Στην κατηφόρα
πας με φόρα τι να πεις
κυλάς κι απόψε
σαν σταγόνα της βροχής
Με πλημμυρίζεις
με αναμνήσεις που με καίνε
όλες μου οι θύμισες
για σένα λένε

Στης αγάπης το παζάρι
χάθηκα μεμιάς
ηταν κάλπικο το ζάρι
σαν τα χείλη που φοράς
Τώρα πλέον δεν ελπίζω
σπάσαν τα σχοινιά
πίσω πάλι δεν γυρίζω
έρωτα φονιά

Κοιλούν οι μέρες
δίχως νόημα κανένα
με τα φτερά μας
κουρελιασμένα
κτίζοντας όνειρα
με σκάρτες λέξεις
σε ποιον παράδεισο
μπορείς ν' αντέξεις

Στης σιωπής μου
το σκοτάδι
έμαθα να συγχωρώ,
όχι εσένα που μου λείπεις
μα- εμένα που δεν ζω.

Στης αγάπης το παζάρι
χάθηκα μεμιάς
ηταν κάλπικο το ζάρι
σαν τα χείλη που φοράς
Τώρα πλέον δεν ελπίζω
σπάσαν τα σχοινιά
πίσω πάλι δεν γυρίζω
έρωτα φονιά