10 Μέλη Μπάντας που Απολύθηκαν για Γελοίους Λόγους

Γράφει ο Γιώργος Μπιλικάς (Orfeus)
242 άρθρα στο MusicHeaven

Δεν υπάρχει καμία μπάντα στον κόσμο που να μην έχει το μερίδιό της στους διαπληκτισμούς και στους τσακωμούς, ανάμεσα στα μέλη της, πίσω από τις κάμερες. Από τη Yoko Ono που μπλεκόταν στο στούντιο, μέχρι τις δημιουργικές διαφορές που χώριζαν τα μέλη της μπάντας, μερικές φορές ήταν και είναι φυσιολογικό οι αγαπημένοι μας μουσικοί να ακολουθούν ξεχωριστούς δρόμους για να εκφράσουν αυτό που θέλουν, όταν τα υπόλοιπα μέλη δεν τους το επιτρέπουν. Και πάλι, μερικοί από τους λόγους για τους οποίους άνθρωποι όπως ο Richard Wright απομακρύνθηκαν ήταν λίγο υπερβολικοί.

Όσο και αν με κάποιους μπορεί να ήταν πολύ δύσκολο να συνεργαστείς μαζί τους καθημερινά, οι λόγοι/αιτίες που δόθηκαν στους fans για την αποχώρησή τους είναι μερικές από τις πιο μικροπρεπείς δικαιολογίες που έχουν υπάρξει στη ροκ μουσική. Παρόλο που μερικοί από αυτούς τους καλλιτέχνες ίσως να μην κρατούσαν το ίδιο βάρος με τα υπόλοιπα μέλη της μπάντας εκείνη την εποχή, το γεγονός ότι τους απέβαλαν για αυτούς τους λόγους ήταν εντελώς γελοίο, και σε μερικές περιπτώσεις υποκριτικό, δεδομένου ότι κάποια άλλα μέλη της μπάντας είχαν ακριβώς την ίδια συμπεριφορά.

Αναμφίβολα, κάποιες από αυτές τις αποβολές μπορεί να αποδείχτηκαν ευλογία, ανοίγοντας το δρόμο για φρέσκο αίμα στη μπάντα και προσθέτοντας μια πιο συνεκτική αίσθηση όταν εντάχθηκαν τα νέα μέλη. Ακόμη και αν χρειάστηκε να περάσουν χρόνο με μια νέα μπάντα, θα μπορούσαν να περάσουν ολόκληρη τη ζωή τους προσπαθώντας να θυμίσουν στους παλιούς τους συνεργάτες ότι δεν έπρεπε ποτέ να φύγουν. Και πάλι, φαίνεται αρκετά μικροπρεπές να βλέπεις πώς αυτοί οι καλλιτέχνες πέρασαν από το να είναι οι καλύτεροι φίλοι στο να μην θέλουν με τίποτα να συνεργαστούν ξανά με τα υπόλοιπα μέλη της μπάντας σχεδόν από τη μία μέρα στην άλλη. Δεν υπάρχει σωστός τρόπος να πεις σε κάποιον ότι πρέπει να φύγει από μια μπάντα, αλλά από όλους τους τρόπους, θα μπορούσαν να είχαν επιλέξει μια πολύ καλύτερη δικαιολογία. Ας τους δούμε:

