αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs

Home
Ζω σημαίνει επικοινωνώ!
07 Μαΐου 2021, 23:26
Σήμερα, "έφυγε" κι ο Ευθύμης...


Photo Sven: Μία εργατική Πρωτομαγιά στη Στοκχόλμη...

Ήσουν ο ορισμός της πραότητας, της γλυκύτητας, της εντιμότητας, της συναισθηματικής, και όχι μόνο, γενναιοδωρίας, του πολύ καλού ανθρώπου, συζύγου, πατέρα, γιού, αδελφού, συναδέλφου και φίλου. Στα 35 χρόνια της ακλόνητης φιλίας μας, ποτέ δεν σε είδα θυμωμένο, έτσι τουλάχιστον όπως εννοούμε το θυμωμένος εμείς οι υπόλοιποι. Ποτέ σου δεν πίκρανες κανέναν και πάντα έδινες τόπο στην οργή, βρίσκοντας ελαφρυντικά για τους άλλους. Ακόμα και όταν σου τηλεφώνησε,  πριν από ένα μήνα, ο ανεκδιήγητος Μιζέριας για να σε ρωτήσει πως είσαι, μετά από έναν χρόνο που ήταν εξαφανισμένος, κάνοντάς το με έναν χυδαίο τρόπο, σαν να ήθελε να του πεις πόσος  χρόνος σου απομένει  να ζήσεις («Σου είπαν κάτι οι γιατροί που δεν θέλεις να μου το πεις, μήπως;»).  Μου το ανέφερες χαμογελώντας και προσπαθώντας να με καθησυχάσεις και να με αποτρέψεις να του τηλεφωνήσω και να του πω πολύ σκληρές κουβέντες…

Ήσουν ο άνθρωπος που όλοι αγαπούσαν και που πάντα ήθελαν να ΄χουν στην παρέα τους. Όποιος έρχονταν στις Σαββατιάτικες τσιπουροκατανύξεις μας, από τα πρώτα πράγματα που ρωτούσε ήταν: «Ο Ευθύμης που είναι, δεν θα ΄ρθει;». Ήταν τόσο έντονη η θετική σου αύρα και ενέργεια, που όλοι την εισέπρατταν και τη ρουφούσαν σαν οξυγόνο ψυχής…

Θυμάμαι την τελευταία συνάντησή μας στο Deseo, τον περασμένο Οκτώβρη. «Φέτος, ήταν πολύ καλή χρονιά για τα σταφύλια» είπες. «Θα φτιάξω καλό κρασάκι και τσιπουράκι για τις συναντήσεις μας». Ούτε εσύ πρόλαβες να το φτιάξεις ούτε κι εμείς να το γευθούμε μαζί με την ευλογημένη παρουσία σου. Έβηχες πότε-πότε και όταν διέκρινες κάποια υποψία ανησυχίας στο βλέμμα μου, έσπευδες να συμπληρώσεις, για να με καθησυχάσεις: «Πολύ ενοχλητική ώρες-ώρες αυτή η αλλεργία». Εγώ, όμως, γνώριζα καλά πως ποτέ δεν είχες κανενός είδους αλλεργία…  Ψυχούλα μου, γλυκιά.

Πάλεψες γενναία και με θάρρος περισσό τον καρκίνο που δεν είπε να σε αφήσει σε χλωρό κλαρί. Πρώτα, παχύ έντερο, μετά συκώτι, οστά και τέλος, πνεύμονες. Πρόλαβε και  «γλύτωσε» ο εγκέφαλος, αν «γλύτωσε»... Τρία μεγάλα και επώδυνα χειρουργεία, χωρίς ιδιαίτερο αποτέλεσμα…

Ποτέ δεν θα λησμονήσω εκείνο το χειμωνιάτικο απόγευμα, πριν από 35 χρόνια, που σε επισκέφθηκα στο σπίτι που νοικιάζατε μαζί με το Γιώργο το χοντρό (που «έφυγε» πολύ νωρίς κι αυτός, πριν από μερικά χρόνια) και τον Αρίστο (ακόμα ένα κομμάτι μάλαμα που «έφυγε» κι αυτός από την ίδια αρρώστια, πριν από περίπου δύο μήνες), σε ένα προάστιο της Στοκχόλμης. Πίναμε το καφεδάκι μας και καπνίζαμε το αναθεματισμένο, όταν ο Γιώργος ο χοντρός, ο «θεωρητικός» της παρέας, μου λέει, γνωρίζοντας την αγάπη μου για την ποίηση, πως ανακάλυψε ένα φοβερό ποίημα του Ρίτσου κι, όταν ζήτησα να το διαβάσω, σε φώναξε να φέρεις το χαρτί πάνω στο οποίο το αντέγραψες γιατί ήθελες, τάχα μου, να το έχεις, όπως μου είπε. Όταν το διάβασα, έμεινα. «Από ποια ποιητική συλλογή είναι αυτό και δεν το θυμάμαι;», ρώτησα. Τότε σκάσατε όλοι στα γέλια και ο χοντρός μου είπε καμαρώνοντας: «Το φιλαράκι μας από δω ξύπνησε προχθές  βράδυ, αργά μετά τα μεσάνυχτα, αναζήτησε, μισοκοιμισμένος, χαρτί και στυλό και έγραψε αυτό το αριστούργημα». Αυτό ήταν το πρώτο και το τελευταίο σου. Ούτε εσύ ήξερες πως σου ήρθε αυτή η έμπνευση. Πολλές φορές, τα επόμενα χρόνια, μέχρι και πρόσφατα, σε ρωτούσα αν το έχεις κάπου κρατημένο να το διαβάσω και η απάντησή σου ήταν πως δεν ξέρεις που μπορεί να είναι. Μάλλον, θα πρέπει να έχει χαθεί. Και δεν έλεγες ψέματα…

