αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs

Home
Ζω σημαίνει επικοινωνώ!
01 Ιουνίου 2013, 01:03
Άστατα, ακατάστατα και...υποκατάστατα...


Μιλάμε, αντιδράμε, φωνάζουμε, συγκρουόμαστε, άλλοι από τον καναπέ του καθιστικού τους απέναντι από την τηλεόραση, άλλοι διαμέσου της οθόνης του υπολογιστή τους, άλλοι στους χώρους δουλειάς τους, άλλοι στα πεζοδρόμια…

Συχνά αναρωτιέμαι για την αποτελεσματικότητα των αντιδράσεών μας και για το αν όλος αυτός ο κόσμος που διαμαρτύρεται έχει κάποιον απώτερο στόχο που να είναι εφικτός και για το αν έχει πραγματικά τη διάθεση να τον υλοποιήσει. Το συμπέρασμα στο οποίο έχω καταλήξει είναι πως, στο δυτικό κόσμο τουλάχιστον, κάτι τέτοιο ΔΕΝ είναι εφικτό με τη μορφή που παίρνουν τα διάφορα «κινήματα» ή οι κινήσεις πολιτών, και με τον τρόπο που αξιοποιούν την εκάστοτε δυναμική τους. Πέραν αυτού, άλλοι ανασταλτικοί παράγοντες της όποιας προοπτικής τους είναι τόσο η προσπάθεια χειραγώγησής τους από τα διάφορα πολιτικά κόμματα όσο και ο συστηματικός τρόπος αποδυνάμωσης και αποπροσανατολισμού τους από την επίσημη πολιτεία και από τα Μ.Μ.Ε. Δεν μιλάμε για το μέγεθος της «εμπορικής» και επικοινωνιακής τους αξίας στο χρηματιστήριο  της αύξησης της τηλεθέασης…

Πιστεύω πως η συστηματική προβολή και ο τρόπος παρουσίασης κάποιων, πολύ ουσιαστικών κατά τα άλλα, προβλημάτων και κοινωνικών θεμάτων ΔΕΝ αποσκοπεί πάντα στην αποτελεσματική αντιμετώπισή τους αλλά περισσότερο ως μέσο εκφοβισμού της πλειοψηφίας των πολιτών. Ας πάρουμε ως παράδειγμα το θέμα των αστέγων ή των εξαθλιωμένων ανθρώπων που τσαλαπατιούνται για να τους μοιράσουν οι διάφοροι «σωτήρες» λίγες ντομάτες, πατάτες ή κάτι ανάλογο. Θεωρώ πως αυτού του είδους η προβολή χρησιμοποιείται και λειτουργεί κυρίως ως μέσο εκφοβισμού και χειραγώγησης των υπολοίπων, σε περίπτωση που χάσουν τη δουλειά τους ή αν δεν δεχθούν ακόμα και τις πιο σκανδαλώδεις μειώσεις του μισθού πείνας που ήδη παίρνουν. Κάτι ανάλογο γίνονταν καθημερινά και επί δύο τουλάχιστον χρόνια, για τους κινδύνους μιας ενδεχόμενης εξόδου μας από το ευρώ ώστε να δεχθούμε αμαχητί την σχεδόν άνευ όρων αποδοχή όλων των μνημονίων που μας επιβλήθηκαν…

Από την άλλη, κάθε είδους κίνημα που δεν οδηγεί, τελικά, σε κάποιου είδους ουσιαστική αλλαγή των δεδομένων, δηλαδή σε κάποιου είδους πολιτική αλλαγή, δεν είναι παρά ένας τρόπος εκτόνωσης που επιτρέπεται στο βαθμό που θα λειτουργήσει ως τέτοια. Μετά, παίρνουν τα ινία το γήπεδο, ο τρόπος οδήγησης, οι αυθαιρεσίες, οι ασυδοσίες, η διάλυση των ανθρωπίνων σχέσεων, ο ατομικισμός, η μοναξιά, ο φόβος, που οδηγούν στην αναζήτηση υποκατάστατων ή «ψυχικών δονητών» που, όπως κάθε είδους δονητής, γίνονται εύκολα βαρετοί και εν τέλει άχρηστοι…

