ελληνική μουσική
322 online   ·  208.889 μέλη

Μπορούν να υπάρξουν πραγματικές διαδικτυακές φιλίες;

STEFANOS604
Βετεράνος
Chat
04.02.2017, 13:25

Το άρθρο αυτό , μετά το σχόλιο της Δανάης, αποτέλεσε την  αφορμή να μελετήσω δεκάδες περιπτώσεις……όπως:

Προβληματισμό προκαλούν πάντως τα στοιχεία για τους επίδοξους αυτόχειρες που εντοπίζονται ηλεκτρονικά. Ενώ όλο το 2010 η ΕΛ.ΑΣ. επενέβη επιτυχώς σε 61 περιπτώσεις, μόνο από τις αρχές του Ιουλίου έχει κινητοποιηθεί 41 φορές….. ΕΔΩ

 Επίσης ΕΔΩ

 …..Υπενθυμίζεται ότι για ανάλογα περιστατικά, οι πολίτες μπορούν να επικοινωνούν με τη Διεύθυνση Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος, στα ακόλουθα στοιχεία επικοινωνίας:

Τηλεφωνικά στον αριθμό: 111 88

Στέλνοντας e-mail στο: ccu@cybercrimeunit.gov.gr>

Επιπλέον, με την Υποδιεύθυνση Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος Βορείου Ελλάδος οι πολίτες μπορούν να επικοινωνούν στο τηλέφωνο 2310-388772

 Στη Δανάη προτείνω (μάλλον σαν ο γεροντότερος της ιστοσελίδας – 68) πριν απαντήσει στον Sven  να διαβάσει το άρθρο του γιατρού : ‘’Συγνώμη: το προνόμιο των δυνατών...’’ εδώ

Τελικά προτείνω να διαβαστούν και να μελετηθούν τα πολύ κατανοητά άρθρα του γιατρού στην ιστοσελίδα του εδώ: http://www.i-psyxologos.gr/  που δεν τα χορταίνω….


#41   
DanaeAthanasiadou
Σολίστ
Chat
04.02.2017, 13:46

Στέφανε το link που μου προτείνεις δυστυχώς δεν ανοίγει σε κάποια σελίδα.. Και τα υπόλοιπα επίσης. Εκτός από το τελευταίο link

[ τροποποιήθηκε από τον/την DanaeAthanasiadou, 04-02-2017 13:47 ]


#42   
STEFANOS604
Βετεράνος
Chat
04.02.2017, 14:05

Παράθεση:

Το μέλος DanaeAthanasiadou στις 04.02.2017, 13:46 έγραψε...

Στέφανε το link που μου προτείνεις δυστυχώς δεν ανοίγει σε κάποια σελίδα.. Και τα υπόλοιπα επίσης. Εκτός από το τελευταίο link

[ τροποποιήθηκε από τον/την DanaeAthanasiadou, 04-02-2017 13:47 ]

Σ' εμένα ανοίγουν. Τα ξαναγράφω:

 Την ώρα που στο προηγούμενο σχόλιο πληκτρολογούσα, είχες ήδη ποστάρει χωρίς να το ξέρω (μια αδυναμία της ιστοσελίδας) απλά επειδή είχες ήδη ζητήσει συγνώμη ήταν εκ μέρους μου πλεονασμός!


#43   
DanaeAthanasiadou
Σολίστ
Chat
04.02.2017, 15:03

No worries.

Στέφανε σε ευχαριστώ πολύ για τα Links που πόσταρες. Κι ευχαριστώ για τις συμβουλές σου. 
Το εκτιμώ πολύ! 

Καλό Σαββατοκύριακο!!


#44   
sven
Φθασμένος
Chat
04.02.2017, 17:16

Δανάη,

θα αρκούσε και μόνο αυτή η φράση σου "Σ' ευχαριστώ για την ευχή σου να μη το πάθει κάποιος δικός μου άνθρωπος, αλλά άργησες αρκετά χρόνια...έχω χάσει τη μητέρα μου έτσι και Ναι το θέμα με αγγίζει." για να αποσαφηνιστεί πλήρως το ύφος και η κυνική σκληρότητα της πρώτης σου απάντησης...

Ήταν βέβαιο πως κάποιο πολύ οδυνηρό προσωπικό σου θέμα αγγίχθηκε γι΄αυτό και έγραψα "...και μόνο από την έπαρση και το αφύσικα οξύ ύφος της αντίδρασης σου  για ένα τέτοιο θέμα, δίνεις την εντύπωση πως το topic γράφηκε για σένα, αλλά και ίσως, με κάποιον τρόπο, αγγίζει κάποιο πολύ προσωπικό δικό σου θέμα…".

