Όπως εχω γραψει και στο παρελθόν μαθαίνω ποντιακή λυρα στα γεράματα. Γρια δεν ειμαι αλλα ειμαι αρκετα μεγάλη και πιστεύω πως αλλιώς μαθαίνει τη μουσική ενα παιδι απότι ένας ενήλικας. Ένα παιδι πέρα απο το ότι ειναι σαν σφουγγάρι αν εχει λιγο ταλεντο και ώρες εξάσκησης μπορεί να φτάσει σε ενα καλό επίπεδο να παίζει. 

Μέχρι πέρσι μαθαινα παπαγαλια τραγουδια που μου αρεσαν. Πλεον έιπαμε να ξεκινήσουμε κανοντας και λιγο σολφεζ με το δασκαλο. Εγώ που δεν το εχω με τις νοτες αλλα το έχω με το ρυθμό ναι μεν με βοηθάει πολυ αλλα ωρες ωρες νιωθω σαν το καθυστερημενο που υπεραναλύει τα πάντα. 

Βαριέμαι τρομερα. Εχω τοσα στο μυαλο μου ωρες ωρες που αυτο το βρίσκω καπως άκυρο από τη στιγμή που θελω ερασιτεχνικα να παιζω 10  τραγουδια αξιοπρεπώς. Εχω βελτιωθεί δεν λεω, με εχει βοηθησει να κατανοησω καποια πραγματα διοτι τα τραγουδια γινονται πλεον πιο πολύπλοκα. Απλα ειναι που ειναι λιγος ο χρονος τον τρωω σε σολφεζ και μου τη σπάει. 

Εσείς όλοι οι ταλαντουχοι πογ παιζετε μουσικη πως τα καταφερατε ρε παιδια? Δεν βαριοσασταν το σολφεζ αν κανατε και οσοι κανατε ή είμαι η μόνη? 

Δεν μπορώ να σκεφτομαι ατέλειωτες ωρες μελετης, με πιανει μια καταπίεση κι αρνητικότητα.