ελληνική μουσική
155 online   ·  208.885 μέλη

Ποιό ποίημα θα ταίριαζε στη διάθεσή σου σήμερα?

Apostolidis
Περαστική Νότα
Chat
05.03.2006, 11:07
ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ?!!!!!

Γιατί κοιτάξτε στην τέτοια αρχή
ούτε ούτε και κοιτάξτε αυτοί
δεν ήθελαν ακούς για να κάνει
γίνει αυτό το παιχνίδι.

Υστερόγραφο:
Το πλασέ είναι μεγάλου παίκτου.
Οι πλάγιοι να πάνε καλα......
the kids 3-0
#21   
alexia-vicky
Φθασμένος
Chat
05.03.2006, 11:53
ΜΥΣΤΙΚΟ

Ηθελα να σου πω πολλα.
Να μ'αγαπας, να με θυμασαι, να ονειρευεσαι για εμας.
Ηθελα να σου πω να με προσμενεις, θα ξαναρθω.
Κι ομως.
Μην περιμενεις, ακουσα τη φωνη μου να διαταζει.
Γιατι? Δε θα στο πω.
Θα σου το κρυψω.
Ελευθερα να προσδοκας, να επιμενεις.
#22   
uNick
MusicHeaven Guru
Chat
05.03.2006, 12:09
Ποίημα...? Κυριακάτικα...? Πρωί-πρωί...?

Χχμμμμ...


"Από την πόρτα σου περνώ
Και τηγανίζεις ψάρια
Μου πετάς έναν κεφτέ
Ευχαριστώ, δεν καπνίζω..."


#23   
altamira
Συγχορδία Ματζόρε
Chat
05.03.2006, 14:05
Quote:

Το μέλος uNick στις 05-03-2006 στις 12:09 έγραψε:

Ποίημα...? Κυριακάτικα...? Πρωί-πρωί...?

Χχμμμμ...


"Από την πόρτα σου περνώ
Και τηγανίζεις ψάρια
Μου πετάς έναν κεφτέ
Ευχαριστώ, δεν καπνίζω..."





Από την πόλη έρχομαι
και στην κορφή κανέλλα
βρέχει μα 'γω δεν θα βραχώ
πήρα μαζί ομπρέλα!!!!!!!!

#24   
alexia-vicky
Φθασμένος
Chat
05.03.2006, 20:33
Τι με κοιτας, τι με κοιτας
Δεν ειμαι ψαρι του γυαλου για να με φας

#25   
pramateftis
Συγχορδία Μινόρε
Chat
06.03.2006, 03:31
ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ



Φωτογραφία 1948

Κρατώ λουλούδι μάλλον.
Παράξενο.
Φαίνετ' απ' τη ζωή μου
πέρασε κήπος κάποτε.

Στο άλλο χέρι
κρατώ πέτρα.
Με χάρη και έπαρση.
Υπόνοια καμιά
ότι προειδοποιούμαι γι' αλλοιώσεις,
προγεύομαι άμυνες.
Φαίνετ' απ' τη ζωή μου
πέρασε άγνοια κάποτε.

Χαμογελώ.
Η καμπύλη του χαμόγελου,
το κοίλο αυτής της διαθέσεως,
μοιάζει με τόξο καλά τεντωμένο,
έτοιμο.
Φαίνετ' απ' τη ζωή μου
πέρασε στόχος κάποτε.
Και προδιάθεση νίκης.

Το βλέμμα βυθισμένο
στο προπατορικό αμάρτημα:
τον απαγορευμένο καρπό
της προσδοκίας γεύεται.
Φαίνετ' απ' τη ζωή μου
πέρασε πίστη κάποτε.

Η σκιά μου, παιχνίδι του ήλιου μόνο.
Φοράει στολή δισταγμού.
Δεν έχει ακόμα προφθάσει να είναι
σύντροφος μου ή καταδότης.
Φαίνετ' απ' τη ζωή μου
πέρασ' επάρκεια κάποτε.

Συ δεν φαίνεσαι.
Όμως για να υπάρχει γκρεμός στο τοπίο,
για νά' χω σταθεί στην άκρη του
κρατώντας λουλούδι
και χαμογελώντας,
θα πει πώς όπου να' ναι έρχεσαι.
Φαίνετ' απ' τη ζωή μου
ζωή πέρασες κάποτε.