Steven Adler – Guns N’ Roses

Οι Guns N’ Roses φαίνονταν να κρέμονται από μια κλωστή, από τη στιγμή που ξεκίνησαν. Μέχρι να φτιάξουν το Appetite for Destruction, ήταν ήδη η πιο επικίνδυνη μπάντα στο Los Angeles, αλλά σχεδόν κάθε φορά που κυκλοφορούσαν, ζούσαν σύμφωνα με τον τίτλο του άλμπουμ. Ακόμη και αν τα μέλη ζούσαν την πιο υπερβολική ζωή που είχε δει κανείς μέχρι τότε, έρχεται μια στιγμή που όλοι ξεπερνούν τα όρια του πάρτι. Και εκείνη η στιγμή ήρθε για τον Steven Adler όταν άρχισε να δουλεύει στο Use Your Illusion. Το τελευταίο που θα ήθελαν ήταν να κατηγορήσουν κάποιον για λίγο αλκοόλ, αλλά δεδομένου ότι ο Adler ήταν καταχρηστικά εξαρτημένος από ναρκωτικά, η συνήθεια του να εμφανίζεται στο στούντιο εντελώς μεθυσμένος δεν θα μπορούσε να λειτουργήσει με τον Axl Rose. Αυτό το άλμπουμ χρειαζόταν να είναι πολύ καλύτερο από το Appetite, και δεν μπορούσαν να αντιμετωπίσουν έναν drummer που αποκοιμιόταν στο στούντιο στη μέση μιας ηχογράφησης. Η ειρωνεία δεν χάθηκε για τον αντικαταστάτη του, τον Matt Sorum, που αναρωτήθηκε πώς ήταν δυνατόν κάποιος να φύγει από μια από τις πιο επικίνδυνες ροκ μπάντες όταν τον κάλεσε ο Slash να συμμετάσχει. Είναι λυπηρό να σκεφτεί κανείς ότι ο Adler ήταν το πρώτο μέλος της βασικής σύνθεσης που έφυγε, αλλά ακόμη και αν ο Sorum ήταν πιο τεχνικός drummer τις περισσότερες φορές, η ερμηνεία του Adler στο Appetite ήταν αναντικατάστατη.

Dave Abbruzzese – Pearl Jam

Η εμπειρία σε μια μπάντα όπως οι Pearl Jam εξαρτάται συχνά από τον drummer της κάθε εποχής. Παρά τις πολλές αλλαγές στα τύμπανα, πριν βρουν τον Matt Cameron, ο πρώην drummer των Soundgarden είχε ήδη παίξει σημαντικό ρόλο στα demos πριν καθιερωθεί. Ο Dave Abbruzzese ανακάλυψε σύντομα ότι υπήρχε λεπτή γραμμή ανάμεσα στο να είσαι περήφανος για την επιτυχία και στο να φαίνεσαι υπερβολικά ενθουσιώδης. Δεν υπήρχε τίποτα κακό με το παίξιμό του, αλλά οι προσωπικότητες του καθενός και η χημεία μεταξύ τους, ήταν και είναι σημαντικά και βασικά θέματα για τη λειτουργία της μπάντας, και ο Abbruzzese απλώς δεν ταίριαζε με τους υπόλοιπους. Η αποχώρησή του ήρθε μετά από λίγα χρόνια, όταν προσλήφθηκε ο Jack Irons για το Vitalogy. Ήταν καλύτερα για τη συνοχή της μπάντας να είναι όλοι ενωμένοι παρά να υπάρχει ένα μέλος που δεν έμοιαζε να συμμετέχει πλήρως. Σωστά!

Mick Jones – The Clash

Κάθε μεγάλη μπάντα έχει δύο αντίθετες δυνάμεις που συνεργάζονται. Στους Clash όμως, η απομάκρυνση του Mick Jones ήταν σαν να αφαίρεσαν ένα κομμάτι από το μουσικό τους DNA. Ο Jones έπαιζε πολύ με το rockstar στιλ για να συμβαδίζει με τα γούστα και το στιλ του Joe Strummer, αλλά αυτό δεν ήταν λόγος για απόλυση. Χωρίς τον Jones, δεν θα είχαμε hits όπως τα Train in Vain, Should I Stay Or Should I Go ή Complete Control. Για μένα η απόλυσή του, ήταν μέγιστο λάθος. Γνώμη μου!

Steve Perry – Journey

Το να έχει μια μπάντα έναν καλό lead singer είναι τεράστιο πλεονέκτημα. Το φωνητικό ταλέντο του Perry έκανε τους Journey δημοφιλείς, αλλά όταν ο Perry αντιμετώπισε προβλήματα υγείας, αποφασίστηκε να συνεχίσουν χωρίς αυτόν. Όμως, παρά τη μακροχρόνια αποχή του και τα back projects, ο Perry αποδεχόμενος την απόφαση, συνέχισε και συνεχίζει να απολαμβάνει την καριέρα του.

Michael Anthony – Van Halen

Ο Michael Anthony, με τη χαρακτηριστική φωνή του και την υπομονετική παρουσία του, αντιμετωπίστηκε ως sideman μετά την αποχώρηση του Hagar, παρά την ουσιαστική συνεισφορά του. Η τελική απόφαση να τον απομακρύνουν ήρθε λόγω φιλίας με τον Hagar και προσωπικών διαφορών με τον Eddie Van Halen, που εισήγαγε τον γιο του, Wolfie, στη θέση του. Οικογενειακοί δηλαδή οι λόγοι; Την αλήθεια πάντως, μόνο αυτοί την ξέρουν.

