ελληνική μουσική
390 online   ·  208.175 μέλη

Κρήτη Λεβεντομάνα............

MichPah
Σολίστ
Chat
17.03.2006, 00:37
Εγώ για σένα

Στίχοι/μουσική/τραγουδι: Κουνάλης Δημήτρης

Μες στην καρδιά μου ανάβει φωθιά
και η φλόγα με καίει με καίει......!
Λείπεις εσύ και μου λείπει το παν
κι η ζωή μου ακόμα μου φταίει....!

(ρεφρέν)
Εγώ για σένα λιώνω
κλαίω και μαραζώνω
και συ για μένα δεν ρωτάς.
Τι κάνω πως περνάω
αν κλαίω ή αν γελάω
φαίνεται πια δεν μ'αγαπάς....!!!!

Μέσα στη θάλασσα του μαρασμού
οι ελπίδες βουλιάξανε παλι....!
αφου δεν σε 'χω, δεν έχω ζωή
κι ο καημός σου στη γη θα με βάλει....!

(ρεφρέν)
Εγώ για σένα λιώνω
κλαίω και μαραζώνω
και συ για μένα δεν ρωτάς.
Τι κάνω πως περνάω
αν κλαίω ή αν γελάω
φαίνεται πια δεν μ'αγαπάς....!!!!

Που να σαι τώρα και που να γυρνάς
σαν πουλί μες στην μπόρα χαμένο.....!
Χωρίς εσένα να ζω δεν μπορώ
γύρνα πίσω μα γω περιμένω...!

(ρεφρέν)
Εγώ για σένα λιώνω
κλαίω και μαραζώνω
και συ για μένα δεν ρωτάς
τι κάνω πως περνάω
φαίνεται πια δεν μ'αγαπάς
φαίνεται πια δεν μ'αγαπάς
φαίνεται πια δεν μ'αγαπάς

#21   
MichPah
Σολίστ
Chat
17.03.2006, 15:19
Ριζίτικο
Τραγούδι: Βασίλης Σταυρακάκης
Στίχοι/μουσική:Μήτσος Σταυρακάκης

Να μουν καλός τραγουδιστής
να μουν και ριμαδόρος..να κανακίσω....!!!

Να κανακίσω δυο σκοπούς να πω δυο μαντινάδες
για τσι καημούς.....

Για τσι καημούς του έρωτα και του Σεβντά τα πάθη
να πω για τσι.....

Να πω για τσι μελαχρινές και τσ'αμυγδαλομάτες
για τσι ξανθές....!

Για τσι ξανθιάς την ομορφιά τση καστανής τα κάλλη
να βγούνε γριές.....!

Να βγούνε γριές στα δώματα και γέροι στα μπαλκόνια
κι οι κοπελιές.....!

Κι οι κοπελιές ψυθιριστά να λένε συναλλήλως
Θε μου καλός....!

Θε μου καλός. Θε μου καλός τραγουδιστής...!!!!



#22   
Xainhs
Περαστική Νότα
Chat
08.04.2006, 17:04
Quote:

Το μέλος MichPah στις 03-03-2006 στις 16:24 έγραψε:

Να συμπληρώσω μια στροφή ακόμα(ίσως η ωραιότερη)

Είδα ένα άντρα μια φορά(3-4)
έτοιμο να δακρύσει

Ωχ, κι ορκίστηκε εις το Θεό
κι ορκίστηκε εις το Θεό, Θέε μου μεγαλοδύναμε
κι ορκίστηκε εις το Θεό να μην ξαναγαπήσει...

Είδα έναν άντρα μια φορά έτοιμο να δακρύσει(2)





Αγαπητέ MichPah,

Ε, όχι και ωραιότερη... Κατ'αρχήν δεν είναι από την αυθεντική εκτέλεση του Χαράλαμπου Γαργανουράκη, αλλά από αυτή του {προσωπική άποψη: μέγα αντιγραφέα - οικτρού λυράρη - wannabe σκυλά} Ζερβάκη. Μάλιστα, αν τη διαβάσεις προσεκτικά θα δεις ότι αντικρούει το νόημα του υπόλοιπου (αυθεντικού) τραγουδιού! Κλασικός Ζερβάκης. Ομαδοποιεί τις μαντινάδες του με βάση κάποια "πιασάρικη" λέξη που περιέχουν και όχι με βάση το νόημά τους. Ίσως το τελευταίο να είναι πολύ σύνθετο γιαυτόν...
#23   
MichPah
Σολίστ
Chat
08.04.2006, 17:18
Quote:

Το μέλος Xainhs στις 08-04-2006 στις 17:04 έγραψε:

Quote:

Το μέλος MichPah στις 03-03-2006 στις 16:24 έγραψε:
[i]
Να συμπληρώσω μια στροφή ακόμα(ίσως η ωραιότερη)

Είδα ένα άντρα μια φορά(3-4)
έτοιμο να δακρύσει

Ωχ, κι ορκίστηκε εις το Θεό
κι ορκίστηκε εις το Θεό, Θέε μου μεγαλοδύναμε
κι ορκίστηκε εις το Θεό να μην ξαναγαπήσει...

