Δεν θέλω την αλήθεια ν αντικρύσω

ούτε εσένα που αγάπησα να μισήσω

γι' αυτό άσε με στον κόσμο μου να 'μαι

να πηγαίνω όπου θέλω και να κοιμάμαι 

Γιατρέ δώσε μου κάτι να μην θυμάμαι 

(Δώσε κάτι για πάντα στην λήθη να μαι)

Εξόριστη νιώθω χωρίς πατρίδα 

Και στο βλέμμα μου δεν κυριεύει καμιά ελπίδα

Το μυαλό  κατεβαίνει πάντα σε λάθος στάση 

Με σημάδεψε ότι με πόνεσε  οτι με άγγιξε κι έχω  περάσει 

Οι κιμπάρικες μέρες ποτέ δεν μ'άλλαξαν 

Και τα φώτα της πόλης μου ποτέ δεν άναψαν 

Οι σκιές μου ήταν πάντα που με χρωματίζανε 

Και τα κούφια τα λόγια δεν με γεμίζανε 

Μου ανήκει ένα μέλλον που μ' εξορίσαν 

Κι ιερές ήταν οι λέξεις που μ' αφορίσαν

Να κρεμάμαι αιώνια στου γκρεμού τα άκρα 

Κι η απολλωλή να είμαι εκείνη βάκρα