αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs

Home
Ζω σημαίνει επικοινωνώ!
18 Ιουλίου 2021, 18:02
«Πάρε αυτό το κασκόλ, σίγουρα θα το χρειαστείς!» μου είπε…


Εκείνο το διάστημα, έμενα μέσα στον  Ελληνικό Σύλλογο Στοκχόλμης. Είχε περάσει ήδη ένας μήνας περίπου από τη στιγμή που πάτησα, για πρώτη φορά, το πόδι μου σ΄αυτή την παγωμένη, αλλά τόσο γενναιόδωρη, όπως αποδείχθηκε αργότερα, σκανδιναβική χώρα που επέλεξα να καταφύγω και δεν διέθετα ακόμη άδεια παραμονής και εργασίας. Στο σύλλογο, έκανα λάντζα, σκούπιζα και φρόντιζα το χώρο, καθάριζα κρεμμύδια, πατάτες και ότι άλλο όριζαν οι καθημερινές ανάγκες του μικρού εστιατορίου του, που παρείχε φθηνό και καλομαγειρεμένο φαγητό, κυρίως σε έλληνες μετανάστες και άλλους φίλους της Ελλάδας. Το αντάλλαγμα για τις υπηρεσίες μου αυτές ήταν δωρεάν φαγητό, καφέ και ύπνο πάνω σε τρεις καρέκλες με σβηστά τα φώτα γιατί η διαμονή στο χώρο δεν επιτρέπονταν, βάσει της συμφωνίας που σύναψε ο Ελληνικός Σύλλογος με το σουηδικό κράτος για την δωρεάν παραχώρησή του.

Ένιωθα, πραγματικά, προνομιούχος, μετά από ένα οδυνηρό πέρασμα τριών περίπου εβδομάδων, σε αυτήν την εντελώς άγνωστη σε μένα πόλη, όπου δεν γνώριζα απολύτως κανέναν και μέσα στο καταχείμωνο με μέση θερμοκρασία γύρω στους -10 βαθμούς Κελσίου, αρχικά σε μια άθλια πανσιόν για αλκοολικούς δίχως θέρμανση και, στη συνέχεια, σε εισόδους πολυκατοικιών, σε σταθμούς του μετρό και, τελικά, στον κεντρικό σιδηροδρομικό σταθμό όπου έμαθα από κάποιους έλληνες μετανάστες την ύπαρξη του συλλόγου.

Ο χώρος του συλλόγου βρίσκονταν σε ένα παμπάλαιο κτίριο του 18ου ή 19ου αιώνα στο κέντρο της Στοκχόλμης, στη μία άκρη ενός μικρού δρόμου που σχεδόν όλο το μήκος του αποτελούνταν από ένα υπόγειο τούνελ, εξ ου και η ονομασία του, Tunnelgatan. Στην άλλη άκρη του μικρού αυτού δρόμου, και λίγο πριν την είσοδο του υπόγειου τούνελ, δολοφονήθηκε ένα κρύο βράδυ, αρκετά χρόνια μετά, ο εμβληματικός πολιτικός ηγέτης του Σοσιαλδημοκρατικού κόμματος και τότε πρωθυπουργός της Σουηδίας Olof Palme. Μόλις είχε βγει με τη σύζυγό του από έναν κινηματογράφο, δίχως σωματοφύλακες, και προχωρούσαν προς την είσοδο   του μετρό για να επιστρέψουν σπίτι τους με αυτό…..

Έτσι για την ιστορία, να αναφέρω πως ο Olof Palme κατοικούσε σε ένα μεσοαστικό προάστιο της Στοκχόλμης και σε έναν οικισμό με διώροφα ομοιόμορφα σπίτια, από αυτά που είναι το ένα ακριβώς δίπλα στο άλλο, με μια μικρή αυλή μπροστά το καθένα. Όταν κάποια στιγμή οι δύο γιοί του έφυγαν από το σπίτι για να συνεχίσουν τις σπουδές τους στην Αμερική, το ζεύγος Palme έβγαλε προς ενοικίαση τα δύο ελεύθερα δωμάτια του σπιτιού, τα οποία έτυχε να νοικιάσουν δύο καλοί μου φίλοι, ο Σ. από την Κύπρο κι ο Λ. από τη Σαλονίκη. Όσο διάστημα έμειναν εκεί, τους φέρθηκαν φιλικότατα, σαν να ήταν συγκάτοικοι και όχι το πρωθυπουργικό ζεύγος της χώρας. Τους προσκαλούσαν συχνά για καφέ και έπαιζαν πότε-πότε σκάκι με τον Olof, όποτε αυτός είχε ελεύθερο χρόνο.

