Ξύπνησα κεφάτη το πρωί 'εδιωξα από πάνω μου την γκρίνια έγιναν τα μάτια μου λουστρίνια πήρα τη ζωή μου απ` την αρχή
Κοίταξα την πόλη τρυφερά έδιωξα το σύννεφο το γκρίζο ένιωσα σαν άστρο να γυαλίζω μέσα σε ανθρωπάκια σκοτεινά
Αλλιώτικη μέρα ανάβω φωτιά σου λέω καλημέρα σε παίρνω αγκαλιά αλλιώτικη μέρα καλό ξαφνικό μαζί με όλα τ` άλλα και μένα αγαπώ μ` αγαπώ
Μέτρησα τον κόσμο δυό φορές μέσα στα απλά είναι τα ωραία όπως όταν είμαστε παρέα τι καλό που κάνει ένας καφές
Μέσα απο παράπονα συρτά ξέφυγαν κι αλλάξαν οι ρυθμοί μου σήμερα γιορτάζει η ψυχή μου κι όλα θα τα δω χρωματιστά
(Αν ήμουν μουσικός θα έκανα μια διασκευή του τραγουδιού ,θα το έντυνα με μια χαρούμενη μελωδία και μετά θα ξυπνούσα με αυτό τις μέρες της μελαγχολίας.
Προς το παρόν ,μέσα από τη δική μου ματιά , παραμένει μία αντίφαση –ο στίχος περνάει αισιόδοξα μηνύματα αλλά η μουσική παραμένει μελαγχολική. )
Αρκετά με τις αναλύσεις όμως.
Είναι Σάββατο πρωί –προς μεσημέρι-, βλέπω τον ουρανό από ένα παράθυρο κάπου στη Θεσσαλονίκη κ η μέρα είναι παραλίγο ηλιόλουστη.
Το Σάββατα μου τα βάφω κάθε φορά διάφανα ώστε να μπορούν να συν-χρωματίζονται με τις γύρω αποχρώσεις. Επίσης τα Σάββατα είμαι πάντα διαθέσιμη και χαμογελαστή, μου αρέσει να χτυπάει το τηλέφωνο- ακόμα και αν σπάνια απαντώ-.και είναι οι μέρες που δεν με πειράζει που δεν είσαι εδώ. ( από αυτό το τελευταίο που έγραψα κατάλαβα ότι το Σάββατο δεν είναι καθόλου σημαντική μέρα)
Θα μπω σε ένα αστικό , από αυτά τα παλιά , που τρίζουν στις στροφές και τραντάζουν τα σώματα μας σε κάθε φρενάρισμα, με τις περίεργες φάτσες και την απαίσια μυρωδιά. Θα ξεκινήσω χωρίς συγκεκριμένο προορισμό – έτσι λέω πάντα και στο τέλος κατεβαίνω όταν η άχρωμη φωνή αναγγείλει «Κέντρο Ιστορίας Θεσσαλονίκης» . Μετά θα ξεχαστώ σε πολύχρωμες βιτρίνες και γελαστούς καφέδες.
Οι Black Keys , οι δύο παιδικοί φίλοι που ξεκίνησαν από το Akron του Ohio είναι το νέο θέμα συζήτησης μεταξύ των μουσικόφιλων κύκλων που είχαν κουραστεί από τα ίδια και τα ίδια και περίμεναν κάτι καινούργιο να ταράξει τα μουσικά νερά . Τα δύο αγόρια, που το 2001 παράτησαν το κολέγιο και αποφάσισαν να δώσουν μία νέα πνοή στη ροκ μουσική, είναι ο κιθαρίστας και τραγουδιστής Dan Auerbach και ο ντράμερ Patrick Carney.
Το ντουέτο έκανε το ντεμπούτο του το 2001 με τον δίσκο The Big Come Up το οποίο το χαρακτήριζε ένα retro στυλ που είχε λείψει στους φίλους της ροκ ( χαρακτηριστικές είναι οι τεχνικές ηχογράφησης που χρησιμοποιούσαν ,σε κασετόφωνα , κρατώντας τους ήχους που τυχαία ακούγονται στο βάθος) και έκανε ξεκάθαρες τις blues-rock διαθέσεις τους, τις οποίες διατήρησαν σταθερές για μία δεκαετία μέχρι και το Attack and Release (2008) που είναι και το πρώτο άλμπουμ του οποίου την παραγωγή ανέλαβε ο καλύτερος indie rock παραγωγός της γενιάς μας , ο Danger Mouse. Μαζί με το Brothers (2010) ήρθε η ανανέωση και η αναγνώριση. Στο ύφος του νέου άλμπουμ κυριαρχούσε η soul, πράγμα που τους έκανε ακόμα πιο αρεστούς και επισφραγίστηκε από την εμπορική επιτυχία που γνώρισαν για πρώτη φορά , οι Black Keys ανέβασαν τη δημοτικότητα τους ,βρέθηκαν στο νούμερο 2 των charts και απέκτησαν και ένα Grammy.