Κατηγορούνται, επίσης, όσοι χρησιμοποιούν βία -εντός ή εκτός εισαγωγικών- προς επίτευξη των στόχων τους. Όποιος, όμως, θέλει πραγματικά να εξετάσει συνολικά και με ειλικρίνεια το ζήτημα της άσκησης βίας στην κοινωνία, τότε η βία που ασκούν τα «αναρχικά στοιχεία» ή οι οποιοιδήποτε άλλοι -όπως και αν αυτοί αποκαλούνται από τους έχοντες πάντα το δικαίωμα της τελικής κρίσης, που είναι υπεράνω υποψίας ή που ακόμα και η παραμικρή γρατζουνιά στο γυαλισμένο  τους αυτοκίνητο μπορεί να τους πυροδοτήσει δολοφονικές φαντασιώσεις ή ακόμα και πράξεις- ωχριά μπροστά στη βία -ανοιχτή ή συγκαλυμμένη- του οργανωμένου κράτους ή εγκλήματος, των τραπεζών, των Χρυσαυγητών (με τις ευλογίες τουλάχιστον του 11% του εκλογικού σώματος), των ισχυρών του κόσμου με τους κατά βούληση πολέμους ανά τον κόσμο και τις εκατοντάδες χιλιάδες νεκρών, και ο κατάλογος τέλος δεν έχει …

Η βία γεννά σίγουρα βία και η ωμή άσκηση βίας όλων των ολοκληρωτικών καθεστώτων που γνώρισε η ανθρωπότητα οδήγησε, εν τέλει, στην κατάρρευσή τους. Εκεί ήταν πιο «εύκολα» τα πράγματα. Οι δυτικές καπιταλιστικές κοινωνίες, όμως, βρίσκουν τον τρόπο να εξαϋλώνουν την κεντρικά ασκούμενη βία και να την κάνουν αόρατη, όπως επίσης και τους δημιουργούς της. Εμπρός σε αυτή την ασάφεια και ανασφάλεια ο καθένας μας εκτονώνεται με τον πιο εφικτό, προσβάσιμο και εύκολο τρόπο, κόβοντας και ράβοντας την προσωπική του ευτυχία κατά πώς τον βολεύει…


10 σχόλια - Στείλε Σχόλιο





Σχόλιο από blogarismenos-enge-falos (01.06.2013)
εξαιρετικό. Στον απόηχο της αγανακτοσυγκέντρωσης με χορούς κυκλωτικούς ένα πάρα πολύ ωραίο κείμενο που διαφωνώ μόνο στο ευρέως διαδεδομένο νούμερο του 11% που προωθείται και πολλοί το πιστεύουν. Διατηρώ το δικαίωμα να πιστεύω οτι δεν υπάρχουν αυτά τα νούμερα που προωθούντα και λένε οτι το 36-56% ψηφίζουν αυτούς που είναι επάνω ήδη και άλλα τέτοια


Σχόλιο από sven (01.06.2013)

blogarismenos-enge-falos,
 
ανεξάρτητα από την αξιοπιστία των αριθμών, η ουσία είναι πως -κατά τη γνώμη μου- οι σιωπηροί υποστηρικτές των πρακτικών της Χρυσής Αυγής, που δεν είναι κατ΄ανάγκη και ψηφοφόροι της, είναι πολλοί περισσότεροι. Αυτό είναι τραγικό, βεβηλώνει την ιστορική μας κληρονομιά, απομυθοποιεί και αμαυρώνει την επικρατούσα αντίληψη περί ελλήνων δημοκρατών, περί ελληνικής φιλοξενίας, γενναιοδωρίας, ελεύθερου πνεύματος κ.ά. ...
 
Κοίτα, για παράδειγμα, τη συζήτηση για τις "δηλώσεις" του Πλούταρχου. Αρκεί ένα τόσο μεμονωμένο και ασήμαντο γεγονός για να διαπιστώσει κάποιος το τι αντιφατικές απόψεις εκφράζονται αλλά, κυρίως, το τι υποδόρια, θολά και ανατριχιαστικά μηνύματα/απόψεις αντιπροσωπεύουν ή κλωσούν αρκετές από αυτές...
 
Είμαι βέβαιος πως οι περισσότεροι από εμάς -που διαρρηγνύουμε τα ιμάτιά μας για τα τεκταινόμενα στη χώρα μας, που γράφουμε πύρινα σχόλια περί παντός επιστητού και που κρίνουμε τόσο εύκολα τους πάντες, αποδίδοντας πάντα σε άλλους κάθε ευθύνη για τα κακώς κείμενα- νιώθουμε πως με αυτό κάναμε το "καθήκον" μας, ξεπλύναμε κάθε ενοχή μας(αν έχουμε), και δικαιούμαστε κατόπιν να πάμε και για κανένα ποτό σαν να ΄μασταν τουρίστες στον τόπο αυτό...
 
