ελληνική μουσική
324 online   ·  209.028 μέλη

αρχική > e-Περιοδικό > Aρθρα

Αγγελάκας vs Νταλάρας

Μια ιστορία για ειδωλολάτρες, ειδωλοκλάστες, το νόμο περί ...ευθύνης αοιδού και ο σκοτεινός ρόλος του κίτρινου τύπου (ενώ έξω η βρόχα έπεφτε right through…)

Αγγελάκας vs Νταλάρας

Γράφει ο Χάρης Αρώνης (AR-On)26 άρθρα στο MusicHeaven
Τα τραγούδια: ο "Λύκος της ψυχής μου" (στίχοι - άλμπουμ "Νίψον ανομήματα μη μόναν όψιν", Magic de Spell, Eros Music) και το "Που γυρνάς" (στίχοι+μουσική - άλμπουμ "Σπασμένα ρολόγια", Νίκος Μαϊντάς, Impact Music), ήταν οι μόνες εξαιρέσεις τρ...
Τρίτη 25 Σεπ 2012

Είναι μεγάλη η απογοήτευση που νιώθω όταν κάθε φορά που ορισμένοι βλέπουν ένα είδωλό τους να δέχεται πυρά και κριτική, αισθάνονται την ανάγκη να υποβαθμίσουν και να αποκαθηλώσουν όχι τα επιχειρήματα αυτής της κριτικής, αλλά την ίδια την οντότητα εκείνου που τολμά να την κάνει.

Τα γνωστά του τύπου "ποιός είναι ο αποτυχημένος, ο ζηλόφθονος, ο τίποτας, που τόλμησε να κακολογήσει το αστέρι μας" και δε συμμαζεύεται. Εν τω μεταξύ, σε μια κόντρα μεταξύ δύο, δεν είναι γραμμένο στις πλάκες κανενός προφήτη ότι υποχρεωτικά ο ένας είναι θεός κι ο άλλος μαλάκας: δεν αποκλείεται να είναι και τα δύο πρόσωπα αξιόλογα, έκαστο στο είδος του, ή αντίθετα, να είναι και τα δύο μεγαλόσχημα στο "φαίνεσθαι" και μικρά στο "είναι". Και τέλος πάντων, δυστυχώς για την ευκολία των ηλιθίων, δεν είναι όλα μαύρο ή άσπρο στη ζωή…

Το θέμα που συζητείται έντονα τις τελευταίες μέρες, όχι μόνο εδώ στο MusicHeaven, αλλά ίσως και σε κάθε ελληνικό - μουσικό ή όχι - διαδικτυακό forum, είναι η δημόσια επιστολή Αγγελάκα προς Νταλάρα (με αφορμή δήλωση του τελευταίου στο Κυπριακό Down Town ότι νιώθει ενοχές για τα λεφτά που κέρδισε), όπου τον παροτρύνει να το ξεπεράσει μοιράζοντας την περιουσία του στους αναξιοπαθούντες, κρατώντας μόνο τα απολύτως απαραίτητα για την οικογένειά του (για να χωρέσω σε μια σύντομη πρόταση ολόκληρη την είδηση, η οποία αναλυτικότερα εκτίθεται εδώ).

Το σημαντικό δεν είναι πιστεύω η σκληρή γλώσσα στα ιντερνετικά σχόλια της πλειοψηφίας, εκείνων δηλαδή που έσπευσαν να "βγάλουν το καπέλο" στον Αγγελάκα.

Το (γραφικό πια, είναι αλήθεια) αντι-Νταλαρικό μένος είναι ένα φαινόμενο που εδώ και πολλά χρόνια δε λέει να φύγει από τη μόδα, λες και ο "θείος" φταίει για όλα τα δεινά που μας κατατρέχουν, λες και η ελληνική μουσική σκηνή είναι πήχτρα στους γνήσιους και τους επαναστάτες, για να μας περισσεύει και να μας εξοργίζει ο σατανάς Νταλάρας.

Από την άλλη, ούτε καπνός χωρίς φωτιά υπάρχει, ούτε για το φαινόμενο είναι άμοιρος ευθυνών ο ίδιος ο Ακατανόμαστος (όπως ο πανέξυπνος Τζιμάκος τον βάφτισε μετά την δικαστική απαγόρευση χρήσης του ονόματός του).

Όμως αυτό που για μένα έχει το περισσότερο ενδιαφέρον να σταθεί κανείς, είναι ο τρόπος άμυνας πολλών Νταλαρόφιλων "φονταμενταλιστών". Αυτά τα "…έλα μωρέ με αυτόν τον τελειωμένο, που δεν έχει άλλο τρόπο να τον προσέξουμε παρά πιάνοντας στο στόμα του τον άρχοντα, ο βραχνοκόκορας…" κι άλλα τέτοια βαθυστόχαστα (στην προκειμένη περίπτωση για τον Αγγελάκα, παλαιότερα για τον Πανούση, τον Ρασούλη κ.ο.κ. σ’ έναν μακροσκελή - γιατί άραγε; - κατάλογο). Ακόμη κι αν δεν διαφωνήσουμε για την ερμηνευτική σπουδαιότητα, τον επαγγελματισμό και την αξία του Νταλάρα, ακόμη κι αν δεχτούμε την αγνότητα των προθέσεών του σε όλη την καλλιτεχνική του πορεία (αν και ως γνωστόν, ο δρόμος προς την κόλαση είναι στρωμένος με καλές προθέσεις), σε εποχές όπως η τρέχουσα, που δύσκολα βρίσκεις πρότυπα να τα βάλεις κάπου ψηλά για να τα βλέπεις το πρωί που ξυπνάς και να πορεύεσαι τον βίο σου προσπαθώντας να τα φτάσεις, έχει μεγάλη σημασία όχι μόνο ποιους διαλέγεις ως τέτοια πρότυπα και είδωλα, αλλά πάνω από όλα ο τρόπος που τα υπερασπίζεσαι. Κι αυτό το λέω με αφορμή κάποιους απ’ τους φανατικούς "Νταλαριστές", αλλά καθόλου ειδικά και αποκλειστικά για εκείνους…