Κάποια στιγμή, θέλησε ο πρωθυπουργός της χώρας να βάλει ένα μικρό πλέγμα στη χαμηλή μεσοτοιχία του κήπου για τη στήριξη κάποιου αναρριχόμενου φυτού που θα του παρείχε κάποια στοιχειώδη κάλυψη και προστασία της ιδιωτικότητάς του από τυχόν αδιάκριτα βλέμματα. Έκανε, λοιπόν, αίτηση στην πολεοδομία του δήμου που κατοικούσε και αυτή…απορρίφθηκε, επειδή θα αλλοίωνε την ομοιομορφία που θα έπρεπε να υπάρχει στο συγκρότημα!!! Το αποδέχθηκε αδιαμαρτύρητα, λέγοντας πως έχουν δίκιο και πως έτσι όφειλαν, τελικά,  να πράξουν!!! Η διαφορά κουλτούρας, στάσης ζωής, αξιών, ισοτιμίας και ισονομίας, σε σύγκριση με τα ανάλογα που επικρατούν στη χώρα μας, γενικώς, και ειδικότερα στις διεφθαρμένες υπηρεσίες της, σε συνδυασμό με τη νοοτροπία του «Ξέρεις ποιος είμαι ΕΓΩ;», είναι χαώδης και απροσμέτρητη…

Ήταν Σάββατο βράδυ, θυμάμαι. Τα δύο όλο κι όλο κανάλια της σουηδικής τηλεόρασης που υπήρχαν τότε ολοκλήρωσαν το πρόγραμμά τους στις 10 περίπου το βράδυ και δεν είχα τι να κάνω, μόνος καθώς ήμουν, για να περάσει η ώρα. Κατέβηκα στην είσοδο του κτιρίου, πίσω από το τζάμι της οποίας , και λίγο διαγώνια, θα μπορούσα να έχω κάπως καλύτερη θέα προς έναν κεντρικό δρόμο όπου περνούσαν άνθρωποι  και αυτοκίνητα. Κάτι ήταν κι αυτό. Ξαφνικά, βλέπω να εμφανίζεται μπροστά μου, πίσω από το τζάμι της βαριάς πόρτας της εισόδου, ένας ψηλόσωμος άνδρας με γένια και άγρια, όπως μου φάνηκαν, χαρακτηριστικά, κρατώντας από το μπράτσο ένα νεαρό παιδί που έτρεμε σύγκορμο και μετά βίας στέκονταν όρθιο. Μου έκανε νεύμα να τους ανοίξω, κι εγώ, αν και ήξερα πως δεν υπάρχουν διαμερίσματα όπου μένει κόσμος στο έρημο εκείνη την ώρα κτίριο, άνοιξα μηχανικά την πόρτα. Με προσπέρασαν βιαστικά, σαν να μην υπήρχα, και κατευθύνθηκαν βιαστικά προς τη μία από τις δύο μεγάλες φαρδιές σκάλες που υπήρχαν αμφιτερόπλευρα απέναντι από την είσοδο και οδηγούσαν σε διαφορετικά μέρη του κτιρίου.

