αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs

Home
Μια ζωή την έχουμε!
Ερχόμαστε από μια σκοτεινή άβυσσο καταλήγουμε σε μια σκοτεινή άβυσσο το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή.
01 Ιανουαρίου 2014, 22:41
Παραμονή-Ανήμερα Πρωτοχρονιάς
Πρωτοχρονιά  

31 Δεκέμβρη 2013 και 1 Γενάρη 2014.

Ένας χρόνος πέρασε από τότε που εγκατέλειψα τη δουλειά του γραφιά. Δεν με πειράζει που έχω άσπρες τρίχες. Αυτές τις είχα από είκοσι-δύο χρονών κορίτσι.  Πέρασαν πενήντα και βάλε χρόνια από τότε πάτησα το πόδι μου στα Γιάννενα, όπου γεννήθηκα με ένα μέτρο χιόνι στους δρόμους.

 Πρώτη φορά στη ζωή μου περνώ πραγματικά μόνη μου τα Χριστούγεννα , την Πρωτοχρονιά και τις σχετικές γιορτές του τελευταίου μήνα του 2013. Ένα όνειρο ζωής που γίνεται πραγματικότητα. Δεν φοβάμαι τη μοναξιά, γιατί είναι η παρέα μου και η κολλητή φιλενάδα μου.  Στο μυαλό μου έρχεται η παραλία στη Κεφάλα των Στύρων με τη χοντρή άμμο και στο τέλος της να φαντάζει το σπίτι του ποιητή κτισμένο σε ένα βράχο. Με βλέπω να περπατώ χώνοντας  τα πόδια μου στην άμμο και να φτάνω στο σπίτι του Αρία, ο οποίος με κέρασε ένα ποτήρι παγωμένο νερό. Αυτή είναι η τρίτη όμορφη ανάμνηση, που έχω σαν παιδί. Η πρώτη είναι,  όταν συνήλθα από διάσειση σε ηλικία τεσσάρων ετών, να κάθομαι σε ένα σκαμνάκι και η μάνα μου να μου βάζει να φάω ένα πιάτο λαπά πάνω σε μια λευκή πετσέτα, που έστρωσε σε μια ψάθινη καρέκλα. Το ρύζι έμοιαζε με ένα τεράστιο γλυκό, καθώς κοιτούσα το λόφο του Φρόντζου. Η δεύτερη χαρούμενη ανάμνηση είναι με το θείο Γιάννη να κρατάει από το δεξί του χέρι εμένα και το αριστερό χέρι το γιό του το Στέφανο και να περπατάμε στο αλσύλλιο με τις ιτιές για να πάμε να δούμε τους Βάτραχους του Αριστοφάνη. Ακόμη ακούω την επωδό του παραμυθιού μέχρι να φτάσουμε στην είσοδο του θεάτρου: Και τόκο-τόκο ο ντορής και από πίσω με τα πόδια ο Θοδωρής.  Τα χρόνια πέρασαν και ήρθαμε Αθήνα. Νοικιάσαμε ένα μικρό διαμέρισμα σε μια μονοκατοικία στα Πατήσια.  Τα πρώτα Αθηναϊκά Χριστούγεννα με τη γιαγιά από τον Πειραιά και παραμονή Πρωτοχρονιάς με τη γιαγιά από τη Σμύρνη. 

Πολλά Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιές πέρασαν με γιορτές και πανηγύρια  πότε στο ένα θείο, πότε στην άλλη θεία, πότε στο σπίτι μας στα Πατήσια, πότε στο συμπέθερο στου Παπάγου. Όταν για πρώτη φορά έκανα μια μικρή επανάσταση και πέρασα το Πάσχα του 1983 στο νησί της Αποκάλυψης, την Πάτμο, μια ιδέα καρφώθηκε στο μυαλό μου. Να περάσω τις γιορτές των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς παντελώς μόνη μου. Όταν το συζητούσα, σηκωνότανε γύρω μου το σιδηρούν παραπέτασμα και καταπιεστικά πήγαινα σε οικογενειακές συναθροίσεις.  