Πώς, όμως, κινητοποιείς έναν κόσμο που έχει γονατίσει από τις τρέχουσες ανάγκες, που όλοι προσπαθούν να "αξιοποιήσουν" την απελπισία, την οργή, το αδιέξοδο και τη μοναξιά του; Πώς πολεμάς ένα ύπουλο, πολυμήχανο και λερναιοϋδρίζον, αν και διεφθαρμένο, σύστημα;
 
Καταστροφέας και πιθανότατα επικίνδυνος δεν είναι μόνον αυτός που σπάει ό,τι βρει μπροστά  του, αλλά και όποιος -ίσως και περισσότερο- υπονομεύει με τη στάση του -ενεργητική ή παθητική- και τις απόψεις του αξίες και αρχές που δημιουργήθηκαν και στέριωσαν μέσα από χιλιετηρίδων ιστορίας, αγώνων, θυσιών και κοινωνικών διεργασιών...
 
Μια τέτοιου είδους καταστροφή είναι ταυτόχρονα και αυτοκαταστροφή. Μπορώ να δω με συμπάθεια, ακόμα και κατανόηση αυτόν που ρημάζει τα πάντα γύρω του από απόγνωση και απελπισία, όχι όμως και αυτούς που διαλύουν για εκτόνωση προσωπική. Όπως λέει και ο Κροπότκιν «Μισώ τις εκρήξεις αλλά δεν μπορώ να καταδικάσω τους απελπισμένους»…
 
Καλό μήνα και καλό ΣΚ!!!
 