Είδα έναν άντρα μια φορά έτοιμο να δακρύσει(2)





Αγαπητέ MichPah,

Ε, όχι και ωραιότερη... Κατ'αρχήν δεν είναι από την αυθεντική εκτέλεση του Χαράλαμπου Γαργανουράκη, αλλά από αυτή του {προσωπική άποψη: μέγα αντιγραφέα - οικτρού λυράρη - wannabe σκυλά} Ζερβάκη. Μάλιστα, αν τη διαβάσεις προσεκτικά θα δεις ότι αντικρούει το νόημα του υπόλοιπου (αυθεντικού) τραγουδιού! Κλασικός Ζερβάκης. Ομαδοποιεί τις μαντινάδες του με βάση κάποια "πιασάρικη" λέξη που περιέχουν και όχι με βάση το νόημά τους. Ίσως το τελευταίο να είναι πολύ σύνθετο γιαυτόν...

[/I]


Γεια σου φίλε...και καλώς όρισες.....
Συμφωνώ και επαυξάνω ως προς τους χαρακτηρισμούς που ανέφερες για το συγκεκριμένο καλλιτέχνη....αλλα το ότι εγώ την θεωρώ ως την ωραιότερη στροφή,εστω και στην μη αυθεντική εκτέλεση του κομματιού, δεν αλλάζει...είναι βλέπεις καθαρά υποκειμενικη αποψη.....!!!!!!

#24   
Xainhs
Περαστική Νότα
Chat
08.04.2006, 17:27
Περι ορέξεως... κολοκυθόπιτα! Καλή μαντινάδα αλλά οι πρώτες μου αρέσουν περισσότερο. Εξάλλου χάνει και χάνεται μέσα στο τραγούδι, ακριβώς επειδή είναι εκτός θέματος!

Καλώς σας βρήκα!
#25   
EIRINAKI
Περαστική Νότα
Chat
13.04.2006, 15:00
εφοσον σου αρεσουν τα ριζιτικα να σου γραψω ακομα ενα του Ξυλουρη


Κόσμε χρυσέ, κόσμ' αργυρέ, κόσμε μαλαματένιε,
κόσμε και ποιος σε χάρηκε και ποιος θα σε κερδίσει, ψεύτη κόσμε.
Εγώ 'μαι που σε γλέντησα και 'γω θα σε κερδίσω, ψεύτη κόσμε.
Πεζός περπατούν στα βουνά,
στους κάμπους καβαλάρης, ψεύτη κόσμε

#26   
MichPah
Σολίστ
Chat
14.04.2006, 02:50
ΣΕ ΨΗΛΟ ΒΟΥΝΟ
Τραγούδι/ριζίτικο:Νίκος Ξυλούρης

Σε ψηλό βουνο σε ριζημιό χαράκι
καθεται ένας αητός. Βρεγμένος
χιονισμένος ο καημένος και
παρακαλεί τον ήλιο ν'ανατείλει.
Ήλιε ανάτειλε λαμψε και δώσμου
για να λιώσουνε να χιόνια απο
τα φτερά μου και τα κρούσταλα
απο τ'ακράνυχα μου, ήλιε ανατειλε...!!!!


#27   
efi_kon
Περαστική Νότα
Chat
19.04.2006, 18:06
Στίχοι-μουσική: Δημήτρης Αποστολάκης, ερμηνευτές: Χαΐνηδες, Ψαραντώνης

Στου πόθου τα σκεπάσματα

Στου πόθου τα σκεπάσματα, νύχτα μ' αστραποβρόντι,
έταξα στην αγάπη μου του Δράκοντα τ' αδόντι.
Και η καρδιά μου ελύσσαξε να δει και να γνωρίσει,
πού 'ναι του Δράκου η φωλιά και του Θεριού η βρύση.
Ένας τρελός μου φώναξε, σ' έρημο μονοπάτι,
πως τη Δρακογενιά θα βρω στου Άδη το παλάτι,
Κι ο δρόμος ο τρισκότεινος είναι καλά κρυμμένος,
τον ξέρει ο Γέρος του Βουνού, ο χαροξεχασμένος.
Παίρνω τση μάνας μου ευχή, κι απ' την καλή μου δάκρυ
και φεύγω να 'βρω το Θεριό στων σκοταδιών την άκρη.

