Μες τα σοκάκια τα στενά
ο έρωτας με σέρνει
κι ότι αγάπησα βαθιά
η μοίρα μου το παίρνει
Της τύχης μου τα βήματα
μπλεχτήκανε κουβάρι
μπλεγμένα μαύρα νήματα

Στο βάραθρο κι αν έπεσα,
με οδήγησε το πάθος,
μα η καρδιά δε σε ρωτά
αν είν’ σωστό ή λάθος
Δεν φταίει η νύχτα που πονώ,
ούτε το πεπρωμένο,
φταίει που σ’ έκανα θεό
κι ακόμα επιμένω

Στα μάτια σου ξοδεύτηκα
χωρίς λογαριασμό,
κι έμεινα μόνη – ένοχη,
να λιώνω απ’ τον καημό
Ύπνε που απλώνεις τα φτερά,
σκύψε να μ’ αγκαλιάσεις,
τα κάλπικα τα δολερά
φιλιά του να σκεπάσεις

Στο βάραθρο κι αν έπεσα,
με πήγε εκεί το πάθος,
μα η καρδιά δε σε ρωτά
αν είν’ σωστό ή λάθος
Δεν φταίει η νύχτα που πονώ,
ούτε το πεπρωμένο,
φταίει που σ’ έκανα θεό
κι ακόμα επιμένω

Στο βάραθρο κι αν έπεσα,
με πήγε εκεί το πάθος,
μα η καρδιά δεν έφταιξε
ήταν δικό μου λάθος.
Δεν φταίει η νύχτα που πονώ,
ούτε το πεπρωμένο,
φταίει που σ’ έκανα θεό
κι ακόμα επιμένω.