ελληνική μουσική
340 online   ·  209.039 μέλη

αρχική > e-Περιοδικό > No_Music

Εφηβικά στιχάκια

Παίρνω το θάρρος να μοιραστώ μαζί σας κάποιες στιχουργικές απόπειρες της εφηβείας μου. Αν σας φανούν αφελή, πρόχειρα ή παρωχημένα, εστέ επιεικείς.
Γράφει το μέλος Vermint3 άρθρα στο MusicHeaven
Τετάρτη 03 Σεπ 2008
ΣΤ ΑΣΤΕΡΙΑ ΧΑΜΕΝΗ

Σε θυμάμαι να τρέχεις ανέμελα,
μ’ ένα ροζ με κορδέλες φουστάνι,
να μου λες πως γι αυτά που ονειρεύτηκες
μια ζωή μοναχά δεν σου φτάνει.

Με τα μάτια σου τ’ όνειρο κάρφωνες
και στα μάγουλα πέφτανε οι μπούκλες,
στο παιχνίδι τα γόνατα μάτωνες
και ακέφαλες μένανε οι κούκλες.

Η μικρή μας αυλή δεν σε χώραγε,
ήσουν πάντα στ’ αστέρια χαμένη,
το φεγγάρι το βλέμμα σου φόραγε
για να βλέπει τη γη φωτισμένη.

Με τα χρόνια που φύγανε μάλωσες,
μια ζωή μοναχά , δεν έχει άλλη,
φταις εσύ που ποτέ δεν μεγάλωσες
σ’ έναν κόσμο που φτιάξανε άλλοι.

--------------------------------------

Παλιέ μου φίλε σε ζητώ στις παιδικές κρυψώνες,
εκεί που κρύβαμε όνειρα και μυστικές αλήθειες.
Θαρρείς πως έμειναν εκεί, θαμμένα για αιώνες
κι εμάς μας έστειλε η ζωή σ’ αλλιώτικες συνήθειες.

Οι μνήμες, απ’ τα ξέφρενα παιχνίδια μείναν μόνο.
Ξελευθερία για όλους μας και ποιος θα τα φυλάει
Μέλι γλυκύτατο οι φωνές απλώνανε στο δρόμο
και μια γαζία ολάνθιστη, τις νύχτες να κεντάει.

Και μεγαλώναμε μαζί, μ’ έρωτες και θανάτους,
μας έδωσαν ταυτότητα, μορφή και ηλικία.
Ένιωσε η σάρκα κι η ψυχή, βαθιά το άγγιγμά τους,
ρουφήξαν τις παιδιάστικες χαρές μας μ’ απληστία.

Σε ψάχνω ακόμα στο στενό, που τόσα μου θυμίζει
κι ας ξέρω πως τα νιάτα μας βουλιάξανε στο χρόνο.
Κι αν τίποτα δεν έμεινε γαζία να μυρίζει,
Εγώ γι αυτά που ζήσαμε, στιγμή δε μετανιώνω.

(1989)
-----------------------------------------

ΑΠΟΨΕ

Απόψε πέφτουνε τα τείχη,
σμίγουν τα χέρια κι οι φωνές,
ψάχνουν να βρούνε λόγο οι ήχοι,
σύνθημα να ΄χουν οι εμμονές.

Απόψε χάνονται τα πιόνια,
ο αγέρας κόβει τα σχοινιά,
χτυπούν τους γύπες στα μπαλκόνια
αυτοί, που λάθεψαν γενιά.

Απόψε ξύπνησαν οι ελπίδες
και βγαίνουν βόλτα στα στενά,
καίνε πανό κι εφημερίδες
κι ο,τι πουλήθηκε φθηνά.

Απόψε οι σκέψεις δραπετεύουν
απ του μυαλού τις προσταγές
και τα τραγούδια μας γιατρεύουν
της μνήμης τις βαθιές πληγές.

Απόψε φτάνει ως τ’ αστέρια
φωνή που λίγοι την ακούν
που λέει "τον κόσμο έχουν στα χέρια
'κείνοι που αντέχουν ν’ αγαπούν’’.

( Μάης 1991 )
-------------------------------------------

Φεγγάρι Αυγούστου κολυμπάει στη Μεσογείων
Σκόρπια η ζωή, μακριά απ’ τους βίους των Αγίων
Στα θύματά της γράφει απόψε άλλο ένα
Κλέβει απ’ το στήθος μου, του φόβου την καδένα.

Φεγγάρι, απόψε η ψυχή μου σε αγγίζει
Κι ένας αιώνας απ’ το χτες μου με χωρίζει
Μ’ ένα του χάδι βγαίνω απ’ του άγνωστου τη χώρα
Και μοιάζει αργά να είναι, ακόμα και το τώρα.

Φεγγάρι Αυγούστου, να ξεχνάς τ’ άλλα φεγγάρια
Να προσπερνάς τον εαυτό σου στα φανάρια.
Τον έρωτά του να ‘χω μόνο στο πλευρό μου
Και να βουλιάζουμε στα κύματα του δρόμου.

Φεγγάρι φλόγα, πυρκαγιά στη σκέψη ανάβει
Κι από αφέντες οι θεοί, γίνονται σκλάβοι.
Σχοινί το σώμα, στο άπειρο να σκαρφαλώσω
Σε μια σου αχτίδα, τ’ όνομά του να καρφώσω

(Καλοκαίρι του 1995)
----------------------------------------------

ΓΙ’ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΕΘΑΝΕ

Βγήκα μονάχα για να πιω, να ξεχαστώ,
μ’ ένα μεθύσι μακριά να εκτοξευθώ,
να μη θυμάμαι.
Για μια φορά μεσ’ στο σκοτάδι το πυκνό
φεγγάρια δυο να δω κι εγώ στον ουρανό
να με κοιτάνε.

