ελληνική μουσική
351 online   ·  209.038 μέλη

αρχική > e-Περιοδικό > No_Music

Ο Ήχος Του Θανάτου


Ο Ήχος Του Θανάτου

22 Δεκεμβρίου 1849
Kάτασπρο από χιόνι ξημέρωμα στην αιώνια πόλη των αντιθέσεων, του μυστηρίου και της μίζερης μικροϋπαλληλικής καταχνιάς, στην ρωσική Πετρούπολη.

Γράφει το μέλος gate43 άρθρα στο MusicHeaven
Πέμπτη 10 Απρ 2003

Ο παγερός χτύπος από τα στρατιωτικά ταμπούρλα του θανάτου έχει σκοτώσει ήδη την ησυχία της ζωής. Με αργά βήματα οι μελλοθάνατοι και ο Φιόντορ Μιχαήλοβιτς Ντοστογιέφσκι προχωρούν στους πασσάλους της φρίκης και της λαιμαργίας του θανάτου. Οι πατημασιές τους στο χιόνι θα είναι σε λίγα λεπτά τα τελευταία τους ίχνη στη ζωή.

Κάποιος απρόσωπος στρατιώτης μηχανικά δένει, εκεί στους πασσάλους, τα θύματα τα ντυμένα με τις λευκές στολές του εξιλασμού και τις κουκούλες του φόβου στο κεφάλι. Σε λίγο θα γίνει η προσφορά και η θυσία για την κάθαρση των αναμάρτητων …Μόνο ένας δε θα κάνει τη χάρη στο φιλήδονο κοινό, να το απαλλάξει από τις ενοχές του τρόμου και της σκοτεινής και δουλικής σκιάς του…
Ο Ντοστογιέφσκι κοιτά κατάματα τον στρατιώτη να πλησιάζει, το βλέμμα του καθρεφτίζει το πρόσωπο του στρατιώτη και παύει πια να είναι απρόσωπος. Του γνέφει πως αρνείται να φορέσει το κάλυμμα της ψευδαίσθησης κι ύστερα τον βλέπει να προχωρά αργά στη θέση που θα τον κάνει εχθρό του.
Ακούγεται η διαταγή σα φωνή αυστηρού θεού – τιμωρού και οι υπασπιστές ετοιμάζουν τα όπλα τους. Ο στρατιώτης του βρίσκεται απέναντί του, τον βλέπει να γεμίζει το όπλο του, τον βλέπει να παίρνει θέση βολής. Τον κοιτά βαθιά στα μάτια, καθώς τον σημαδεύει κι αυτή την ύστατη ακόμα στιγμή για τη ζωή του προσπαθεί να καταλάβει τι σκέφτεται., να ερμηνεύσει το τρέμουλο στο χέρι που θα τραβήξει τη σκανδάλη. Αυτός ο άνθρωπος ήταν ο θεός του. Γι’ αυτόν σκεφτόταν κι αυτό πάντα έκανε: «…Ο άνθρωπος είναι ένα ιερό μυστήριο. Αυτό το μυστήριο καλείσαι να ανακαλύψεις. Αλλά ακόμη και αν προσπαθείς να το ανακαλύψεις μια ζωή, μην παραπονεθείς ποτέ ότι έχασες τον καιρό σου. Εγώ ασχολούμαι συνεχώς με αυτό το μυστήριο, γιατί θέλω να είμαι άνθρωπος…»

Ο στρατιώτης του βρίσκεται ακόμα απέναντί του, τον σημαδεύει κι ύστερα….

Δεν υπάρχει ύστερα….Τώρα ήρθε η ώρα της υπέρβασης…

Ο Ντοστογιέφσκι κατάφερε να νικήσει σε μια στιγμή, σε ένα δευτερόλεπτο αυτή τη βάρβαρη μέτρηση της ζωής, το χρόνο…Ούτε πριν, ούτε τώρα, ούτε μετά …Το μυαλό του έχει ήδη λυθεί από τον πάσσαλο…ελεύθερο.

