15 Φλεβάρη 2025 

Ώρα 8 παρά το πρωί

Αυτό το ξημέρωμα είχες ηδη φύγει Σοφη μου

Πανεμορφη και άψυχη στην άσφαλτο 

Με μια μικρη στάμπα αίματος απο το στοματάκι σου 

Σημερα η ανάμνηση παραμένει ζωντανή

Σηκώθηκα και φίλησα το έδαφος που φιλοξενησε τις τελευταίες σου ανάσες

Αναζήτησα τα ίχνη σου 

Οχι μόνο τη μικρη στάμπα αίματος που άφησες πριν ξεψυχήσεις

Αλλα και την παρουσία σου

Καθησα στο πεζούλι μας και περίμενα να πεταχτείς απο τις σκιές στην αγκαλιά μου 

Ενας ζεστός άνεμος με φυσηξε και με πηρε αγκαλιά σα κουβέρτα παρηγοριάς 

Ισως ηταν η αγκαλιά μας Σοφη μου 

Κοίταξα ξανα τα ψηλά τα πεύκα που στόλιζαν το μερος και σκεφτηκα

Τα λέμε ξανα μωρό μου...

Σ αγαπώ