ελληνική μουσική
392 online   ·  208.895 μέλη

αρχική > e-Περιοδικό > No_Music

Μια ταινία με τέλος τον θάνατο μοu

Όσο περνάει ο καιρός ζητάω το θάνατο μου όλο και πιο συχνά...
Γράφει το μέλος avgi (avgi)4 άρθρα στο MusicHeaven
Δευτέρα 23 Φεβ 2004

Είναι τόσο κρύο… πρέπει να είναι ώρες που κάθομαι εδώ, έχει πια ξημερώσει. Από μια χαραμάδα βλέπω μια ζεστή ηλιαχτίδα. Έξω πρέπει να είναι ζέστη, τρομερή ζέστη. Αλλά εγώ κρυώνω. Εδώ και κάτι ώρες έχω πάρει τη δόση μου και όμως πάλι τη ζητάω. Όσο περνάει ο καιρός ζητάω το θάνατο μου όλο και πιο συχνά. Και το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να αναζητήσω άλλη μια δόση μέσα στα στενά και αφιλόξενα σοκάκια της πόλης. Μια δόση η οποία μπορεί να είναι και η τελευταία μου. Κάποτε είχα πιστέψει ότι θα μπορούσα να σταματήσω όποτε ήθελα…

Η στέρηση μεγαλώνει. Σηκώνομαι απρόθυμα μην έχοντας άλλη επιλογή για να πάω να ψάξω το θάνατο μου. Πηγαίνω στην κουζίνα και ανοίγω το τρίτο συρτάρι. Ξέρω ότι εκεί φυλάει η μάνα μου τα λεφτά για το ρεύμα. Αλλά λείπει συνέχεια, ίσως να πάρει μερικές μέρες να καταλάβει ότι τα χρήματα δεν είναι εκεί πια. Ξέρω ότι δουλεύει για μας. Πως λείπει για να’ χουμε εμείς ότι χρειαζόμαστε. Και λίγη σκόνη είναι που χρειάζομαι τώρα για να βλέπει εκείνη την κόρη της ζωντανή, έστω αμυδρά. Ποτέ της δεν πρόσεξε τα μαυρισμένα μου μάτια, τις κηλίδες στα χέρια ή τα πόδια μου ή τα σημάδια των ενέσεων. Κάποτε θα της δώσω αυτά τα χρήματα πίσω. Ίσως…

Παίρνω όσα βρίσκω, ούτε καν τα μετρώ, μόνο να πάρω λίγη σκόνη ακόμη… βγαίνω από το σπίτι, ξέρω ότι κάποιος θα περιμένει στο τέλος του σοκακιού εδώ παρακάτω με λίγη σκόνη. Πάντα υπάρχει κάποιος εκεί. Βρίσκω το δρόμο εύκολα. Άλλωστε πρέπει να έχω πάει χιλιάδες φορές μέχρι τώρα. Στα χρόνια που κάνω χρήση ξεχνούσα πολλά πράγματα. Ασήμαντα μπροστά στον παράδεισο της λευκής σκόνης. Στον παράδεισο που υπήρχε στην αρχή τουλάχιστον… Το σοκάκι αυτό δεν το ξέχασα όμως ποτέ. Άλλωστε στοίχειωνε τους χειρότερους μου εφιάλτες βλέποντας τις σκιές στις γωνιές άλλες να κτυπούν ενέσεις, άλλες να σιγομουρμουρίζουν μαστουρωμένα μέσα από μικρούς παραδείσους, μικρές ηδονές της στιγμής και φανταχτερά χρώματα, άλλες απλά να αργοπεθαίνουν…

Πόσοι έχουν πάρει το αδιέξοδο που έχω πάρει εγώ άραγε; Πολλοί, το ξέρω. Ανάμεσα σ’ αυτούς και φίλοι, φίλοι που τώρα ίσως με σκέφτονται από εκεί ψηλά που είναι. Αλλά είναι αργά για μένα. Να ζήσω να δω τι; Να θυμάμαι όσα έχω κάνει για να πάρω μερικά χρήματα για μια δόση; Όσα έχω κλέψει, δανειστεί και πόσες φορές έχω αφήσει να με εκμεταλλευτούν για λίγα χρήματα; Για λίγη σκόνη;