ΥΓ. Παρεμπιπτόντως, ήθελα από καιρό να στο πω, έχεις ένα πολύ έξυπνο nick…


Σχόλιο από venceremos (02.06.2013)
Σχετικα με το θεμα καποιες σκεψεις και δικες μου παρατηρησεις λιγο σκορπια.. για μενα ο μονος τροπος να αλλαξει η κατασταση ειναι ο πολιτικος ακτιβισμος. Δηλαδη η αναληψη δραστηριοτητας πανω στο θεμα σε προσωπικο επιπεδο με σκοπο την ενημερωση της κοινωνιας χρησιμοποιωντας οχι τα ΜΜΕ αλλα εναλλακτικα μεσα ενημερωσης. Γιατι οι πιο πολλοι ειμαστε μονο λογια λογια και αυτα στα οποια πιστευουμε δεν μπορουμε να τα εφαρμοσουμε στη μικρη ζωη μας.. αυτη η κατασταση απο τον καναπε που λεμε.. εμ με τα λογια αναλωνομαστε σε φιλοσοφιες του αερα, η κατασταση ομως παραμενει.
Αλλη ενσταση.. Πολλοι απο μας ειμαστε ωραιοι στα λογια αλλα υστερουμε στο υποβαθρο.. Δηλαδη ακους πολλους που αντιδρουν, που επαναστατουν και ομως περιοριζονται στο θεαθηναι και τη φιγουρα, τους λειπει ο πολιτικος λογος, οι ιδεες, οι γνωσεις. Για μια επανασταση δεν φτανει να φορας τα ρουχα σου αναποδα.. Οφειλεις να ξερεις γιατι το κανεις αυτο και να μπορεις να το υποστηριξεις. Εχω την αισθηση οτι πολλες φορες τα κινητρα δεν ειναι τοσο ειλικρινη. Αναλωνονται στην εμφανιση, στο απεξω απεξω, στο επιφανειακο, για να δημιουργησουν εντυπωσεις. Στο πανεπιστημιο δε ξερω μπορει να ειναι τυχαιο και οχι γενικευση αλλα ειχα την αισθηση οτι οι παλιοτερες γενιες ειχαν μια ιδεολογια και ενα υποβαθρο, ηταν διαβασμενοι, ενω οι επομενες γενιες αναλωνονταν περισσοτερο στην αντιδραση, στο μπαχαλο και την επανασταση της εμφανισης, ηταν περισσοτερο δηθεν, εμπαιναν στις πολιτικες κλικες γιατι ηταν της μοδας, για να δικτυωθουν, για γνωριμιες, για τον ταδε γκομενο, και ηταν περισσοτερο προβατα. Νομιζω οτι αυτο ειναι απλα μια αισθηση που μου δημιουργηθηκε γιατι τις επομενες γενιες τις εζησα περισσοτερο αποτι τις προηγουμενες και μια συγκυρια προσωπων, δε θα θελα να γενικευσω γιατι αδικω ετσι τις επομενες γενιες.. Οπως επισης ανθρωποι που απο τις πολιτικες παραταξεις επαιρναν το λογο σε συνελευσεις για παραδειγμα αναλωνονταν σε λαικιστικες εκφρασεις εντυπωσιασμου, σε βρισιδια ή ειρωνειες, σε φαμφαρες, για λογους εντυπωσιασμου ή ελλεψει επιχειρηματων. Ετσι ομως εχανε ο λογος τους σε επιχειρηματα, στοχευε στο συναισθημα και οχι στη λογικη, και εχανε σε συνολο η ποιοτητα. Αυτο δηλαδη στο οποιο ως επι των πλειστων επιδιδονται οι πολιτικοι μας στα καναλια..
Και μια αλλη παρατηρηση.. Στη συγχρονη Ελλαδα που ζουμε.. Πως θα φτασει μια προοδευτικη ιδεα στο παιδι στο χωριο.. που εχει μονο τηλεοραση, ενα ραδιοφωνο και αντε ιντερνετ? Και αν φτασει, λογικο δεν ειναι να μεινει στο γκραφιτι και στη φιγουρα που θα κανει στην πλατεια του χωριου? Και ακομα και αν αυτο το παιδι κοντρα σε ολες τις πιθανοτητες ξυπνησει και θελησει να κανει κατι, σε ποιον να απευθυνθει? που ξερουμε πως ειναι η νοοτροπια στα χωρια.. Και αυτο δεν ισχυει μονο για ενα παιδι, αλλα και για εναν ενηλικα σε μια μικρη πολη, που ολοι χρονια τωρα, ως γνωστοι μεταξυ τους, εχουν ενα αλφα πολιτικο παερλθον. Ο ταδε χρονια στο πασοκ, ο ταδε χρονια κκε, ο αλλος χρονια νδ. Χρονια βολεμενοι.. Πως να αλλαξει η νοοτροπια αυτων των ανθρωπων, πως θα ξεπλυθουνε απο τις αμαρτιες του παρελθοντος, πως να τους εμπιστευτουνε οι υπολοιποι, και που να βρουνε ανθρωπους διατεθειμενους να αλλαξουν πρακτικα τα πραματα? Γιαυτο πιστευω οτι αν γινει μια αλλαγη θα γινει μοιραια σαν κυμα που θα σαρωσει. Λιγοι θα κανουν την αρχη και πολλοι θα ακολουθησουν, καποιοι χωρις να καταλαβαινουν ισως εκατο τις εκατο τι ακριβως ακολουθουν.. Και η αρχη θα γινει απο τις νεες γενιες και θα μπει στα σπιτια. Απο την επαφη τους με ιδεες σε πανεπιστημια ή στους κυκλους τους, θα φυτεψουν την ιδεα στα σπιτια τους και θα προετοιμασουν το εδαφος. Μονο ετσι..
Επισης αλλη παρατηρηση: Ποσες αντιδρασεις και πρωτοβουλιες πεφτουν πανω στο τοιχο του πολιτικου κατεστημενου και επιστρεφουν αφου δεν προερχονται απο τα πανω αλλο απο τα κατω? Και οχι απλα δεν αγκαλιαζονται απο τα κατεστημενα κομματα αλλα τουσ γινεται και πολεμος ή αλλιως προσπαθεια καπελωματος.
Και πως μπορουμε να μιλαμε για συμμαχιες μεταξυ κοινωνικων ομαδων που εξυπηρετουν διαφορετικα συμφεροντα? Πως μπορουμε να μιλαμε για συμμαχια για παραδειγμα μεταξυ δεξιων και αριστερων, οταν ο καθενας οραματιζεται μια διαφορετικη κοινωνια..? σε τι θα συμφωνησουνε εν τελει? ενταξει, συμφωνουν οτι δεν παει αλλο, οτι πρεπει να αλλαξει η κατασταση.. για τι ειδους κοινωνια θα παλεψουν λοιπον? για μια κοινωνια στην οποια θα συνεχισουν να υπαρχουν πλουσιοι και φτωχοι, για μια κοινωνια στην οποια ναι μεν θα υπαρχουν πλουσιοι και φτωχοι αλλα οι φτωχοι αν και με λιγοτερες ευκαιριες δεν αποκλειεται με πολυ κοπο καποια στιγμη να αποκτησουν το κατιτις και τα παιδια τους να εχουν μια καλυτερη μοιρα ή για μια κοινωνια στην οποια ολοι θα ειναι ισοι και θα εχουν ισα αγαθα? μια κοινωνια με ή χωρις ιδιοκτησια? γιαυτο για μενα δεν μπορουν να υπαρχουν ευρυτερες πολιτικες συμμαχιες..
Ο τροπος να αλλαξει η κατασταση για μενα ειναι σε πρωτη φαση η ενημερωση, η δικη μας και των υπολοιπων, η συζητηση μεταξυ μας, για να καταληξουμε σε καποιες συμφωνιες, να σχηματιστουν μεταξυ μας συμμαχιες, και σε δευτερη φαση η διεκδικηση στους χωρους μας, στους χωρους που μας αφορουν, ομαδικα, των συμφεροντων μας. Δηλαδη η θεωρια ακολουθουμενη απο τη δραση. Ο μονος τροπος να δημιουργηθουν πολιτικες συνειδησεις ειναι μεσα απο τη δραση. Αν γινει η αρχη,ειμαι αισιοδοξη οτι θα εθιστουμε σ αυτο, θα δουμε πως δεν ειναι δα και τοσο δυσκολο και θα μας αρεσει κ απο πανω και μετα αν παρεις φορα ποιος σε σταματα.. :) 
Και για να ριξω και γω το τσιτατο μου: Aντε, να ξεφυτρωσουν μια δυο πολλες Μαριναλεδες.. :) Τεσπα, πολυ σκορπιες σκεψεις και ενστασεις, ελπιζω να μπορεις να με παρακολουθησεις..