#26   
altamira
Συγχορδία Ματζόρε
Chat
06.03.2006, 07:51
ΜΑΝΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ


Αν ήταν άστρα τα φιλιά σου
και τα 'χαν άλλοι ουρανοί
θα 'ταν αλλιώς ο κόσμος τώρα
θα 'χαν και τα πουλιά φωνή

Αν ήταν άστρα τα φιλιά σου
σ' ένα κουτί θα κλείδωνα
για να ταίζω την ψυχή μου
και τα πετροχελίδονα

Αν ήταν άστρα τα φιλιά σου
και χαμηλώναν προς τη γη
θα 'ταν αλλιώς ο κόσμος τώρα
θα 'ταν αλλιώς και η ζωή

#27   
Jimy
Φθασμένος
Chat
06.03.2006, 12:00
"Άσμα παιδικό" Ματθαίος Μουντές-Νηπιοβαπτισμός

Εμπιστευτείτε το άσμα
που αναμέλπεται μέσα σ'ένα παιδικό δωμάτιο
κράμα απο νανούρισμα και κλάμα.
Εξορκίζει το σκότος
τους αιώνες της πίκρας
σαρώνει σα μελτεμάκι
τους βαριούς ήχους των βασανισμένων.
Είναι στην αρχή πορφυρό
ύστερα κίτρινο,ύστερα λευκό
κι ύστερα γίνεται θαλασσάκι
και μας προσκαλεί
κι απλώνεται στους δρόμους των περάτων
στους πέντε άνεμους των θλιβομένων.
Κυλάει διαπεραστικό στα πνεύματα
και στα κορμιά
σαλεύει μέσα στις νύχτες
γίνεται φτερούγισμα συννεφιάς
και λαμπερό νερό
και αστράφτει μέσα στο χειμώνα
φορτωμένο περτοκάλια και πουλιά
χιλιάδες μάτια δακρυσμένα
κι ονόματα ποιητών
που ακόμα δεν το'χουν καταγράψει.



#28   
altamira
Συγχορδία Ματζόρε
Chat
12.03.2006, 09:29
Με μια πιρόγα φεύγεις και γυρίζεις
τις ώρες που αγριεύει η βροχή
στη γη των Βησιγότθων αρμενίζεις
και σε κερδίζουν κήποι κρεμαστοί
μα τα φτερά σου σιγοπριονίζεις

Σκέπασε αρμύρα το γυμνό κορμί σου
σου 'φερα απ' τους Δελφούς γλυκό νερό
στα δύο είπες πως θα κοπεί η ζωή σου
και πριν προλάβω τρις να σ' αρνηθώ
σκούριασε το κλειδί του παραδείσου

Το καραβάνι τρέχει μες στη σκόνη
και την τρελή σου κυνηγάει σκιά
πώς να ημερέψει ο νους μ' ένα σεντόνι
πώς να δεθεί η Μεσόγειος με σχοινιά
αγάπη που σε λέγαν Αντιγόνη

Ποια νυχτωδία το φως σου έχει πάρει
και σε ποιο γαλαξία να σε βρω
εδώ είναι Αττική φαιό νταμάρι
κι εγώ ένα πεδίο βολής φτηνό
που ασκούνται βρίζοντας ξένοι φαντάροι

ΑΛΚΗΣ ΑΛΚΑΙΟΣ
#29   
altamira
Συγχορδία Ματζόρε
Chat
12.03.2006, 16:03
Κι άλλη μέρα πέρασε να σε περιμένω
κι άλλο Σαββατόβραδο έφυγε χαμένο
κι ο καημός με άρπαξε πάλι απ' τον ώμο
θάμπωσαν τα μάτια μου να κοιτώ στο δρόμο

Άμα δείτε το φεγγάρι
να του πείτε να μη βγει
να μη δει τα δάκρυά μου
που πλημμύρισαν τη γη

Το σκοτάδι χίμηξε απ' το παραθύρι
το κρασί σου πάγωσε μέσα στο ποτήρι
φάνηκαν στο πέλαγο κάτι πυροφάνια
πέλαγος ατέλειωτο κι η δική μου ορφάνια

Άμα δείτε το φεγγάρι
να του πείτε να μη βγει
να μη δει τα δάκρυά μου
που πλημμύρισαν τη γη

ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ
#30   
Jimy
Φθασμένος
Chat
13.03.2006, 16:51
Ματθαίος Μουντές -Νηπιοβαπτισμός "ΧΩΡΙΚΑ ΥΔΑΤΑ"

Έχετε αγαπήσει ποτέ κάποιο δρόμο?
Ένα κρυφό θέλγητρο μας δένει με αυτόν.
Δεν θυμούμαι τον πρώτο δρόμο
που αγάπησα
δεν θυμούμαι την εποχή.
Άλλωστε δεν γαντζώνομαι πια σε τίποτα.
Ούτε στο χιόνι
ούτε στις υποσχέσεις
ούτε στα θέλγητρα.
Τέτοια μικροπράγματα μας βασανίζουν
μας αλέθουν.
Γι'αυτό πρέπει να είμαστε προσεκτικοί
να μείνουμε ανέπαφοι
ακέραιοι
προσηλωμένοι στην ελπίδα της ανάστασης
που δεν γνωρίζει σύνορα
και δρόμους
κι είναι μόνο νανούρισμα
κι είναι μόνο βυθόςκαι έκσταση.