Θα περίμενε κανείς να επαναπαυτούν για κάποιο χρονικό διάστημα στις δάφνες της επιτυχίας τους και να μην βιαστούν για τις επόμενες κινήσεις τους. Το El Camino , που κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του 2011 , ήρθε να διαψεύσει αυτές τις προσδοκίες . Όταν ακούς το Lonely Boy καταλαβαίνεις ότι οι Black Keys αυτή τη φορά έχουν αφήσει κατά μέρους τους slow ρυθμούς των προηγούμενων άλμπουμ και αποφάσισαν να ανεβάσουν στροφές . Το blues αποτελεί σταθερή αξία αλλά αποφασίζουν να ανοιχτούν και σε πιο rockabilly ήχους με εμφανείς επιρροές από 50s και 70s, από rock n’ roll , soul, glam rock, από τους Ramones, T-Rex, Cars, Ζ-Ζ Top, Beatles, Clash, Led Zeppelin, καθώς και Cramps. Πλέον έχουν εισάγει στον ήχο τους μπάσο και πλήκτρα –ως τώρα είχαν περιοριστεί στα ντραμς και την κιθάρα. Ο δίσκος αποτελείται από 11 κομμάτια και είναι μικρής διάρκειας, μόλις 38 λεπτών. Ίσως να μην φτάσει την μεγάλη εμπορική επιτυχία που γνώρισε το Brothers αλλά σίγουρα ακούγεται ευχάριστα . Ο τίτλος είναι εμπνευσμένος από το μοντέλο της Chevrolet το 1959-60 (όχι φυσικά αυτό που εμφανίζεται στο εξώφυλλο). Τα κομμάτια που έχουν ξεχωρίσει είναι το αναμφισβήτητα το lead single Lonely Boy , άκρως χορευτικό κομμάτι, το Little Black Submarines , το Sister και το Gold on the Ceiling .
Πρόσφατα μία δήλωση του Patrick Carney στο περιοδικό Rolling Stone δημιούργησε αμφιλεγόμενα συναισθήματα : "Rock and roll is dying because people became OK with Nickelback being the biggest band in the world" (το rock n' roll πεθαίνει, διότι ο κόσμος συμβιβάζεται με το γεγονός, πως οι Nickelback είναι η μεγαλύτερη μπάντα στον κόσμο. Η απάντηση των Nickelbackήταν άμεση μέσα από την σελίδα τους στο Facebook"Ευχαριστούμε τον ντράμερ των Black Keys αποκαλώντας μας το μεγαλύτερο συγκρότημα στον πλανήτη.”
To θέμα είναι οι Black Keys να μην αναλωθούν άλλο σε ανούσιες λεκτικές επιθέσεις και αντεπιθέσεις καθώς και να μην παρασυρθούν από τις επιταγές της εμπορικότητας αλλοιώνοντας το old-fashioned στυλ τους για το οποίο τους έχουν εκτιμήσει οι fans τους. Η πορεία θα δείξει ποιος θα αναδειχτεί «νικητής» της ροκ σκηνής και κυρίως ποιος θα κερδίσει μια θέση στην καρδιά των φίλων της ροκ .
Είναι εκείνα τα πρωινά του Σεπτεμβρίου …ξυπνάς πολύ νωρίς γιατί δεν αντέχεις τα όνειρα σου και έξω από το παράθυρο ο ουρανός σου υπόσχεται πως θα σου κάνει παρέα και θα είναι μουντός και βροχερός για να ταιριάζετε . Και εσύ με τη σειρά σου φτιάχνεις ζεστό καφέ που επιβάλλεται να πιεις βλέποντας την βροχή , μήπως και ξυπνήσει ο χρόνια κοιμώμενος ρομαντισμός, λες και εγγυήθηκε ποτέ κανείς ότι ο ρομαντισμός ξυπνάει κάνοντας γραφικότητες.