Χωρίς να το έχω καταλάβει έχω φτάσει στο τέρμα του σοκακιού. Μια φιγούρα παίρνει τα χρήματα, τα μετρά και μου δίνει ένα φακελάκι με τη σκόνη μου μέσα…αρχίζω να τρέχω χωρίς να κοιτάζω πίσω. Κλαίω. Σταματάω. Αρπάζω μια σύριγγα από χάμω, όποιου και να’ ταν. Βάζω τη σκόνη σ’ ένα κουταλάκι που βρίσκω δίπλα και βγάζω τον αναπτήρα μου. Λιώνω τη σκόνη. Με τρεμάμενα χέρια παίρνω τη σύριγγα, η βελόνα μου φαίνεται ακόμη πιο μεγάλη, τρομακτική. Καταφέρνω να βάλω το υγρό μέσα και αμέσως τρυπώ ένα μέρος του χεριού μου, δεν αντέχω άλλο χωρίς τη δόση μου! Κάθομαι με την πλάτη στον τοίχο και περιμένω… Νιώθω ν’ αρχίζει ο παράδεισος μου. Μια ταινία με τέλος τον θάνατο μου…




σχόλια (4)

σχολιάστε το παραπάνω άρθρο:


Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να είστε μέλος του MusicHeaven. Παρακαλούμε εγγραφείτε ή συνδεθείτε

christosk Chat
Περαστική Νότα
#454   /   24.02.2004, 08:20   /   Αναφορά
Στο κείμενό σου παρατηρώ μια διπλή ματιά.Ο ένας που μιλάει σε πρώτο πρόσωπο είναι ο τοξικομανής.Ο άλλος είναι κατά μια έννοια η κοινωνία,που θα τον συμβούλευε με βάση τα όσα λες για ''βύθισμα στον θάνατο'' κλπ.Το κείμενο είναι γι'αυτό το λόγο λίγο αντι-πραγματικό.Πολύ λίγες φορές ο τοξικομανής φτάνει στο επίπεδο αυτοσυνείδησης που περιγράφεις.Συνήθως όταν έχει πάρει την απόφαση να γλυτώσει από τις ουσίες και παίρνει την άγουσα προς τα επάνω.Οι περιπτώσεις όμως αυτές είναι ελάχιστες μπροστά στο σύνολο των τοξικομανών.Πιο αποδοτική λογοτεχνικά θα ήταν η υιοθέτηση της μιας ή της άλλης πλευράς,δηλαδή είτε μιας κοινωνίας που νοιάζεται και περιγράφει το δράμα των παιδιών της-και αυτή ακόμη είναι μια υποκειμενική θεώρηση της κοινωνίας από τον λογοτέχνη,όπου στη θέση μιας έννοιας που η κοινωνία δεν επιδεικνύει βάζει ο λογοτέχνης τη δική του-είτε ενός απελπισμένου τοξικομανή που περιγράφει τον εαυτό του με όλες τις αντιφάσεις που συνεπάγεται αυτή η περιγραφή.Θεωρώ ότι ένας μη τοξικομανής δεν μπορεί να υπεισέλθει στις αντιφάσεις αυτές και να τις αποδώσει έστω και ψυχομετρικά,εκτός αν είχε άμεση εμπειρία από τον εαυτό του ή από το οικείο περιβάλλον του.Το εγχείρημα αυτής της αποτύπωσης είναι εξαρετικά δύσκολο σε οποιαδήποτε διαφορετική περίπτωση από λογοτεχνική άποψη.
fox_lady Chat
Περαστική Νότα
#455   /   24.02.2004, 12:59   /   Αναφορά
Αναρωτιέμαι αν αυτό το κείμενο έχει να κάνει με ένα είδος πραγματικότητας...δικής σου προσωπικής πραγματικότητας. Αυτό που εγώ νοιώθω είναι ότι χρησιμοποιώντας την προσωπικότητα ενός τοξικομανή -έστω και αν δεν είναι ίσως μια προσωπική πραγματικότητα- κατά κάποιο τρόπο βιώνεις έναν προσωπικό θάνατο. Και αυτό ίσως και να είναι μια προσωπική πραγματικότητα, πέρα όμως απο αυτό θα ήθελα να σου πω ότι θα ήταν καλύτερο για εσένα, για την ίδια σου τη ζωή να συμβουλευτείς κάποιον ειδικό. Η αλήθεια είναι ότι με έκανες να ανησυχώ με την στάση σου αυτή και πίστεψε με ότι όσο και αν θες εσύ να πάρεις το δρόμο αυτό υπάρχουν άνθρωποι γύρω σου που δεν θα το ήθελαν και πιστεύω ότι κάπου μέσα σου ούτε και εσύ. Ξέρεις το μόνο δεδομένο σε αυτή τη ζωή είναι ότι κάποια στιγμή θα πάψουμε να υπάρχουμε...Το μόνο εύκολο είναι να βάλουμε εμείς ένα τέλος στη ζωή που μας χαρίστηκε...πόσο εγωιστικό μου ακούγεται αυτό όμως....πόσο νάρκισσοι μπορούμε να γίνουμε....διαλέγουμε το θάνατο για να πάψουμε να πονάμε και όμως ακόμα και ο πόνος είναι ένα υγιέστατο συναίσθημα. Το πως τον αξιοποιούμε βέβαια κάνει τη διαφορά...υπάρχουν καρκινοπαθείς άνθρωποι που πονάνε για χρόνια, που ξέρουν ότι πολλές φορές δεν μπορούν να κάνουν τίποτα για να σταματήσουν τον πόνο αυτό και όμως τους βλέπεις ότι δεν το βάζουν κάτω γιατί θέλουν να ζήσουν λίγο ακόμα...άλλοι πάλι τα καταφέρνουν και συνεχίζουν να ζουν...πολεμάνε τον ίδιο το θάνατο και καταφέρνουν να πάρουν παράταση ζωής. Κανείς ποτέ δεν έκανε πλάνο για τη ζωή του και όποιος έκανε ξέρει πολύ καλά ότι υπήρξε αυτός ο απρόβλεπτος παράγοντας που του άλλαξε όλα τα σχέδια. Έχω την αίσθηση ότι και εσύ με κάποιο τρόπο δρομολογείς το τέλος σου και ξέρεις αυτό είναι το μόνο εύκολο...όμως κάποιος σε χρειάζεται...κοίτα μέσα σου και θα βρείς την απάντησή σου...Η ζωή δεν είναι μια ταινία...είναι κάτι πραγματικό και αν το σκεφτείς και διαφορετικά ακόμα και οι ταινίες μέσα απο τη ζωή είναι παρμένες...οπότε για δες το και αλλιώς....μπορεί και να ανακαλύψεις κάτι διαφορετικό.
Astron Chat
MusicHeaven Guru
#456   /   24.02.2004, 18:37   /   Αναφορά
Μ' άρεσε πολύ το κείμενό σου, χωρίς υπερβολές, μας έδωσες κάποιες πολύ ευαίσθητες εικόνες που εμένα τουλάχιστον με άγγιξαν.