Ο Γέρος του Βουνού

Έφτασα εκεί που δε μπορεί ανθρώπου νους να φτάξει,
να βρω τον Γέρο του Βουνού, για να του πάρω πράξη.
«Έλα» μού λέει μια φωνή κι έτρεξα προς το μέρος,
να δω αν είν' ανθρώπινος στην όψη του ο Γέρος.
Ο αντίλαλος μ' οδήγησε σ' ενός γκρεμού τη σκίζα
κι εκεί πηγή ήταν της φωνής ενός φυτού η ρίζα.
«Είσαι άνθρωπος» του φώναξα «ή μια φωνή που τρέμει,
ή όνειρο μικρού παιδιού, που το 'ψησεν η θέρμη;»
Κι αντί ν' ακούσω τη φωνή απάντηση να λέει,
νοιώθω τη γεύση του φυτού, στη γλώσσα μου να πλέει.
Και πριν να πω του Γέροντα, «την αρμηνειά σου δως μου»
βρέθηκα σ' ερημόσπιτο στο ξέτελος του κόσμου.

Το Σπίτι της Ερήμου

Μπαίνω σε άδειες κάμαρες. Ποιας μάγισσας χατίρι
του κόσμου αλλάζει πρόσωπο σε κάθε παραθύρι;
Ανοίγω πόρτες και γυρνώ στο σπίτι της ερήμου.
Σε κάποια κοντοστάθηκα, σα να 'ταν η δική μου.
Και με μιαν άλλην αίσθηση, αιώνες κοιμισμένη,
ένοιωσα πως στην κάμαρη κάποιος με περιμένει.
Μπήκα και κάπου κάθισα, κατάκοπος του δρόμου,
και κοίταξα και ήτανε το νεκροκρέβατό μου.

Η Αίθουσα του Θρόνου

Κι ανάδια, θρόνος ξύλινος, στο χρώμα του χωμάτου,
κι αριστερά και πιο ψηλά, ο ήλιος του θανάτου.
Κι από τον ήλιο κρέμονταν γυάλινη φυσαλίδα,
που μέσα μ' όψη νεκρική τον εαυτό μου είδα.
Και τ' άδειου θρόνου συντροφιά, απ' τη μεριά την άλλη,
μορφή που μού 'μοιασε πολύ με λιόπαρδου κεφάλι.

Το Παράθυρο

Ψαχούλεψα ως μου φάνηκς το άνυδρό μου σώμα,
σκληρό σα λέπι το 'νοιωσα και φθινοπώρου χώμα.
Γύρισα το κεφάλι μου προς το παράθυρό μου
και γέμισαν τα μάτια μου με τη μορφή του τρόμου.

Ο Δράκοντας

Στην απεναντινή κορφή, του Δράκοντα η ράχη,
και η βραχομουσούδα του ρουμπίνια μάτια να 'χει.
Κι απά στο κωλοράδι του, σπυρί το ερημοκλήσι,
κούφια ελπίδα, της οργής την ώρα να ξορκίσει.
Ποτάμιζαν τα λέπια του χωριά, ελιές κι αμπέλια
κι ακούγονταν μόνο πουλιά και των παιδιών τα γέλια.
Κι ο κόσμος εκυμάτιζε με την αναπνοή του,
σα να 'τανε μωρού παιδιού ο ύπνος, η ζωή του.
Και τ' όνειρο σαν το νερό απ' του μυαλού τις βρύσες
ξέφευγε και σχημάτιζε τον κόσμο στις αισθήσεις.

Μύριες Αρίθμητες Γενιές

Μύριες αρίθμητες γενιές, ισόχρονες του κόσμου
και μύρια αγέννητα παιδιά περάσαν από μπρος μου.
Κι είδα τον άνθρωπο γυμνό, σε δέντρο σα μαϊμούδι,
κι ύστερα ν' αντριεύεται πάνω στης γης το φλούδι.
Να γδέρνει και να πολεμά τα χώματα τα χέρσα,
μέχρι στου Δράκου την κοιλιά να καταλήξει μέσα.
Να δώσει πίσω του Θεριού το χρωστικό που πρέπει,
να φτιάξει για τη σάρκα του ένα καινούργιο λέπι.
Κι ένοιωσα πως δεν ημπορώ τση μοίρας να μακρύνω,
και Δρακολέπι μιαν αυγή είναι γραφτό να γίνω.