Είναι εκείνα τα μεσημέρια του Σεπτεμβρίου… τρως μπροστά στην τηλεόραση σε μία προσπάθεια αποχαύνωσης και ο ήλιος βγήκε και οι δρόμοι στέγνωσαν γιατί και ο ουρανός ζήλεψε από τους ανθρώπους και σταμάτησε να κρατά υποσχέσεις. Και λες πως ίσως αν κοιμηθείς να περάσει πιο ευχάριστα η ώρα αλλά τελικά συνεχίζεις την αποχαύνωση μπροστά στον υπολογιστή και πίσω από την οθόνη κρύβεις τους μαύρους κύκλους και προβάλλεις έναν λαμπερό ευδιάθετο εαυτό σε φίλους από μακρια.
Είναι εκείνα τα απογεύματα του Σεπτεμβρίου πίνεις καφέ με φίλους , μιλάτε για άλλους , ξεχνάτε τα δικά σας, και ίσως στο άκουσμα ενός αστείου που τώρα δεν θυμάσαι σου βγήκε ένα αληθινό γέλιο-μετά από καιρό.
Είναι και εκείνα τα βράδια…..που δεν σε πιάνει ο ύπνος ,που καπνίζεις μέχρι να τελειώσει το πακέτο και παρατηρείς τον καπνό πως θολώνει το δωμάτιο και εύχεσαι να μπορούσε να ξεθωριάσει και τις αναμνήσεις εκείνες που σου θυμίζουν πως δεν ήταν όλα τα βράδια τόσο δύσκολα και σκοτεινά.
Ηταν κάτι βράδια που τα γέλια μας φώτιζαν το δωμάτιο και η ψυχή μου γέμιζε από την αγκαλιά σου. (και θα ορκιζόμουν ότι αυτό είναι η ευτυχία για την οποία ακούω πάντα όλοι να μιλάνε)
Κάθε Κυριακή την ίδια ώρα, ίδιο χτένισμα , τα ίδια μαύρα –κλασσικά- γυαλιά. Απαραίτητα αξεσουάρ το πράσινο μπερεδάκι και το μπαστούνι. Επέλεγε το πιο καταχωνιασμένο τραπέζι με το λιγότερο φως ωστόσο τα γυαλιά της δεν τα αποχωριζόταν. Αν δεν ήξερες σου έδινε την εντύπωση ότι είναι τυφλή. Ήταν απλά –πολύ- ιδιόρρυθμη. Έπινε τον καφέ της κάπως περίεργα ,αλλά πάντα η ίδια παραγγελία. Μου ζητούσε να της βάλω νερό, να το ακουμπήσω σε συγκεκριμένο σημείο του τραπεζιού , να φτιάξω τα μαξιλάρια ..όχι όμως με τρόπο που να με παιδεύει ή να προσβάλλει , δεν μπορούσε αλλιώς, ήταν και η ίδια εγκλωβισμένη στην ιδιορρυθμία της. Διάβαζε εφημερίδες – πάντα με τα μαύρα γυαλιά- Την παρατηρούσα κλεφτά , την πρώτη φορά από καθαρή ανθρώπινη περιέργεια αλλά στη συνέχεια επειδή μου άρεζε να περιεργάζομαι τα τόσα ασυνήθιστα που είχε πανω της.. Ερχόταν πάντα νωρίς μετά το καθάρισμα και πριν έρθουν οι υπόλοιποι –βαρετά κανονικοί- πελάτες με τις παρέες και τις φλυαρίες τους. Την κοιτούσα και έπλαθα ιστορίες .. το μυστήριο που την περιέβαλλε φούντωνε τα όργια της φαντασίας μου. Πάντα μου άρεζαν οι άνθρωποι που δεν φοβούνται να κάνουν παρέα με τον εαυτό τους και το διατυμπανίζουν συνοδεύοντας τον έξω για καφέ. (Είναι κάτι που εγώ δεν τολμώ και συνήθως τα πράγματα που δεν τολμούμε και οι άνθρωποι που δεν μπορούμε να πλησιάσουμε είναι που ασκούν την μεγαλύτερη γοητεία πάνω μας- για όλα φταίει η ανθρώπινη φύση μας) - Παρά την μοναχική της παρουσία στο καφέ –ποτέ δεν περίμενε παρέα- φαινόταν ευδιάθετη , «γεμάτη» και στις ιστορίες που έπλαθα για αυτήν , ήταν σίγουρα και «κοσμογυρισμένη».Άφηνε πάντα το γενναιόδωρο pourboire μέσα στην χαρτοπετσέτα και έφευγε χαιρετώντας με νεύμα του κεφαλιού με μία περιέργως συμπαθητική -υποψία- υπεροψίας, ενώ προσπαθούσε να ισορροπήσει στο μικρό μπαστουνάκι που την βοηθούσε.Κάποια στιγμή –Φλεβάρης ήταν σίγουρα- σταμάτησε να έρχεται . Τα Κυριακάτικά πρωινά στο καφέ έγιναν και πάλι μονότονα. Κάποιοι κακοπροαίρετοι είπαν πως τάχα άκουσαν ότι «έφυγε» και πως αιτία ήταν η Χρόνια Μοναξιά από την οποία έπασχε. Φυσικά και δεν τους πίστεψα. Στην δική μου ιστορία απλά έφυγε για ταξίδια σε πιο ζεστά μέρη..είχαν ήδη αρχίσει τα πρώτα ψιλόχιονα.,
