Ανταποκρινόμενος στην πρόσκληση του Πάνου διάλεξα με μεγάλη δυσκολία πέντε από τα εκατοντάδες τραγούδια που αποτελούν το σάουντρακ (ή το πατατράκ) της ζωής μου. Έχουμε και λέμε λοιπόν:

1. Το 1985 (ή το 1986 -δεν θυμάμαι ακριβώς) ο πατέρας μου έφερε μια μέρα ένα στερεοφωνικό FISHER. Τεράστια αλλαγή για το φτωχικό μας η μετάβαση από ένα παλιό ραδιόφωνο PHILIPS σε ένα ηχοσύνολο της εποχής με ενισχυτή, ραδιόφωνο, κασετόφωνο, πικάπ και δύο μεγάλα ξύλινα ηχεία. Μαζί με το μηχάνημα προμηθεύτηκε και μερικούς δίσκους και κασέτες (Νταλάρας, Αλεξίου, Διονυσίου, Λοϊζος, Παπακωνσταντίνου, Σαββόπουλος, Καζαντζίδης, Μαρινέλλα, Βίσση κ.α.). Όντας σε σπίτι που ποτέ δεν έλειπε η μουσική -ο πατέρας μου έπαιζε κιθάρα και τραγουδούσε σε κάθε οικογενειακή μάζωξη και ακούγαμε πολύ ραδιόφωνο- εξοικειώθηκα γρήγορα με τα βινύλια και τις κασέτες και συχνά κλεινόμουν στο σαλόνι βάζοντάς τα το ένα μετά το άλλο. Η κασέτα όμως που μου είχε κάνει αληθινά τη μεγαλύτερη εντύπωση ήταν αυτή που είχε στη μία πλευρά τη "Διαίρεση" του Βασίλη Παπακωνσταντίνου και στην άλλη τα "Τραπεζάκια Έξω" του Σαββόπουλου -κουτσουρεμένοι φυσικά και οι δύο δίσκοι για να χωρέσουν σε μια 60άρα κασέτα (είχα μάθει μάλιστα τόσο καλά τις αλλαγές από το ένα τραγούδι στο άλλο στην κασέτα που ακόμα και σήμερα όταν ακούω ολόκληρους πια τους δίσκους αυτούς παραξενεύομαι που παρεμβάλλονται τα άλλα, τα "κομμένα"). Το κουφό δεν ήταν μόνο ότι αυτά τα τραγούδια άρεσαν σε έναν εννιάχρονο αλλά και το ότι είχα κολλήσει και με τα πιο σκοτεινά των δύο δίσκων, ιδίως με ένα από "Τραπεζάκια Έξω". Ήταν το Μυστικό Τοπίο, ένα τραγούδι που οι στίχοι του ακόμα και σήμερα αντιστέκονται σε εύκολες αναλύσεις και πλησιάζουν την καθαρή ποίηση. Φανταστείτε τώρα ένα παιδάκι, αδύνατο και με κάτι τεράστια γυαλιά (σα μάσκα αεροπόρου ήταν), να μην καταλαβαίνει μεν Χριστό, αλλά παρ' όλ' αυτά να τραγουδάει " Κι όπως σ' ένα τοπίο μυστικό, αντικριστά στο κήτος/ έτσι μια ευλογία που αγνοώ, με κρατάει στο δικό σου το μήκος" ή " Οι ρυθμοί μου λύσσαξαν μα δεν κρατούν τον ήχο/ της μοναξιάς σου όταν κλαις και χτυπάς τον τοίχο". Σουρεαλισμός! Η πρώτη μου λοιπόν επαφή με τον Σαββό μου έγινε λίγο ανορθόδοξα, μιας και ξεκίνησε από τη μέση και βάλε του έργου του (για κάποιους μάλιστα από το τέλος).