Μα το μυαλό μου το αντέχει το πιοτό
κι είναι μαρτύριο δυο φορές πιο δυνατό
και με φοβάμαι.
Ως και τις θάλασσες του κόσμου όλου να πιω
βρίσκουν οι μνήμες μου σοκάκια , το μυαλό
να κυνηγάνε.

Μ’ ένα μαράζι συντροφιά ως το πρωί,
που ανοίγουν πόρτες οι χαρές μεσ’ στη ζωή
και προσπερνάνε,
τραγούδι φτάνει από τα χείλη στην καρδιά
για ’κείνους που έχουνε χορτάσει μοναξιά
και δεν μεθάνε.

(1998)





σχόλια (9)

σχολιάστε το παραπάνω άρθρο:


Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να είστε μέλος του MusicHeaven. Παρακαλούμε εγγραφείτε ή συνδεθείτε

ONEIROPOIOS Chat
Βασική Νότα
#16297   /   03.09.2008, 15:26   /   Αναφορά
Καθόλου παιδικά.Πανέμορφα...Φεγγάρι Αυγούστου κολυμπάει στη Μεσογείων..............
ONEIROPOIOS Chat
Βασική Νότα
#16327   /   04.09.2008, 17:46
Καθόλου εφηβικά ήθελα να γράψω.....

Vermint Chat
Συγχορδία Μινόρε
#16339   /   05.09.2008, 21:41
"Εφηβικά" ίσως όχι με την έννοια του πρωτόλειου (…αν κι απ’ ότι θυμάμαι, το πρώτο που δημοσιεύω είναι και το πρώτο που έγραψα, εξαιρουμένων κάποιων σκόρπιων στίχων σε χαρτάκια από δω κι από κει) αλλά γιατί γράφτηκαν κατά την περίοδο της μετάβασης από την εφηβεία στην ενηλικίωση κι ακόμη και τα πιο πρόσφατα, αναφέρονται σε βιώματα και μνήμες εκείνης της περιόδου.

Vermint Chat
Συγχορδία Μινόρε
#16338   /   05.09.2008, 21:39
Εντάξει τώρα… "κολυμπάει"… μη φανταστείτε τίποτα κρόουλ (… μη χάσει τον ύπνο του κι ο Φέλπς) :) :) Απλά, έτσι όπως αιωρούνταν ανάμεσα στα ψηλά κτήρια της λεωφόρου (… εκεί που ανηφορίζει, λίγο πριν την παλιά γέφυρα του Σταυρού, αν θυμάστε), μου έδινε την εντύπωση πως επέπλεε.

Liza32 Chat
Φθασμένος
#16301   /   03.09.2008, 23:18   /   Αναφορά
Εγω τα βρίσκω υπέροχα. Συνέχισε, δεν θα χάσεις!
panosbousalis Chat
Σολίστ
#16307   /   04.09.2008, 04:19   /   Αναφορά
Μπράβο!! Πολύ όμορφα. Με αίσθηση μουσικότητας και μέτρου πλέκεις όμορφα λέξεις και εικόνες
Vermint Chat
Συγχορδία Μινόρε
#16340   /   05.09.2008, 21:50   /   Αναφορά
Σας ευχαριστώ όλους για τα καλά σας λόγια. Είπαμε να είστε επιεικείς, αλλά εσείς βρε παιδιά, το παρακάνατε :)

Ρίξτε και κανένα ζαρζαβάτι… καμιά ντομάτα ώριμη, που έχει κι αντιοξειδωτικά και κάνει καλό στην επιδερμίδα. :)

Το πρώτο, ας πούμε, δε σας θυμίζει κάτι ? Όταν διάβασα, εδώ στο Μ.Η. τους στίχους της Αφροδίτης Μάνου "Με το καλοκαίρι μάλωσα / και ποτέ μου δεν μεγάλωσα" συνειδητοποίησα πως έχω κάνει λογοκλοπή… όχι εσκεμμένα βέβαια, αλλά ένιωσα λίγο άσχημα που το έβγαλα απ’ το συρτάρι. Μήπως να το αποκηρύξω, να τελειώνουμε ? :)

Vanna Chat
Σολίστ
#16344   /   05.09.2008, 23:50   /   Αναφορά
Το δεύτερο μου ανέβασε έναν κόμπο στον λαιμό. Ίσως επειδή μου θυμίζει αρκετά.

Προσωπικά μου άρεσαν! Απόπειρες της εφηβείας...να περιμένουμε και συνέχεια;
Vermint Chat
Συγχορδία Μινόρε
#16354   /   06.09.2008, 22:26
Σ’ ευχαριστώ Vanna και σε καταλαβαίνω… όλο κόμπους είμαστε τελικά. Έναν λύνουμε, δέκα δένουμε… κάτι είναι κι αυτό :)

Κάποιος είχε πει πως, η μόνη μας πατρίδα είναι η παιδική μας ηλικία… ώρες ώρες συμφωνώ.

Όσο για τη συνέχεια… επί της οθόνης (…του υπολογιστή) :)

Έχω στείλει στο e-περιοδικό και κάποια τελευταίας εσοδείας, αλλά δεν έλαβα απάντηση… προφανώς δεν εγκρίθηκαν ή για κάποιο λόγο που αγνοώ, δεν έφτασαν στη διαχείριση. Ίσως να δημοσιεύσω κάτι εδώ…




Πρόσφατα σχόλια

Αυτά τα διάβασες;