Sweet disposition never too soon oh reckless abandon like no one's watching you
a moment, a love a dream, a laugh a kiss, a cry our rights, our wrongs a moment, a love a dream, a laugh a moment, a love a dream, a laugh
just stay there cause i'll be comin over and while our bloods still young it's so young it runs and we won't stop til it's over won't stop to surrender
songs of desperation I played them for you a moment, a love a dream, a laugh a kiss, a cry our rights, our wrongs a moment, a love a dream, a laugh a moment, a love a dream, a laugh
just stay there cause i'll be comin over and while our bloods still young it's so young it runs and we won't stop til it's over won't stop to surrender
a moment, a love a dream, a laugh a kiss, a cry our rights, our wrongs (won't stop til it's over) a moment, a love a dream, a laugh a kiss, a cry our rights, our wrongs(won't stop til it's over) a moment, a love a dream, a laugh a kiss, a cry our rights, our wrongs (won't stop til it's over) a moment, a love a dream, a laugh a moment, a love
Στο replay σταθερά εδώ και μισή ώρα.
Μου κόλλησε από το πρωί, που πάνω-κάτω στην Παρεξηγημένη Πλατεία ( αυτό το όνομα πιστεύω ότι ταιριάζει πλέον στη Ναυαρίνου) με τα ακουστικά στο τέρμα , έκοβα βόλτες χωρίς να ψάχνω τίποτα . Απλά βλέποντας .. (Σου έχουν μιλήσει πολλές φορές για τη διαφορά του να κοιτάς από το να βλέπεις ) και πολύ μετανιώνω για τις φωτογραφίες που δεν τράβηξα μήπως και σκεφτούν ότι ειμαι «περίεργη». Έμοιαζε βγαλμένη από ημερολόγιο η εικόνα με τους φινετσάτους παππούδες να κάθονται στα πεζουλακια της πλατείας συζητώντας-ποιος ξέρει τι- και εγώ να εστιάζω στα καπέλα τους που θύμιζαν άλλη –όμορφη- εποχή.
a moment, a love a dream, a laugh a kiss, a cry our rights, our wrongs
Και αυτό που έμεινε δεν είναι το You and I –συμπλήρωσε ό,τι σε εκφράζει ..
Αλλα ένα σχήμα που πάει κάπως έτσι
My wrongs +Your wrongs =Our wrongs
Επειδή είμαστε τοσο δα ανθρωπάκια και μόνο αυτά είμαστε άξιοι να θυμόμαστε
Ας υποθέσουμε πως δεν έχουμε φτάσει στο μαύρο αδιέξοδο, στην άβυσσο του νου. "Ας υποθέσουμε πως ήρθανε τα δάση μ' αυτοκρατορικήν εξάρτηση πρωινού θριάμβου, με πουλιά, με το φως τ' ουρανού, και με τον ήλιο όπου θα τα διαπεράσει. Ας υποθέσουμε πως είμαστε κει πέρα, σε χώρες άγνωστες, της δύσης, του βορρά, ενώ πετούμε το παλτό μας στον αέρα, οι ξένοι βλέπουνε περίεργα, σοβαρά. Για να μας δεχθεί κάποια λαίδη τρυφερά, έδιωξε τους υπηρέτες της ολημέρα. Ας υποθέσουμε πως του καπέλου ο γύρος άξαφνα εφάρδυνε, μα εστένεψαν, κολλούν, τα παντελόνια μας και, με του πτερνιστήρος το πρόσταγμα, χιλιάδες άλογα κινούν. Πηγαίνουμε -- σημαίες στον άνεμο χτυπούν -- ήρωες σταυροφόροι, σωτήρες του Σωτήρος. Ας υποθέσουμε πως δεν έχουμε φτάσει από εκατό δρόμους, στα όρια της σιγής, κι ας τραγουδήσουμε, -- το τραγούδι να μοιάσει νικητήριο σάλπισμα, ξέσπασμα κραυγής -- τους πυρρούς δαίμονες, στα έγκατα της γης, και, ψηλά, τους ανθρώπους να διασκεδάσει." Κ.Καρυωτάκης
Ας υποθέσουμε ότι τα όρια των δυνατοτήτων μας , μας κοιτούν ακόμα από μακριά.. Ας υποθέσουμε ότι τη μιζέρια τους θα την κάνουμε χρώμα.. ..Φοβάμαι όσους προσπαθούν με βία να καρφώσουν ένεση φουλαρισμένη με τις ιδέες τους στον εγκεφαλό μου .. Τους φοβάμαι περισσότερο και από αυτούς που μου χαμογελούν από συνήθεια..
