά διάφορα στερεότυπα, ακόμα και για ομοεθνείς μας (π.χ. πόντιοι, βλάχοι, χωριάτες κ.ά.), πόσο μάλλον για άτομα από άγνωστους πολιτισμούς. Οι προκαταλήψεις και ο εθνικισμός αποτελούν παγκόσμια και, ως ένα βαθμό, «φυσιολογικά» φαινόμενα που, όμως, δεν σημαίνει πως δεν πρέπει να αμβλυνθούν, γιατί οι προκαταλήψεις μάς εμποδίζουν να δούμε τους εαυτούς μας μέσα από τα μάτια των άλλων, μειώνοντας ταυτόχρονα την ανοχή μας για κάθε τι το διαφορετικό.
 
Από μικροί μαθαίνουμε, επίσης, να αποφεύγουμε διάφορες ομάδες ανθρώπων ή διάφορα άτομα. Οι υποδείξεις του τύπου «Μην παίρνεις ποτέ χρήματα από αγνώστους», «Μην κάνεις παρέα με αυτόν γιατί είναι αλήτης» ή παλαιότερα «Θα σε πάρει ο γύφτος ή ο χωροφύλακας αν δεν είσαι καλό παιδί» κ.τ.λ., όσο «αθώες» και αν φαίνονται, μας οδηγούν υποσυνείδητα στο να ταυτιζόμαστε με κάποιες ομάδες, παίρνοντας παράλληλα αποστάσεις από κάποιες άλλες. Η οριοθέτηση μεταξύ του «Εμείς» και του «Οι άλλοι» γίνεται τότε γεγονός, με το «Εμείς» πάντα να υπερέχει…
 
Αναστασία, κι εσύ -όπως και όλοι μας, άλλωστε- έχεις αντιφατικά μερικές φορές συναισθήματα απέναντι στο άγνωστο, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Από τη μια μεριά η ευαισθησία, η έγνοια και η συμπόνια, και από την άλλη ο φόβος, η απελπισία και η αίσθηση αδικίας, συνοδευόμενα από δεκάδες «γιατί». Σε τιμά αυτή η ειλικρίνεια και η «έκθεση» τόσο ευαίσθητων και προσωπικών δεδομένων ενώπιόν μας. Είναι συγκινητικό, αν μη τι άλλο.
 
Μην ξεχνάς, όμως, πως οι ομοεθνείς μας εκ Ρωσίας χρησιμοποιήθηκαν σκανδαλωδώς ως μπαλαντέρ στο βρώμικο παιχνίδι της ελληνικής μικροπολιτικής. Ο Μητσοτάκης έστειλε μέχρι και καράβια για να τους παραλάβει, τάζοντάς τους λαγούς και πετραχήλια για να μεταναστεύσουν και μετά, φυσικά, να τον ψηφίσουν. Είναι φυσικό, όταν έπαψαν να τηρούνται τα υποσχεθέντα και να δυσκολεύει κατά πολύ η ζωή τους, να αντιδρούν. Το ίδιο θα έκανε ο καθένας μας. Δεν αντέδρασαν αυτοί που ήρθαν εκ των υστέρων από μόνοι τους. Οι περισσότεροι πόντιοι εκ Ρωσίας που απέκτησαν δικά τους σπίτια ή εξοχικά, τα απέκτησαν δουλεύοντας όλη η οικογένεια σκληρά, σε οποιαδήποτε δουλειά και μένοντας όλοι μαζί σε ένα μικρό σπιτάκι, χωρίς περιττά έξοδα και λούσα. Γνωρίζω πάρα πολλούς από αυτούς και έχω μείνει άναυδος από την εργατικότητα και τη νοικοκυροσύνη τους.
 
Οι ενοχές μας παύουν συνήθως να υφίστανται, όταν κάνουμε κάτι για αυτά που τις προκαλούν. Δεν χρειάζεται να περιθάλψεις αυτούς που περνούν παράνομα στη χώρα. Ίσως κανείς δεν θα το έκανε και δεν έχει κανένα νόημα. Υπάρχουν τόσα να κάνει κανείς για όσους βρίσκονται ήδη εδώ και αγωνίζονται, αν και έχουν άδεια παραμονής και εργασίας, για να επιζήσουν κάτω από πολύ σκληρές συνθήκες.
 
Και μόνο το να μεγαλώσεις, ως μάνα, τα παιδιά σου έτσι που να νοιάζονται, να σέβονται και να βλέπουν ως ισότιμό τους κάθε άνθρωπο, ασχέτως χρώματος ή κουλτούρας, θα έχεις κάνει ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΑ. Εκεί βρίσκεται η ελπίδα και το όραμα για μια κοινωνία των λαών…

Kαλή Κυριακή και καλή βδομάδα!!!