Για να απαντήσουμε τώρα στο ερώτημα "έκανε καλά που έβγαλε αυτή την επιστολή ο Αγγελάκας;" και να αποφανθούμε στο αν είναι εύστοχα και καίρια τα όσα εκεί αναφέρει, δεν θα έπρεπε να παίζουν κανένα ρόλο οι υποκειμενικές απόψεις του καθένα μας για την καλλιτεχνική αξία των δύο συγκεκριμένων προσώπων. Ακόμη κι αν μερικοί ψιλο- (έστω και χοντρο-)αντιπαθούνε τον έναν ή τον άλλον, αυτό δεν θα ‘πρεπε να τους εμποδίσει να αναγνωρίσουν το δίκιο, όποιου φυσικά το διαθέτει.

Παρόλα αυτά, πριν πω κι εγώ την γνώμη μου για την δημόσια επιστολή, θέλω να είμαι καθαρός, καταθέτοντας τις δικές μου απόψεις για την καλλιτεχνική αξία αμφοτέρων (αν και προσοχή: δεν πρέπει να πέσει κανείς στην παγίδα μιας ανόητης σύγκρισης δύο τελείως ανόμοιων ιδιοτήτων: ο ένας είναι κατά βάση Δημιουργός λόγου και μουσικής, ενώ ο άλλος ερμηνευτής και σολίστας).

Εξετάζοντάς τους λοιπόν γενικότερα, ως ανθρώπους της μουσικής και του σύγχρονου πολιτισμού μας, για μένα καταρχήν ο Αγγελάκας αποτελεί διαχρονικά έναν από τους ελάχιστους αληθινά εμπνευσμένους Ποιητές αυτής της μικρούλας, καημένης, αμφιλεγόμενης αλλά και τόσο ιδιαίτερης κι αγαπημένης σκηνής που ονομάζουμε Ελληνικό Ροκ. Και μάλιστα γνήσιος και βιωματικός απ’ όσο είμαι σε θέση να γνωρίζω, χωρίς να τον …γνωρίζω. ;-) Ποτέ δεν ήταν γιαλαντζί, σαν κάτι επαναστάτες του κώλου (με τα λεφτά του μπαμπά ή τη στήριξη των κομματικών κλικών). Επιπλέον, αποδείχτηκε ένας καινοτόμος μουσικά "χαρτογράφος" με αμίμητο μελωδικό κι ενορχηστρωτικό στίγμα, κάτι που του επέτρεψε να κερδίσει εύκολα την εμπιστοσύνη του αξιολογότερου και ψαγμένου μέρους της γενιάς που ανδρωνόταν τη δεκαετία του80’, μιας κούφιας από αξιόλογα πρότυπα, "κουρασμένης" και σνομπ γενιάς (με απέχθεια σε ότι είναι πολιτικοποιημένο, σε ότι δεν έχει σχέση με εύκολα και γρήγορα κέρδη, σε ότι θύμιζε τα παλαιότερα υψηλά οράματα) και να γίνει ταξιδευτής της. Εύκολο, είναι αλήθεια, λόγω έλλειψης μεγάλου ανταγωνισμού στη ροκ μουσική μας σκηνή, πάντως ποτέ ως σήμερα δεν πρόδωσε αυτή μας την εμπιστοσύνη (δεν είναι και λίγο, αν σκεφτεί κανείς ότι ίσως το top πρότυπο για πλήθος νεοελλήνων ήταν τότε ο …Κωστόπουλος και η νεογιάπικη πασοκίλα!). Κι όλα αυτά τέλος, ΠΑΡΑ το ότι είναι "βραχνοκόκορας" (η ιδιομορφία δηλαδή της φωνής του ανεβάζει το βαθμό δυσκολίας, άρα και την αξία όσων κατάφερε).

Ξεκαθαρίζω επίσης ότι για μένα ο Γιώργος Νταλάρας δεν είναι ούτε θεός, ούτε διάβολος (ή ίσως, είναι μαζί και θεός και διάβολος). Μια εξαιρετική φωνή, ένας λεπτολόγος και ακούραστος εργάτης και σπουδαίος μάστορας της τέχνης του, ανήσυχος και πρωτοπόρος όσο κανείς, ίσως ο μόνος ντόπιος πραγματικός σταρ (με όλη τη σημασία της λέξης), αλλά ταυτόχρονα κι ένας ικανότατος και συχνά διαπλεκόμενος μαρκετίστας θα τολμούσα να πω, ο αδιαμφισβήτητος CEO της "Ελληνικό Τραγούδι Μεταπολίτευσης Α.Ε."! Όσοι έζησαν τα δρώμενα του πολιτικού και πολιτιστικού γίγνεσθαι από τη δεκαετία του 70 έως και τα πρώτα χρόνια της νέας χιλιετίας, δεν είναι δύσκολο να φανταστούν τι περιλαμβάνει το πλέγμα δραστηριοτήτων της παραπάνω ανώνυμης (και ενίοτε επώνυμης) "εταιρείας".

