Κι ομως πεθαινω

Αργά και βασανιστηκά.Αναποφευκτα.

Δεν έπρεπε να πεθάνετε μικρά μου 

Δεν ήταν η ώρα σας.

Ήσουν 6 ετων Γατουλη μου

Ήσουν 2 μισή ετων Μαρι μου 

Ήσουν 12 ετων Σοφη μου αλλά ησουν πανεμορφη γεμάτη ζωη 

Σας έχασα και τα τρία βασανιστικά.

Καθένα από σας με τον πιο φρικτό τρόπο

Δεν.ειχα την ευκαιρία να σας κλείσω τα μάτια σε βαθειά γεραματα 

Σε κανένα σας.

Και τωρα;

Τώρα υπάρχει υγιής "ιστός" :τα υπόλοιπα μου αγγελούδια 

Όμως το τραύμα ειναι βαθύ και "πήρε" ζωτικά οργανα της ψυχής μου.

Καταρρεω.Αιμορραγω διαρκώς 

Βλέπω Χριστούγεννα γύρω μου αλλά Χριστούγεννα δε νοιώθω καν.

Εδώ δε νοιώθω καν τις εποχές

Για μένα ειναι ήλιος πάνω ήλιος κάτω 

Τίποτε άλλο.

Εγερτήριο σε λουτρό αίματος και φρίκης 

Λήθαργος στη διάρκεια της μέρας.

Προσπάθεια να σκεφτώ αλλά πράγματα

Το μεσημέρι θρήνος θλίψη απόγνωση 

Μέχρι να μην.εχω αλλο δάκρυ

Κι.επειτα μια μικρή ανακούφιση στις πορτοκαλί αποχρώσεις της μέρας 

Το βράδυ το τραύμα υπάρχει μα κοιμάται 

Το αγκάθι εκει ωστόσο παρόν μεγάλο επώδυνο ψυχοφθορο ζωοφθορο ζοφερό.

Το βλέπω οτι συρρικνώνει το σώμα και την ψυχη

Το νοιώθω οτι σβήνω.

Η καρδιά μου χτυπάει σε ενα αγκάθινο κλωβό

Σε κάθε διαστολή της αντί να χαίρεται "βρισκει" στα αγκάθια 

Ματώνει

Σταμάτα και ξανασυνεχιζει όλο και πιο αδύναμη 

Πεθαίνω αγαπητοί μου.

Πεθαίνω αργά και βασανιστικά.

Και κάνεις δε μπορει να βοηθήσει 

Ούτε ψυχολόγος ούτε ψυχίατροι ούτε φίλοι 

Κανεις