Η Ματωμένη Βρύση

Κλαίγοντας θάφτω στης καρδιάς τη ματωμένη βρύση
προγόνους, φίλους και παιδιά, κι ό,τι έχω αγαπήσει.

Το Ρώτημα

«Δώσε μου Γέρο απόκριση και την ψυχή μου σώσε,
είναι το έχει σου η ζωή, ή μήπως πάρε-δώσε;»

Ο Θάνατος του Δράκου

Τότε σκοτάδι απλώθηκε και γίνηκε η πλάση
μαύρο φαρί, κατάμαυρο, έτοιμο ν' αφηνιάσει.
Κι απ' τα κατάβαθα τση γης ο Δράκοντας σαλεύει,
και με σαΐτες πύρινες την πέτσα του τοξεύει.
Ανοίγει η γης κι οι ποταμοί τις όσχθες αψηφούνε,
φουσκώνουνε οι θάλασσες και τα βουνά χτυπούνε.
Χώρες, χωριά γκρεμίζονται, κουνιούνται τα θεμέλια,
από το κλάμα των παιδιών και των τρελών τα γέλια.
Ο ουρανός λυσσομανά, πετά αστροπελέκια,
που τρων ανθρώπων χτίσματα και καταλούν τα πρέκια.
Στον ουρανό πηδούν φωτιές, τα δάση λαμπαδιάζουν,
και οι φωνές των αγριμιών τον άνεμο σπαράζουν.
Τα κορφοβούνια σκίζουνται, πέφτουνε στα πελάγη,
και τα χαράκια κουτουλούν σαν αγκρισμένοι τράγοι.

Η Καρδιά του Θεού

Κι η γης κουβάρι γίνηκε και αστραποβολίδα
και μες στο σύμπαν χάνονταν σα φωτεινή κουκίδα.
Μ' άλλες κουκίδες φωτεινές σαν τα φλογάτα άτια,
λες κι έσπασε Θεού καρδιά σε χίλια δυο κομμάτια.
Κι όπως εξεμακραίνανε των αστεριών τα πλήθη,
έμεινα μόνος και ψυχρός στου απέραντου τη λήθη.
Και με του Δράκου τη φωνή και του Θεού τα στήθια,
εμάζωξα τη δύναμη κι εφώναξα «βοήθεια»

Των Γερακιών οι Κύκλοι

«Έλα» ακούω τη φωνή, να με προστάζει πάλι
και βγήκα από το όνειρο κι από την παραζάλη.
Ο κόσμος ξετινάχτηκε κι ήρθε στα σύγκαλά του
κι ο ήχος ο απόκοσμος με τράβηξε κοντά του.
Και βλέπω κύκλους γερακιών, «τι να 'ναι το ψοφίμι;
Θέε μου μην είναι της καρδιάς τ' ανήμερο τ' αγρίμι»
Κοιτάζω γύρω, ερημιά, πια δεν ακούγεται άχνα,
και κάτω η Δρακοπροβιά και του Θεού τα σπλάχνα.

Το Μυστικό

Τότε μού κράζει η φωνή «το μυστικό θα μάθει
μόνο αυτός που πάτησε της κόλασης τα βάθη»
«Όφις, Θεός και Άνθρωπος πολύ σε τούτο μοιάζουν
και μια του κύκλου εποχή πουκάμισο αλλάζουν»
«Σ' αυτό τον κόσμο γίνεσαι ό,τι έχεις αγαπήσει
και παίρνεις προίκα σου στερνή αυτά που 'χεις χαρίσει»
«Γιατρό με λένε και σκληρό, σοφό ή μπαγαπόντη.
μα άκουσε, συ εισ' ο Θεός κι εσύ το Δρακοδόντι!»

Η Αναγέννηση

Και η φωνή σα σύννεφο στον ουρανό εχάθη,
ή την εκάλεσε η γη στα άπατά της βάθη.
Γδέρνω το δέρμα μου με μιας και βγάζω την καρδιά μου
και την πετώ όσο γίνεται πολύ πιο μακριά μου.
Φορώ του Δράκου την προβιά και το Θεό εντός μου,
χάρισμα στην αγάπη μου θα 'ναι ο Εαυτός μου.

Ο Κύκλος

Στου πόθου τα σκεπάσματα, νύχτα μ' αστραποβρόντι,
έταξα στην αγάπη μου του Δράκοντα τ' αδόντι...


#28   


Αυτά τα διάβασες;