Έτσι θα παραδεχτώ πως ναι, Γιάννη Αγγελάκα, η επιστολή σου είναι απόλυτα εύστοχη. Δεν ξέρω όμως κατά πόσο είναι καίρια, ή έστω κοινωνικά χρήσιμη. Γιατί πιο καίριο και χρήσιμο θα ήταν αν έβγαζες κι άλλες, εξίσου καυστικές επιστολές, για άλλα θέματα ή πρόσωπα. Π.χ. μια επιστολή για τα σχολεία που δεν έχουν δασκάλους, για την κατάργηση του ΟΕΔΒ, για τα συγγράμματα που πια θα πληρώνουν οι φοιτητές. Ή μια επιστολή για το 1,5 εκατομμύριο άνεργους, ή για τον κοσμάκη που αφήνουν χωρίς φάρμακα, ή για τα Νοσοκομεία και τις μονάδες εντατικής που κλείνουν. Ή, ή, ή… Αν τώρα έβγαλες κι άλλες τέτοιες επιστολές, αλλά τις θάψανε τα ΜΜΕ και δεν το πήρε κανείς χαμπάρι, συγνώμη και να με συμπαθάς! Φυσικά και δεν είσαι υποχρεωμένος εάν θες να χτυπήσεις κάτι που βλέπεις στραβό, να έχεις πρώτα χτυπήσει όλα τα στραβά του ντουνιά και της παλιοκοινωνίας… Άλλωστε ο καθένας λογικό είναι να ερεθίζεται πρωταρχικά από τα στραβά του σιναφιού του. Το 'πες εξάλλου και στη χθεσινή συναυλία σου στο Θέατρο Ρεματιάς, όταν κάποιος φώναξε "όχι άλλο Νταλάρα": "...για να κλείσουμε το θέμα εδώ, θα πω ότι όταν μας κοροϊδεύουν μπρος στα μάτια μας, ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ να απαντάμε". Αλλά ναι, δε σου κρύβω ότι πολύ θα γούσταρα μια δημόσια επιστολή όχι για το Νταλάρα, αλλά για τους κυβερνήτες μας (τους πάντα βολεμένους, καθώς δεν υπάρχουν έννοιες όπως ανεργία, εξαθλίωση και φτώχια για τους ίδιους και τις οικογένειές τους), οι οποίοι αφού βλέπουν τι ζώα είμαστε, παραμένουν απροκάλυπτοι και ξεδιάντροποι ψεύτες (άλλα έταξαν και άλλα κάνουν λίγες μόλις μέρες μετά τις εκλογές) και στυγνοί εκτελεστές του λαού μέσω της αυστηρότατης τήρησης των εγκληματικών μνημονίων, αυτοί οι μονίμως "οσφυοκάμπτες" απέναντι τόσο στους "κακούς" Γερμανούς, όσο και στους τραπεζίτες, στους εγχώριους εφοπλιστές, εκδότες και καναλάρχες, εν γένει στο 1% που πίνει το αίμα του 99%... Ή πολύ θα χαιρόμουνα μια επιστολή για τους ασήμαντους και "λίγους" ευρωπαίους ηγέτες και το νεοφιλελεύθερο ιερατείο που οδηγεί την Ευρώπη σε διάλυση, επιμένοντας για λιτότητα στους πολίτες από τη μία, δίνοντας γη και ύδωρ στους τραπεζίτες από την άλλη.

Μα θα μου πεις (και δεν θα ‘χεις άδικο), είναι οι καλλιτέχνες υποχρεωμένοι να βγαίνουν μπροστά και να καταγγέλλουν τέτοια θέματα με επιστολές και δελτία τύπου; Ακόμη και τώρα που είμαστε σε τέτοια οριακή για την επιβίωσή μας - σαν χώρα, σαν λαός - κατάσταση;  Ίσως όχι, δεν ψηφίστηκε ποτέ κάποιος σχετικός νόμος "περί ευθύνης αοιδών"… Ίσως αυτό που πράγματι έχει αληθινή σημασία είναι μόνο η αξία της Τέχνης αοιδών και (πρωτίστως) δημιουργών και το πόσο αυτή επηρεάζει θετικά τους ανθρώπους και την κοινωνία, πηγαίνοντάς τους ένα σκαλί παραπάνω, μέσω του Πολιτισμού που δημιουργούν. Αλλά από την άλλη βρε αδελφέ, στον Αγγελάκα και σε τέτοιου τύπου καλλιτέχνες αναφέρομαι, δε ζήτησα να βγει και να τα πει ο …Πάριος ή η Πέγκυ Ζήνα! Κι όλοι εκείνοι οι ακριβοθώρητοι "πνευματικοί άνθρωποι", κάποτε μας ζαλίζανε πως "εκτός από τον ιμπεριαλισμό, υπάρχει και η μοναξιά" και δεν είχαν άδικο. Όμως πλέον, άλλο τόσο αλήθεια είναι πως "εκτός από τον …Νταλάρα, υπάρχει κι ο ραντιέρικος χρηματοπιστωτικός καζινο-καπιταλισμός", που μάλιστα τα ‘χει τόσο πολύ σκατώσει, ώστε να είναι αφελέστατο να σταματάμε να αναζητούμε καλύτερες μορφές οργάνωσης της κοινωνίας, απλά επειδή τα είχε σκατώσει (διαφορετικά, αλλά εξίσου βρωμερά) εκείνος ο καημένος ο "υπαρκτός" σοσιαλισμός στην πάλαι ποτέ ΕΣΣΔ και την ανατολική Ευρώπη…

Τώρα, όσο για τις ενοχές Νταλάρα για τα λεφτά που έβγαλε, τι να πει κανείς; Τα έκλεψε; Όχι. Τα δούλεψε σκληρά; Ναι. Έκανε φοροδιαφυγή; όχι (αυτό τουλάχιστον απεφάνθη η δικαιοσύνη για σχετικό θέμα παλαιότερα), αλλά κι αν ο κοινός νους θεωρήσει ότι έκρυψε εισοδήματα, το πιθανότερο αυτά να ήταν πολύ λιγότερα από όσα έκρυβαν κατά μέσο όρο οι συνάδελφοί του. Μήπως δεν άξιζε καλλιτεχνικά; Άξιζε. Σε συνθήκες ελεύθερης αγοράς δε ζούμε; Ζούμε. Εφόσον λοιπόν δεν παρανόμησε, προς τι οι "ενοχές" του;