Εμένα οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά που κάνουν τραμπάλα στις ταράτσες ετοιμόρροπων σπιτιών Εξάρχεια Πατήσια Μεταξουργείο Μέτς. Κάνουν ότι λάχει. Πλασιέ τσελεμεντέδων και εγκυκλοπαιδειών φτιάχνουν δρόμους και ενώνουν έρημους Διερμηνείς σε καμπαρέ της Ζήνωνος επαγγελματίες επαναστάτες παλιά τους στρίμωξαν και τα κατέβασαν τώρα παίρνουν χάπια και οινόπνευμα για να κοιμηθούν αλλά βλέπουν όνειρα και δεν κοιμούνται. Εμένα οι φίλοι μου είναι σύρματα τεντωμένα στις ταράτσες παλιών σπιτιών Εξάρχεια Βικτόρια Κουκάκι Γκύζη. Πάνω τους έχετε καρφώσει εκατομμύρια σιδερένια μανταλάκια Τις ενοχές σας αποφάσεις συνεδρίων δανεικά φουστάνια σημάδια από καύτρες περίεργες ημικρανίες απειλητικές σιωπές κολπίτιδες ερωτεύονται ομοφυλόφιλους τριχομονάδες καθυστέρηση το τηλέφωνο το τηλέφωνο το τηλέφωνο σπασμένα γυαλιά το ασθενοφόρο κανείς. Κάνουν ότι λάχει. Όλο ταξιδεύουν οι φίλοι μου γιατί δεν τους αφήσατε σπιθαμή για σπιθαμή Όλοι οι φίλοι μου ζωγραφίζουνε με μαύρο χρώμα γιατί τους ρημάξατε το κόκκινο γράφουνε σε συνθηματική γλώσσα γιατί η δικιά σας μόνο για γλείψιμο κάνει. Οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά και σύρματα στα χέρια σας. Στο λαιμό σας. Οι φίλοι μου.
Κατερίνα Γώγου.
Σαν σήμερα 3 Οκτωβρίου του 1993 "έφυγε" από κοντά μας.. έδωσε η ίδια τέλος στη ζωή της..
Τα παρακάτω λόγια ειπωμένα από την ίδια είναι από τα πιο συγκινητικά με άκρως διαχρονικό -δυστυχώς- νόημα ---->> "Ξέρω πως λένε ψέματα οι εφημερίδες, γιατί γράψανε ότι σου ρίξανε στα πόδια, ξέρω πως ποτέ δε σημαδεύουνε στα πόδια. Στο μυαλό είναι ο Στόχος το νου σου ε; "
Είπες· «Θα πάγω σ' άλλη γή, θα πάγω σ' άλλη θάλασσα, Μια πόλις άλλη θα βρεθεί καλλίτερη από αυτή. Κάθε προσπάθεια μου μια καταδίκη είναι γραφτή· κ' είν' η καρδιά μου -- σαν νεκρός -- θαμένη. Ο νους μου ως πότε μες στον μαρασμό αυτόν θα μένει. Οπου το μάτι μου γυρίσω, όπου κι αν δω ερείπια μαύρα της ζωής μου βλέπω εδώ, που τόσα χρόνια πέρασα και ρήμαξα και χάλασα».
Καινούριους τόπους δεν θα βρεις, δεν θάβρεις άλλες θάλασσες. Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς τους ίδιους. Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς· και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ' ασπρίζεις. Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις. Για τα αλλού -- μη ελπίζεις -- δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό. Ετσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ στην κώχη τούτη την μικρή, σ' όλην την γή την χάλασες.