Σε λίγο ακούστηκαν ήχοι μεταλλικοί και, αμέσως μετά, μυρωδιά καμένου έφθασε στα ρουθούνια μου. Μια ανησυχία διαπέρασε το κορμί μου. Ήμουν παντελώς μόνος σε ένα έρημο κτίριο που το μικρό δρομάκι στο οποίο βρίσκονταν σπάνια το διάβαινε άνθρωπος τέτοια ώρα. Προσεκτικά, έκανα μερικά βήματα προς το μέρος που πήγαν οι δύο απρόσκλητοι επισκέπτες και το θέαμα που αντίκρισα, απέναντί μου και μερικά σκαλοπάτια πιο πάνω, με έκανε να παγώσω. Ο νεαρός κάθονταν σε ένα σκαλοπάτι, σπαρταρώντας σαν ψάρι, με μια σύριγγα στο δεξί του χέρι που την είχε βυθίσει σε μια φλέβα του άλλου χεριού, με το αίμα να ρέει, στάζοντας πάνω στο λευκό μαρμάρινο σκαλοπάτι. Μπροστά του, απαθής και όρθιος στέκονταν ο ψηλόσωμος άνδρας, που μόλις αντιλήφθηκε την παρουσία μου, μου έκανε ένα νεύμα με το κεφάλι του να φύγω. Έτρεξα, σοκαρισμένος από το θέαμα, προς την είσοδο και βγήκα έξω στην παγωνιά, χωρίς να προλάβω να σκεφθώ πως δεν έχω κλειδί εισόδου και πως δεν υπάρχει κανείς άλλος να μου ανοίξει εκείνη την ώρα.

Ο εφιάλτης, που είχα ζήσει μέχρι και λίγο καιρό πριν, νάτος και πάλι φάτσα κάρτα μπροστά μου. Συνάμα, από τη στιγμή που δεν είχα σκοπό να βγω έξω, φορούσα μόνο ένα σακάκι και από μέσα ένα πουλόβερ που ήταν αδύνατον να με προστατέψουν αρκετά από το βαρύ κρύο εκείνης της νύχτας του Γενάρη. Το μυαλό μου άρχισε να δουλεύει με ιλιγγιώδη ταχύτητα μήπως και βρει κάποια λύση εκτάκτου ανάγκης. Ξαφνικά, θυμήθηκα πως είχα ακούσει κάποιες φορές, από κάτι καμάκια που σύχναζαν στο σύλλογο, πως κάπου εκεί κοντά υπήρχε μια πολύ γνωστή Disco, η περίφημη «CAT BALOO», όπου σύχναζαν οι ομορφότερες κοπέλες της πόλης. Σαν εξασκημένο λαγωνικό που το οδηγεί κάποιο άγνωστο ένστικτο επιβίωσης, δεν άργησα να εντοπίσω την Disco. Με λύπη διαπίστωσα πως υπήρχε εισιτήριο εισόδου κι εγώ δεν είχα χρήματα επάνω μου. Και να είχα όμως, μου φάνηκε υπερβολικά ακριβό για το πενιχρό βαλάντιό μου. Παρέμεινα στον προθάλαμο του μαγαζιού, εκεί όπου υπήρχε η γκαρνταρόμπα, μέχρι τις τρεις η ώρα περίπου μετά τα μεσάνυχτα. Αυτό θα ήταν ανέφικτο και θα με είχαν πετάξει έξω, αν δεν εργάζονταν στην γκαρνταρόμπα ένας ξένος που του εξήγησα τι μου συμβαίνει και ο καλός μου με έβαλε δίπλα του για να φαίνομαι πως είμαι βοηθός του. Να τον έχει καλά ο Θεός…

Οι ώρες, μέχρι το κλείσιμο του μαγαζιού, πέρασαν δίχως να το καταλάβω. Η παρέλαση θεϊκών πλασμάτων ήταν ασταμάτητη και το μάτι αδύνατον να χορτάσει αλλά και ν΄αντέξει τόση ομορφιά. Κάποια στιγμή, όλα τα όμορφα, τελειώνουν κι εγώ βρέθηκα και πάλι έξω στην παγωνιά, μη ξέροντας που να πάω. Τη φορά αυτή, όμως, με ένα ζεστό κασκόλ γύρω από το λαιμό από τα αζήτητα, για πολύ καιρό, της γκαρνταρόμπας που μου έδωσε ο εύσπλαχνος ξένος που εργάζονταν σ΄αυτήν, λέγοντάς μου, καθώς με χτυπούσε φιλικά στην πλάτη, «Πάρε αυτό το κασκόλ, σίγουρα θα το χρειαστείς!». Το μετρό κλειστό, όπως και ο κεντρικός σιδηροδρομικός σταθμός. Ως τελευταία και μοναδική μου επιλογή ήταν ένας τηλεφωνικός θάλαμος στον οποίο και κατέφυγα. Κάθε 10 λεπτά, όμως, έπρεπε να βγαίνω από αυτόν και να κάνω τροχάδην μερικούς γύρους, σαν τρελός μέσα στη νύχτα,  για να ξεπαγώσουν τα πόδια μου.