Βρίσκεται σε ένα σαλόνι γεμάτο ποιητές και συγγραφείς που απαγγέλλουν ύμνους για τον έρωτα και τη χαρά της ζωής. Είναι τρελός…γεμάτος αγωνία κάθεται στη γωνιά του σαλονιού, κρύβοντας τις κρίσεις επιληψίας του που πολλαπλασιάζονται, κρύβοντας τον εγωισμό του, το πάθος του για τη χαρτοπαιξία, τη ματαιοδοξία του, την καχυποψία και την επιθετικότητά του….Τα κρύβει μέσ’ τα δυο του χέρια και τα πνίγει σε λυγμούς, καθώς η υψηλή κοινωνία που κάποτε σ’ αυτό το σαλόνι τον επευφημούσε και σερνόταν στα πόδια του για ένα λόγο, για ένα μόνο κοίταγμα, τώρα τον δείχνει περιφρονητικά και με πρόσωπο δαιμονικά ευτυχισμένο από την ειρωνεία.
Τώρα σε αυτόν τον πάσσαλο δεμένος θυμόταν πόσο τότε επιζητούσε αυτήν την ώρα, πόσο ανυπόμονα περίμενε την αλλαγή, το χτύπημα, το σεισμό ή όποια άλλη ευκαιρία που θα τον οδηγούσε πιο κοντά στο θάνατο, πριν καταφύγει στην αυτοκτονία….Πόσο θα θελε τώρα να ένιωθε όπως τότε σε εκείνο το σαλόνι….Όμως δε νιώθει…

Τρέμει στην ιδέα της υπέρβασης…Τρέμει στην ιδέα ότι για λίγο την επιζήτησε…

Μέσα στο πλήθος των άχρονων και ασύνδετων σκέψεών του μόλις που πρόλαβε να δει μια κίνηση….Ο στρατηγός, που μόλις πριν λίγο είχε αναγγείλει την καταδικαστική απόφαση πλησιάζει κοντά στα θύματα και με την ίδια αυστηρή και θανατερή φωνή αναγγέλλει το πλέον αναπάντεχο: «Λόγω της απέραντης καλοσύνης της αυτού Μεγαλειότητας του Αυτοκράτορα, η ποινή σας μετατρέπεται σε καταναγκαστικά έργα»
«Οι αλυσίδες έσπασαν…Έσκυψα και τις σήκωσα…Ήθελα να τις κρατήσω για λίγη ώρα στα χέρια μου. Να τις κοιτάξω καλά για τελευταία φορά. Απορούσα που μόλις πριν λίγο έδεναν τα πόδια μου»
Ο Φιόντορ Μιχαήλοβιτς Ντοστογιέφσκι , ο άνθρωπος που ονειρεύτηκε το θάνατο, ο άνθρωπος που μύρισε την παγερή βαριά μυρωδιά του θανάτου, θα ζήσει…
Τα τύμπανα σιγούν…

Ο Φιόντορ Μιχαήλοβιτς Ντοστογιέφσκι θα ζήσει για να υμνήσει τη ζωή όχι στον ουρανό της, στ’ αστέρια της, στο χώμα, στα δέντρα, στα λουλούδια, στα πουλιά, στην ανθρώπινη επαφή…όχι….σε τίποτε απ’ αυτά…Θα υμνήσει τη ζωή στο σπίτι των πεθαμένων, στο κάτεργο του Ομσκ της ανατολικής Σιβηρίας, με ξυρισμένο κεφάλι με αλυσίδες στα πόδια κα με μοναδική συντροφιά το βιβλίο που του χάρισε μια γυναίκα, η Ναταλία Φονβίζινα, τη Βίβλο…και θα την υμνήσει με τα ωραιότερα δημιουργήματα του ελεύθερου νου του.

