Δωσ μου λιγο απο το φεγγαρι σου..

Δεν εχω λόγια
μα τόσα πολλά να πω

Κάθε μέρα που περνώ
σε νοσταλγώ
παλιά μου αγάπη

Έλα ξανά
κράτα με ψηλά
να ανέβουμε μαζί
αυτά τα σκαλοπάτια της ζωής

Τίποτα δεν είναι αληθινό

Έλα λίγο πιο’δω

Τρία δάκρυα
μα και μια μέρα
κύλησαν ξανά
κι’όμως δεν σε χρειάζομαι πια

Είσαι για μένα
αλυσίδα δίχως κρίκους  
και κύκλους

Που τόσο απότομα
και δεν με έσβησες

Κοίτα πιο κει
το πλοίο φεύγει

Και όπως είχες πει
δεν υπάρχει ζωή δίχως αμφιβολία

Κοίτα λοιπόν και εσύ την θάλασσα

Εκεί ψηλά-που είμαι κ εγώ
μέσα στο βυθό
Χαμένη σε ένα όνειρο κρυφό
σε κάτι πιο καλό
από δυστυχία και καπνό

Ζήσε ξανά
για μια καλύτερη βραδιά

Υ.Γ.:Σε καμια περιπτωση στη δευτερη στροφη στον τελευταιο στιχο τα "σκαλοπατια" δεν σημαινουν εκκλησια!