Ίσως γιατί (λέω εγώ, τώρα) μέσα στον Νταλάρα να υπάρχουν ακόμη αναμμένες κάποιες σπίθες του νεαρού Γιώργου από την Κοκκινιά, οι οποίες είναι πραγματικά δύσκολο να μην ξεσπαθώνουν με όσο σθένος απέμεινε στις ξέπνοες αδυνατισμένες φωνούλες τους, βλέποντας μια ζωή πλούσια σε ανέσεις και απολαύσεις προερχόμενες από τα κέρδη που βγήκαν …τραγουδώντας τους πόνους του λαού και τα βάσανα της φτωχολογιάς! Και ξέρετε, αν πριν λίγα χρόνια, σε μια κάλπικη εποχή και μια Ελλάδα και καλά "Αμερική των Βαλκανίων" αυτό το lifestyle δεν χτύπαγε τόσο άσχημα, δεν έβγαζε μάτι, σήμερα, με τους μισούς Έλληνες να έχουν χάσει τη μισθωτή δουλειά τους ή το μαγαζί τους ή τους πελάτες τους ή γενικότερα να έχουν απολέσει τη δυνατότητα να κάνουν έστω και μικρά όνειρα για το αύριο, το να έχεις λεφτά και τρελά ακίνητα και το κυριότερο να χαριεντίζεσαι με το πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο, είναι κάπως προκλητικό, καθώς...

"Εγώ είμαι ένας τραγουδιστής του έρωτα και της ζωής

τραγουδάω για τη φτώχεια για την ξενιτιά

και για τους ερωτευμένους που 'χουνε φωτιά

…μ' αγαπούν οι πονεμένοι που 'χουνε ψυχή

κι όλοι οι αδικημένοι μέσα στη ζωή.

Του λαού τα ντέρτια λέω κι όταν τραγουδάω κλαίω

γιατί είμαι πονεμένος και στη φτώχεια γεννημένος."

Ανακεφαλαιώνοντας:

Αν ήμασταν Ιταλοί και συζητάγαμε για τον Παβαρότι, ή Αμερικάνοι και μιλάγαμε για τον Τζάκσον, θα ήταν τελείως κενή περιεχομένου η συζήτηση, καθώς δεν υπάρχει τίποτα ιδανικότερο από το να αποκτάς πλούτη μέσω της ατόφιας καλλιτεχνικής σου αξίας, αντί π.χ. μέσω της εκμετάλλευσης άλλων ανθρώπων. Καμιά αντίφαση στο να είσαι λαϊκό είδωλο, έστω κι αν πλούτισες ως συνέπεια αυτού: για τραγουδιστές μιλάμε κι όχι για πολιτικούς. Έλα όμως που εδώ αυτές οι δύο ιδιότητες κάπου μπλέκονται! Βλέπετε, πέρα από την κομματική ένταξη και το βουλευτιλίκι του "ετέρου ήμισυ", εδώ έχουμε να κάνουμε με έναν έντονα πολιτικοποιημένο τραγουδιστή, ο οποίος κατά ένα μεγάλο (όχι 100%, αλλά σημαντικότατο) ποσοστό, βασίστηκε στην "ιδεολογία" του (με ή χωρίς εισαγωγικά) για να γίνει δημοφιλής και ως συνέπεια αυτού να "τα οικονομήσει". Είτε αυτό ήρθε ως συνειδητός σχεδιασμός του, είτε όχι, αν θεωρήσουμε ότι ποτέ δεν κυνήγησε το χρήμα και αυτό ήρθε από μόνο του… Αλήθεια, τον Νταλάρα παρ' ότι ήταν πάντα πρόθυμος να βοηθά το νέο αίμα, γιατί οι περισσότεροι (ειδικά του σιναφιού) τον κατηγορούν, ενώ τον Καζαντζίδη, που ενώ πράγματι ήταν κλειστός, δύσκολος, ίσως και άδικος συχνά χαρακτήρας, οι περισσότεροι πίνουν νερό στο όνομά του; Μήπως ΑΚΡΙΒΩΣ λόγω της προσωπικής ζωής τους; Μήπως επειδή ο Καζαντζίδης, απ' τη στιγμή που εξέφρασε το λαό και μια ολόκληρη εποχή φτώχιας, ξενιτιάς κλπ., προτίμησε να ζήσει σχετικά φτωχικά, αν και αναμφισβήτητα μπορούσε άνετα να είναι πάμπλουτος; Ενώ ο Γιώργος Νταλάρας, που στα λόγια και τις συνεντεύξεις είναι κοντά στο λαό και τα προβλήματά του, την ίδια στιγμή ζει την προσωπική ζωή του (ειδικά τις τελευταίες δεκαετίες) τελείως απόμακρα από τον απλό κόσμο, συγχρωτισμένος μάλιστα (επαγγελματικά αλλά ΚΑΙ προσωπικά) με μπόλικη από τη σαπίλα που διέφθειρε, ξεζούμισε και εντέλει πέταξε σα στυμμένη λεμονόκουπα μια ολόκληρη χώρα; Λέω, μήπως;

