Σήμερα έχουμε ένα τραγούδι "ακαταλαβίστικο", με στίχους "αλλοπαρμένους" όπως είναι οι εποχές μας αλλά και οι εποχές που φτιάχτηκε. Τι μπορεί να νιώσει ένας έφηβος όταν ακούει αυτό το τραγούδι πρώτη φορά; Το πρώτο πράγμα που θα καταλάβει είναι ότι το τραγουδάει κάποιος παλιός ερμηνευτής η φωνή του είναι γνώριμη από το ραγίζει απόψε η καρδιά, από τον Αύγουστο, άγνωστο όνομα γνωστή φωνή γιατί μερικά ραδιόφωνα και μερικά μαγαζιά όμως επιμένουν να βάζουν αυτά τα τραγούδια.... όμως η μελωδία και η ενορχήστρωση; Τι κιθάρες είναι αυτές; Τι σπαρακτική ερμηνεία; Είτε είσαι στην δεκαετία του 80 θα πατήσεις rec στην κασέτα, είτε είσαι στο 2020 θα κάνεις search ή θα βάλεις το shazam.... Ωπα αυτό θέλω να το ξαναακούσω πρέπει να το ψάξω, πρέπει να το βρω.... πάμε τώρα στα της ιστορίας.

Το τραγούδι «Στη ρωγμή του χρόνου» γεννήθηκε στα μέσα της δεκαετίας του ’80, μια εποχή αναζητήσεων και μετασχηματισμών στην Ελλάδα. Οι στίχοι ανήκουν στον Μανώλη Ρασούλη, η μουσική στον Νίκο Ξυδάκη, και η πρώτη ερμηνεία ήταν του ίδιου του Ρασούλη το 1984, στον δίσκο «Ναι στο ναι και ναι στο όχι». Λίγο αργότερα, ο Νίκος Παπάζογλου το απογείωσε με τη βαθιά, συγκινητική του φωνή στο άλμπουμ «Μέσω Νεφών» (1986).

Οι στίχοι είναι συμβολικοί, με αναφορές σε ιστορία, θρησκεία και υπαρξιακή αγωνία. Ο ποιητής τοποθετείται «στη ρωγμή του χρόνου» – σε εκείνη τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στην απόγνωση και τη λύτρωση.

Η «Ρωγμή του χρόνου» δεν είναι απλώς ένα τραγούδι· είναι μια ποιητική κραυγή για ελπίδα μέσα στα ερείπια. Συνδυάζει έντεχνο, ροκ και λυρικό στοιχείο, κι έτσι παραμένει διαχρονικό — γιατί μιλά για την ανάγκη του ανθρώπου να σταθεί όρθιος, ακόμα κι όταν ο κόσμος γύρω του γκρεμίζεται.