#31   
altamira
Συγχορδία Ματζόρε
Chat
14.03.2006, 08:59
ΛΟΥΝΤΕΜΗΣ ΜΕΝΕΛΑΟΣ

Έλα κοντά μου δεν είμαι η φωτιά
τις φωτιές τις σβήνουν τα ποτάμια
τις πνίγουν οι νεροποντές
τις κυνηγούν οι βοριάδες

Δεν είμαι δεν είμαι η φωτιά

Έλα κοντά μου δεν είμαι ο άνεμος
τους άνεμους τους κόβουν τα βουνά
τους βουβαίνουν τα λιοπύρια
τους σαρώνουν οι κατακλυσμοί

Δεν είμαι δεν είμαι ο άνεμος

Εγώ δεν είμαι παρά ένας στρατολάτης
ένας αποσταμένος κατακτητής
που ακούμπησε στη ρίζα μιας ελιάς
ν΄ακούσει το τραγούδι των γρύλλων
κι αν θέλεις έλα να τ' ακούσουμε μαζί
#32   
GiorgosBekos
Περαστική Νότα
Chat
14.03.2006, 09:48
το πρωί σαν σηκωθώ
θέλω ένα καφέ και 4 τσιγάρα
#33   
Jimy
Φθασμένος
Chat
14.03.2006, 16:06
Ματθαίος Μουντές -Δύο στάσιμα

Οι κόκκινες βαφές της δύσης
ζωντανεύουν το υγρό φώς
ενός καθαρού οράματος
που παγδεύει στην αμμουδιά
το παλικαράκι με την αρμαθιά
τα ψάρια και το χρώμα του μυστηρίου.
Μια βάρκα στολισμένη
φύκια και πνοές
μπαίνει στον όρμο.
Ο μικρός ψαράς πηδάει μέσα στη βάρκα
και φεύγει πρός τον ορίζοντα
της απειλής και της αλληγορίας.


#34   
Aiolos_m
MusicHeaven Guru
Chat
14.03.2006, 23:01
Τελικά η ζωή τρία γράμματα....
#35   
alexia-vicky
Φθασμένος
Chat
14.03.2006, 23:43
Give to me the life i love, let the lave go by me.
Give the jolly heaven above, and the byway nigh me.
Bed in the bush with stars to see, bread i dip in the river
There's th life for a man like me. There's th life forever.
Let the blow fall soon or late, let what will be over me.
Give the face of earth around and the road before me.
Wealth i ask not, hope nor love, nor a friend to know me;
All i ask,
the heaven above and the road below me.
#36   
altamira
Συγχορδία Ματζόρε
Chat
15.03.2006, 07:20
ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ

Η ζωή δεν είναι παίξε-γέλασε
Πρέπει να τηνε πάρεις σοβαρά
Όπως, να πούμε, κάνει ο σκίουρος
Δίχως απ’ όξω ή από πέρα να προσμένει τίποτα
Δε θα’χεις άλλο πάρεξ μοναχά να ζεις.

Η ζωή δεν είναι παίξε-γέλασε
Πρέπει να τηνε πάρεις σοβαρά
Τόσο μα τόσο σοβαρά
Που έτσι, να πούμε, ακουμπισμένος σ’έναν τοίχο
Με τα χέρια σου δεμένα
Ή μέσα στ’ αργαστήρι
Με λευκή μπλούζα και μαύρα ματογυάλια
Θε να πεθάνεις, για να ζήσουνε οι άνθρωποι,
Οι άνθρωποι που ποτέ δε θα’χεις δει το πρόσωπό τους
Και θα πεθάνεις ξέροντας καλά
Πως τίποτα πιο ωραίο, τίποτα πιο αληθινό απ’τη ζωή δεν είναι

Πρέπει να τηνε πάρεις σοβαρά
Τόσο μα τόσο σοβαρά
Που θα φυτεύεις, σα να πούμε, ελιές ακόμα στα εβδομήντα σου
Όχι καθόλου για να μείνουν στα παιδιά σου
Μα έτσι, γιατί το θάνατο δε θα τονε πιστεύεις
Όσο κι αν φοβάσαι
Μα έτσι, γιατί η ζωή θε να βαραίνει πιότερο στη ζυγαριά
#37   
Jimy
Φθασμένος
Chat
15.03.2006, 16:41
Ματθαίος Μουντές -Περι εσχάτων