Glen Matlock – Sex Pistols

Ο Matlock ήταν βασικό κομμάτι της δημιουργίας του Nevermind the Bollocks, αλλά απομακρύνθηκε για να μπει ο Sid Vicious, παρά την περιορισμένη γνώση του στα μουσικά θέματα. Παρά την προσφορά του Matlock, η μπάντα προτίμησε την εικόνα από την τεχνική γνώση. Βέβαια, η απομάκρυνση του Matlock ήταν σίγουρα επιλογή του μάνατζερ McLaren ο  οποίος δεν είχε καμία σχέση με το Punk και ήταν πάντοτε υπέρ της «προς τα έξω» εικόνας (του image δηλαδή), και του «τι θα μας φέρει δολάρια».   

Joe Perry – Aerosmith

Ο Perry αποχώρησε το 1979 κυρίως λόγω προσωπικών διαφορών και της σχέσης του με τη γυναίκα του Elyssa, που έγινε η πηγή έντασης με τον Steven Tyler. Ακόμη και αν η μπάντα είχε περάσει από δημιουργικά αδιέξοδα, η αιτία της αποχώρησης ήταν περισσότερο κωμική παρά μουσική.

Don Felder – Eagles

Η απομάκρυνση του Felder ήρθε λόγω οικονομικών διαφορών με τα υπόλοιπα μέλη και την κακή διαχείριση των συμβολαίων, παρά με την ουσιαστική συνεισφορά του στη μπάντα, κι ας είχε συμμετοχή στο πολύ καλό Hotel California. O Felder απαίτησε δικαιώματα και ήρθε σε ρήξη με τους Frey & Henley.

Dave Mustaine – Metallica

Ο Mustaine απομακρύνθηκε λόγω προβλημάτων συμπεριφοράς και αλκοόλ. Παρά το ταλέντο του και τον ρόλο του ως συν-συνθέτη, η βία και η αστάθειά του, ανάγκασαν τους Hetfield και Ulrich να τον απολύσουν. Αργότερα ίδρυσε τους Megadeth, αποδεικνύοντας την αξία του.

Richard Wright – Pink Floyd

Ο Wright απομακρύνθηκε από τους Pink Floyd λόγω διαφορών με τον Roger Waters, που τον αντικατέστησε στα keyboards με session μουσικούς κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων του Wall. Παρά τη μετέπειτα επανένωση, η αποχώρηση του Wright απέδειξε πόσο εύθραυστη μπορεί να είναι η δυναμική μιας μπάντας, ακόμη και όταν όλα τα μέλη είναι ταλαντούχα. Ο αυτοκράτορας Waters απομάκρυνε τον Wright και μας πίκρανε! Τι να πεις…

Σχόλιο:
Να λοιπόν και η ανθρώπινη πλευρά των συγκροτημάτων. Βλέπουμε ότι η απομάκρυνση ενός μέλους δεν έχει πάντα να κάνει με το ταλέντο ή με τη συνεισφορά του, αλλά συχνά με προσωπικές διαφορές, με παρεξηγήσεις ή ακόμα και με μικροπρέπειες. Κρίμα για αυτό το τελευταίο. Είναι ενδιαφέρον πάντως, να βλέπει κανείς πώς οι “γελοίες” αιτίες για απολύσεις μπορούν να επηρεάσουν την ιστορία της μουσικής, και ταυτόχρονα να υπενθυμίζουν ότι πολλοί από αυτούς τους καλλιτέχνες αναγεννήθηκαν σε νέα έργα ή σε νέες μπάντες, αποδεικνύοντας τη διαχρονική τους αξία.

Υστερόγραφο:
Κάποιες φορές η ιστορία πίσω από τα παρασκήνια μιας μπάντας είναι πιο συναρπαστική από τα τραγούδια που γράφει. Οι αποβολές για μικροπρεπείς ή παράλογους λόγους δείχνουν πόσο ευάλωτη είναι η δυναμική μιας μπάντας, αλλά ταυτόχρονα μας θυμίζουν ότι το ταλέντο και η δημιουργικότητα όταν υπάρχουν, βρίσκουν πάντα τρόπο να λάμψουν, ακόμα κι αν χρειαστεί να φύγουν για να το αποδείξουν.

Γιώργος Μπιλικάς