Η ζωή κάνει κύκλους, που ανοιγοκλείνουν σαν τις βεντάλιες  και όταν ανοίγει ένας κύκλος μια ιδέα γεννιέται,  ένα νέο τσουνάμι αρχίζει να δημιουργείται για να παρασύρει το καθένα ή στο βάθος της θάλασσας ή στη κορυφή ενός βουνού. Αρκετές  φορές τα κύματα με έβαλαν στο πάτο της θάλασσας. Από το πάτο του βαρελιού προσπαθούσα να κοιτάω ψηλά για να δω ένα φως στο τούνελ και να το πιάσω για φύγω από εκεί.  Όταν ήμουν 12 χρονών πέθανε  ο συνονόματός μου παππούς Βαγγέλης. Στην αρχή της εφηβείας μου ο πατέρας μου κρατώντας με από το χέρι με κατέβασε στον οικογενειακό τάφο, όπου θυμάμαι στη μία θέση να υπάρχει μια ξεραμένη πλεξούδα μαλλιών. Θυμάμαι ακόμη το όνειρο-εφιάλτη, κατά το οποίο έτρωγα το κουφάρι του παππού στην πίσω αυλή του σχολείου μου και την γυναίκα του, τη γιαγιά Κατίνα, να μου λέει: "Φτάνει πια! Δεν χόρτασες;". Αργότερα, όταν η συγκεκριμένη γιαγιά πέθανε, αισθάνθηκα δυνατή και έτοιμη να ανοίξω τα φτερά μου στη ζωή. Στο μεταξύ διάστημα αναζητούσα την απάντηση, μέσω της ορθόδοξης θρησκείας, τι συμβαίνει μετά το θάνατο. Δεν βρήκα τη λύση και από κάποια στιγμή και μετά δεν με απασχόλησε το ζήτημα. Το έτος 2001 ήταν η χειρότερη χρονιά της ζωής μου. Σε διάστημα έξι μηνών η οικογένεια μου έχασε τέσσερα άτομα, μεταξύ των οποίων και η μητέρα μου. Τότε ήταν που άρχισα να κλονίζομαι και να σκέφτομαι τι συμβαίνει μετά από αυτό το γεγονός. Πάλι δεν βρήκα λύση.

Το Μάη του 2013  έχασα τον πατέρα μου και αυτή τη φορά βίωσα την φθορά της σάρκας του, αλλά όχι τη φθορά του μυαλού του και του πνεύματός του. Όταν σε σχετικό άρθρο της Σαπουνόφουσκας έγραψα ότι: "Ο θάνατος είναι όπως και η ζωή. Το θέμα είναι να μάθεις να ακροβατείς ανάμεσα σε αυτά τα δύο. Και πίστεψε με είναι μακρύ το ταξίδι για να μάθεις να ακροβατείς. Και τα δύο σου κάνουν κλικ κάθε στιγμή. Έμαθα στα 52 ή 53 (ποτέ δεν ξέρω να λέω την ηλικία μου, ξέρω μόνο το πότε γεννήθηκα) να κλείνω το μάτι και να λέω: Ξεκινάμε πάλι από την αρχή και προχωράμε ακόμα ένα βήμα" το εννοούσα και σήμερα το πιστεύω ακράδαντα. Τότε που το έγραψα, είχα καταφέρει με τη βοήθεια των ειδικών να ξεγελάσω το θάνατο και να δοθεί στο πατέρα μου μια παράταση ζωής. Όμως τη δεύτερη φορά δεν τα κατάφερα να ξεγελάσω το θάνατο, κατάφερα όμως δύο μέρες πριν τον θάνατό του να "σώσω", με τη βοήθεια των ειδικών πάλι, τη ζωή του γέρικου σκυλιού μου.  Αυτό ήταν και είναι, κατά την γνώμη μου, ένα μάθημα για να ακροβατείς ανάμεσα στην ζωή και το θάνατο. Το Σεπτέμβρη είδα πάλι το θάνατο κατάματα, πέφτοντας θύμα ληστείας.

Ο Οκτώβρης ο Νοέμβρης και ο μισός Δεκέμβρης κύλησαν έντονα, χωρίς να καταλάβω πως πέρασε ο καιρός, γιατί οι μέρες και οι νύκτες κυλούσαν ακολουθούσαν τη φράση του Ηράκλειτου: Τα πάντα ρέουν, τίποτε δεν μένει το ίδιο και τον ίδιο ποταμό δεν είναι δυνατόν να διαβείς δύο φορές. Θα ήμουν ευγνώμων, εάν κάποιος από εσάς μου απαντήσει σε αυτό, γράφοντας το απόφθεγμα του Ηράκλειτου στην αρχαία ελληνική γλώσσα. Για ανταμοιβή, σας παραθέτω το παρακάτω τραγούδι και πιο κάτω το αρχαίο κείμενο με τη μετάφραση του.

