Το χαρούμενο νιαουρισμα του σκελετωμένου Γατούλη μου

Ακούγεται πια σαν φρικτός βρυχηθμός απόγνωσης και μετανοίας.

Σε έστειλα στο θάνατο μωρό μου 

Σε έστειλα να πάρεις χημειοθεραπεια ενώ χωρίς αυτήν θα σε είχα για άλλη μια; δυο; βδομάδες.

Η λογική λέει πως μετά θα είχα τύψεις που σου στερησα την ευκαιρία σου

Όλα τα θα και όλες τις υποθέσεις τις γκρεμίζει το τετελεσμενο 

Το τι έγινε τελικά.

Το βράδυ πριν χημειοθεραπεια που σου είχαμε αφαιρέσει και τα ράμματα και ήσουν ανάλαφρος ήρθες και μου τριφτηκες χαρούμενος.

Μέσα σου είχες την κακια αρρώστια να σε τρώει.

Παρ όλα αυτά ήσουν ευδιάθετος ορεξάτος και έτρεχες να φας την ξηρά τροφή της μπουμπους και του Χρηστάκη 

Νιαουριζες έντονα και γλυκά όταν ήταν να σου δώσω την τροφουλα σου 

Την άλλη μέρα σε πήγα για χημειοθεραπεια

Μέσα μου είχα έντονη αμφιβολία αν θα πετύχει η οχι

Φοβόμουν οτι δε θα αντέξεις 

Ήλπιζα να τα καταφέρεις.

Σε πήγα σ εκείνο το σφαγείο εκείνη την απαίσια άσχημη κλινική.

Έβρεχε εκείνη τη μέρα.Ηταν Πέμπτη.

Πήρες την αγωγή της βινκριστινης ήπιες κι ενα χάπι πρεδνιζολονης 

Στο γυρισμό ήσουν κάπως.

Ο δρόμος της επιστροφής ήταν κάπως 

Σα θρίλερ έμοιαζε το σκηνικό με βρεγμένους δρόμους πίσω από μοναχικούς λόφους και κλαδιά πετάμενα στους δρόμους 

Σταματήσαμε σε ενα φαρμακείο να πάρω γάντια και μάσκες για να καθαρίζουμε την άμμο σου επειδή είχες πάρει χημειοθεραπεια.

Όταν γύρισα είχες γύρει στο πλάι σαν αναίσθητος 

Μετά συνήλθες 

Έφαγες με όρεξη.

Ήσουν καλά

Πήγα για δουλειά και γύρισα το βράδυ για να σε βρω ετοιμοθάνατο.

Σε έτρεξα με απόγνωση 

Ήταν η τελευταία φορά που θα έβλεπες το σπίτι σου .

Κάτι ήξερα που σε έκανα βόλτες στη γειτονιά σου στα μέρη που συχναζες κάθε φορά που γυρίζαμε από την κλινική.

Το νιαουρισμα σου ακόμη αντηχεί αλλά είναι έντονο πλέον βασανιστικό με παράπονο και φρίκη 

Σε έχασα μωρό μου 

Πονάω τόσο πολυ 

Το νιαουρισμα σου γίνεται ακόμη πιο δυνατό

Τα μάτια μου σπάνε από υγρασία 

Το κεφάλι μου το βαράνε σφυριά

Πέθανες αγαπη μου

Έφυγες για πάντα 

Δε μπόρεσα να σε σώσω

Σε άνοιξαν για δεύτερη φορά 

Είχες ρήξη πυλωρου παλι

Έγινε συρραφή μα αυτή τη φορά κανένα θαύμα.

Αυτή τη φορά ο Θεός σε πήρε μαζί του 

Έφυγες για πάντα κι άφησες πίσω σου εμενα να ανασαίνω αλλά στο στήθος μου με μια τρύπα τεράστια να αιμορραγει 

Κάνω κάθε μέρα προσπάθεια να κρατηθώ στη ζωη μα αυτή η κραυγή με ξεκουφαινει.

Θέλω να πεθάνω 

Δεν αντέχω να ζω χωρίς τα μικρά μου.

Ξέρω οτι έτσι αφήνω πίσω άλλες ψυχουλες και.για αυτές δίνω μάχη

Και για μένα.

Καθώς η Ελπίδα πεθαίνει τελευταία 

Χάρησα μια Ελπίδα σε ενα ανθρωπο που είναι τρυφερός και γλυκός.

Ένα μικρό χαριτωμένο γατακι είχε παγιδευτει στο αμάξι μου 

Δώρο από τη Σοφη μου

Το μικρό αυτό βαφτίστηκε Ελπίδα από εμένα.Ειμαι ο νονος του 

Πριν παραιτηθώ από τη ζωη θα μαχηθωθα σου ζητήσω συγνώμη Γατουλη μου.

Ειλικρινά ΣΥΓΝΩΜΗ

ΔΕΝ.ΗΞΕΡΑ ΟΤΙ Η ΧΗΜΕΙΟΘΕΡΑΠΕΙΑ ΘΑ ΣΕ ΣΚΟΤΩΣΕΙ.

ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙΣ ΑΦΑΝΤΑΣΤΑ.

ΙΣΩΣ ΕΡΘΩ ΝΑ ΣΕ ΒΡΩ ΣΥΝΤΟΜΑ.

ΑΛΛΟΙΩΣ ΕΛΑ ΕΣΥ ΞΑΝΑ ΠΙΣΩ

ΓΥΡΝΑ ΠΙΣΩ ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ.

ΓΥΡΝΑ.ΚΑΙ.ΦΕΡΕ ΚΑΙ ΤΗ ΣΟΦΗ ΚΑΙ ΤΗ ΜΑΡΙ

ΓΙΑ ΜΙΑ.ΜΟΝΟ ΜΕΡΑ

ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΑΣ ΦΎΓΩ ΕΓΩ.