Τώρα, το μοναδικό μου ενδιαφέρον ήταν οι δείκτες του ρολογιού μου που παρακαλούσα να δείξουν πως η ώρα κοντεύει έξι. Ήταν η ώρα που έρχονταν ο Γιάννης, ο μάγειράς μας, για να αρχίσουμε τις προετοιμασίες για το μενού της ημέρας. Με είδε πρώτος, έτσι όπως έκανα επιτόπια πηδηματάκια, έξω από την είσοδο του κτιρίου του συλλόγου, για να ζεσταθώ. Με πλησίασε και κοιτώντας με ένα βλέμμα γεμάτο απορία και ανησυχία, με ρωτά: «Είσαι καλά; Σου συνέβη κάτι σοβαρό;». Άνοιξε την πόρτα, που φάνταζε στα μάτια μου σαν πύλη Παραδείσου, και αφού μπήκαμε, επιτέλους, μέσα, του διηγήθηκα τι μου συνέβη. «Αχ βρε, πουλάκι μου» είπε και κατευθύνθηκε βιαστικά προς την κουζίνα. Μετά από λίγο, άφηνε μπροστά μου ένα βαθύ πιάτο με αχνιστό τραχανά και μια μεγάλη γωνία μαλακό ψωμάκι με φέτα δίπλα. Ακόμα και μέχρι σήμερα, μπορώ να πω με απόλυτη βεβαιότητα πως ήταν το πιο νόστιμο και λαχταριστό γεύμα της ζωής μου…


9 σχόλια - Στείλε Σχόλιο





Σχόλιο από Orfeus (18.07.2021)
"[...] Μετά από λίγο, άφηνε μπροστά μου ένα βαθύ πιάτο με αχνιστό τραχανά και μια μεγάλη γωνία μαλακό ψωμάκι με φέτα δίπλα [...]".

Σάββα είσαι πολύ προκλητικός! Μόνο η ζέστη με αποτρέπει από το να φτιάξω "ένα βαθύ πιάτο με αχνιστό τραχανά και μια μεγάλη γωνία μαλακό ψωμάκι με φέτα".

Το κείμενό σου μου άρεσε πάρα πολύ. Διαβάζοντάς το, βίωσα κανονικά την ιστορία και θυμήθηκα που βολτάριζα στο Helsingborg με -20 βαθμούς, Δεκέμβρη μήνα (ίσως και Γενάρη) μέσα στη σκοτεινιά του μεσημεριού (είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους), και έψαχνα να βρω ένα μαγαζί για να φάω, αλλά δυσκολευόμουν, επειδή δεν έβρισκα μαγαζί να προσφέρει και μπύρα με αλκοόλ. Τελικά, αναγκάστηκα να πιω κόκα-κόλα με το φαγητό μου. Είναι αλήθεια πως "ένα βαθύ πιάτο με αχνιστό τραχανά" + μπούκοβο, θα ήταν ότι έπρεπε στους -20.


Σχόλιο από sven (19.07.2021)
Χαχαχαχαχαχαχαχα!!!!!!

Ο τραχανάς, Γιώργο μου, είναι σταθερή αξία! Κάθε χειμώνα, αποτελεί για μένα μία συχνή και εκλεκτή επιλογή, όχι μόνο για τη γεύση του αλλά και για τη συναισθηματική αξία που έχει για μένα, θυμίζοντάς μου, πέραν της προσωπικής μου ιστορίας, αγαπημένα χρόνια και πρόσωπα όπως γιαγιάδες, θείες και τη λατρεμένη μου μητέρα που όλες τους έφτιαχναν σπιτικό αγνό τραχανά με τα χεράκια τους που ήταν ποίημα...