Θυμάμαι, ακόμα, τις ολονύκτιες πολιτικές μας συζητήσεις, τις ζυμώσεις και τις συγκρούσεις στις συνελεύσεις του Ελληνο-σουηδικού Συλλόγου Στοκχόλμης και στις πύρινες συναντήσεις του Διοικητικού συμβουλίου του Συλλόγου Ελλήνων Φοιτητών Στοκχόλμης, του οποίου ήμασταν μέλη, στη διάρκεια των οποίων δεχόμασταν επιθέσεις πανταχόθεν, ως μη ανήκοντες πολιτικά στις παραδοσιακές πολιτικές οργανώσεις και  κόμματα, αλλά στην εξωκοινοβουλευτική, όπως αποκαλούνταν αργότερα, αριστερά.

Θυμάμαι τις διαδηλώσεις, τα συλλαλητήρια, τις απεργίες πείνας έξω από πρεσβείες δικτατορικών καθεστώτων ή κρατών, που επέβαλαν τα θέλω τους με το νόμο των όπλων και του πολέμου, και πόσα άλλα που μας ένωναν και σμίλευαν τη φιλία μας.

Έκανες μια υπέροχη οικογένεια για την οποία θα πρέπει να είσαι πολύ υπερήφανος. Μια καταπληκτική σύντροφο και σύζυγο που, όπως κι εσύ, ήταν πάντα με το χαμόγελο στο στόμα, φιλόξενη, φιλικότατη και γενναιόδωρη, την οποία ποτέ δεν δυσαρέστησες, στα σχεδόν 30 χρόνια της κοινής σας ζωής. Αυτό μας είπε και η ίδια, όταν κατέβηκε κάτω στην είσοδο για να της δώσουμε, τη Δεύτερη μέρα του Πάσχα, γλυκά, τσουρέκια και αυγά καλλιτεχνήματα, που ζωγράφισε ένα προς ένα η Μαριάνθη, και να της δώσει, με τη σειρά της, και η Αγγελική ένα δώρο που της πήρε, σαν ένα συμβολικό ευχαριστώ,  για την επί χρόνια 24ωρη ιατρική και ανθρώπινη συμπαράστασή της σε κάθε σας  δυσκολία. «Πονάω διπλά και τριπλά», μας είπε,  «γιατί ποτέ του δεν μας πίκρανε. Μόνο όμορφες στιγμές έχουμε να θυμόμαστε όλοι μαζί του, τόσο καλός άνθρωπος ήτανε, όλα αυτά τα χρόνια της κοινής μας ζωής»…

Αποκτήσατε δυο παιδιά διαμάντια που μεγάλωσαν σαν ελεύθεροι άνθρωποι, με αγάπη, αυτονομία, ισοτιμία και ενθάρρυνση να κάνουν πάντα αυτό που τα ίδια αγαπούν. Όταν η Αγγελική τηλεφώνησε το πρωί τη Μαριάνθη στο νοσοκομείο για να της πει πως  έχει μεγάλη ανησυχία και φόβο, για το πώς είσαι, αυτή της απάντησε: «Τρέξε αμέσως κοντά του και κράτησέ  του το χέρι. Εμείς τα λέμε αργότερα». Μόλις που σε πρόλαβε, πριν κλείσεις για πάντα τα ωραία μεγάλα μάτια σου. Έφυγες με ένα αχνό χαμόγελο, μας είπε η Αγγελική, σαν να ήθελες να τους καθησυχάσεις και να τους δείξεις πως φεύγεις ευχαριστημένος για την τόσο όμορφη κοινή σας ζωή.

