Το τραγούδι που φιλοξενούν σήμερα οι ΙΣΤΟΧΑΣΜΟΙ έχει μια μικρούλα ιστορία. Το 2001έγραψα το ποίημα ΙΕΡΟ ΑΓΟΣ, σε ελεύθερο στίχο και το πρωτοδημοσίευσα στο τότε διαδικτυακό περιοδικό ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΕΣ (istoselides.gr) τον Νοέμβρη του ίδιου χρόνου.

                  Ιερό Άγος

Έδεσα τα χέρια μου πισθάγκωνα

από φόβο  μη σ’ ακουμπήσω

Ιέρεια του Ασίγαστου Πάθους

Κι έρχομαι 

κάθε που αλλάζουν τα νερά της παλίρροιας

σαν ψίθυρος, σαν δροσιά ή σαν χάδι

και σου ανεμίζω τα μαλλιά

Κρέμασα τα μάτια μου στο σχοινί να στεγνώσουν

κι ως δεν έχω, τι να δω στον ήλιο

Βλέπω μονάχα τις νύχτες

 όνειρα

Κάθε πρωί

αναμετρώ την έλλειψη της Αγαπημένης

και στα θρύψαλα του καθρέφτη

ανασυνθέτω την Απουσία

 Θα καταθέσω την καρδιά μου στα πόδια σου

σαν πήλινο ειδώλιο σ’ αρχαία Θεά

Κι ύστερα

μια πετσέτα μετάξινη απ’ της Προύσας το παζάρι,

θα στρώσω να ξαπλώσεις

κι όταν θα νοτιστεί απ’ την Άγια  σου συμμετοχή

θα τυλιχτώ γυμνός

σαν ευχή

Μια ζωή να στεγνώνει στο κορμί μου

Μετά από καιρό μου ήρθε όρεξη να γράψω μια δεύτερη εκδοχή, έμμετρη, σχεδόν πάνω στο ίδιο θέμα, έτσι το ΙΕΡΟ ΑΓΟΣ έγινε και ΙΕΡΕΙΑ ΑΓΚΑΛΙΑ

              Ιέρεια αγκαλιά

Τα χέρια μου έδεσα πισθάγκωνα στα βράχια,

μην σ’ ακουμπήσω ιέρεια αγκαλιά

κι έρχομαι κάθε, που ανοίγουν τα ουράνια

σαν μελτεμάκι και σου μπλέκω τα μαλλιά.

Μεσ’ την ποδιά σου, αχ την καρδιά μου θα αφήσω,

- αρχαίο ειδώλιο στο Θείο σου βωμό-. 

Με μια πετσέτα απ’ την Προύσα, θα σκουπίσω

τα δάκρυα μου, που δεν έχουν τελειωμό.

Τα μάτια μου άπλωσα στον ήλιο να στεγνώσουν

κι αφού δεν έχω, τι άλλο πια να δω,

βλέπω τις νύχτες όνειρα που δεν τελειώνουν

κι αφήνουν πίσω,  έναν αναστεναγμό.

Μεσ’ την ποδιά σου, αχ την καρδιά μου θα αφήσω,

- αρχαίο ειδώλιο στο Θείο σου βωμό-. 

Με μια πετσέτα απ’ την Προύσα, θα σκουπίσω

τα δάκρυα μου, που δεν έχουν τελειωμό

Κάποια στιγμή η ΙΕΡΕΙΑ ΑΓΚΑΛΙΑ συναντήθηκε με τον Θοδωρή Παπαδόπουλο, από την Οπισθοδρομική Κομπανία και έγινε τραγούδι, για την ώρα ανέκδοτο, που το ερμηνεύει ο Μανώλης Μαρμαρινός

Το έφτιαξα, λοιπόν,  ένα απλό βιντεάκι και…καλή σας ακρόαση.