«…Όταν κοιτάζω πίσω στο παρελθόν και σκέφτομαι πόσος χρόνος πήγε άσκοπα, πόσο χρόνο έχασα με απάτες, με σφάλματα, μην έχοντας τι να κάνω. Όταν σκέφτομαι πώς έχασα τον καιρό μου, χωρίς να ξέρω πώς να ζήσω, χωρίς να μπορώ να εκτιμήσω το χρόνο. Όταν σκέφτομαι πόσο συχνά αμάρτησα απέναντι στον εαυτό μου και στο πνεύμα μου, τότε η καρδιά μου ματώνει. Η ζωή, αδελφέ μου, είναι ένα δώρο, η ζωή είναι ευτυχία. Κάθε λεπτό θα ’πρεπε να είναι ένας αιώνας ευτυχίας. Τώρα αλλάζοντας ζωή ξαναγεννιέμαι σ’ έναν καινούριο άνθρωπο… Ευλογούσα τη μοίρα που μ’ έστειλε στη μοναξιά χωρίς την οποία δε θα έκρινα τον εαυτό μου και ούτε θα έκανα τόσο αυστηρή αναθεώρηση της ζωής μου…»

Υ.Γ. «Η ομορφιά του κόσμου, αποκαλύπτεται μέσα από μια ομίχλη δακρύων», «Η ζωή του ανθρώπου δεν είναι τίποτα περισσότερο από τη ζωή ενός λουλουδιού» (Όσκαρ Ουάιλντ)