Σχόλιο από sven (02.06.2013)

venceremos,

δεν πιστεύω πια σε «σαρωτικές επαναστάσεις». Δεν ξέρω αν αυτό είναι συντηρητισμός ή ρεαλισμός αλλά θεωρώ πως οι εποχές και τα δεδομένα έχουν αλλάξει δραματικά, και, εάν δεν αναπροσαρμόσουμε τις πολιτικές μας αναλύσεις και πρακτικές, θα καταντήσουμε γραφικοί ουραγοί των κοινωνικών δρώμενων και φωνές «βοώντων εν τη ερήμω»…
 
Μοιράζομαι την άποψή σου περί πολιτικού ακτιβισμού αλλά πιστεύω πολύ περισσότερο σε μια κοινωνία γνώσης με δημιουργικούς ανθρώπους που δεν θα αποβλέπουν απλά να «βολευτούν» αλλά να συμμετέχουν σε ένα συγκεκριμένο κοινωνικό γίγνεσθαι. Πιστεύω, επίσης, στις ίσες δυνατότητες μιας καλής εκπαίδευσης του κάθε νέου ανθρώπου που το επιθυμεί, στην πολιτισμική συμμετοχή των πολιτών και σε μια συνολική ανάπτυξη χωρίς περιφερειακές ανισότητες και με περιβαλλοντική ευαισθησία, που δεν θα είναι απλά μια αγάπη και προστασία του περιβάλλοντος αλλά μιας δημιουργικής αξιοποίησής του με εναλλακτικούς τρόπους του πλούτου και των δυνατοτήτων που μας παρέχει.
 
Πιστεύω σε μια ουσιαστική περιφερειακή και αγροτική ανάπτυξη απαλλαγμένη από τα τρωκτικά των επιδοτήσεων, των επιχορηγήσεων και των πολυτελών 4Χ4 αγροτικών λιμουζινών, που θα στηρίζεται κυρίως σε νέους, μορφωμένους και με περιβαλλοντικές ευαισθησίες καλλιεργητές-λάτρεις της φύσης…
 
Πιστεύω στην τεράστια σημασία ενός εκπαιδευτικού συστήματος εναρμονισμένου με μία οικονομία ανάπτυξης και όχι απλά κέρδους, δηλαδή, μια οικονομία και έναν οικονομικό σχεδιασμό που θα υπηρετούν και θα προάγουν ουσιαστικά τις ανθρώπινες και πολιτισμικές μας αξίες. Εδώ, η σημασία μιας ανεξάρτητης και κριτικής έρευνας που θα υπηρετεί την κοινωνική ζωή και τις ουσιαστικές της ανάγκες είναι θεμελιακής σημασίας…
 
Η φροντίδα των μικρών παιδιών είναι, επίσης, ακρογωνιαίος λίθος στην προσπάθεια δημιουργίας νέων γενεών με τις παραπάνω ευαισθησίες και νοοτροπίες. Ποιοτικοί παιδικοί σταθμοί για κάθε παιδί, λοιπόν, και επιμόρφωση νέων γονιών σε θέματα που αφορούν το θεμελιακό τους ρόλο. Αν πραγματικά επιθυμούμε μια κοινωνία ισοτιμίας -όχι ισότητας-, τότε η προώθηση και ουσιαστική αλλαγή των δικαιωμάτων της γυναίκας, γενικώς, της εργαζόμενης μητέρας και της ισότητας των δύο φύλων θα πρέπει να αποτελεί βασική προτεραιότητα της κοινωνίας που θα θέλαμε να κτίσουμε…
 
Θα μπορούσα να συνεχίσω αλλά αυτά αρκούν ως δείγμα του πως οραματίζομαι πια μια κοινωνική «επανάσταση»…
 
