Αυτό το τραγούδι γεννήθηκε ένα βράδυ που ένιωσα πως γύρω μου οι άνθρωποι είχαν πάψει να ζουν μόνο να εκτελούν εντολές. Το βλέμμα χαμένο πίσω από οθόνες, πίσω από συνήθειες που μοιάζουν με κλουβιά.
Ένιωσα κι εγώ ένα από αυτά τα «κουφάρια με λουράκια», δεμένο με τα "πρέπει" της εποχής, να ξεχνώ να νιώθω, να αγαπώ, να θυμώνω αληθινά. Ήθελα να γράψω κάτι που να ξυπνήσει μέσα μας την ενοχή του ζωντανού που παριστάνει τον νεκρό εκείνη την παράξενη σιωπή που φοράει χαμόγελο για να μη φανεί το κενό.
Το έγραψα κοιτάζοντας τον κόσμο απ’ το τζάμι, σαν θεατής σε μια παράσταση που παίζεται χωρίς ψυχή. Οι στίχοι βγήκαν σχεδόν μόνοι τους, σαν κραυγή που περίμενε καιρό να ειπωθεί.
Δεν είναι χαρούμενο τραγούδι, δεν γράφτηκε για να αρέσει. Αν σε πονέσει, τότε κάτι μέσα σου ακόμα αναπνέει. Γιατί αυτό το κομμάτι είναι για όλους εκείνους που θυμούνται πως κάποτε ήμασταν άνθρωποι κι όχι απλώς σκιές με λουράκια στο μυαλό.
Κουφάρια με λουράκια
Κουφάρια με λουράκια,βιτρίνες φωτεινές, γεννιόμαστε στολίδια,με άδειες προσμονές Γνωρίσαμε τον κόσμο,μόνο απ' τις οθόνες ούτε ένα χάδι νιώσαμε,μόνο άψυχες εικόνες
Κι αν κάποτε φωνάζαμε και σκάβαμε τη γη, σήμερα βολευτηκαμε σε καναπέ και πλήξη. σε θρόνους μαντρωμένοι, της θλίψης συνταγή γλυκό μαρτύριο η ζωή μας ως τη λήξη
Κουφάρι με λουράκι, σκιά που περπατά, τα μάτια μου καθρέφτες, η τύχη μου σιωπά. Κι αν μοιάζω με παιχνίδι, ψυχή είμαι που πονά, κι αν όλοι με φροντίζουν, κανείς δεν συμπονά.
Μας βλέπεις μες στο πλήθος, φοράμε ρούχα πια, της εποχής η μόδα, θηρίων μοναξιά. οι άνθρωποι στους δρόμους, με βλέμμα χαμηλό, όρθια κουφάρια είμαστε, λουράκια στο μυαλό.
Κουφάρια με λουράκια, σκιές που περπατούν, τα μάτια μας καθρέφτες, οι τύχες μας σιωπούν. Κι αν μοιάζουμε παιχνίδια, ψυχές είναι που πονούν, κι αν όλοι μας φροντίζουν, πια δεν μας συμπονούν