Αρχαίο κείμενο: Αρεά τε τον μαλερόν, ος νυν άχαλκος ασπίδων φλέγει με περιβόατος αντιάζων, παλίσσυτον δράμμημα νωτίσαι πάτρας άπουρον, είτ' εις μέγαν θάλαμον Αμφιτρίτας, είτ' ες τον απόξενον όρμων Θρήκιον κλύδωνα (δεν ξέρω πως μπαίνει η άνω τελεία) τέλειν γαρ, ει τι νυξ αφή, τουτ΄επ΄άμαρ έρχεται (δεν ξέρω πως μπαίνει η άνω τελεία) τον, ω ταν πυρφόρων αστραπάν κράτη νέμων, ω Ζευ πάτερ, υπό σω φθίσον κερανώ.

Μετάφραση: Κάμε (Αθηνά), ώστε ο ορμητικός Άρης, που τώρα χωρίς χάλκινες ασπίδες έρχεται καταπάνω μου και με κατακαίει περιβαλλόμενος από τις κραυγές, να τραπεί σε φυγή ορμητική προς τα πίσω, μακριά από τα σύνορα της πατρίδας μου, είτε κατά το μέγα πέλαγος της Αμφιτρίτης είτε κατά τον αφιλόξενο σε όρμους θρακικό τρικυμισμένο πόνο (δεν ξέρω πως μπαίνει η άνω τελεία) γιατί αν κάτι η νύκτα αφήσει εν τέλει σώο, πέφτει πάνω του απειλητική ημέρα. Ω συ, που εξουσιάζεις τη δύναμη των πύρινων αστραπών, Δία πατέρα, αφάνισε αυτόν κάτω από τα πλήγματα του κεραυνού σου.

Όμως, για καλή μου τύχη, πάλι ένα στραβό γεγονός με το σόι μου και η ταυτόχρονη εκδήλωση αγάπης από ένα άγνωστο-γνωστό ζευγάρι με έκαναν να ξυπνήσω και να πω: «Μπάστα! Μέχρι εδώ! Ανασυγκρότηση τώρα!». Και η πρώτη φράση της Ασκητικής του Καζαντζάκη:«Ερχόμαστε από μια σκοτεινή άβυσσο καταλήγουμε σε μια σκοτεινή άβυσσο  το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή.» μου θύμισε πόσο απόλυτα κατανοητή είναι για μένα και γιατί το διάλεξα για μότο ζωής. Το τραγούδι που αντιπροσωπεύει αυτό το σημάδι ανάσχεσης στα μέσα Δεκέμβρη είναι το ακόλουθο:

Έτσι λοιπόν πήρα την απόφαση να περάσω μόνη τις χρονιάρες μέρες, που έλεγαν και οι παλαιοί. Η δικαιολογία ήταν και είναι αληθοφανής και οι αληθινά ευαίσθητοι και καλοπροαίρετοι άνθρωποι την δέχτηκαν. Έτσι λοιπόν έζησα το όνειρο μου και είμαι ικανοποιημένη που το υλοποίησα. Για το λόγο αυτό σας αφιερώνω το λαϊκό τραγούδι, που είναι αισιόδοξο, παρά τη λυπημένη μελωδία του.

Καλή Χρονιά και Χρόνια Πολλά σε όλους μας !


3 σχόλια - Στείλε Σχόλιο





Σχόλιο από blogarismenos-enge-falos (02.01.2014)
Γεννιόμαστε μόνοι, πεθαίνουμε μόνοι. Η πιο φυσική κατάσταση είναι ο άνθρωπος να είναι μόνος του. Τα δεινά του κόσμου έρχονται όταν οι άνθρωποι δεν μπορούν να κάτσουν μόνοι τους σε ένα δωμάτιο. Δέν είμαστε πολλές φορές καλή παρέα στον εαυτό μας και την ψάχνουμε σε άλλους. Όμως πρέπει να τα βρούμε μαζί του. Εσυ φυσικά ανυπομονείς να τον γνωρίσεις τον εαυτό σου και έτσι γνωρίζοντάς τον να φτάσεις στην αυτογνωσία και την φώτιση. Όταν γίνει αυτό θα είσαι Κυρία του εαυτού σου. Βέβαια στο μεταξύ είχα διαβάσει κάποτε οτι ο δρόμος της μοναξιάς σε κάνει η θηρίο ή Θεό. Η επιλογή όμως κατα την γνώμη μου είναι εσωτερική. Η επιλογή είναι στην εξέλιξη. Αυτό μας κάνει ανθρώπους. Άν μπορούμε να εξελιχτούμε απο τα προβλήματα. Όχι αναγκαστικά να βγούμε νικητές απο κάθε "αγώνα". Αλλα να μάθουμε το μάθημα της ουσίας αυτού του αγώνα. Και σαν μαθητές να προχωρήσουμε στην επόμενη δοκιμασία. Δοκιμή γνώση, αυτογνωσία. Το κέρδος μας η περισσότερη δύναμη για μετά. Γιατί η γνώση είναι δύναμη. Καλή δύναμη λοιπόν για ένα υπέροχο 2014! :-)