Σχόλιο από DemetresOpc (12.05.2013)
Γειά σου ρε Σβεν!!
Μεταναστευτικό; πρόβλημα; πρόβλημα η μετανάστευση ανθρώπων; 
εγώ πιστεύω σε μια γη χωρίς σύνορα..
παρ όλα αυτά λόγο κάποιων δεξιών πεπεοιθήσεων είμαι ρατσιστής..
τέλοσπάντων δεν θα αναφερθώ στο συνοθύλευμα της ιδεολογίας μου γιατί θα το ξημερώσω.. 
Πιστεύω πως αν υπήρχε καλή θέληση και συλλογικότητα(ναι ςίναι η αγαπημένη μου λέξη τώρα τελευταία) τότε δεν θα χρειαζόμασταν κανένα κράτος να μας βοηθήσει να τα βρούμε με τους ξένους, και κείνει με μας..
αν χαμογελούσαμε περισσότερο στην καθημερινότητά μας τότε θα είχαμε πιο χαμογελαστές μέρες..και αυτό ισχύει και για το μεταναστευτικό.
βέβαια το να είσαι πολύ δοτικός σε ανθρ'ωπους που το έχουν ανάγκη προκαλεί εξάρτηση, με ότι κι αν αυτ.ο συνεπάγεται..
Για αυτό αναφέρω την συλλογικότητα. Αν πας σε προσωπικό επίπεδο να βοηθήσεις κάποιον με ανάγκη και ξαφνικά (για οποιοδήποτε λόγο) σταματήσειις την προσφορά βοήθειας θα έχεις μεγάλο πρόβλημα, ενώ με την συλλογικότητα κάτι τέτοιο αποφεύγετε. βέβαια όλο αυτό το επιχείρημα μπορεί να θεωρηθεί μια βλακώδεις δικαιολογία για την απραξία μας στον πόνο του άλλου.

Πως να περιμένεις όμως συλλογικότητα και καλή θέληση από μια κοινωνία τόσο π(ι)εσμένη που ψάχνει όποιαδήποτε ευκαιρία για να επιτεθεί και να κατασπαράξει ανθρώπους που σε ανύπωπτο χρόνο έκαναν ένα σχόλιο.

Βλέπεις η κ. Δημουλά (η μόνη ποιήτρια που διάβασα και συμπάθησα) μίλησε σε μια μάζωξη κάποιων ανθρώπων της περιοχής της για την περιοχή της. και πάνω σε αυτή την ομιλία μίλησε για το μεταναστευτικό πρόβλημα και την υπερπληθώρα των ξένων στην περιοχή της και για το πρόβλημα ασφάλειας που έχει δημιουργηθεί (όχι από τους ξένους, αλλά από τις συνθήκες κάτω από τις οποίες ζούνε οι ξένοι). μίλησε με νοσταλγία για την ανάμνηση που έχει να κάθεται στα παγκάκια της πλατείας (υπενθυμίζω μιλάει για την περιοχή στους κατοικούς της περιοχής) και πως πλέον δεν μπορεί γιατί τα παγκάκια έχουν καταληφτεί από τους μετανάστες.

'Οταν οι αριστεροί μιας κοινωνίας επιτίθενται με μένος και ανθρωποφγαγικές τάσεις σε έναν άνθρωπο (που ούτε τα λόγια του καλά καλά δεν άκουσαν) και τον καταδικάζουν στην πυρά και αυτή και το έργο της, και οι ακροδεξιοί (που αυτοί έχουν και ελαφρυντικό και ιστορικό στο να μην καταλαβαίνουν γενικά) τάσονται υπέρ της και ζητάνε με μένος να καθαριστουν τα παγκάκια για να κάθεται η κ. Δημουλά (που ανάθεμα αν ζήτησε κάτι τέτοιο η υπερήλικη) τότε καταλαβαίνεις πως αυτή ι κοινωνία δεν έχει σωτηρία.
όταν γίνονται φασίστες οι αριστεροί το παιχνίδι έχει τελειώσει.

Για τους ανασφαλείς ακροδεξιούς έχω μια ιδέα να τους δώσω για να σκέφτονται: αν η Ελληνική παιδεία ήταν τόσο δυνατή και οι Έλληνες ήθελαν να την κρατήσουν τότε ακόμα και μειονότητα να γινόμασταν στο ίδιο μας το σπίτι θα χάναμε αυτή τγην παιδεία; Ο λόγος που δεν θέλουμε τζαμιά και ξένους λοιπόν είναι η ανασφάλεια για μας και τα οπαιδιά μας που θα γίνουν μη Έλληνες σε λίγο καιρό. και για αυτο δεν θα φταίνε οι ξένοι..