Gate


Σημείωση:
Ο Φιοντορ Μιχαήλοβιτς Ντοστογιεφσκι (30 Οκτωβρίου 1821- 27 Ιανουαρίου 1881), δεύτερος γιος ανάμεσα σε 7 αδέλφια στα 28 του χρόνια έχει ήδη γνωρίσει τόσο το απόγειο της δόξας του, μετά την επιτυχία του πρώτου μυθιστορήματος του «Οι φτωχοί», το οποίο έγραψε σε ηλικία μόλις 24 ετών, όσο και την απρόσμενη πτώση και τη γελοιοποίηση από τα λογοτεχνικά σαλόνια της Πετρούπολης, αποτέλεσμα της ματαιοδοξίας, της φιλαυτίας και της επιθετικότητας, που επέδειξε μετά τις πρώτες του επιτυχίες. Οι κρίσεις επιληψίας που τον βασανίζουν από μικρό παιδί έχουν ήδη πολλαπλασιαστεί…Τότε είναι που γράφει και το καταπληκτικό μυθιστόρημα – ψυχογράφημα «Ο διπλός άνθρωπος» αλλά και πολλά άλλα ακόμα.. Αφορμή για τη σύλληψη που ακολούθησε ήταν η συναναστροφή του με ένα κύκλο νέων με ριζοσπαστικά ιδεώδη, που εμπνεόταν από τον αρνητισμό και την ιδεολογία της επανάστασης, παρότι δεν πίστευε στην ίδια αυτή την επανάσταση. Επρόκειτο για τον κύκλο του Πετρασέφσκι. Αυτός ο κύκλος των νέων όμως είναι εδώ και καιρό στο στόχαστρο των αρχών. Οι συνωμότες έπρεπε να συλληφθούν. Μεταξύ αυτών και ο ανήσυχος, αποπροσανατολισμένος και δυστυχισμένος τότε Φιόντορ Μιχαήλοβιτς Ντοστογιεφσκι. . Η σύλληψή του πραγματοποιείται στις 23 Απριλίου 1849, στα 28 του χρόνια. Φυλακίζεται για 5 μήνες στο φρούριο Πέτρου και Παύλου, δικάζεται και καταδικάζεται σε θάνατο…Η σκηνή της αποτραπείσας τελικά εκτέλεσης της ποινής είναι αυτή που περιγράφεται στο κείμενο παραπάνω. Μετά την αναπάντεχη μετατροπή της ποινής, ο Ντοστογιέφσκι θα μείνει στο κάτεργο του Ομσκ της ανατολικής Σιβηρίας 4 χρόνια, όπου εκεί βρίσκει την ευκαιρία να γνωρίσει την περιφρόνηση της ανθρώπινης ζωής, το έγκλημα, τη βία, την εξουθένωση από πολύ κοντά. Ο Ντοστογιέφσκι όμως έχει ήδη απελευθερωθεί. Το κάτεργο γίνεται η ευκαιρία για το πέρασμα στην άλλη πλευρά της πύλης της ζωής του. Και μένει για πάντα εκεί…για να δημιουργήσει τα ωραιότερα και συγκλονιστικότερα δημιουργήματα του ανθρώπινου πνεύματος: «Αναμνήσεις από το σπίτι των πεθαμένων», «Ταπεινοί και καταφρονεμένοι», «Το Υπόγειο», «Έγκλημα και τιμωρία», «Ο Παίχτης», «Ο Ηλίθιος», «Ο Αιώνιος Σύζυγος», «Οι Δαιμονισμένοι», «Οι αδελφοί Καραμαζόφ» και πλήθος άλλων. Μετά από περιπετειώδεις δεσμούς και έναν αποτυχημένο γάμο βρίσκει τον έρωτα στην εικοσάχρονη στενογράφο του, την ¶ννα Γκριγκόριεβνα Σνίτκιν. Τη γνώρισε κατά τη συγγραφή του «Παίχτη», όταν πλέον είχε ανάγκη από στενογράφο, για να ολοκληρώσει συντομότερα το έργο του. Ο έρωτας όμως δεν μπορεί να τον απαλλάξει ούτε από τα χρέη του ούτε από τις κρίσεις επιληψίας του που συνεχώς επιδεινώνονται. Καταφεύγει όπως πάντα στο πάθος του, τη χαρτοπαιξία. Η κόρη του Σοφία πεθαίνει λίγες ώρες μετά τη γέννα, ο γιος του Αλέξης θα πεθάνει αργότερα από μια κρίση επιληψίας. Τα δυο παιδιά που μένουν στη ζωή είναι η Λιούμποφ και ο Φιόντορ. Στις αρχές του 1881 ο Ντοστογιέφσκι, καταβεβλημένος και ταλαιπωρημένος, παθαίνει δύο αιμορραγίες από διάτρηση της πνευμονικής αρτηρίας. Το πρωί της 27ης Ιανουαρίου 1881, ο Ντοστογιέφσκι διαισθάνεται το θάνατό του. «Σήμερα», λέει στη γυναίκα του, «θα πεθάνω». Στις 8:35 το βράδυ της ημέρας εκείνης ο Ντοστογιέφσκι βρίσκεται ξαπλωμένος στο κρεβάτι του θανάτου, ενώ δίπλα του συνωστίζονται όλοι οι σύντροφοι της ζωής του, για να τον αποχαιρετίσουν, οι αδελφοί Καραμαζόφ: ο σκληρός Νιμίτρι, ο διανοούμενος Ιβάν, ο αλκοολικός Σμερντιάκοφ και δόκιμος μοναχός, ο ήρεμος Αλιόσα είναι εκεί. Είναι εκεί και ο αγαθός πρίγκιπας Μίσκιν με την όμορφη Ναστάζια και τον διαβολικό Ραγκόζιν, είναι ο φτωχός φοιτητής Ρασκόλνικοφ και η αινιγματική Γκρούσενκα, είναι ο απόμακρος άνθρωπος του υπογείου, η Νάστιενκα με τα διλήμματά της κι όλοι οι άνθρωποι από το σπίτι των πεθαμένων. Είναι όλοι εκεί γύρω του με μάτια βουρκωμένα για να αποχαιρετήσουν τον άνθρωπο που τους γέννησε από τη ζωή του - κομμάτια από τη ζωή του – και τους έδωσε ζωή…





σχόλια (9)

σχολιάστε το παραπάνω άρθρο:


Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να είστε μέλος του MusicHeaven. Παρακαλούμε εγγραφείτε ή συνδεθείτε

galajavra Chat
Βασική Νότα
#38   /   11.04.2003, 04:57   /   Αναφορά
D I X I

( Στον Μεγάλο Ρώσο )



Αύριο θα καείς

Στο Όνομα του Δίκαιου που αδύναμο ως είναι

με την Φωτιά επιβάλλεται



Κοίταξε να σωθείς

Μ’ ενόχλησε το έχει σου και πως να σου το πάρω

να μη ζηλεύω τόσο!



Αδύνατον, θα πεις

απ’ την στιγμή που οι άνθρωποι ανίκανοι , ΝΑΙ ,είναι

Ελευθερία ν’ ανεχτούν .



Ανίκανος να δεις

πως Πρέπει και πως Γίνεται διαφορά δεν έχουν ,

Ανθρώπων Ριζικό!