Υ/Γ.: Το φοβερό από την άλλη με την επιστολή Αγγελάκα, είναι τα μέσα που την έκαναν σημαία και την υπερτόνισαν: τα πιο λαϊκίστικα, τα πιο κίτρινα, αυτά που ίσως και ποτέ να μην είχαν γράψει ούτε μια αράδα στο παρελθόν σχετική με το όνομα Αγγελάκας, καθώς το αναγνωστικό τους κοινό ή το ακροατήριό τους μόνο με Αγγελάκα ή Τρύπες δεν είχαν σχέση! Γιατί φυσικά ο ίδιος δεν είναι δυνατόν να επέλεξε συγκεκριμένα ΜΜΕ για την δημοσίευση της, η επιστολή ήταν ανοιχτή και δημόσια. Πάντως μεταξύ σοβαρού και αστείου, για μένα ανάμεσα στα δύο κακά, δηλαδή την αλλοτρίωση μεταξύ δηλωμένων πεποιθήσεων και καθημερινής πρακτικής, μεταξύ ιδεολογίας και lifestyle (που ας πούμε ότι είναι το βασικό φάουλ Νταλάρα) και τη σαπίλα (κυρίως πολιτιστική, αλλά και κάθε άλλου είδους) που εκφράζουν διάφορα νεο-εκδοτικά ανδρείκελα (παραδοσιακού, ερτζιανού ή ηλεκτονικού τύπου), προσωπικά τι να πω, θα προτιμούσα να πλύνω τα πόδια του Νταλάρα, παρά να ακουμπήσω με γυμνό χέρι τις εφημερίδες τους (έστω κι αν ήταν το μόνο χάρτινο είδος εντός του WC). Δεν είναι τυχαίο πως τέτοιες φυλλάδες και αντίστοιχα εμετικά site καλούσαν πρόσφατα εμμέσως πλην σαφώς τις συμμορίες των φασιστικών Ορκ να παρέμβουν ("κάποιος πρέπει να κάνει κάτι…") ενάντια σε καλλιτέχνες που κατά τη γνώμη τους "προσβάλλουν τα χρηστά ήθη και την πατρίδα" (μιλάμε για σκοταδισμό, ανεξάρτητα από το αν τα συγκεκριμένα έργα ήταν αξιόλογα ή μάπες). Μα μήπως κάποτε και η Αυριανή δεν ήταν 1η εφημερίδα σε κυκλοφορία; Τα ονόματα έχουν αλλάξει, όχι οι πρακτικές. Α, και να χαιρόσαστε οι ανυποψίαστοι fun τηλεοπτικές εκπομπές όπως η (Φ)όλα 13, τροφή σε κάθε λογής λιγούρια για κανένα κωλαράκι ή βυζί, χειρότερη ακόμη κι από Τατιανομεσημεριανάδικα σκουπίδια, γιατί δεν πρόκειται απλά για υποκουλτούρα, αλλά για ένα μαγαζάκι πονηρό και πολιτικά βρώμικο: δείτε π.χ. το "ανθρώπινο" προφίλ που εντέχνως πάει να στήσει στα ναζιστικά χρυσάβγουλα… Φοβάμαι λοιπόν πως ό,τι προβάλλεται τόσο έντονα από κίτρινους λαϊκιστικούς βόθρους - φωλιές φιδιών, ειδικά τώρα που πια τα φίδια βγήκαν για τα καλά από τα αυγά τους, πρέπει να προβληματίζει κάθε δημοκρατικό και (ακόμη) σκεπτόμενο πολίτη, ακόμη κι αν μοιάζει εύστοχο και πετυχημένο. Αλλά τελικά, κάθε λαός μάλλον έχει την ενημέρωση που του αξίζει και φυσικά το μέλλον που τελικά του αξίζει…





σχόλια (14)

σχολιάστε το παραπάνω άρθρο:


Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να είστε μέλος του MusicHeaven. Παρακαλούμε εγγραφείτε ή συνδεθείτε

sillia Chat
Βετεράνος
#25430   /   25.09.2012, 09:37   /   Αναφορά

Πόσα like  να σου βάλω βρε αγόρι μου?


Επιτέλους!!!!!!!!!!!!!!Επιτέλους ένας λόγος μεστός και μια άποψη δουλεμένη σ'ένα συγκροτημένο και χωρίς μιάσματα μυαλό !


Ελπίζω να το διαβάσεις κ Αγελλάκα !


Μου έγινες κι εσύ υπέρμαχος του λαού κι αγωνίζεσαι  με επιστολές !


Σταματάω εδώ γιατί μου έρχονται πολλά να του πώ.... ευτυχώς δεν έχω χάσει την μεζούρα μου !!!!


Ευχαριστούμε Aron


mary_omikron Chat
Βετεράνος
#25431   /   25.09.2012, 09:50   /   Αναφορά

Καθηλωτικό κείμενο. Η πιό δίκαιη προσέγγιση που έχω διαβάσει.

spiroos Chat
MusicHeaven Guru
#25433   /   25.09.2012, 10:54   /   Αναφορά

Κείμενο-υπόδειγμα. Αξίζει να προωθηθεί -στον μικρόκοσμο τουλάχιστον της μουσικής-.

Orfeus Chat
Μουσικοπαραδεισένιος
#25435   /   25.09.2012, 14:53   /   Αναφορά

"Αλλά τελικά, κάθε λαός μάλλον έχει την ενημέρωση που του αξίζει και φυσικά το μέλλον που τελικά του αξίζει…"



Και μόνο αυτό να έγραφες, θα τα είχες πει όλα!
Μπράβο Χάρη... :)

rkonstantinos Chat
Συγχορδία Μινόρε
#25438   /   25.09.2012, 20:01   /   Αναφορά

Άφωνος. Τι να πω;


Περισσότερο μου άρεσε ο τρόπος που λες και στηρίζεις την άποψή σου παρά αυτή καθαυτή.

AR-ON Chat
Φθασμένος
#25441   /   26.09.2012, 01:35   /   Αναφορά

Τα σχόλια που διαβάζω μου δίνουν μεγάλη χαρά, η οποία διπλασιάζεται βλέποντας από ποιούς προέρχονται. Τιμή μου και μόνο που διαβάσατε όλο αυτό το σεντόνι. Άσχετα με το ποσοστό που συμφωνείτε με τις σκέψεις μου, δικαιώσατε το ξενύχτι που χρειάστηκε για να  το γράψω. {#emotions_dlg.yawn}{#emotions_dlg.laugh}


Και φυσικά να 'ναι καλά το Musicheaven για το ελεύθερο και απολύτως αλογόκριτο βήμα που προσφέρει στους αρθρογράφους του.