2. Παραμονές Χριστουγέννων του 1991, εγώ γ΄ Γυμνασίου πλέον, ο πατέρας μου σε μια από τις σπάνιες πράξεις γενναιοδωρίας του, με παίρνει στα γειτονικά Γιαννιτσά για να αγοράσουμε -επιτέλους!- δίσκους. Εγώ επιλέγω το Live στο Αττικόν των Νταλάρα-Παπακωνσταντίνου, ο πατέρας μου το Live + Studio των Χατζή-Αλεξίου, και επιμένει ιδιαίτερα να πάρουμε άλλους δύο δίσκους: το "Συγγνώμη για την ’μυνα" (Μικρούτσικος-Τριπολίτης-Νταλάρας) και τις "Γραμμές των Οριζόντων" (Μικρούτσικος-Καββαδίας-Νταλάρας-Παπακωνσταντίνου-Κατσιμιχαίοι). Επειδή διακατεχόμουν από ενοχές, αφού η λυπητερή θα γινόταν ακόμα πιο θλιμμένη με αυτές τις επιπλέον αγορές, και επειδή δεν γνώριζα καθόλου (καλά, μη βαράτε!) τα ήδη μελοποιημένα ποιήματα του Καββαδία, αρχικά δεν πολυήθελα τον δίσκο. Ο πατέρας μου είπε: "Παρ' τον και θα με θυμηθείς!" και τελικά προστέθηκε κι αυτός στα ψώνια μας. Τις επόμενες ημέρες ομολογώ ότι τον είχα ψιλοαφήσει στην άκρη, αφού επανστατημένο νιάτο τότε, έλιωνα το εκρηκτικό "Αττικόν" και το "πολιτικό" "Συγγνώμη για την ’μυνα". Ώσπου ένα πρωινό με ξύπνησε ένα πιάνο στη διαπασών και η φωνή του Μικρούτσικου να τραγουδά για κάτι περίεργα ονόματα που κάποια μου θύμιζαν τη Βίβλο (Σημ, Εσθήρ, Ρουθ, κα.). Ακούγοντας τους Εφτά Νάνους στο S/S Cyrenia για πρώτη φορά, ένιωθα να με πλημμυρίζει αρμύρα και να ταξιδεύω στις εξωτικές ιστορίες του ναυτικού θείου μου. Ο Μικρούτσικος εδώ είναι συγκλονιστικός και στο πιάνο και στη φωνή. Από εκείνη τη μέρα και για μήνες έλιωσα το βινύλιο αυτό στο πικάπ και κάπου εκεί ξεκίνησε η αγάπη μου για τον Καββαδία και τη μελοποιημένη ποίηση.
3. Η ’νοιξη του '96 με βρίσκει πρωτοετή φοιτητή στα Γιάννενα και πολύ ερωτευμένο. Έμενα στην παλιά φοιτητική εστία στην άκρη της πόλης και θυμάμαι κάποια βράδια που φεύγαμε με τη Μαρία (τι να κάνει άραγε σήμερα;) από το σπίτι της στη Σουλίου για να πάμε στο δωμάτιό μου. Στο δρόμο μου ζητούσε συχνά να της τραγουδήσω ένα τραγούδι που το ήξερα καλά αφού ήταν σε εκείνη την κασέτα που λέγαμε, με τη "Διαίρεση" και τα "Τραπεζάκια Έξω". Ήταν το Πριν το Τέλος κι εγώ με μια ψιθυριστή, ακατέργαστη φωνή της τραγουδούσα μέσα στην ησυχία της διαδρομής και στα μαγιάτικα αρώματα στίχους όπως το "Στα τραγούδια που λέγαμε οι δυο μας οι φωνές χαμηλώσαν/χαραγμένη καρδιά στο παγκάκι που μετά την προδώσαν" και "σκέψου να 'ταν το πάτωμα ασπρόμαυρο και να 'σουν το πιόνι"... Καμιά φορά η ευτυχία είναι απλή όσο και εύθραυστη...
4. Κάποια στιγμή ήρθε και ο απαραίτητος χωρισμός και το ακόμα πιο απαραίτητο χάλασμα μετά τον χωρισμό. Σχεδόν βρυκόλακας ή κατσαρίδα, για ένα διάστημα γύρω στα μέσα του γ΄ έτους δεν έβλεπα καθόλου το φως της μέρας και τα ελάχιστα λεφτά που μου έστελναν τα ξόδευα σε ένα μερακλίδικο κουτουκάκι κοντά στο Κάστρο, τις "Επάλξεις". Πάντα με έναν ή δύο φίλους, μέναμε μέχρι το τέλος και όταν ο κόσμος αραίωνε ζητούσα πάντα να χορέψω το Μάγισσες (φέρτε βότανα), ένα ζεϊμπέκικο όχι και πολύ γνωστό και σίγουρα όχι πολύ παιγμένο. Μιλάμε για πολύ καψούρα και πόνο! Με το τραγούδι αυτό είχα τη γνωστή αυταπάτη που έχουμε συχνά -ιδίως όταν είμαστε βαριά ερωτευμένοι- ότι είχε γραφτεί ακριβώς για την περίπτωσή μου...
5. Με την ξένη μουσική δεν έχω ιδιαίτερες σχέσεις: κλασικό rock και hard rock από τα '60s και τα '70s και κατά τα άλλα σκόρπιες επιτυχίες σε διάφορα είδη μέχρι τα '90s. Με μια σημαντικότατη εξαίρεση: τους Beatles. Ουσιαστικά είναι το μοναδικό ξένο συγκρότημα που ακούω συστηματικά και πολλά τραγούδια τους με έχουν συντροφέψει σε κάθε είδους στιγμές. Όταν θέλω όμως να ξεσπάσω, να ξεδώσω, να μουτζώσω το σύμπαν και μένα μαζί, βάζω με τέρμα την ένταση το Helter Skelter από το White Album. Δέκα και βάλε χρόνια πριν από την εμφάνιση της punk, το τραγούδι αυτό με τον βρώμικο ήχο του, τα οργισμένα φωνητικά και εκείνη την κραυγή στο τέλος (I 've got blisters on my fingers), είναι πάντα ό,τι πρέπει για να χτυπηθώ μέσα κι έξω...