Πόθος διακαής

να υπακούουν σ’ ορντινα , υποτελείς ‘μερευουν,

δεν είναι δα προς ψόγο!



Αρνείσαι Αδαής

ο Πόλεμος για το Ψωμί είναι Ανάγκη ακόμα ,

Ανάγκη Προκοπής .



Τόπος ψοφοδεής

Το ¶ναρχο υπερτερεί , Μήτρα των Πάντων είναι

Είπες και εγώ πρεσβεύω .



Λοιπόν θα βαρεθείς

να πολεμάς την Χίμαιρα με άρτους από πέτρα

ΓΙ’ ΑΥΤΟ ΚΑΙ ΘΑ ΚΑΕΙΣ .









gate Chat
MusicHeaven Guru
#39   /   11.04.2003, 18:16
galajavra ...

Σ' ευχαριστούμε που παρέθεσες αυτούς του πολύ όμορφους στιχους εδώ, σε αυτό το θέμα..., με το οποίο σίγουρα, σε πολλά σημεία, ταιριάζουν πολύ...



Είναι δικοί σου στίχοι..?

Και επίσης τι σημαίνει ο τίτλος: D I X I ..?


galajavra Chat
Βασική Νότα
#40   /   12.04.2003, 02:01   /   Αναφορά
Είναι δικοί μου. Ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. Το θέμα είναι παρμένο από τους "ΑΔΕΛΦΟΥΣ ΚΑΡΑΜΑΖΟΦ" του Ντοστογιέφσκι όταν ο αρχιερέας εξηγεί στον "μελλοθάνατο" για ποιο λόγο θα πεθάνει
gate Chat
MusicHeaven Guru
#41   /   13.04.2003, 00:04
Λοιπόν galajavra τώρα που εξήγησες που ακριβώς αναφέρονται αυτοι οι στίχοι και διαβάζοντας κι εγώ το σχετικό απόσπασμα του βιβλίου του Dostoievski, πρέπει να διορθώσω κάτι που έγραψα πάρα πάνω : οι στίχοι σου δεν είναι απλώς πολύ όμορφοι αλλά είναι ..."εξαιρετικοί".... Έχεις αποδώσει το νόημα με τον καλύτερο τρόπο ....

Και για να εξυπηρετήσουμε και τους φίλους μας να το διαπιστώσουν και μόνοι τους παραθέτω το σχετικό απόσπασμα του έργου από το οποίο εμπνεύστηκες...:



Να πούμε καταρχήν ότι στο σημείο του έργου αυτό ο Dostoievski φαντάζεται το Χριστό ότι έχει επιστρέψει στον κόσμο αλλά τον καιρό της Ιεράς Εξέτασης στην Ισπανία. Η ιστορία της ζωής του, όπως την ξέρουμε, κατά κάποιο τρόπο επαναλαμβάνεται μόνο που η σύλληψή του γίνεται ασφαλώς από τον Μέγα Ιεροεξεταστή. Ο Μέγας Ιεροεξεταστής διατάζει να τον φυλακίσουν και το ίδιο βράδυ τον επισκέπτεται στη φυλακή. Του μιλά και του θυμίζει, μεταξύ άλλων τους τρείς πειρασμούς του Σατανά στην έρημο και του λέει:



