Πλησιάζει η 11 Φλεβάρη.

Τοτε που κόπηκε το νήμα της ζωής μου.

Απο τοτε έπαψα να κοιτάζω μπροστά.

Σταμάτησα να αντιλαμβάνομαι τα χρώματα 

Μονο γκρι και ομιχλη. 

Μονο ατελείωτος θρήνος.

Τρέμω.

Δε θέλω να ξημερώσει αυτη η μερα ξανά 

Ο κήπος γεμάτος αναμνήσεις που δεν χαϊδεύουν αλλα τραυματίζουν ξανα και ξανα.

Οι δρόμοι τσιμέντο στην ανάσα μου 

Μιλάω στη φωλιτσα σου Σοφη μου.

Εκει που κοιμόμουν τα δροσερά βραδιά.

Μισοκλεινω τα ματια μου και κάθε παλμός μου σε σχηματίζει σα τελος ζωγράφος 

Ακουω τη φωνη σου Μαρι μου ενω περιπλανιεσαι στα ξεροχορτα.

Η πορτοκαλί φιγούρα του πρίγκηπα μου με στοιχειώνει σε κάθε μου βήμα 

Δε θα θελα να ειναι επέτειος του χαμού σας αλλα υπενθυμίση του παραμυθιού που ζήσαμε.

Μα δεν είναι στο χέρι μου.

Η ανατολή του ήλιου της 11ης ηταν για μενα η πιο επώδυνη κι αιματηρή.