Η σιωπή που μου χάρισες

Σου έχω μιλήσει ποτέ για εκείνη τη γλυκιά σιωπή μετά το φιλί; Την αγάπησα τούτη τη σιωπή που μου χάρισες, από την πρώτη μέρα που σε γνώρισα.

Να έτσι απλά, δυο δευτερόλεπτα σιωπής τυλίγουν την αγάπη μας, ωσότου εσύ ξανά με αποζητήσεις ή ως την ώρα που εγώ αχόρταγα θα σπάσω τη σιωπή μας και σου πω πως σ'αγαπάω.

Αν ήξερες πόσο αποζητώ αυτά τα δυο δεύτερα...Νιώθω μέσα μου βαθιά πως μου ανήκεις εκείνες τις στιγμές... μη με παρεξηγείς...δεν θέλω να είσαι "κτήμα" μου... απλά να, εκείνες τις γλυκές στιγμές νιώθω πως έχω κάτι ολότελα δικό μου, πως είμαι κι εγώ ολότελα δοσμένη κάπου...

Μοιάζουν, τι παράξενο, δυο δεύτερα σιωπής να κρατούν αιώνες, ίσως γιατί μου έμαθες να μετράω διαφορετικά το "χρόνο"...

Κάπως έτσι χθες το βράδυ, η σιωπή μας έσπασε σε χίλια κομμάτια με ένα σ'αγαπώ σου... μια τόση δα λεξούλα που με έβαλε σε σκέψεις.

Κι εσύ; με ρώτησες ψιθυριστά...

Μάτια μου γλυκά, εγώ... εγώ σ'αγαπώ τόσο πολύ μα δεν σου το 'πα... γιατί αγάπησα μετά του "σ'αγαπώ" σου τη σιωπή.....