"....Δές τώρα και μόνος Σου ποιος είχε δίκιο. Εσύ ή εκείνος που Σε ρωτούσε τότε? Θυμήσου το πρώτο ερώτημα. Αν και δε στο λέω κατά λέξη, μα το νόημα ήταν τούτο: «θέλεις να πας στον κόσμο και πηγαίνεις μ’ αδειανά τα χέρια, με κάποια υπόσχεση ελευθερίας που οι άνθρωποι με την ηλιθιότητα τους και με την έμφυτη τους διαφθορά δεν μπορούν ούτε κάν να την κατανοήσουν, που τη φοβούνται και τη σκιάζονται, γιατί τίποτα και ποτέ δεν υπήρξε για τον άνθρωπο και την ανθρώπινη κοινωνία πιο αφόρητο απ’ την Ελευθερία. Ενώ, βλέπεις αυτές τις πέτρες μέσα σε τούτη τη γυμνή πυραχτωμένη έρημο? Κάνε τες ψωμιά και η ανθρωπότητα θα τρέξει από πίσω Σου σαν κοπάδι, γεμάτη ευγνωμοσύνη κι υπακοή, αν και πάντα θα τρέμει από φόβο πως θα μπορούσες ν’ αποτραβήξεις το χέρι Σου και να πάψεις να τους δίνεις τα ψωμιά Σου».Μα Συ δε θέλησες να στερήσεις απ’ τον άνθρωπο την ελευθερία κι απόρριψες την προσφορά γιατί σκέφτηκες: Τι ελευθερία θα’ ναι αυτή, όταν η υπακοή θα εξαγοραστεί με ψωμιά? Πρόβαλες την αντίρρηση πως ο άνθρωπος ουκ επ’ άρτω μόνον ζήσεται μα το ξέρεις τάχα πως εν ονόματι αυτού του ίδιου του γήινου άρτου θα ξεσηκωθεί εναντίον Σου το πνεύμα της γης, θα Σε πολεμήσει και θα Σε νικήσει και όλοι θα το ακολουθήσουν φωνάζοντας: «Ποιος μοιάζει μ’ αυτό το θηρίο που μας έδωσε η φωτιά τα’ ουρανού» Το ξέρεις πως θα περάσουν αιώνες κι αιώνες και η ανθρωπότητα θα διακηρύξει με το στόμα της Σοφίας και της Επιστήμης της πως έγκλημα δεν υπάρχει και πως συνεπώς,δεν υπάρχει και αμαρτία και πως υπάρχουν μονάχα πεινασμένοι?



«Χόρτασε τους και τότε μονάχα να τους ζητάς αρετή».Να τι θα γράψουν στη σημαία που θα σηκωσουν εναντίον Σου και που μ’ αυτή θα γκρεμίσουν το ναό Σου. Στη θέση του ναού Σου θα υψωθεί ένα νέο οικοδόμημα, ένας καινούργιος φοβερός πύργος της Βαβέλ και μόλο που κι αυτός δε θα τελειώνει όπως κι ο προηγούμενος, όμως παρ’ ολ’ αυτά θα μπορούσες να τον αποφύγεις αυτόν τον νέο πύργο και να συντομέψεις κατά χίλια χρόνια τα βάσανα των ανθρώπων-γιατί σε μας θα’ ρθουν πάλι, αφού καταβασανιστούν με τον πύργο τους…



Και να που αντί να βάλεις σταθερές βάσεις για τον ησυχασμό της ανθρώπινης συνείδησης μια για πάντα, τους προσέφερες ό,τι πιο ασυνήθιστο, ενδεχόμενο και αόριστο, όλα κείνα που ήταν ανώτερα απ’ τις δυνάμεις των ανθρώπων. Φέρθηκες λοιπόν σαν να μην τους αγαπούσες καθόλου. Και ποιος το’ κανε αυτό? Κείνος που ήρθε να θυσιάσει τη ζωή Του για χάρη τους.Αντί να κυριέψεις την ανθρώπινη ελευθερία Εσύ την πολλαπλασίασες και βάρυνες την ψυχή τους για τον αιώνα τον άπαντα με τα βάσανα τούτης της ελευθερίας. Θέλησες την ελεύθερη αγάπη του ανθρώπου, θέλησες να Σε ακολουθήσει ελεύθερα. Αντί να υπακούει στον παλιό αυστηρό νόμο, ο άνθρωπος έπρεπε με ελεύθερη καρδιά ν’ αποφασίζει από δώ και μπρός ποιο είναι το καλό και ποιο το κακό, έχοντας μοναδικό του οδηγό τη μορφή Σου. Μα είναι δυνατό λοιπόν να μη σκέφτηκες πως τελικά θ’ απαρνηθεί ακόμα και τη μορφή Σου και την αλήθεια Σου, συντριμμένος κάτω από το τρομερό βάρος την ελευθερία της εκλογής? Θα φωνάξουν στο τέλος πως η αλήθεια δε βρίσκεται σε Σένα, γιατί θα’ ταν αδύνατο να τους αφήσει κανείς σε μεγαλύτερη σύγχυση και αγωνία απ’ όσο τους άφησες Εσύ, αφήνοντας τους τόσες φροντίδες και τόσα άλυτα προβλήματα.