Έχουν περάσει αρκετά χρόνια από τότε, και, όμως, φαίνεται πως η πληγή είναι ακόμα ανοιχτή...

Ένα από τα δυσκολότερα σημεία για να μπορέσει κάποιος να ολοκληρώσει τη διαδικασία του πένθους του για ένα πολύ αγαπημένο του πρόσωπο που φεύγει από τη ζωή ξαφνικά κι απρόσμενα -ιδίως μετά από αυτοχειρία- είναι να καταφέρει να ξεπεράσει την τρομακτική οργή του για αυτήν την εγκατάλειψη, γιατί ως εγκατάλειψη βιώνεται...

Πριν από αρκετά χρόνια, παρακολουθούσα μιά κοπελίτσα 21 χρονών της οποίας ο λατρεμένος πατέρας αυτοκτόνησε μέσα στην οικογενειακή τους επιχείρηση, όταν η ίδια ήταν 15 χρονών. Επί ενάμισυ χρόνο έρχονταν με περίπου μισής ώρας καθυστέρηση στα ραντεβού μας, λέγοντας -και ήταν αλήθεια- πως δεν το πιστεύει πως μπορεί και συμβαίνει αυτό, τη στιγμή που προετοιμάζεται πάντα πολύ έγκαιρα. Όταν έκρινα πως είναι η κατάλληλη στιγμή για να το δεχθεί και να το βιώσει συναισθηματικά, της έκανα την εξής ερμηνεία : "Νομίζω πως έρχεσαι πάντα τόσο καθυστερημένα, θέλοντας να πείσεις τον εαυτό σου πως δεν σου είμαι σημαντικός και πως δεν με έχεις ανάγκη. Τρέμεις και μόνο στη σκέψη να επιτρέψεις στον εαυτό σου να δεθεί συναισθηματικά μαζί μου, φοβούμενη το ενδεχόμενο να σε εγκαταλείψω κι εγώ όπως ο λατρεμένος σου πατέρας"...

Αυτό που επακολούθησε ήταν κάτι το πολύ οδυνηρό και συγκλονιστικό,λες και άνοιξαν οι ασκοί του Αιόλου. Ήρθε και γονάτισε μπροστά μου και, κλαίγοντας σπαραχτικά, κατάφερε να αρθρώσει τα εξής, κρατώντας μου τα χέρια μέσα στα δικά της : "Τον μισώ, κατάστρεψε τη ζωή μου, καλά έκανε και ξεκουμπίστηκε, με άφησε να τον αγαπήσω και να πιστέψω πως θα ΄ναι πάντα κοντά μου αλλά με πρόδωσε. Σας ικετεύω, μην με εγκαταλείψετε κι εσείς...".

Μετά από αυτήν τη συνεδρία, άρχισε η αντίστροφη μέτρηση για την ολοκλήρωση του πένθους της που εμποδίζονταν από την τρομερή οργή που έτρεφε, παράλληλα με τη μεγάλη της αγάπη, προς τον πατέρα της. Όταν αυτό έγινε, τέλειωσε με άριστα το Λύκειο -που είχε αγκαταλείψειστα 15 της- σε νυχτερινό σχολείο και πέρασε από τις πρώτες στο Πολυτεχνείο χωρίς φροντηστήρια. Δεν χρειάζονταν πια να αυτοτιμωρείται υποσυνείδητα για την οργή της προς τον πατέρα της. Μπόρεσε ν΄ανθίσει και να μεγαλουργήσει, ως προικισμένο άτομο που ήταν.

Μετά από αυτό μπορούσε, επίσης, να αποκαλύπτει, αν προέκυπτε λόγος, σε πιο κοντινά της πρόσωπα (φίλες, ερωτικούς συντρόφους κ.ά.) για την αληθινή αιτία του θανάτου του αγαπημένου της πατέρα χωρίς φόβο και ντροπή... Μπορούσε, επίσης, να ξαναεμπιστεύεται ερωτικούς συντρόφους και άλλα άτομα που αγαπούσε...Λυτρώθηκε...

Σου εύχομαι από καρδιάς καλή δύναμη στον αγώνα σου.