Konstantinosoa Chat
Φθασμένος
#25446   /   27.09.2012, 10:29

Υπάρχει ήδη δημοσίευση για το θέμα, προτιμάς όμως ως κύριος αρθρογράφος να ανοίξεις ένα καινούργιο, προφανώς για να προβληθεί ιδίαίτερα η άποψή σου. Δικαίωμά σου. Και επειδή αν κατάλαβα καλά στο βασικό σου άξονα έχεις και σαφείς προσωπικές αναφορές απο το όλο θέμα, σου γράφω και εγώ τμήμα όλων αυτών που έγραψα ήδη:


Ο καθένας μπορεί ν αναβιβάζει αυτόν που ακολουθεί κάτω απο τις προσωπικές συνθήκες και προτιμήσεις που τον ακολουθεί.


Το αντι-νταλαρικό μένος ανέλυσα απο που άρχεται: Απο τη διαμάχη Ρασούλη - Νταλάρα (ανάλογα έχει πει και για την Αλεξίου και και κάποια ψήγματα και για τον Αγγελάκα), τους συνεργάτες του, Αγγελάκα, Άκη Πάνου, εμμέσως κάποια στιγμή τον Καζαντζίδη κ.α. και τέλος απο όσους συμμετείχαν στις σχετικές δίκες όπως τον Πανούση και τον Λαζόπουλο. Αν θέλει / θέλεις μπορείς να συνεχίζεις να το αγνοείς και αν αμφισβητείς αυτό που γράφω για τα περι συγκατοίκου του Ρασούλη και γενικά για το γεγονός ότι οι βασικοί που καταφέρθηκαν εναντίον του Νταλάρα ήταν τέτοιοι, δηλαδή άτομα του Ρασούλη και μάρτυρες στις σχετικές δίκες και φυσικά πως ο Αγελλάκας ήταν συγκάτοικος του Ρασούλη, σε παραπέμπω στην αυτοβιογραφία του Ρασούλη.


Προσωπικά παραθέτω πηγές και γεγονότα και όχι καφενειακές απόψεις κατάλληλες για πάνελ τύπου espresso. Αυτό δεν αναφέρεται προσωπικά σε εσένα. 


Φυσικά η συμμετοχή του Νταλάρα για την Κύπρο, ήταν το τελειωτικό όσον αφορά την Αριστερά. Αριστερός και πατριώτης, δηλαδή εθνικιστής δεν γίνεται.


Κατα τα άλλα η κριτική όλων αυτών είναι αντικειμενική.


Ποτέ δεν μου άρεσε ο Αγγελάκας και έχω κάθε δικαίωμα να μην τον υπολήπτομαι μουσικά. Συνέκρινα το ανάστημα του με άλλους και τη δουλειά του. Κανείς δεν μου απήντησε παρα μόνο διάφορα γενικόλογα του τύπου είναι ποιητής κ.τ.λ. Το να συγκρίνω αυτόν με τον Σιδηρόπουλο, τον Τουρνά ή τον Παπακωνσταντίνου το θεωρώ ιεροσυλία, δεν μιλάμε καν για την φωνή ή την ποιητική του, καθώς στην Ελλάδα έχουν μελλοποιηθεί - εργαστεί πάνω στο τραγούδι κορυφαίοι Έλληνες ποιητές. Ούτε θα σεβαστώ ένα άτομο που έχει καταφερθεί υποτιμητικά για την μεγάλη Ελληνική Σχολή του τραγουδιού πλην λίγο Χατζιδάκι και θεωρεί γραφική την μεγάλη Βέμπο αποκαλώντας ανάλογα απο παλιά τον Νταλάρα.


Για το γιατί είναι κορυφαίος και να παραθέσω καμια 30 δίσκους αναφοράς με το σύμπαν των Ελλήνων συνθετών και ποιητών, δεν ξέρω αν έχει νόημα. Αν επιθυμεί κάποιος να το κάνω για να δούμε πόσο ποιοτικός και όχι υποτιμητικά εμπορικός είναι...


Ο Άκης Πάνου καταφέρθηκε εναντίον του Νταλάρα λόγω εταιρίας - ποσοστών, κάτι για το οποίο δεν έφταιγε ο ίδιος και ύστερα απο την συνεργασία και φιλία του με τον Ρασούλη. Ούτως ή άλλως άτομο που σκότωσε άσε με να τον έχω σε επιφύλαξη.


Ο Καζαντζίδης, μπορεί να ήταν αυτός που ήταν αλλά πλην των μεγάλων του όχι, δεν έπαψε ποτέ να είναι πικρόχωλος, να μιλάει με πολύ τουπέ και να θάβει άλλους ή να κατηγορείται για οικειοποίηση τραγουδιών. Κάποια στιγμή να τελειώσει αυτό το παραμύθι. Στην πρώτη συνέντευξη σε Αθανασίου, μιλάει για τον Νταλάρα με τα καλύτερα λόγια, κάπου μέσα 90΄. Αυτό το έχουν κάνει όλοι γαργάρα.


Ξαφνικά απο το θάψιμο του Ρασούλη και του κύκλου του που λιβάνιζαν αενάως τον Καζαντζίδη και απο το γεγονός πως ο Νταλάρας είχε πια καθιερωθεί ως απόλυτο όνομα, είπε στην δεύτερη συνέντευξή του στον Αθανασίου, πως τα ΜΜΕ παίζουν συνέχεια Νταλάρα ας βάλουν και λίγο Καζαντζίδη. Στην τρίτη δε συνέντευξη με τον Αθανασίου, ο Νταλάρας έγινε τραγουδιστής χωρίς ψυχή. Ο ίδιος που είπε για την Μαρινέλλα πως "δεν θα έχουμε να θυμόμαστε κάτι από τη φωνή της". Και είχε θάψει την ίδια περίπου περίοδο στον Β. Βασιλικό την πρώην αρραβωνιαστικιά του και μεγάλη τραγουδίστρια Καίτη. Λυπάμαι μα για το ποιός είναι μικρόψυχος, ανεξάρτητα από τραγουδιστικό του ταλέντο, τα συμπεράσματα δικά σας.....