Κ.Καβάφης
Για τις απατηλές ελπίδες που τρέφουμε και που μας λενε πως κάπου αλλού, μακριά απο δω, τα πράγματα είναι πάντα καλύτερα.. Ας κάνουμε όμορφη τη ζωή μας εδώ..και μετά ..ας πάμε και παρακάτω..
Το παρόν post γράφεται σε μια στιγμή απόλυτης απελπισίας.. με το χοντρό βιβλίο των διεθνών σχέσεων μπροστά μου να με κοιτάει απειλητικά ψυθιρίζοντας "Πλησιάζει η μέρα της Ιεράς Εξέτασης", τους εργάτες της διπλανής μεζονέτας να εργάζονται ακούραστα και θορυβωδώς, τη μισή Θεσσαλονίκη να έχει κατέβει Αθήνα για τη συναυλία των U2 στην οποία δεν πήγα λόγω της Ιεράς Εξεταστικής και την ημέρα της συναυλίας των Prodigy να πλησιάζει...τα εισιτήρια να λιγοστεύουν και εγώ να μην έχω βρει ακόμα παρέα!! Αυτά..
Μια χάρη μόνο..." Μην πετάξεις τη ζωή σου στα σκυλιά".. και ας μην είμαι μέσα σε αυτήν.. τουλάχιστον "θα είμαι πάντα μες το όπλο σου σφαίρα να σκοτώνεις αυτούς που σκοτώνουν τη μέρα.. "
όσο για μένα ασε με να κοιτάω από μακριά τις φωτιές.. και να φτιάχνω παραμύθια δικά μου αφού σε κανένα από αυτά που υπάρχουν δεν κατάφερα να μπω.. θα φτιάξω δικά μου.. και ας μην είσαι μέσα...και ας μην είσαι καν εκεί να στα πώ..
Τουλάχιστον ας υπάρξουν στιγμές που θα θυμάσαι όσα μαζί είχαμε κάνει..
(είναι απίστευτο πόση συγκίνηση μπορεί να σου φέρει στο λεπτό ένα τραγούδι)
Καλησπέρα σαςςς! Πάλι εδώ λοιπόν μετά από πολύ πολύ καιρό!!
Ευχές: Το 2010 είναι γεγονός.. εύχομαι να κυλήσει όμορφα χωρίς τα άσχημα του 2009 να μας φέρει όμως όοολααα αυτά τα οποία ζητήσαμε και δεν μας έκανε την χάρη ο προηγούμενος χρόνος! Εύχομαι επίσης να είναι γεμάτο ΕΥΧΑΡΙΣΤΕΣ (το τονίζω) εκπλήξεις και ΕΥΧΑΡΙΣΤΑ (το ξανατονίζω) απρόοπτα που κάνουν τη ζωή μας συναρπαστική! Να έχει έρωτα...έρωτα...έρωτα...γιατί είναι ο έρωτας είναι ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟΣ για μια ευτυχισμένη ζωή αλλιώς πάντα θα νιώθουμε ότι κάτι λείπει όσα λεφτά, επιτυχίες, ακίνητα,κινητα κ.α και αν έχουμε.
Απολογισμός: Πέρσυ την Πρωτοχρονιά είχα κερδίσει 2 φλουριά!! Πίστεψα τότε ότι το ένα θα ήταν για τα επαγγελματικά και το άλλο για τα προσωπικά (κοινώς ερωτικά). Τελικά αποδείχτηκε ότι το ένα βοήθησε όντως στα επαγγελματικά με τον καλύτερο τρόπο και το άλλο στο να έχω πολύτιμους φίλους γύρω μου και να προσθέσω και άλλους καλούς σημαντικούς ανθρώπους στη friend's list μου. Ο Ερωτας μας έκανε πάλι νερά σαν ζαβολιάρικο παιδί που είναι αλλά δεν πειράζει..έχει αρχίσει ήδη να επανορθώνει :) Το 2009 το λάτρεψα... ελπίζω του χρόνου να λέω το ίδιο και για το 10!
Αποφάσεις: Δεν έκανα λίστα στόχων φέτος. Το θεώρησα αγχωτικό και μάταιο αφού έχω καταλάβει ότι η ζωή είναι πιο τρελή και απο μένα και όλο μου τα φέρνει αλλιώς...πότε καλύτερα πότε χειρότερα πότε απλά περίεργα. Θέλω να είμαι δημιουργική φέτος. Αυτός είναι ο στόχος μου. Δημιουργική και καλή. Καλή στην ουσία και όχι στους τύπους. Καλός άνθρωπος!