Σχόλιο από Kristalo (02.01.2014)
Καλη χρονια Ευαγγελια! Διαφωνω οτι η πιο φυσικη κατασταση του ανθρωπου ειναι να ειναι μονος του. Ειναι απο την φυση του κοινωνικο ον, γι΄αυτο εργαζεται και παραγει με άλους ανθρωπους, για αυτο κανει οικογενεια και ολοκληρωνεται μεσα απο αυτη, γι΄αυτο εχει εξελιξει τον κοσμο του και ποσα άλλα. Ολοι μας προηλθαμε απο ενωση ανθρωπων που φτιαξανε εστω για μια στιγμη ''κοινωνια'' μεταξυ τους. 
Τα διαφορα γεγονοτα στην ζωη μας μας σημαδευουν διαφορετικα. Μας δινουν ωθηση, η μας γυριζουν πισω ή μας μπλοκαρουν για ένα διαστημα. Ο υγιεις νους βοηθαει για να υπαρχει παντα ενα ξεκινημα, ενω ο νους που αρχιζει να νοσει αρχιζει να μας μπερδευει. Ολα στηριζονται λοιπον στην παραδοχη της ζωης, πως ειναι απροοπτη, ανεξελεγκτη και πολυ φυσικη. 
Το να χάνεις απο την ζωη προσωπα πολυαγαπημενα ειναι χτυπηματα στην ευαισθητη ψυχη μας μα φυσικη ροη . Ειναι δυσκολο να αποδεχθει κανεις την κακια τυχη του μα η επομενη μέρα επιτασσει την συνεχιση της ζωης αυτων που μεινανε πισω. Αυτη ειναι μια στυγνη εικονα της πραγματικοτητας σαν ενα πινακα ζωγραφικης που η εικονα του εχει ασπρο μαυρο. Επιλογη του ζωγραφου ειναι τωρα ποσο θα χρωματισει τον πινακα της ζωης του.
Ο Ερωτας...ειναι απο τα πιο πολυχρωμα πέπλα, οποιος δεν το αγγιξε πραγματικα εκεινος δεν ξερει ποσο πανεμορφη γινεται η ζωη, ποσο σε κανει να πετας, ποσο σε μεταφερει σε κοσμους υπέροχους. Ο έρωτας που σε κανει να χαμογελας, να θελεις να ζησεις, να θελεις να δημιουργησεις και να αγαπησεις ακομα την πραμικρη λεπτομερεια της ζωης.
Ευαγγελία μου, μπορεις να βαλεις χρωμα στην ζωη σου. Παρά τα άσπρα σου μαλλια όπως λες η ψυχη του ανθρωπου δεν γερναει ποτέ. Επέλεξε εσυ τον τροπο που θα ομορφηνεις την ζωη σου και μην μενεις μονη παρα μονο για να ανασυνταχθεις λιγο ψυχικα....Σηκω και χαμογελα που ειναι τοσο σπανιο πια αυτο. Η πρωτη χαρουμενη πινελια στην ζωη σου ας ειναι το χαμόγελο σου.
Το ότι σημερα εδω μοιραστηκες ολο αυτο που σου συνεβηκε σε εκανε δυνατότερο ανθρωπο, μας εκανες δικους σου διαβαζοντας την ιστορια σου και ακομα πιο φίλους σου.
Σου ευχομαι χαρα και δημιουργια, ψυχικη αναταση και υγεια. Με αγαπη η kristalo!!
 


Σχόλιο από sven (02.01.2014)

Η μοναξιά μπορεί να είναι ένα υπέροχο αίσθημα, όταν αποτελεί προσωπική επιλογή και όχι όταν μας επιβάλλεται από εξωτερικούς ή/και εσωτερικούς παράγοντες. Στη δεύτερη περίπτωση, είναι επώδυνη, αποπνικτική, παραλυτική και μπορεί να παραμορφώσει και να αλλοτριώσει την προσωπικότητά μας, κάτι αρκετά συνηθισμένο και διαδιδόμενο στις σύγχρονες δυτικές κοινωνίες που ζούμε.
 