Μπορώ να σου αναφέρω πολύ κόσμο που δημόσια ευχαρίστησε όχι τότε αλλά τα τελευταία χρόνια τον Νταλάρα, αυτό το κατα τα άλλα κ...αλόπαιδο. Μπορώ να σου πω και πολύ κόσμο που ο Καζαντζίδης έθαψε. Επίσης είναι τρομερά δύσκολο να βρεις άτομο που επώνυμα κατηγόρησε ο Νταλάρας. Κάποτε θυμάμαι είχε κάνει ένα έμμεσο ειρωνικό σχόλιο σε αναφορά σε ερωτικούς τραγουδιστές όπως ο Βοσκόπουλος και δεν θυμάμαι αν η αναφορά είχε και τον Πουλόπουλο μέσα. Η συνέντευξη πρέπει να είναι στο Δίφωνο. Τότε έκανε ένα αινιγματικό ειρωνικό σχόλιο που δεν κατάλαβα ποτέ. 


Ως προς τις τύψεις, και πολύ παλαιότερα είχε αναφέρει πως ηχογραφούσε τραγούδια πολιτικά και κοινωνικά με κιθάρα που κόστιζε 2 εκατομμύρια ( κάπου στο 80΄, νομίζω το τραγούδι ήταν ο τραγουδιστής ). Δεν λέγεται εύκολα το "Χαίρε φτώχια επι παραδείγματι", όταν έχεις αποκατασταθεί οικονομικά. Είναι ανθρώπινο. Ελέγχεσαι ως ένα βαθμό και είναι και υγιές.


Αν ένας τραγουδιστής Έλληνας ταξίδεψε τόσο πολύ και κουράστηκε ταξιδεύοντας τόσο πολύ αυτός είναι ο Νταλάρας καί ότι έβγαλε, το έβγαλε με την αξία του. Δυστυχώς όμως πλην ελαχίστων συνθετών και στιχουργών, οι περισσότεροι μεγάλοι έμεναν στο νοίκι, αυτή είναι μια αλήθεια την οποία και ο Ρασούλης με πολλά παραδείγματα (περίπτωση Λοΐζου) την αναφέρει στο βιβλίο του αλλά και άλλοι όπως ο Λ. Παπαδόπουλος (περίπτωση Κουγιουμτζή).


Όσο για το περίφημο "ακατανόμαστος": Είναι ντροπή και αναξιοπρέπεια να αποκαλείς κάποιον χωρίς όνομα. Αυτό αφορά περισσότερο εσένα ως κύριο αρθρογράφο. Γιατί ο Πανούσης τουλάχιστον αρχικά είχε και μια ατυχή δικαστική απόφαση.


Όμως το να συκοφαντείται απο άτομα σαν τον Πανούση ότι τα πήρε για την Άμυνα απο την Κύπρο. Ο οποιοσδήποτε έντιμος και θεμιτά θιγμένος θα έκανε το λιγότερο μήνυση...  


Ανάλογα ο Πανούσης μίλησε και για την συναυλία για τον Καζαντζίδη, αλλά η Μαρινέλλα ούτε καταδέχτηκε να σχολιάσει αυτόν πολύ δε περισσότερο τον Τριανταφυλλόπουλο. Δεν άξιζε τον κόπο.


Αν τα είχε πάρει για την Κύπρο, οι Κύπριοι σήμερα θα τον μισούσαν. Τον λατρεύουν αντίθετα και ξέρουν πολύ καλά αιώνες τώρα απο πουλήματα..... Επίσης έκανε δύο υπέροχους δίσκους για την Κύπρο. Υπέροχους ! Παρότι ο Νταλάρας, η ΜΙΝΟΣ στον Μέγα δημοσιοσχετίστα αρνήθηκε την παραγωγή και ανέλαβε μόνο την διανομή..... Η Κύπρος πονάει ακόμα....


Και κάτι τελευταίο: Το ποιός πονάει για το χρήμα το έδειξε το συνάφι του, που στις καρέκλες που τον πετούσαν κρύφτηκε...μην έχει περιστατικά ανάλογα και στις δικές τους συναυλίες.  


Administrator
jorge Chat
Musantiquus
#25447   /   27.09.2012, 10:54

Ήταν πρόταση και απόφαση του περιοδικού να μπει και εδώ, καθώς πρόκειται για ένα ολοκληρωμένο άρθρο που καλύπτει το θέμα πλήρως. Ο Ar-on είναι σεμνότατος και ποτέ δεν θα επεδίωκε να υπερπροβάλλει τη γνώμη του. Καλά κάνεις και επαναλαμβάνεις κι εσύ τη δική σου πάντως, καθώς είναι ιδιαίτερα τεκμηριωμένη.


Konstantinosoa Chat
Φθασμένος
#25448   /   27.09.2012, 13:58

Ο.Κ. Κατανοητό. Και συγνώμη στο σημείο που γίνομαι και εγώ πιο έντονος. Δεν έχω προσωπικά τίποτα με κανένα. Ωστόσο ξαφνικά απο "απόλυτος καλλιτέχνης" σεβαστός απο όλους έγινε ξαφνικά ένα υπερτιμημένο τίποτα. Και όποιος τους υποστηρίζει "Νταλαροειδές"



Και ένα απόσπασμα απο πρόσφατη συνέντευξη της Αρετής Κετιμέ στο site ogdoo:



Διαβάζεις τις κριτικές στον τύπο; Όταν διαβάσεις κάποια κριτική, ενδεχομένως όχι και τόσο καλή, πώς αντιδράς; Σε ενοχλεί; 
Εγώ απ’ όταν ήμουνα μικρή, είχα μια «α» αντιμετώπιση. Για να σας το πω ξεκάθαρα: Εγώ «είμαι παιδί» του Γιώργου Νταλάρα και δεν θα πάψω να είμαι παιδί του Γιώργου Νταλάρα και είμαι περήφανη που είμαι παιδί του Γιώργου Νταλάρα. Μουσικά και καλλιτεχνικά. Και σε καμία περίπτωση δεν μπορώ να ξεχάσω το καλό που μου έκανε αυτός ο άνθρωπος. Δεν θέλω να είμαι αχάριστη στη ζωή μου. Οι κριτικές λοιπόν πολλές φορές δεν έχουν στόχο εμένα.