Καλό κατευόδιο, αγαπημένε και καλύτερέ μου φίλε-αδελφέ…               

Ο πόνος δυσβάσταχτος και το κενό δυσαναπλήρωτο. Μα πρέπει να το αντέξουμε κι αυτό..

Εκεί που θα πας, θα έχεις, τουλάχιστον, καλή παρέα φίλων αγαπημένων. Το καρντασάκι μας το Νικόλα τον Παπάζη, τον Μεγακλή, τον Θαλασσομάχο, τον Ντίνο Χριστιανόπουλο και άλλους…


8 σχόλια - Στείλε Σχόλιο





Σχόλιο από Orfeus (08.05.2021)
[...] Είμαι μοναχικός τύπος με πάρα πολλούς γνωστούς και με ελάχιστους πραγματικούς φίλους, που τους μετράω στα δάχτυλα του ενός χεριού. Είναι οι πιο καλοί που οικονόμησα ποτέ σ’ αυτή τη ζωή, και ζουν ή ζούσαν στο εξωτερικό.
Πέντε ήμασταν (μαζί με μένα) όλοι κι όλοι. Ο Λάμπης ζει στο Τορόντο, και ο Κώστας στην Κοπεγχάγη.

O Δάνος ζούσε στη Νέα Υόρκη όταν “έφυγε” εντελώς ξαφνικά το 2000. Ο Δάνος ήταν ο πιο αγαπημένος μου από όλους. Η αλληλογραφία μας τελείωνε πάντα με τις λέξεις “σ’ αγαπώ” & “μου λείπεις”, και δεν θα ξεχάσω ποτέ τις στιγμές που έζησα όταν –με παράκληση του πατέρα του- πήγα στο αεροδρόμιο για να τον παραλάβω νεκρό. Η εμπειρία ήταν απίστευτη. Μια εμπειρία που μερικές ώρες αργότερα, με έστειλε στο νοσοκομείο του Ευαγγελισμού με νικοτινίαση (τότε κάπνιζα). Η απώλεια του Δάνου, μου μαχαίρωσε την ψυχή και εξακολούθησε να με ταλαιπωρεί ψυχικά, για αρκετά χρόνια. Μόνο με τη βοήθεια της ψυχανάλυσης ησύχασα απ’ αυτό.

Ο Μπάμπης και εγώ μείναμε στην Ελλάδα, αλλά ο Μπάμπης πήρε μεταγραφή για τη “Μπάντα του Ουρανού” τον Απρίλιο του 2013 χτυπημένος από τη γνωστή αρρώστια, που την πάλευε 17 ολόκληρα χρόνια. Μάζεψα φίλους όπως η Θέλμα Καραγιάννη, ο Θοδωρής Τρύφωνας (Αγάπανθος), ο Ηρακλής Τριανταφυλλίδης (Λερναία Ύδρα), ο Δημήτρης Δημητράκας (Σρίμανση), ο Φρανκ Νίνος (Panx Romana), ο Βασίλης Καπανίκης και ο Κώστας Νιχορίτης (Purple Overdose), ο Λεωνίδας Παφιλιάρης (Ριφιφί) ο Γιώργος Μαραγκός, ο Μανώλης Σκουλάς και ο Δημήτρης Παναγόπουλος, και κάναμε ένα live στη μνήμη του, βοηθώντας με τις εισπράξεις την οικογένειά του. [...]

Και τι να πεις όταν φεύγουν οι αγαπημένοι σου φίλοι που έχεις μοιραστεί χαρές και λύπες, τη ζωή σου ολόκληρη; Τι να πεις;

Με ταξίδεψες πάλι Σάββα. Έχεις τα συλλυπητήριά μου.
Να ζήσουμε να τους θυμόμαστε...


Σχόλιο από EVAGGELIASAKELLARIOU (08.05.2021)
Kαλημέρα, Σάββα. Τα ειλικρινή μου συλλυπητήρια για το "φευγιό" του αγαπημένου φίλου σου Ευθύμη. Ο χρόνος είναι καλός γιατρός και απαλύνει τον πόνο και την απώλεια. Ελπίζω, σε συνδυασμό με το ακριβώς προηγούμενο post σου, να μη σε "πάρει από κάτω". Αν και είναι δύο διαφορετικά πράγματα, το χάσιμο ενός φίλου και η αυτοκριτική , πιστεύω ότι σε λίγο καιρό θα είσαι ο μαχητικός Σάββας, που όλοι εκτιμάμε. Οι αναμνήσεις, όταν τις διαχειρίζεσαι σωστά, είναι όπλο για μια καλύτερη ζωή. Να ζήσουμε κρατώντας τες για μια καλύτερη ζωή.
https://www.youtube.com/watch?v=8BoYOaSV6Zc


Σχόλιο από sven (08.05.2021)
Καλημέρα, Γιώργο μου.

