Κάθε μερα τα ίδια 

Πόνος θλίψη οργη το πρωι 

Πτώμα το μεσημέρι

Ταραγμένος ύπνος 

Καταφύγιο στο φαγητό και το ποτο σε μέτριο ομως βαθμό

Απόπειρες να βρω να πιαστώ από κάτι να ισορροπησω να αντέξω

Ειμαι πιο ικανός να παίρνω αποφασεις 

Παρ ολα αυτα εχω παγιδευτει σε μια φυλακη που η ζωη είναι πολυ επώδυνη

Η ανακούφιση φαντάζει αμαρτία μια και ειναι σα να λεω αντίο σε οτι αγάπησα

Πως να πω αντίο σε τη Σοφη μου;Κάθε πρωί παω στον κισσό που ειχε φωλιτσα οταν ζούσε και της μιλάω

Φαντάζομαι οτι στη σκιά του κισσού ακομη υπάρχει και απλώς κοιμάται 

Κοιτάζω το δρόμο και βλεπω το Γατουλη μου. 

Περιμένω να ξετρύπωσει απο κάποια.φυλωσια

Ακούω τη.φωνη της Μαρις μου στα νιουρισματατα των παιδιών της

Και η σκεψη μου γίνεται ξιφολογχη να διαλύσει την καρδιά μου

Και τι δε θα έδινα να γυρίζατε πίσω.

Να δώσω τερμα στη ζωη μου δεν τολμώ

Ειμαι χεστης

Προκαλώ τους.αλλους να το κάνουν αλλα κι εκει η επιθυμια μου να.ζησω βγαίνει στην επιφάνεια και με κάνει να φεύγω απο τους δημιους μου.

Να ζήσω δεν αντέχω να πεθάνω δεν μπορώ.

Τι με κρατα;

Τα μωρά μου οι αγάπες μου τα γατακια μου επιβίωσαν.