Σχετικά με τη συνέχεια του blog.... ΔΙαβάζοντας το τις προάλλες συνειδητοποίησα ότι μεγαλώνει μαζί με μένα... αλλιώς αποτύπωνα τις σκέψεις μου πριν 3 χρόνια που το ξεκίνησα και αλλιώς τώρα.. και φυσικά σκέφτομαι διαφορετικά! Γι'αυτό και δεν θα το σβήσω όπως είχα αρχικά αποφασίσει.. δεν ξέρω όμως και αν θα το συνεχίσω...η ιστορία θα δείξει.
Σας χαιρετώ! (Μην ξεχνάτε να αγαπάτε τον εαυτό σας, τους φίλους σας, την οικογενεια σας και τη ζωή !!)
Ο έρωτας κατά την ταπεινή μου άποψη έιναι ένα γενικό συναίσθημα που δεν περιορίζεται μόνο στον έρωτα μας για κάποιο φυσικό πρόσωπο..
Πχ εγώ είμαι ερωτευμένη από τα 9 μου με το ραδιόφωνο... Τον έντονο αυτόν έρωτα δεν κατάφερε να τον ξεπεράσει κανένα άλλο παρόμοιο συναίσθημα μου προς φυσικά πρόσωπα. Επίσης ο παθιασμένος αυτός έρωτας που μετρά 10 χρόνια καταρρίπτει και όλες τις έρευνες που θέλουν επιστημονικά τον έρωτα να διαρκεί 2 μόλις χρόνια και μετά να αντικαθίσταται από την αγάπη. Ε λοιπόν δεν ξέρω πότε ακριβώς θα μετατραπεί σε αγάπη μέσα μου όλο αυτό...-όχι πως δεν το αγαπώ.-.-προς θεού-! Αλλά όταν κάτι το σκέφτεσαι όλη μέρα...θέλεις να ασχοληθείς μαζί του ακόμα και κομμάτια από την κούραση να είσαι, μιλάς για αυτό σε όλους σου τους φίλους και νιώθεις όταν είσαι μακριά του πως κάτι σου λείπει....μάλλον προς έρωτα παραπέμπει :)
Παραλήρημα ενός ευτυχισμένου ανθρώπου που επιτέλους ασχολείται με κάτι που ονειρευόταν πάντα ήταν αυτό που μόλις διαβάσατε... Πάμε τώρα στα πιο γήινα..
Η αλήθεια είναι ότι πέραν του ραδιοφώνου είμαι ερωτευμένη και με 2 (ψεύτικα) ματάκια καστανά που λέει και το άσμα..με το διαπεραστικό τους βλέμμα.. με ένα χαμόγελο μυστηριώδες που τα συνοδεύει...και με εκείνη την εκπληκτική φωνή που όταν μου απευθύνει τον λόγο παθαίνω ατύχημα (που λέει ένα άλλο άσμα). Η πικρή αλήθεια όμως είναι ότι αυτά τα ματάκια είναι μακριά και μάλλον αγνοούν τια προαναφερθείσες σκέψεις μου...επομένως αυτό το κενό το αναπληρώνει ο άλλος μου έρωτας...
(οι λόγοι που έγραψα αυτό το ποστ είναι 1) είχα καιρό να ανανεώσω το blog μου 2) είμαι ενθουσιασμένη με το ραδιόφωνο 3) μου λείπει πολύ.....κάποιος...! πάρα πολύ όμως)
Καληνύχτα και μην μπείτε καν στον κόπο να γράψετε σχόλιο :)
Το κείμενο που ακολουθεί είναι σκοπίμως μη εμπνευσμένο.... Όχι δεν είναι δικαιολογία (μεταξύ μας δεν έχει τέτοια)...είναι η πικρή αλήθεια.. Πρέπει να κρατήσω κάθε απόθεμα έμπνευσης και φαιάς ουσίας για το άρθρο μου στο φοιτητικό περιοδικό που με αξίωσε ο θεός να με κάνουν μόνιμη συντάκτρια...Και θέλουν λέει να γράψω πάλι κάτι χιουμοριστικό και να είναι και πρωτότυπο... "να μωρέ ξέρεις εσύ..σαν το προηγούμενο" μου είπανε..