Ώστε -20 στο Helsingborg που είναι τόσο νότια; Όταν σπούδαζα στο πρώτο μου πτυχίο βιοχημεία πήγα για ένα χρόνο στη βόρεια Σουηδία και συγκεκριμένα στο πανεπιστήμιο του Umeå. Εκεί, βγαίνοντας ένα βράδυ, κατά τις 2 μετά τα μεσάνυχτα από μία φοιτητική ντίσκο, το μουστάκι που είχα τότε πάγωσε αστραπιαία, με την ανάσα μου να μετατρέπεται αυτόματα σε κρυστάλλους που κρέμονταν σε όλο το μήκος του. Κοιτάζοντας το μεγάλο ρολόι απέναντι με το ηλεκτρονικό θερμόμετρο, η θερμοκρασία έδειχνε -35 βαθμούς Κελσίου. Όμορφα χρόνια...

Καλή βδομάδα να έχουμε!!!


Σχόλιο από Orfeus (19.07.2021)
Για τις θερμοκρασίες τι να πω; Ίσως να έπεσα στην περίπτωση. Στην Κοπεγχάγη είχαμε φτάσει και τους -25, όπως -25 είχαμε επίσης και στη Βαρσοβία.

Για τη Σουηδία τώρα, μπορώ να πω ότι ναι, έχω πατήσει το πόδι μου στο έδαφός της, αλλά μόνο αυτό και τίποτα περισσότερο απ' αυτό. Δεν θυμάμαι πολλά πράγματα, αλλά μόνο μερικά που με εντυπωσίασαν.

Τις Σουηδέζες που βολτάριζαν πάνω-κάτω στον κάτασπρο από το χιόνι δρόμο του λιμανιού, τα αναμένα φώτα στις κολώνες που φώτιζαν το σκοτεινιασμένο μεσημέρι, η μπύρα που δεν έβρισκα να πιω, και ένας χάρτης της χώρας σε μια τηλεόραση που έλεγε τον καιρό και έδειχνε στον βορρά -53 βαθμούς.

Όταν ακόμα ήμουν στο Δανέζικο Helsingør και ετοιμαζόμουν να επιβιβαστώ στο ferry για να περάσω απέναντι στο Σουηδικό Helsingborg, μου έκαναν εντύπωση οι μεθυσμένοι Σουηδοί που πηγαίνοντας και αυτοί προς το ferry, σέρνονταν κυριολεκτικά στην άσφαλτο (αφού δεν μπορούσαν να σταθούν στα πόδια τους από το μεθύσι), και έσερναν μαζί τους κιβώτια με μπύρες. Γεμάτος απορία, ρώτησα τους Δανούς φίλους μου:

"Μα πού τις πάνε τίσες μπύρες αφού απαγορεύεται να περάσουν απέναντι με τα κιβώτια;".
"Ωωωω... Θα τις πιουν όλες μέχρι να φτάσουν", ήταν η απάντηση.

Έμαθα λοιπόν ότι τα σαββατοκύριακα, οι μεν Σουηδοί περνάνε απένατι στο Helsingør για να πιούνε, οι δε Δανοί, περνάνε στο Helsingborg για να αγοράσουν καπνό.

Καλή βδομάδα Σάββα μου...


Σχόλιο από sven (19.07.2021)

Γιώργο,
δεν έπεσες στην περίπτωση, αλλά προκάλεσες, άθελά σου βέβαια, την περίπτωση! Ο καιρός προσπάθησε απλά να αντισταθμίσει το κύμα μεσογειακού καύσωνα που έτεινε να προκαλέσει...η άφιξή σου στην Σκανδιναβία!!!!!!!!!!!!!