Ο άνθρωπος είναι από τη φύση του ον κοινωνικό και εξοπλισμένο από την αρχή της ζωής με μέσα που διευκολύνουν την επικοινωνία και τη δημιουργία στενών σχέσεων. ΟΛΟΙ επιθυμούν την εγγύτητα, την αγάπη και τη συνύπαρξη, παρόλο που υπάρχουν άνθρωποι που μοιάζει φαινομενικά να επιζητούν την απόσυρση και τη μοναχικότητα. Ο φόβος της απόρριψης, του πιθανού αποκλεισμού, της διαφορετικότητας ή της κριτικής οδηγεί πολλούς από εμάς στο να μην τολμούμε να πάρουμε το ρίσκο της αναζήτησης αυτού που τόσο λαχταρούμε.
 
Ορισμένοι άνθρωποι είναι μόνοι για όλη τους τη ζωή, κάποιοι άλλοι για μικρότερα ή μεγαλύτερα διαστήματα, ενώ κάποιοι άλλοι μοιάζει να περιβάλλονται συνέχεια από φίλους. Το να είναι κάποιος μόνος ΔΕΝ σημαίνει απαραίτητα πως νιώθει μοναξιά. Ούτε, όμως, και το να περιστοιχιζόμαστε από πολλούς ανθρώπους σημαίνει απαραίτητα πως νιώθουμε συνύπαρξη και ψυχική εγγύτητα με τον καθένα από αυτούς. Μπορεί να νιώθουμε απέραντα μόνοι ακόμα ανάμεσα και σε πολλούς, όταν δεν αισθανόμαστε πως ανήκουμε και είμαστε ζωτικό μέρος αυτού του συνόλου ή πως δεν έχουμε την αποδοχή του, ίσως εξαιτίας της εμφάνισής μας, των ιδεών, των όσων έχουμε καταφέρει στη ζωή μας κ.τ.λ. συγκριτικά με τους υπολοίπους.
 
Η ποιότητα της μοναξιάς και ο τρόπος που τη βιώνουμε έχει να κάνει σε μεγάλο βαθμό με τα βιώματά μας από το παρελθόν, ιδιαίτερα από την παιδική μας ηλικία, καθώς τότε εδραιώνεται σε μεγάλο βαθμό η βασική μας εμπιστοσύνη για τους άλλους. Αν νιώθουμε πως έχουμε εισπράξει ως παιδιά αγάπη και αποδοχή αυτού που πραγματικά είμαστε άνευ όρων, τότε η οποιαδήποτε μοναξιά μας αργότερα στη ζωή ποτέ ΔΕΝ θα έχει την ποιότητα του «είμαστε λίγοι», «δεν μετράμε», «κανείς δεν νοιάζεται για εμάς» κ.τ.λ., δηλαδή με μια αίσθηση προσωπικής ανεπάρκειας και απόρριψης από τους άλλους.
 
Μια δόση μοναχικότητας μπορεί να είναι πολύ γόνιμη. Μας βοηθά να συναντήσουμε και να γνωρίσουμε τον εαυτό μας με έναν διαφορετικό τρόπο, να ακούσουμε την εσωτερική μας φωνή, να γνωρίσουμε τη δημιουργικότητά μας και, διαμέσου αυτής της αυτογνωσίας, να πάρουμε αποφάσεις που έχουν ιδιαίτερη σημασία και ειδικό βάρος για τη ζωή μας…

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ να έχουμε με ό,τι επιθμεί ο καθένας μας αρκεί να είναι αυθεντικό...:)))



Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να έχετε συνδεθεί ως μέλος. Πατήστε εδώ για να συνδεθείτε ή εδώ για να εγγραφείτε.

Επιστροφή στο blog


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Συγγραφέας
evaggeliasakellariou
Ευαγγελία Σακελλαρίου.
Zωντανή σε ένα πύργο.
από ΑΘΗΝΑ ΚΕΝΤΡΟ



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/evaggeliasakellariou

Πάνω εκεί στο Βορρά, υπάρχει μια χώρα που λέγεται Σβιθζοντ, υπάρχει ένας βράχος. Το ύψος του είναι εκατό μίλια και άλλα τόσα είναι το πλάτος του. Μια φορά κάθε χίλια χρόνια, ένα μικρό πουλί πάει σ΄αυτόν το βράχο κι' ακονίζει το ράμφος του. Όταν ο βράχο




Tags

Γενέθλια Μια παρένθεση Παιδική αφέλεια και Χιούμορ. Πρωτοχρονιά




Επίσημοι αναγνώστες (3)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs


    Links







    Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN Όροι Χρήσης