Απο προχθές που σε ειδα στον ύπνο μου Γατούλη μου δε μπορώ να ηρεμήσω

Ηταν απογευμα πριν τη δύση η πρωί προς την ανατολή του ήλιου

Έπαιζε μουσικη το I am waiting με σύγχρονη mainstream μουσικη 

Στο πεζοδρόμιο της οδού του σπιτιού μου ειχε παρασύρμενα κλαδιά σε στίβες 

Τέτοια ειχε και στην επιστροφή απο το μερος που καναμε χημειοθεραπεια τοτε,σε μια εφιαλτική διαδρομή καπου στο Ντραφι Πεντελης.

Εγω γυριζα απο μεγάλο ταξίδι με το λευκό μου αμάξι το σιροκο 

Στο κοντέρ έγραφε 170000 και κατι χιλιόμετρα και σκεφτηκα α ξεπέρασα το φράγμα των 168000 

Όμως ηταν τοσο μακρύ που έμοιαζε λες ναι ηταν 1700000 χιλιόμετρα 

Πάρκαρα το αμάξι κι ανέβηκα πανω στα σκαλοπάτια στην πυλωτή.

Εκει ηταν ο Γατούλης 

Όπως ηταν πιο μικρος ομως.Οπως τοτε που τον ειχα πρωτοδεί.

Τοτε που ειχα ξεκινήσει να τον ταιζω.

Δίπλα του ηταν ενα αλλο πλάσμα που έμοιαζε στη ράχη του με το Ντόναλντ το γιο του,αλλα ειχε ενα απροσδοοριστο κεφάλι-κατι σαν του πλάσματος στο Lilo n Stitch του Ντισνευ.

Ενοιωσα αγωνια μήπως ηταν ο Ντόναλντ εξω αλλα μετα αμεσως καθυσηχασα τον εαυτό μου πως δεν ειναι αυτός.

Μετα το όνειρο χάθηκε.

Έσπασε σα φούσκα.

Πηρε μαζι του και το Γατουλη μου πριν προλάβω να τον κανω εστω μια αγκαλιά 

Την ίδια μερα το μεσημέρι μες τη βροχή ειχα περιπλανηθει με μουσικη στ αυτιά ως το σημείο που βρήκαν νεκρή και ακρωτηριασμενη τη Μαρι μου

Απο σύμπτωση το κομμάτι που επαιζε στ αυτιά μου ηταν το You ve got to leave it all behind...

Απο τοτε βασανίζομαι σε Θλιμμένα αποκοσμα χαουζ ακούσματα και πονάω ακομη περισσότερο

Αδειαζω μπουκάλια κρασια πινω ηρεμιστικά

Προσπαθώ να επικεντρωθώ στις αγάπες μου που ζουν 

Παιρνω μεγαλη χαρά απο τα εν ζωη γατακια μου.

Όμως αυτο δεν καταργεί τον μαυρο κοσμο μου.

Δε σβήνει την πληγή μου.

Δεν νομιζω οτι υπαρχει γιατρειά μόνο αργη και βασανιστική πορεία προς το αναπόφευκτο