Σχόλιο από EVAGGELIASAKELLARIOU (19.07.2021)
Kαλησπέρα, Σάββα και Γιώργο. Η Σκανδιναβία φημίζεται για τον άγριο χειμώνα της. Ένα ζεστό και αχνιστό πιάτο τραχανά μαζί με μια μεγάλη γωνία μαλακό ψωμάκι και με φέτα δίπλα είναι ότι καλύτερο φάρμακο για την παγωνιά. Οι δικές μου αναμνήσεις από τη βόρεια γωνιά της Ευρώπης είναι καλοκαιρινές, όταν ο ήλιος δύει γύρω στις δέκα η ώρα το βράδυ. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τον ένα μήνα (Αύγουστος ήταν θαρρώ), που έκανα εκεί. Ήταν σαν τη δική μας άνοιξη. Εκείνο που δεν θα ξεχάσω ποτέ είναι ότι στη Κοπεγχάγη και την Ελσινόρη της Δανίας από τις δέκα η ώρα το πρωί όλοι οι Σκανδιναβοί πίνανε μπύρες σε μεγάλες ποσότητες. Θα μου μείνει αξέχαστο το άγλυκο γλυκάκι με το λιωμένο βούτυρο γάλακτος στη μέση και το παγωμένο καφέ που ήπια στο βοτανικό κήπο στη Στοκχόλμη. Μια "άσχημη" ανάμνηση είναι όταν οι Σουηδοί τελωνοφύλακες με σταμάτησαν για έλεγχο , όταν κατέβηκα από το καταμαράν, που συνέδεε την Ελσινόρη με τη Σουηδία. Με πέρασαν για Ισραηλινή, όπως μου εξήγησαν μετά τον έλεγχο. Το Μάλμε με έκανε να ξεχάσω αυτή την ατυχία με το υπαίθριο festival jazz. Ίσως με αυτή τη παρέμβαση, χάλασα τον διάλογο δύο φίλων, αλλά θυμήθηκα και εγώ τις εμπειρίες μου και είπα να τις μοιραστώ μαζί σας.


Σχόλιο από Orfeus (19.07.2021)
@Σάββα:
Έχεις δίκιο ότι προκάλεσα την περίπτωση. Απλώς δεν το σκέφθηκα. Τώρα καταλαβαίνω το γιατί ένα ζευγάρι αστυνομικών δεν με άφηνε να βγω από το ferry και να πατήσω στο σουηδικό έδαφος. Την κατάσταση έσωσε η Δανέζα φίλη μου, που δήλωσε ότι με φιλοξενεί στο σπίτι της στην Κοπεγχάγη.

@ Ευαγγελία: Η Ελσινόρη (Αγγλικά: Elsinore) που αναφέρεις, είναι το Helsingør, όπου ναι, οι Σουηδοί γίνονται λιώμα από τις μπύρες. Εκεί βρίσκεται και το περίφημο Kronborg, που ο Σαίξπηρ τοποθέτησε το έργο του, "Άμλετ".


Σχόλιο από sven (19.07.2021)
@Ευαγγελία,
κανέναν διάλογο δεν χάλασες! Όλοι οι καλοπροαίρετοι χωρούν σχεδόν παντού. Εδώ μοιραζόμαστε, ευχαρίστως, εμπειρίες. Στο ποστ αυτό ξεκινήσαμε με τον τραχανά και κοίτα που οδηγηθήκαμε! Αυτή είναι η γοητεία τ65ων ελεύθερων συνειρμών...

@Γιώργο,
πάντα κάτι έχεις να μας μάθεις! Ευχαριστούμε!


Σχόλιο από EVAGGELIASAKELLARIOU (19.07.2021)
Καλησπέρα, Γιώργο. Μου έφαγε μισή μέρα να βρω το Kronborg, που αναφέρεις. Τότε, είχα λόξα με τη πεζοπορία.


Σχόλιο από Orfeus (19.07.2021)
Άσε τώρα που σου έφαγε μισή μέρα. Ολόκληρο κάστρο δεσπόζει εκεί πέρα και δεν το είδες;



Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να έχετε συνδεθεί ως μέλος. Πατήστε εδώ για να συνδεθείτε ή εδώ για να εγγραφείτε.

Επιστροφή στο blog


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Συγγραφέας
sven
από ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΕΥΡΥΤΕΡΑ ΠΡΟΑΣΤΙΑ



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/sven






Tags




Επίσημοι αναγνώστες (39)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs

Links







Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN Όροι Χρήσης