AlfaWolf Chat
Βετεράνος
#25449   /   27.09.2012, 14:02   /   Αναφορά

Η αλήθεια πάντα στο τέλος λάμπει όποτε απλά την αναμένω :)


Μπράβο στον υπογραφέντα του άρθρου ΑR - ON για τον χρόνο που αφιέρωσε, ¨Ετσι κι αλλιός μου είναι από τους πιο συμπαθείς που έχω γνωρίσει στο ΜΗ 

NT Chat
Περαστική Νότα
#25451   /   28.09.2012, 00:08   /   Αναφορά

Το παραπανω κειμενο λεει πολλες αληθειες, κυριως ως μη φανατικο, αλλα ευρισκεται εκτος θεματος. Ποιο ειναι το θεμα? Μα η ευστοχη αναφορα του Αγγελακα σ' αυτο το απεριγραπτο "δηθεν" της παγιας συμπεριφορας του Νταλαρα. Δηθεν λαικος, δηθεν αριστερος, δηθεν εθνικο πολιτιστικο κεφαλαιο... Ναι στην Ελλαδα ειναι δυσκολο να γινεις ινδαλμα. Ειναι ενα ιδιαιτερο γνωρισμα της φυλης, αναγκαστικα πρεπει να το σεβαστουμε, δεν λειτουργουμε οπως τα αμερικανακια. Και επειδη ειναι ουτως η αλλως δυσκολο, γινεται αδυνατο οταν δεν διαθετεις και τα πληρη ουσιαστικα προσοντα. Εκτιμησα ειλικρινα τον Νταλαρα οταν τον ακουσα - με εκπληξη- να λεει οτι "εγω δεν διαθετω ιδιαιτερη φωνη, οτι εχω πετυχει το πετυχα με σκληρη δουλεια, υπαρχουν καποιοι πολυ καλυτεροι απο μενα" (στην εκπομπη "στην υγεια μας" το ειπε, ειλικρινα δεν το περιμενα απ αυτον, αλλα τελικα ειναι πολυ εξυπνος-δυστυχως ομως ο τροπος, ο χρονος, και οι συνθηκες δοξας του μεσα στις οποιες το ειπε, παλι του βγηκε "δηθεν" σεμνο). Το "δηθεν" δεν εχει περαση στην Ελλαδα. Και οσοι ειναι φαν του ειδους, αντιμετωπιζονται με χιουμορ στην καλυτερη περιπτωση... γιαυτο εχει επιτυχια ο Τζιμακος... Και ο Λαζοπουλος εχει επιτυχια οταν κανει χιουμορ με την δηθεν ηθοποιο Μιμη Ντενιση, που κατα τα αλλα ειναι πρωτοκλασσατη καλλιτεχνικη επιχειρηματιας. Βιοι παραλληλοι... Να θεωρησουμε οτι ο Τζιμακος και ο Λακης διακατεχονται απο κομπλεξ? Ευκολο... Θα δυσκολευομασταν λιγακι παραπανω με τον Αριστοφανη, αλλα ας μην παμε τοσο μακρυα. Εν ολιγοις, αν ο Νταλαρας ειχε την αβιαστα εξερχομενη φωνη ενος Καζαντζιδη, ενος Μπιθικωτση, ενος Αγγελοπουλου, αντε ενος Τερζη, ενος Λυδακη, ενος Σφακιανακη (ναι, ναι!!), δεν τραγουδαγε ενρινα και δεν ηταν παντα στο οριο των δυνατοτητων του, κυριως ομως αν κραταγε το στομα του κλειστο οταν δεν τραγουδουσε, κανεις δεν θα του αμφισβητουσε την πρωτια... Λογω των ποικιλων αλλων ταλεντων του.

hrysi Chat
Φθασμένος
#25552   /   18.10.2012, 22:42   /   Αναφορά

ο κάθε Νταλάρας και κάθε Αγγελάκας μπορεί να πεί τη γνώμη του ελεύθερα ή να κάνει καλαμπούρη δημόσια ακόμα και να βγάλει τις ψυχολογικές του ανασφάλειες δημόσια. Ο κάθε ένας από μας μπορεί παλι να έχει τη γνώμη του και να μείνει εκεί το θέμα. Γιατί τόση ανάλυση από τα μέσα δεν κατάλαβα! μηπως διότι έπρεπε να ασχοληθούμε με αυτό και να αφήσουμε άλλα  θέματα λίγο στην άκρη? και μήπως τελικά έτσι γίνετε στη χώρα μας? Έλληνες... έχουν άποψη για όλα. Αυτοί μπορεί σε κάποια στιγμή της ζωής τους να βρεθούν σε μία παρέα και να γελάνε με όλο αυτό (ουφ).Όσο για το άρθρο μου άρεσε πολύ. AR-ON ήσουν αντικειμενικός και ουσιαστικός. 

versous1 Chat
Συγχορδία Μινόρε
#26164   /   21.12.2012, 02:33

Πολύ ωραίο κείμενο.


Καλύφθηκα πλήρως από την hrysi ! Smile





Πρόσφατα σχόλια

Αυτά τα διάβασες;