Άντε να τους εξηγεις ότι το προηγούμενο το έγραψες όσο ήσουν σε μία εντελώς διαφορετική φάση της ζωής σου...χωρίς εξεταστική και με τα γκομενικά σου λυμένα...Πως να ομολογήσεις όμως ότι η εξεταστική σε έχει στεγνώσει από κάθε διάθεση για ζωή...ότι οι καφέδες σου έχουν τσακίσει τα νεύρα...ότι η μόνη διαδρομή που κάνεις είναι υπολογιστής ψυγείο...ότι το ασύστολο ποτό της προηγούμενης εβδομάδας σου έχει κάψει τα εγκεφαλικά κύτταρα... .Ότι οι εξισώσεις της Μακροοικονομικής που ακόμα χρωστάς έχουν σβήσει το χαμόγελο από τα χείλη σου και η Ιστορία των Σλαβικών μπλα μπλα πληθυσμών σε κάνει να νιώθεις διαβάζοντας την σαν τους καθηγητές σου (με ό,τι συνεπάγεται αυτο)..
Και άντε να ομολογήσεις ότι η μοναδική πηγή έμπνευσης σου βρίσκεται από σήμερα πολλάαα χιλιόμετρα μακριά...και ότι εκείνα τα μάτια που σε κοίταξαν προχθές και παραλίγο να σκοντάψεις στο πεζοδρόμιο και να φας τα μούτρα σου σε εμπνέουν όχι να γράψεις χιουμοριστικά...αλλά να γράψεις για καρδοχτύπια που είχες να νιώσεις από το γυμνάσιο..για νύχτες μαγικές...για τραγούδια της Χαρούλας... για κενά μνήμης όχι από το ποτό αλλά από τη ζάλη όταν σου μίλησε...για την καλη μοίρα που σου τον έφερε...και για τον θεό έρωτα που νόμιζες ότι δεν υπήρχε πλέον....Για αστέρια..θάλασσες...και άλλα κλισέ που μοιάζουν τόσο μοναδικά όταν τα συνδιάζεις με την παρουσία του... ΑΧ!!
"Εσύ για μένα θα πάθεις έρωτα(?)...και εγώ για σένα θα κινδυνέψω..."
Γιατί τραβάω ζόρι που είσαι μακριά....
όχι δεν θα βάλω εικόνα στο ποστ...μου αρκουν αυτές που ζωγραφίζω με το μυαλό μου...
Νέα ξεκινήματα.. Μου θυμίζει λίγο από Πρωτοχρονιά, τότε που όλοι θέτουμε νέους στόχους..άσχετα αν δεν καταφέρνουμε να τους πετύχουμε όλους.. Έρχεται και το φθινόπωρο, εποχή ιδανική για περισυλλογή και ανασυγκρότηση... 'Βέβαια Σεπτέμβριος σημαίνει και εξεταστική και όλα τα κακά που αυτή συνεπάγεται..όπως σπασμένα νεύρα.. άγχος...άγχος...ελάχιστη διασκέδαση... Και όμως εγώ είμαι τόσο πολύ ευτυχισμένη.. Χωρίς ιδιαίτερο λόγο.. Σε σημείο που φοβάμαι μήπως χαρακτηριστώ χαζοχαρούμενο..
Έμαθα να εκτιμώ... έμαθα να περνώ καλά με τα απλά..Να μην περιμένω από τους ανθρώπους τα πάντα.. Έμαθα ότι έχουν και οι φίλοι μου ελαττώματα τα οποία δεν αλλάζουν όπως και τα δικά μου.. Δεν έχεις δικαίωμα να ζητάς τα πάντα όταν υπάρχουν στιγμες που ακόμα και εσύ ο ίδιος δεν μπορείς να δώσεις τίποτα.. Έμαθα το πιο απλό..που το ακούω από πάντα αλλά ποτέ δεν κατάφερνα να το καταλάβω.. Ότι αγάπη είναι να δέχεσαι τον άλλον όπως ακριβώς είναι.. έχοντας την υπομονή και την όρεξη να τον κάνεις καλύτερο.. και να τον συγχωρείς με όλη σου την καρδιά και όχι να ξεχνάς μόνο προσωρινά τι έκανε για να του το χτυπήσεις αργότερα..
Ο Έρωτας σε κάνει να θες να γίνεις τέλειος σε όλα για να μαγεψεις για πάντα τον άνθρωπο που ποθείς.. ο οποίος στα μάτια σου είναι ένας επίγειος Θεός.. Η Αγάπη όμως σε κάνει να αγαπάς αυτό ακριβώς που είσαι..και να καταλαβαίνεις πόσο θνητός και αδύναμος είναι ο άλλος και όμως να θες να μείνεις εκεί..δίπλα του..να τον προσέχεις..