Ώστε λοιπόν Εσύ ο ίδιος έβαλες τις βάσεις για την καταστροφή της βασιλείας Σου και μην κατηγορείς γι’ αυτό κανέναν άλλο. Κι όμως τι Σου είχε προσφερθεί. Υπάρχουν τρείς δυνάμεις στον κόσμο που θα μπορούσαν να νικήσουν και να υποτάξουν για πάντα τη συνείδηση αυτών των αδύναμων στασιαστών, κι αυτό για τη δική τους την ευτυχία. Αυτές οι δυνάμεις είναι: το θαύμα, το μυστήριο, και το κύρος. Εσύ απέριψψες και το’ να και ταλλο και το τρίτο, κι έδωσες μονάχος Σου το παράδειγμα για να κάνουν όλοι το ίδιο.



Μάθε πως σε Σε φοβάμαι. Μάθε πως και γω ήμουν στην έρημο, πως και γω έζησα με ακρίδες κι αγριόριζες,πως και εγώ ευλογούσα την ελευθερία που μ’ αυτήν Εσύ ευλόγησες τους ανθρώπους, πως και γω ετοιμαζόμουν να γίνω ένας απ’ τους εκλεκτούς Σου, να γίνω ένας απ’ τους ισχυρούς και μεγάλους, διψώντας να «συμπληρώσω τον αριθμό».Μα συνήλθα και δε θέλησα να υπηρετήσω την αφροσύνη. Γύρισα και προσχώρησα στην ομάδα εκείνων που διορθώσανε το έργο Σου. Εγκατέλειψα τους περήφανους και επέστρεψα στους ταπεινούς για να τους κάνω ευτυχισμένους. Όλα όσα Σου λέω θα γίνουν και η βασιλεία μας θα οικοδομηθεί: Σου ξαναλέω πως αύριο κιόλας θα δείς αυτήν την υπάκοη αγέλη να τρέχει με το πρώτο μου νεύμα και να συνδαυλίζει την πυρά όπου θα Σε κάψω, γιατί ήρθες να μας ενοχλήσεις. Γιατί, αν υπάρχει κανένας που αξίζει περισσότερο από κάθε άλλον την πυρά μας αυτός είσαι Εσύ. Αυριο θα σε κάψω.Dixi(τελείωσα)...."





Και πάλι galajavra σ' ευχαριστούμε πολύ που μας χάρισες αυτούς τους υπέροχους στίχους σου....!!!




justme Chat
Βασική Νότα
#44   /   14.04.2003, 10:15
Ειστε & οι δυο καταπληκτικες.Gate καλη συνεχεια ως Αλοη!!! Galajavra παντα οι στιχοι σου να ειναι τοσο εμπνευσμενοι!!!

gate Chat
MusicHeaven Guru
#45   /   14.04.2003, 17:41
justme σ΄ευχαριστούμε πολύ για τα καλά σου λογιά...Η Galajavra πραγματικά όταν εμπνέεται, κάνει "θαύματα"...

Ευχαριστώ για την ευχή...

Φιλιά...

rWmS Chat
Σολίστ
#12228   /   06.03.2008, 15:18   /   Αναφορά
Πραγματικα Υπεροχο !

Δεν διαβασα κανενα απο τα βιβλια του αλλα μου κινησες το ενδιαφερον

Ξεκινω τωρα το "Εγγλημα και Τιμωρια"
kamelia8 Chat
MusicHeaven Guru
#12907   /   08.04.2008, 15:41   /   Αναφορά
Πάρα πολύ ενδιαφέρον άρθρο!

Δεν ήξερα ότι ο Ντοστογιέφσκι είχε τέτοια ζωή!

Ευχαριστούμε πολύ, gate!
marakiasteraki Chat
Σολίστ
#12911   /   08.04.2008, 16:47   /   Αναφορά
Πολύ καλό....


Πρόσφατα σχόλια

Αυτά τα διάβασες;