Καλό σου βράδυ και καλή βδομάδα:)))


Σχόλιο από venceremos (03.06.2013)
Προσλαμβανεσαι :) :P Τα προσοντα ενος ψυχιατρου σιγουρα μπορουν να φανουν χρησιμα, ιδιως στον σχεδιασμο της αποτελεσματικοτερης προπαγανδας και χειραγωγησης μυαλων χεχεχε :P (πλακα κανω ετσι?πριν τσιμπησεις και ακουσω τα εξαμαξης..).
Παντως σοβαρα τωρα μια πολιτικη επανασταση δεν μπορει παρα να ειναι και κοινωνικη και το αντιστροφο.. Πολλα πρεπει να αλλαξουν και πανω απολα η νοοτροπια μας προφανως.. Η διαφορα αυτου που εσυ περιγραφεις ειναι οτι μπορει να χρειαστουνε αιωνες ισως και χιλιετιες για να φτασει η ανθρωποτητα στο συνολο της σ αυτο το επιπεδο ωριμοτητας.. Δες για παραδειγμα ποσο κρατησε η γυναικεια σκλαβια... Που η χειραφετηση ουσιαστικα δε συνεβηκε γιατι ξαφνικα οι αντρες ξυπνησαν και ειδαν τις γυναικες αλλιως αλλα επειδη κυριως οι οικονομικες και πολιτικες συγκυριες (παγκοσμιος πολεμος κλπ.) υπαγορευσαν τις συγκεκριμενες κοινωνικες αλλαγες..
Το χρημα λοιπον μας ανεβαζει, μας κατεβαζει, μας προσδιδει ρολους και lifestyle.. Η ιδεολογια ειναι για το λαο...
Επισης μια κοινωνια μπορει να ακμασει στο συνολο της οταν υπαρχουν οι καταλληλες συνθηκες και ο λαος δε ψωμολυσσα.. Ειναι βασικη αρχη οτι ο πολιτισμος αναπτυσσεται σε περιοδους ευημεριας, οταν ο ανθρωπος εχει χορτασμενο το στομαχι του.. Οταν πεινα και σκοτωνεται στη δουλεια για ψιχουλα διατηρειται σε καταστολη.. Δεν του περισσευει χρονος, διαθεση, χρημα, κουραγιο, μυαλο να ασχοληθει με την ανωτερη φυση του, αυτα ειναι πολυτελειες.. Οταν ο ανθρωπος νιωθει οτι απειλειται βγαζει αγκαθια, λειτουργει με βασικα ενστικτα, γι αυτο και ακμαζει η παρακμη καθε ειδους, του ηθους, εξαρση της βιας, του ρατσισμου και ψαξε βρες. Οταν καποιος πονα και υποφερει, βγαζει μισος, κακια κι οτι αλλο θες.. Η παρακμη βγαζει στην επιφανεια τη χειροτερη πλευρα μας, αυτη που προκειμενου να επιβιωσει θα πατησει επι πτωματων, ειναι το ενστικτο της αυτοσυντηρησης. 
Γιαυτο και οσο επικρατουν οι τωρινες συνθηκες απλα οδευουμε προς το χαος και το ασυδοτο. Και επιμενω οτι χρειαζεται δραση.. :)


Σχόλιο από sven (04.06.2013)

venceremos,

η όποια επαναστατική αλλαγή θα πρέπει να ξεκινά γύρω από το οικογενειακό τραπέζι, αρκεί να υπάρχει οικογένεια και να λειτουργεί ως τέτοια...

Οι αλλαγές στις οποίες αναφέρομαι δεν χρειάζονται αιώνες ή χιλιετίες. Ήδη έχουν γίνει αρκετά τα τελευταία 30 χρόνια, ακόμα και στη χώρα μας. Έχω ζήσει 17 χρόνια στη Σουηδία. Πολλά από αυτά στα οποία αναφέρομαι είναι ήδη σε μεγάλο βαθμό κεκτημένα. 

Έχουμε ως χώρα μια χρυσή ευκαιρία να αναμορφώσουμε το κοινωνικό μας τοπίο σε όλα τα επίπεδα. Όταν κάποιος χάνει τα πάντα, έχει μια μοναδική ευκαιρία να συνειδητοποιήσει το τι πραγματικά θέλει...

Η συνολική εμπειρία των ιστορικών "σαρωτικών" κοινωνικών αλλαγών/επαναστάσεων μόνο απογοητευτική ήταν. Οδήγησε ζημώσεις αιώνων και  δεκάδες λαϊκά κινήματα/λαούς σε αδιέξοδα χωρίς επιστροφή ή στην αγκαλιά του καπιταλισμού...

