Που να είσαι τωρα Γατουλη μου;

Ορκίζομαι ότι σε ακούω κάθε ξημέρωμα να περιπλανιεσαι στα σκοτάδια 

Σοφη μου νοιωθω πως οταν δεν κοιτάζω εσυ εισαι εκεί 

Μαρι μου ξερω καλα οτι οταν κοιμάμαι εσυ εισαι κάτω και νιαουριζεις με την ψιλή σου φωνούλα ζητώντας φαγητό

Κι εγώ να μην ξημερωθώ,να μην ξανακοιτάξω ποτε το φως της μέρας και να μην ξυπνήσω ποτε απο τον ύπνο μου αν αυτο δινει ζωη σε σας.

Ένα αιματοβαμμενο φρικτό έτος το 2025.

Και σήμερα πρωτοχρονιά εγω στη δουλεια για να βρω χρόνο να ξεφύγω λιγο απο το αβάσταχτο του να ειμαι σπιτι και να μην είστε κι εσείς εκει.

Ειναι βέβαια τα αλλα μου μωρά εκει.

Ειναι τα παιδια σας Γατουλη και Μαρι μου

Σοφη μου δεν άφησες απογονο αλλα άφησες πίσω εμενα

Όσο σκέφτομαι οτι σας έκαψε η φλογα και δεν υπαρχει τιποτα πλέον στη Γη δικό σας...

Ο πόνος γίνεται ακόμη πιο αβάσταχτος. 

Γιατί με αφήσατε μόνο σε αυτο τον άσχημο κόσμο μωρά μου;

Με ακούτε που η καρδιά μου σας φωναζει;