Σε αντίθεση με τον christok θεωρώ ότι ήταν πολύ σωστό λογοτεχνικά το κείμενό σου καθώς καταφέρνει να μας μεταφέρει τα συναισθήματα και την τραγικότητα αυτής της κατάστασης.

(άλλωστε η τέχνη κυρίως αξιολογείται -κατα τη γνώμη μου- με βάση το πόσο μεταφέρει τα συναισθήματα στο κοινό)
avgi Chat
Συγχορδία Μινόρε
#458   /   26.02.2004, 23:06   /   Αναφορά
katarxin tha ithela na sas efxaristiso gia ta sxolia sas k pu vrikate afto pu egra4a arketa kalo na sxoliasti me opiondipote tropo.



gia to sxolio tu christosk ithela na po oti skopos mu den itan na parusiaso mono mia plevra alla k oti oi perissoteroi narkomanis mpori na min omologun afta pu skeftontai, isos apo psixiki e3antlisi, alla o kathe anthropos os tin teleftea stigmi -tis anusias gia pollus ipar3is mas- skeftete. o antropos genithike na skeftete k giafto polloi pethenun 4ixika poli prin na pethanun fisika, epidi den skeftonte, den emvathinun k den prospathun na apolafsun ti zoi sto epakro me meso ti ske4i.



fox_lady, tha ithela na diloso oti den ime to3ikomanis i narkomanis. olo to kimeno graftike gia mia ergasia k me travi3e giati to ixa meletisi arketa " e3o apo to xoro" panta. thelo na exo empiries sti zoi mu alla xoris na xaso ti aftoextimisi mu, ton eafto mu k tin kapia diavgia pu exo se merika themata, agapo ti zoi mu k tus antrops giro mu esto k opos ine, me to kathe mikro k megalo elatoma tis k de theoro ta narkotika lisi gia otidipote parolo pu ime periergi gia merika simia, merika pragmata den mporunna ta kali4un ta vivlia k oi istories.se efxaristo gia to endiaferon su pantos k ilikrina simfono oti o anthropos an 4a3i arketa tha vri kati na kratithi sti zoi. posoi omos exun ti dinami na piste4un stus epigius agelus pu kataklizun siopila ti zoi mas?



Astron se efxaristo poli gia ta logia su afu katanoises oti skopos m den itan na nioso apo proto xeri ta sinesthimata os narkomanis i idia alla na travi3o tin prosoxi se kati vathitero apo to epifaniako, apo ton oikto pou oloi akoma k go niotho gia kapion o opios siga siga xani ti thelisi gia ti zoi mesa apo ta xeria tu k den ine kanis eki gia na ton stiri3i, idika i kinonia.



pistevo ston anthropo , stin thetiki ske4i k stin esoteriki dinami tu anthropu. alloste to exo anagi afu ime 17 akoma, ligo oniropola prepi na omologiso, alla prospatho na kratiso mia isoropia stis ske4is mou opos oloi mas

sas efxaristo pali gia ta sxolia sas:)



avgi


Πρόσφατα σχόλια

Αυτά τα διάβασες;