Σχόλιο από yokor (13.05.2013)
Δεν ξέρω αν θα θεωρηθεί πολύ σχετικό με το κείμενο, αλλά το παραθέτω για όσους δεν γνωρίζουν ήδη το κείμενο:
 
Έβρεξε με τη γλώσσα του πολλές φορές το καλάμι κι άρχισε!... Άρχισε ν’  αγκομαχά πάνου σε κείνο το ξυλαράκι… και να φυσάει απ’  τη μικρή του τρυπίτσα όλα τα πάθια και τις γλύκες της ζωής του. Μαλάκωσε όλος ο βάλτος. Γλύκανε ως και το καμένο του πρόσωπο. Οι νεροφίδες είχαν όλες βουβαθεί. Σαν σταμάτησε, στα μάτια του άστραφταν κάτι γυαλιστεροί κόμποι, σαν να του τις έσταξαν τ’  αστέρια. Τα ‘δειξε… (...Τα πρόβατά του…) -Είδες; Έπεσε τ’  ανάσκελα να τα καμαρώσει καλύτερα. Τον άφησα έτσι ώρα πολλή… να κολυμπάει μέσα στ’  όνειρο της χρυσής τρέλας του… Και σηκώθηκα αλαφρά να φύγω. Μα κάτι ήθελα να ξεδιαλύνω και κοντοστάθηκα. Κάτι ήθελα να ξεκαθαρίσω για να με γεμίσει και μένα με την ευτυχία της ηλικίας μου. Κι ύστερα να πάω να κοιμηθώ πιο ξέγνοιαστος κι από ένα παιδί, να κοιμηθώ σαν ένας τρελός γ έ ρ ο ς… Σκύβω λοιπόν και του τραβώ αλαφρά την κάπα. -Παππού… -Τι ‘ναι , μπέη μου; -… Τίποτις. Καληνύχτα. -‘Έλα δω!  Κατιτίς ήθελες να μ’   αρωτήξεις. Αρώτα, μην αντρέπεσαι. Τον παππούλη σου ντρέπεσαι; Τι σόι καμώματα είν’  αυτά! -Ήθελα να σε ρωτήξω, παππού. -Αρώτα…αρώτα… -Να. Ήθελα να σε ρωτήξω… Αν ανάμεσα στ’  αγγελάκια είναι και κανένα ξενικό, που δεν ξέρει και τη γλώσσα… -Ε; -Του δίνουνε και κείνου να πιεί γάλα; -Γιατί; Νοιάζεσαι για κάνα τέτοιο; -Ναι. Πες μου, του δίνουνε; -Αμ δα τι θάρρεψες… Ατάιστο μαθές θα τ’  άφηναν; Και… Πώς το λεν το φιλαράκι σου; -Σουκρή. Του δίνουνε; -Σουκρή;… Κι αμ πώς!... Τουρκάκι είναι; -Τουρκάκι… Του δίνουνε; -Να πας στο καλό, μπέη μου, και να μη χολοσκάς καγκαθόλου. Το σταυραδέρφι σου τρώει κει πάνου σαν βεζιρόπουλο. Στο λέω γω. -Ευχαριστώ, παππού. Ευχαριστώ… Ευχαριστώ. Έφυγα σαν πουπουλένιο παιδί’ χοροπηδούσα μιλώντας και γελοκλαίοντας μες στις καλαμιές. Τ’  αστέρια φέγγανε το χορό μου. Ο ουρανός ήταν γιομάτος γάλατα… γάλατα που έπιναν εκεί πάνου τ’  αγγελούδια –ό, τι και να ήταν Τουρκάκια ή Ελληνόπουλα.ΣΥΝΝΕΦΙΑΖΕΙ-ΜΕΝΕΛΑΟΣ ΛΟΥΝΤΕΜΗΣ
 
ΚΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ


Σχόλιο από sven (13.05.2013)

Τζιμάκο,



οι αρχαίοι μας πρόγονοι, όταν κάποιος συμπολίτης τους αναδεικνύονταν ολυμπιονίκης, γκρέμιζαν μέρος των τειχών τους, ως ένδειξη πως, έχοντας τόσο άξιους συμπολίτες, δεν έχουν τίποτα να φοβούνται…
 
Μία κοινωνία ή ένα άτομο, που βλέπει μία άλλη ομάδα ατόμων, για παράδειγμα, τους (λαθρο)μετανάστες ή γενικότερα τους «ξένους» αφοριστικά και εχθρικά, σημαίνει πως είναι μια φοβισμένη, ανασφαλής και ανοχύρωτη κοινωνία ή προσωπικότητα. Όπως λέει κι ο Τριπολίτης, στους μελοποιημένους από τον Μ. Θεοδωράκη στίχους του, «Στο βάθος το ζηλεύουμε, αυτό που ρεζιλεύουμε», με ανάλογο τρόπο, θα μπορούσαμε να ισχυρισθούμε με βεβαιότητα πως «Στο βάθος το φοβόμαστε αυτό που δεν γνωρίζουμε»…
 
