Πυρηνικός φυσικός που οδηγάει νταλίκα

Ν αγκομαχά πατώντας γκάζι λιγο πριν τον είδα 

Το πτυχίο του σκονίζεται πάνω από την πολυθρόνα

Κι αυτός νευρικά χτυπα σε κάθε στοπ την κορνα

Πυρηνικός φυσικός ποτέ δεν κλείνει μάτι

Οδηγά ασταμάτητα το σιδερένιο του άτι

Σταματά μονάχα για να φάει,να πιεί να κοιμηθεί

Και πως είν καθηγητής στο Μπερκλευ να ονειρευτεί 

Πυρηνικός φυσικός που μοιάζει σα χαμένος

Σταματά σε μια διάσταυρωση απορημένος

Να πάω δεξιά αριστερά ή να εγκαταλείψω;

Το κενό που αισθάνομαι δεν βρίσκω να καλυψω

Το φανάρι ξανα πρασινο με λάμψη ανάβει

Και το πόδι του στο γκάζι ξανά μόνο πάει

Πυρηνικός φυσικός που οδηγάει νταλίκα

Έφτασε στο σπίτι του κι ήταν ακομη νύχτα 

Ξάπλωσε στην πολυθρόνα του χωρίς να πει κουβέντα

Μόνο αγκάλιασε Να ζεσταθεί μια παλια κουβέρτα

Πυρηνικός φυσικός που οδηγάει νταλίκα 

Θεέ μου ποσο εξεπλάγην που σε μια στροφή τον ειδα

Η ματιά του πίσω απ το παρμπρίζ θλιμμένη

Ίσως δάκρυσε για αγαπη που είναι πια χαμένη

Πυρηνικός φυσικός εχω κι εγώ γίνει

Οδηγάω νταλίκα πόνου που διαρκώς με πνίγει

Θα πεθάνω το γνωρίζω και θα φύγω απο τη ζωή

Ίσως τοτε η ψυχη μου τελικά να αναπαυτεί