Σίγουρα χρειάζεται δράση, τι είδους δράση όμως; Με ποιο στόχο; Πώς πείθεις ευρύτερες μάζες να δράσουν συστηματικά και στοχευμένα; Πώς τις οργανώνεις; Πώς διασφαλίζεις την πολιτική αυτονομία των δράσεων αυτών; Τα ερωτήματα ατέλειωτα, αλλά και η αμηχανία μας κραυγαλέα να δώσουμε πειστικές απαντήσεις...

Καλό ξημέρωμα:)))


Σχόλιο από blogarismenos-enge-falos (16.06.2013)
Συμφωνώ και με τους δυό σας. @venceremosO πολιτικός ακτιβισμός δεν υφίσταται όταν δεν είναι στο σύνολό του ο Λαός. Με πρέφα και κουτσομπολιό στην επαρχία οι άνω των 50 δεν βοηθάνε την νέα γενιά να δεί προκοπή ιδιαίτερα όταν συμπεριφέρονται ώς τσιφλικάδες επάνω στις ζωές των παιδιών τους.@svenΤί δράση θα μπορούσε να κάνει συλλογικά ο Λαός;Ο στόχος δεν μπορεί να είναι η αποτίναξη της οικονομικοπολιτικής σκλαβιάς που έχει σαφή ταυτότητα, σημαία, οπαδούς και εντολοδόχους.Πώς πείθεις ευρύτερες μάζες; Η πειθώ δεν χρειάζεται σε μία κρίση. Έρχεται αντανακλαστικά η αντίδραση με το μή παρέκειΠώς διασφαλίζεις την πολιτική αυτονομία των δράσεων;Άν οι δράσεις έχουν οποιαδήποτε πολιτική ταυτότητα ή απόχρωσή της τότε οι δράσεις θα έχουν αποτυχία. Μόνο με την αποτίναξη των πολιτικών ταυτοτήτων που θα έρθουν κάτω απο μία ενωτική ανάγκη αυτοσυντήρησης του Έθνους. Και αυτό όταν καταλάβουν όλοι οτι άλλο εθνικισμός άλλο πατριωτισμός. Ειδάλλως με την πρώτη Ελληνική σημαία θα υπάρχουν φωνές "φασίστααααας" που άκουγα και έφριτα όταν ήμουν στις στημμένες συνελέυσεις των ψεύτικων διχαστών της "real democracy" όταν ακόμα και Κρητικοί θέλουν να πούν ένα ριζίτικο τραγούδι...


Σχόλιο από sven (16.06.2013)
@ blogarismenos-enge-falos,
 
δεν έχω, ειλικρινά, απαντήσεις στα εύλογα ερωτήματά σου, που τα θέτω άλλωστε κι εγώ. Όλα αυτά είναι ζητούμενα που ΔΕΝ έχουν απαντηθεί πειστικά από ΚΑΝΕΝΑΝ μέχρι σήμερα. Ό,τι επιχειρήθηκε έως σήμερα ήταν τραγικά απογοητευτικό...
 
Προβληματίζομαι καθημερινά, έχω διάφορες σκέψεις που τις μοιράζομαι με δικούς μου ανθρώπους και προσπαθούμε να τις εφαρμόσουμε σε περιορισμένη κλίμακα και σε συγκεκριμένα θέματα ή αγωνιστικές κινήσεις. Σε περιορισμένο επίπεδο, φαίνεται πως λειτουργούν, δεν είμαι, όμως, βέβαιος αν μπορεί να γίνει το ίδιο και σε ευρύτερη κλίμακα.
 
Πρέπει ο καθένας μας να αλλάξει σε προσωπικό επίπεδο. Ένα από τα μεγαλύτερα "σφάλματα" της Αριστεράς/των αριστερών ήταν(είναι) η αλαζονεία πως έχει/έχουν πάντα το δίκιο με το μέρος της/τους. Αυτό το πληρώσαμε πολύ ακριβά και απομακρυνθήκαμε από τους στόχους μας κατά έτη φωτός...
 
Καλό σου ξημέρωμα!!!


Σχόλιο από sven (16.06.2013)

@blogarismenos-enge-falos,

μερικές ακόμα σκέψεις...
 
Νομίζω πως πρέπει να αναπτύξουμε σιγά-σιγά ένα διαφορετικό είδος εσωτερικότητας, δηλαδή μιας διαφορετικής θεώρησης των πραγμάτων και της σχέσης μας με αυτά.
 