Ο φόβος μίας ομάδας ανθρώπων για οτιδήποτε ξένο μπορεί φαινομενικά να βασίζεται σε ιδεολογικούς ή πολιτικούς λόγους, αλλά οφείλεται -κατά κύριο λόγο- σε κοινωνικούς, οικονομικούς και κυρίως ψυχολογικούς παράγοντες. Η αναζήτηση αποδιοπομπαίων τράγων για τα κοινωνικο-οικονομικά μας προβλήματα αποφορτίζει μεγάλο μέρος της κοινωνικής δυσαρέσκειας, που χωρίς αυτούς τους αποδιοπομπαίους τράγους θα το χρεώνονταν οι εκάστοτε κυβερνώντες. Εκτός αυτού, η προβολή γενικευμένων και ασαφών προσωπικών απειλών σε ξένες ομάδες δίνει μια αίσθηση ενότητας και σύμπνοιας στη δική μας κοινωνική ομάδα. Για όλους αυτούς τους λόγους, η ξενοφοβία είναι κυρίως ομαδικό και όχι ατομικό φαινόμενο και ανθίζει πάντα σε μέγιστο βαθμό σε περιόδους γενικευμένων κρίσεων…
 
Έχετε σκεφθεί τι θα συνέβαινε, αν ξαφνικά εξαφανίζονταν, αυτή τη συγκεκριμένη συγκυρία που βρίσκεται η χώρα μας, κάθε φόβος, μίσος και εχθρότητα ενάντια στους μετανάστες που υπάρχουν εδώ; Αλλοίμονο στους κυβερνώντες…
 
Θεωρώ πως η λύση βρίσκεται κυρίως στα χέρια της οικογένειας και του σχολείου. Παιδιά ασφαλή, με αυτοεκτίμηση και που έχουν διαπαιδαγωγηθεί με τρόπο που να διαχειρίζονται άφοβα και δημιουργικά την επιθετικότητά τους ποτέ δεν πρόκειται να μεταλλαχθούν σε ξενόφοβους και ρατσιστές εφήβους ή ενήλικες. Οι περισσότεροι μπορούν να ανατρέξουν σε παραδείγματα παιδιών που ο αρχικός τους φόβος για καταστάσεις ή πρόσωπα γρήγορα μετατράπηκε σε συμπάθεια και χαρά, όταν αγαπημένα τους πρόσωπα -κυρίως οι γονείς- έδειξαν σεβασμό, εκτίμηση, αγάπη και μια άφοβη στάση απέναντι σε αυτά τα φοβικά αντικείμενα του παιδιού και έστρεψαν την προσοχή του παιδιού σε εσωτερικές αντί σε εξωτερικές ποιότητες και χαρακτηριστικά του φοβικού αντικειμένου/υποκειμένου του παιδιού.
 
Άρα, αυτό που χρειαζόμαστε είναι γονείς ασφαλείς, με γνώση, φαντασία, υπομονή και χρόνο για τα παιδιά τους, δασκάλους εμπνευσμένους, με όραμα, ευαισθησία και επαγγελματισμό, και μια πολιτεία που να μη βλέπει τα πάντα ως αριθμούς και με μικροπολιτικά κίνητρα…

Καλή βδομάδα!!!





Σχόλιο από sven (14.05.2013)
Γιώτα,

όχι μόνο άσχετη δεν είναι η παράθεσή σου με το περιεχόμενο του ποστ, αντίθετα, περιγράφει και εξυμνεί, δια πένας Μ. Λουντέμη, τη φιλία ανθρώπων και λαών, την αθωότητα, την αλληλεγγύη, την έγνοια για τον Άλλον, δηλαδή ανθρώπινες ποιότητες που θα έπρεπε να θεωρούνται αυτονόητες, άσχετα αν φθάσαμε σε σημείο που να τις θεωρούμε μουσιακό είδος ή γραφικές...

Καλή βδομάδα σε όλους σας:)))!!!



Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να έχετε συνδεθεί ως μέλος. Πατήστε εδώ για να συνδεθείτε ή εδώ για να εγγραφείτε.

Επιστροφή στο blog


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Συγγραφέας
sven
από ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΕΥΡΥΤΕΡΑ ΠΡΟΑΣΤΙΑ



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/sven






Tags




Επίσημοι αναγνώστες (39)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs

Links







Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN Όροι Χρήσης