Βλέπω πως έχεις βιώσει κι εσύ ανάλογες απώλειες. Όλοι μας βιώνουμε, κάποια στιγμή αναπόφευκτα, μεγάλες και οδυνηρές απώλειες. Εκεί που διαφέρουμε μεταξύ μας οι άνθρωποι είναι ο τρόπος και η δυνατότητα διαχείρισης μιας σημαντικής απώλειας. Πολλοί "αρνούνται" παντελώς να βιώσουν το μέγεθος και την ένταση των συναισθημάτων που γεννήθηκαν εντός τους, σε μια απέλπιδα προσπάθειά τους να προστατέψουν τον ευάλωτο ψυχισμό τους. Οι υπόλοιποι τα βιώνουν στο μέγεθος και την έκταση που αντέχουν...

Η "άρνηση", αν συνεχιστεί για διάστημα μεγαλύτερο των 6 μηνών περίπου, οδηγεί σε ενός είδους ψυχικό "έμφραγμα' ή ακόμα και "ανακοπή" με σοβαρότατες συνέπειες στην ψυχική ισορροπία του ατόμου...

Σε ευχαριστώ για το μοίρασμα.


Σχόλιο από sven (08.05.2021)
Ευαγγελία,

σ΄ευχαριστώ για τα παρηγορητικά και ζεστά σου λόγια. Τέτοιες στιγμές, αυτό που σκέφτομαι είναι: "Έχει, τελικά, πάτο το βαρέλι της φτώχειας μας, όταν χάνουμε τέτοιους ανθρώπους, και τόσο πρόωρα;;;".

Ευχαριστώ πολύ για την αφιέρωση. Από τα πολύ αγαπημένα μου...


Σχόλιο από sven (01.06.2021)

Αγαπημένε μου φίλε,
μου τηλεφώνησε σήμερα η Αγγελική σου, η αφοσιωμένη σύντροφός σου, για να μοιραστεί μαζί μου το πόσο της λείπεις και το πόσο δύσκολα νιώθει. Με ρώτησε πολλά πράγματα για σένα, λες και ήθελε να ζωντανέψει την εικόνα σου μέσα από αυτές. Μου είπε το πόσο δυνατός και θαρραλέος ήσουν, μη δίνοντας την παραμικρή αφορμή να νιώσουν άσχημα για σένα ή να σε λυπηθούν. Μου είπε και κάτι ακόμα που με συγκλόνισε. Κάποια μέρα, της ζήτησες να βάλει απέναντι από το κρεβάτι του, στο ράφι μιας βιβλιοθήκης, μια όμορφη φωτογραφία που σου είχα τραβήξει πριν από λίγα χρόνια και που την είχες κορνιζάρει. Πέντε μέρες πριν "φύγεις, η φωτογραφία αναποδογύρισε μόνη της μπρούμυτα. Το αντιλήφθηκες αλλά δεν είπες κάτι τότε, μου είπε η Αγγελικούλα. Τρεις μέρες μετά, δηλαδή, δύο μέρες πριν μας αποχαιρετήσεις, η φωτογραφία αναποδογύρισε και πάλι από μόνη της. Τη φορά αυτή, γύρισες την κοίταξες, λέγοντάς της με νόημα: "Αγγελική, η φωτογραφία αναποδογύρισε και πάλι". Αυτή προσπάθησε να δικαιολογήσει την πτώση, μάλλον ανεπιτυχώς, και τότε εσύ χαμογέλασες αχνά και της είπες: "Αχ Αγγελική μου, μάλλον δεν θέλεις να καταλάβεις"...

Δεν είμαι προληπτικός, αλλά αυτό που άκουσα πολύ ιδιαίτερο μου φάνηκε...


Σχόλιο από Orfeus (01.06.2021)
Και να μην είναι κάποιος προληπτικός, με κάτι τέτοια μπορεί να μη γίνεται σώνει και καλά, αλλά του μπαίνουν ψύλλοι στ' αυτιά ή τουλάχιστον ...αναρωτιέται! Λες;


Σχόλιο από adreo (31.08.2021)
Θερμά συλλυπητήρια sven για τον αγαπημένο σου φίλο, αλλά και στην οικογένειά του. Αριστουργηματική η αφήγησή σου-Αφιέρωμα για τον φίλο σου.


Σχόλιο από sven (01.09.2021)
Ευχαριστώ πολύ, adreo.



Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να έχετε συνδεθεί ως μέλος. Πατήστε εδώ για να συνδεθείτε ή εδώ για να εγγραφείτε.

Επιστροφή στο blog


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Συγγραφέας
sven
από ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΕΥΡΥΤΕΡΑ ΠΡΟΑΣΤΙΑ



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/sven






Tags




Επίσημοι αναγνώστες (39)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs

Links







Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN Όροι Χρήσης