[ τροποποιήθηκε από τον/την sven, 04-02-2017 17:18 ]


#45   
freak
Φθασμένος
Chat
21.02.2017, 03:30

Απο ποσταρισμα στο FB:

[ τροποποιήθηκε από τον/την freak, 21-02-2017 03:32 ]



επισυναπτώμενα:   FB.jpg   
#46   
Post αρνητικής αξιολόγησης
andikostas
Συγχορδία Μινόρε
Chat
13.05.2017, 09:42

Ναι, μπορούν, αρκεί να πεις την αλήθεια για σένα!


#48   
freddieKrueger
Βετεράνος
Chat
13.05.2017, 10:40

Παράθεση:

Το μέλος DanaeAthanasiadou στις 03.02.2017, 13:01 έγραψε...

Επιτρέψτε μου να έχω μια τελείως διαφορετική άποψη για το επίπεδο της εφημερίδας.

Θα κάνω το δικηγόρο του διαβόλου και θα παραστήσω ότι το σε ποια εφημερίδα γράφτηκε αυτή η ιστορία είναι άσχετο και πως σημασία έχει αποκλειστικά και μόνο η ιστορία.

Για ποιο λόγο θα έπρεπε να πάρει κάποιος σοβαρά το τι γράφει ο καθένας στο FB; 

Ας μου απαντήσετε σε αυτό για αρχή.

Λόγω του ότι είμαι καθηγήτρια μουσικής, πολλές φορές οι μαθητές μου μου ανοίγονται περισσότερο από ότι ανοίγονται στους ίδιους τους τους γονείς ή σε άλλους πιο "αυστηρούς" καθηγητές.

Ειδικά τα τελευταία χρόνια η χαζομάρα πάει κι έρχεται.

Έχω μαθήτρια 14 χρονών που βάφεται περισσότερο από μενα κι ας έχουμε 20 χρόνια διαφορά και που το καλοκαίρι δε μπήκε στη θάλασσα για να μη χαλάσει τη βαφή των μαλλιών της. Έχει και αδερφή 11 ετών που επίσης χρησιμοποιεί μακιγιάζ καθημερινά και που αποφάσισε πως δε θέλει να μάθει κιθάρα γιατί θα αναγκαζόταν να κόψει τα νύχια στο αριστερό χέρι.

Οι γονείς της από την άλλη είναι δυο θαυμάσιοι άνθρωποι και αρκετά καλλιεργημένοι με σπουδές σε Ελλάδα και εξωτερικό. Εξαιρετικά σοβαροί άνθρωποι, που το μόνο τους λάθος είναι πως δε ξέρουν πως να πουν όχι στα παιδιά τους και σίγουρα δεν έχουν ιδέα από το πως να τα μεγαλώσουν.

Αυτά τα κοριτσάκια που το μόνο που τα ενδιαφέρει είναι να είναι ντυμένα με την τελευταία λέξη της μόδας, κυκλοφορούν βαμμένες ακόμα και μέσα στο σπίτι τους και δε βγαίνουν από αυτό αν δεν έχουν τουλάχιστον 2εκ. νύχι βαμμένο στην εντέλεια, ποστάρουν φωτογραφίες στο FB ημίγυμνες, με ντεκολτέ και μίνι που δε θα φορούσε ούτε επαγγελματίας-καταλαβαίνετε για τι είδους επαγγελματία μιλάω-.

Για ποιο λόγο να τα πάρω στα σοβαρά λοιπόν; Γιατί θα πρέπει να πιστέψω πως είναι όντως ανάγκη και δεν είναι απλά άλλη μια προσπάθεια να τραβήξουν τη προσοχή; Όταν έχουν αφιερώσει όλο τους το είναι στο να τραβάνε τη προσοχή;

Και μπορώ να σας λέω ώρες ατελείωτες για περιπτώσεις ανθρώπων που κάνουν οτιδήποτε για να τραβήξουν τη προσοχή. Είτε μέσω FB,TouTube κλπ.

Γιατί θα πρέπει να νιώσω τύψεις λοιπόν που δε τους πήρα στα σοβαρά; Ας μου εξηγήσει κάποιος...

Και θα σας πω και το άλλο....εγώ αν είχα ένα πρόβλημα, δε θα το έλεγα εδώ πέρα...πρώτη θέση "ψυχαναλυτή" θα είχε η μάνα μου, η κολλητή μου, μετά άλλες καλές μου φίλες, ο σύντροφός μου ακόμα και ένας ψυχαναλυτής, ψυχολόγος, ψυχίατρος.