Δεν θα σας παρασύρω στον ύπνο μου.
Θα περιμένετε να γυρίσω.
Είδα το φύκι δεμένο στον καρπό
αρραβώνας του δύτη με το θάνατο.
Γεύθηκα τη γλυκύτητα των παιδικών
θορύβων
τα ιδιόμελα του τραυλού μοναχού
τη φορτική προσευχή του ησυχαστή
τον ύπνο της αδιαφορίας
στον κήπο των ελαιών.
Ύστερα ήρθε ο τυφλός
που αποτυπώνει προσόψεις ναών.

Τα γνωρίσματα του καταραμένου
τον διαποτίζουν
μέρα με τη μέρα ώσπου να τον καταβροχθίσουν.
Μια εντοιχισμένη πλάκα
στον ουρανό
γράφει τό λόγο της τιμωρίας του.
Κεντριαμένος απο περιέργεια
πήγα μια νύχτα
να τον κάμω φίλο.
ήταν λίγο πρίν την τελειωτική του καταδίκη.

Ήμουν τρυφερός μαζί του
μα έμεινα μονάχα με την καλή πρόθεση.
Μου είπε
πώς προτιμά να ζήσει χωρίς φίλους
πώς η λύπη ήταν γι'αυτόν
η μόνη τροφή που τον συγκρατούσε
μέσα στο πικρό υλικό
των ουρανών.
Έμαθα έτσι αυτό
που το μαθαίνουμε αργά ή γρήγορα:

Για να αγαπήσεις πρέπει
να είσαι έτοιμος να τιμωρηθείς.
Αυτή είναι μια ηδονή
που δαγκώνει τα χείλη της ζωής
σε σημείο που δεν καταλαβαίνεις
τον κόσμο.
Η αγάπη είναι έαν παράξενο
προσκύνημα
στον τόπο της δοξασίας
σ'ένα κόκκινο σφαγείο
στο οστεοφυλάκιο των σαράντα μαρτύρων.
Η αγάπη σαπίζει ανέγγιχτη
μέσα στην απελπισία της προσευχής.


#38   
Kotsiraki
Σολίστ
Chat
16.03.2006, 00:47
"Ο πληθυντικός αριθμός" - Κική Δημουλά

Ο έρωτας ,
όνομα ουσιαστικόν ,
πολύ ουσιαστικόν ,
ενικού αριθμού ,
γένους ούτε θηλυκού ούτε αρσενικού ,
γένους ανυπεράσπιστου .
Πληθυντικός αριθμός
οι ανυπεράσπιστοι έρωτες .

Ο φόβος ,
όνομα ουσιαστικόν ,
στην αρχή ενικός αριθμός
και μετά πληθυντικός :
οι φόβοι .
Οι φόβοι
για όλα από δω και πέρα .

Η μνήμη ,
κύριο όνομα των θλίψεων ,
ενικού αριθμού ,
μόνο ενικού αριθμού
και άκλιτη .
Η μνήμη, η μνήμη, η μνήμη .

Η νύχτα ,
όνομα ουσιαστικόν ,
γένους θηλυκού ,
ενικός αριθμός .
Πληθυντικός αριθμός
οι νύχτες .
Οι νύχτες από δω και πέρα .


#39   
babisdr
Συγχορδία Μινόρε
Chat
16.03.2006, 04:31
"Τραγούδι της ταβέρνας" (μου διαφεύγει το όνομα του ποιητή, χίλια συγνώμη )

Πάρε μαχαίρι, κόψε με και ρίξε τα κομμάτια μου,
μάτια μου,
και ρίξ’τα μέσα στο γυαλό.

Απ’τη στιγμή που μ’άφησες, τον κόσμο αυτό σιχάθηκα,
χάθηκα,
και δεν ελπίζω πια καλό.

Ας βάζεις τώρα τ’άσπρα σου και τα μαλαματένια σου,
έννοια σου,
θα ‘ρθει ο καιρός που θα θρηνείς και θα σταθείς στο μνήμα μου να πείς ένα παράπονο
κι άπονο θα με βρείς όσο κι αν πονείς.

Πάρε φωτιά και κάψε με κι αντάμα με τη στάχτη μου,
τ’ άχτι μου,
μες στα πελάγη να σκορπάς.

Να μη σε βρεί το κρίμα μου, Μαριόλα μου, Ηπειρώτισσα,
ρώτησα,
και μου ‘παν, άλλον αγαπάς...
#40   


Αυτά τα διάβασες;