Ο τρομακτικός εγωκεντρισμός που έχουμε αναπτύξει και η περίφημη αυτονομία που έχουμε ανάγει σε υπέρτατο αγαθό στη «σύγχρονη» κοινωνία μας τις τελευταίες δεκαετίες και που τείνουν να μας κατακερματίσουν, θα γίνουν κυριολεκτικά θρύψαλα, αν αναλογιστούμε «σε ποιο βαθμό μπορούμε να ζήσουμε ο ένας δίχως τον άλλο;». Και αυτός ο «Άλλος» μπορεί να είναι από ένας συνάνθρωπός μας μέχρι ένα δέντρο που κόβεται ή ένα ποτάμι που μολύνεται…
 
Αν συνειδητοποιήσουμε πως τόσο εμείς οι ίδιοι όσο και το οτιδήποτε γύρω μας δεν είναι παρά κύτταρα που απαρτίζουν ένα σύνολο, ένα ζωντανό οργανισμό, που για να μη νοσήσει θα πρέπει να συνυπάρχουν αρμονικά, τότε αυτό μπορεί να ενεργοποιήσει και να απελευθερώσει δυνάμεις «επαναστατικές» εντός μας αλλά και έξω από εμάς.
 
Ή αν το εκφράσουμε διαφορετικά: αν καταφέρουμε να απαλλαγούμε από τη λογική της εγωκεντρικής και διαιρετικής σκέψης και στραφούμε στη λογική μιας αυθεντικής εσωτερικότητας, δηλαδή στο στοχασμό, τότε έχουμε να περιμένουμε πολλά. Ένα τέτοιου είδους άνοιγμα είναι η μόνη επανάσταση, όπως λέει ο Krishnamurti…
 
Καλή συνέχεια!!!


Σχόλιο από blogarismenos-enge-falos (19.06.2013)
Συμφωνώ πως η πραγματικότητα που ζεί ο κάθε άνθρωπος έχει πολλά επίπεδα. Άν επιμένουμε να ζούμε το επιφανειακό τότε αναποφεύκτα θα πολεμάμε τις αντιπαλότητες της επιφάνειας. Άν όμως δούμε βαθύτερα θα δούμε το θέμα στην ολότητά του. Θα δούμε δηλαδή την κοινωνία ώς όπως είπες πολύ σωστά έναν ζωντανό οργανισμό. Κάθε κομμάτι του είναι ένα κύταρρο, που άμα αποσχιστεί τότε η διαίρεση του γίνεται για την σωτηρία του υπόλοιπου σώματος.Επίσης πιστεύω οτι ο καθένας ζεί αυτό που σκέφτεται και ζεί μέσα του. Όλα αυτά βέβαια μέχρι ενός σημείου. Του σημείου του ορίου που έχουμε βάλει όλοι στο μυαλό μας ώς ακατόρθωτο. Αυτό το ακατόρθωτο άν το κάνουμε κατορθωτό, τότε ο καθένας μας θα μπορεί να κάνει θαύματα. Όχι μόνο σε επίπεδο πίστης, αλλα ο καθένας απο εμάς θα γίνει το παράδειγμα προς μίμηση και για τους άλλους, για μία ζωή ειρηνική, πνευματική και γεμάτη γνώση του εαυτού μας στην ολότητά του - κάθε μέρα όλο και περισσότερο. Μέχρι τότε όμως θα πρέπει να "παλέψουμε" με τα δαιμόνια των σκιών (όπως είπε και ο αρχαίος σοφός) της σπηλιάς που κατοικούμε μέχρι να βγούμε στον ήλιο εκεί έξω και έχουμε την φώτιση. Δηλαδή με λίγα λόγια μέχρι να μας φωτίσει όλους να δούμε τα πράγματα αλλιώς :-) θα πρέπει να παλέψουμε συλλογικά τα πράγματα με τον δεδομένο τρόπο επειδή η επίθεση απο την απέναντι πλευρά είναι βίαιη, αιματηρή με φόβο ποτισμένη ξυπνώντας ζωώδη ένστικτα παρά πνευματικές αναζητήσεις. Άν υπάρχει τρόπος να διωχτεί ο φόβος πρώτα απο τα μικρά εκείνα όργανα του εχθρού (που τον υπηρετούν ανεγκέφαλα), τότε η αγάπη θα αφήσει τα "όπλα" τους και η βία και ο φόβος θα πάνε στην άκρη...πώς όμως :-)



Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να έχετε συνδεθεί ως μέλος. Πατήστε εδώ για να συνδεθείτε ή εδώ για να εγγραφείτε.

Επιστροφή στο blog


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Συγγραφέας
sven
από ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΕΥΡΥΤΕΡΑ ΠΡΟΑΣΤΙΑ



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/sven






Tags




Επίσημοι αναγνώστες (39)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs

Links







Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN Όροι Χρήσης