Αν ντρεπόμουν για το πρόβλημά μου και δε θα ήθελα να το γνωστοποιήσω στο άμεσο περιβάλλον μου, θα κοιτούσα να μιλήσω γι αυτό σε ανώνυμα groups, υπάρχουν 100αδες....

Αυτές λοιπόν οι θεατρινίστικες χαζομάρες, τύπου "αυτοκτονώ και το λέω στο FB" λυπάμαι αλλά δε με συγκινούν. Ίσα ίσα που με εκνευρίζουν με την ατέρμονη βλακεία που δέρνει τον κόσμο και μου φέρνουν στο νου ακόμα πιο σκληρές σκέψεις τύπου "καλά ξεκουμπίδια".

Δε θα λυπηθώ λοιπόν γι' αυτήν την ηλίθια που πήγε και χαράμισε τη ζωή της και μάλιστα το διαφήμισε μη πάει χαμένος ο θάνατός της.
Δε θα λυπηθώ ούτε καν τους ανώνυμους αυτόχειρες που απλά βάζουν τέλος στη ζωή τους χωρίς φανφάρες.

Και δε θα τους λυπηθώ γιατί έχω δει και ζήσει παιδάκι με λευχαιμία ετοιμοθάνατο να πολεμάει για το μεγαλύτερο δώρο, αυτό της ζωής και της ύπαρξης, κάτι που όλοι αυτοί πέταξαν στα σκουπίδια.

Γιατί έχω πετύχει στον ηλεκτρικό ένα παληκάρι 22-25 ετών με 2 πρόσθετα μέλη, από το γόνατο και κάτω δεν είχε πόδια, αλλά μηχανικά πόδια, αλλά είχε κορμί αθλητή ( και προφανώς αυτό ήταν παρά την αναπηρία του). 

Ο άνθρωπος αυτός δεν είχε πόδια!!! Και είχε το κουράγιο να γυμνάζεται και να ζει τη ζωή του!!

Οπότε συγχωρέστε με αν μπορείτε, αλλά δε θα λυπηθώ για κανέναν που αυτοκτονεί,ακόμα περισσότερο όταν το κάνει ή δηλώνει μέσω FB.




Καλημέρα αγαπητη μου...

ηθελα να απομονωσω και να τοποθετηθω σε μια συγκεκριμμενη μεστη νοηματος παραγραφο των γραφομενων σου...

Σημαντική μερίδα ανθρώπων δεν έχει τη διάθεση η το θάρρος να απευθυνθεί στη μητέρα του η σε ενα ειδικο.

Θελουν θαρρος διαφορετικη φυσης να κανεις κατι απο αυτα.

Η ανθρωπινη ψυχη εχει αναγκη εκτονωσης και μοιρασιας.

Καποιοι βρισκουν πολυ ''βολικο'' και πιο ευκολο να μοιραστουν την εμπειρια η το προβλημα τους σε μια ανωνυμη διαδικτυακη κοινοτητα,παρα να το πουν στη...μαμα τους.

Η εστω σε καποιον φιλο.

Δεν μπορουμε να το κατακρινουμε αυτο.

Προσωπικα θεωρω τον εαυτο μου τυχερο γιατι εχω ενα και πολυ καλο φιλο που μπορω να του πω τα παντα χωρις να αυτολογοκριθω.

Ακομη και τις πιο φαυλες η κατακριτεες μου σκεψεις.

Αν αυτος ο ανθρωπος δεν υπηρχε ομως δεν θα ειχα κανενα για να μιλησω.

Η οικογενεια μου θα ηταν η πλεον ακαταλληλη και φυσικα ενας ειδικος θα μπορουσε μεν να βοηθησει,επισης δεν θα ειχα κανενα προβλημα να ζητησω τη βοηθεια του,αλλα...

αλλοιως ειναι η στηριξη ενος καλου φιλου...

Αν αυτος δεν υπηρχε θα εκτονωνα της ανησυχιες μου διαδικτυακα,αλλα εχοντας καποια ορια.

Αν ηθελα να αυτοκτονησω σιγουρα δεν θα το μαθαινε κανεις οσο ημουν εν ζωη.

Θα εγραφα ομως ενα κειμενο με τις σκεψεις των τελευταιων στιγμων μου χωρις να αναφερομαι στην αποφαση μου.

Η ζωη ειναι πολυ ομορφη παντως για να την ''διαδικτυοποιησεις'' η για να της πατησεις ''delete''

Ευχαριστω


#49   


Αυτά τα διάβασες;