ελληνική μουσική
535 online   ·  204.195 μέλη


αρχική > e-Περιοδικό > No_Music

Πτώση στο έδαφος

Ισορροπούσα στους δυο μου τροχούς. Απόγευμα Κυριακής, μια ανάσα πριν αρχίσει να χτυπάει γρήγορα η καρδιά μου.

Γράφει η Ολίβια (erika)25 άρθρα στο MusicHeaven
Παρασκευή 28 Αυγούστου 2009

Στο δρόμο κόσμος που έτρεχε βιαστικός να χωθεί σε αγκαλιές. Το κεφάλι μου, χωριστό απ' το κορμί, να διαφεντεύει από απόσταση τα μέλη μου, διακριτικά, όσο χρειάζεται μόνο για να παραμείνουν σε ενότητα. Ο δρόμος γνωστός, τα μάτια σφαλιστά στο σημείο που αρχίζει η ροή των σκέψεων. Ανέκφραστη. Η μουσική στ' αυτιά δυνατά, πολύ δυνατά, να καλύπτει τις φωνές που μουρμούριζαν μέσα μου. Δεν ήξερα κανένα μέρος όπου θα μπορούσα να καταλήξω για να ξεκουραστώ. Πόσο εχει ακόμα; Φτάνουμε; Όχι εκεί για όπου προοριζόμαστε. Αλλά εκεί που θέλουμε. Φτάνουμε;

Μ' ενοχλεί ο θόρυβος που κάνει το παρελθόν μου, κουτάκια αναψυκτικού τελειωμένα και άδεια που σέρνονται μπλεγμένα στις ρόδες του ποδηλάτου. Ωστόσο με κρατάει ξύπνια, δε μ' αφήνει να ονειροβατώ, δε μ' αφήνει να πάρω τα πόδια μου από το πεντάλ. Όταν οι μύες χαλαρώνουν, μου κορνάρουν οι υπόλοιποι. Αν ξεχαστώ δεν θα συμβαδίσω, δε θα ενσωματωθώ, θα αυτοκαταστραφώ. Δε θέλω να πάω εκεί που περιμένω, αλλά εκεί που με περιμένουν. Θέλω χαμόγελα και βλέμματα ζεστά. Θέλω να σταματήσω αυτή την κούρσα τη φρενήρη που άρχισε χωρίς ψυχή. Κάτι να με σταματήσει πριν φτάσω στο τέρμα της διαδρομής, πριν φτάσω στα ίδια λημέρια.

Δεν έχω επιλογή, τα μάτια θολώνουν, τα δάχτυλα τραβιούνται απ' το τιμόνι, το κεφάλι τινάζεται προς τα πίσω, το σώμα κυρτώνεται αμυντικά και παραδίνεται. Πέφτω στο έδαφος, πέφτω μαζί με ό,τι με κρατούσε, συγκλονίζομαι και ξυπνώ. Πέφτω στο έδαφος γιατί μπορώ, γιατί ξέρω ότι είμαι αρκετά δυνατή ώστε να ξανασηκωθώ. Πέφτω στο έδαφος και δεν είναι δείγμα αδυναμίας, αλλά απόδειξη ικανότητας, τη στιγμή που πάλι θα σταθώ στα πόδια μου. Πονάω αλλά δε λυπάμαι, κάνω να δακρύσω αλλά ανακουφίζομαι. Αδυναμία δεν είναι το να πέφτεις, αλλά το να παραμένεις στο έδαφος. Ο πόνος με βοηθά να ξέρω πού βρίσκεται κάθε μου μέλος. Ο εαυτός μου γίνεται και πάλι το επίκεντρο των σκέψεών μου. Ελέγχω τους χτύπους μου, την αναπνοή μου κι εντοπίζω τις πληγές. Φροντίζω για μένα, το παρόν γίνεται έντονο, θα προχωρήσω διασχίζοντάς το και όχι δρασκελίζοντάς το.




Γίνε ΣΥΝΤΑΚΤΗΣ

Αν σου αρέσει να γράφεις, έλα στην ομάδα συντακτών του ανεξάρτητου, πολυφωνικού, υγιούς και δημοφιλούς ηλεκτρονικού περιοδικού του MusicHeaven και μοιράσου τις σκέψεις σου με τους πάνω από 4.000 καθημερινούς αναγνώστες του.

Στείλε μια δημοσίευση ή επικοινώνησε μαζί μας για απορίες!


σχόλια (2)

σχολιάστε το παραπάνω άρθρο:


Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να είστε μέλος του MusicHeaven. Παρακαλούμε εγγραφείτε ή συνδεθείτε

notis58 Chat
Βασική Νότα
#19029   /   14.10.2009, 00:22   /   Αναφορά
Δέν ξέρω άν ο πόνος καί ο φόβος, είναι βιωματικά.

Θά μου άρεσε να δίαβαζα μιά περιγραφή, κάποιου

πραγματικού, ή φανταστικού τοπίου από τήν πένα

σου. Νομίζω οτι μέσα σου υπάρχει λάβα δημιουργίας.!

Βάλε αισιοδοξία, ή ουδετερότητα καί τα κείμενά σου

θά φωτιστούν. Μπράβο σου πάντως, γι'αυτά πού γράφεις.
ioulialibera Chat
Σολίστ
#26615   /   09.02.2013, 18:04   /   Αναφορά

Ένα κείμενο που προσδιορίζει την αξία της πτώσης όπως της πρέπει!



Σχόλια από άλλες δημοσιεύσεις