ελληνική μουσική
263 online   ·  204.265 μέλη


αρχική > e-Περιοδικό > Βιβλίο & Μουσική

Μάνος Ελευθερίου - Είναι αρρώστια τα τραγούδια

Τα στιχάκια που έγραψες ή που θα γράψεις, ανόητε, πρέπει πρώτα να αρέσουν στη θεία του συνθέτη όπου διάλεξες να γονατίσεις, να αρέσουν στην γκόμενα του και στη θεία της και σε εκείνον τον περαστικό φιλοξενούμενο εξάδελφο από το χωριό...

Μάνος Ελευθερίου - Είναι αρρώστια τα τραγούδια

Γράφει ο Μάνος Ορφανουδάκης (japan88gr)7 άρθρα στο MusicHeaven
Τρίτη 21 Δεκεμβρίου 2010

Μία συλλογή επιλεγμένων αρθρων και μελετών του Μάνου Ελευθερίου

που δημοσίευσε κατά καιρούς στο μουσικό περιοδικό Δίφωνο και

σχόλια του σε μουσικές ραδιοφωνικές του εκπομπές.

Kείμενα για συνθέτες, τραγουδιστές και στιχουργούς, και κυρίως για την υπόθεση του ελληνικού τραγουδιού. O συντάκτης αυτών των κειμένων ευτύχησε να συνεργαστεί με όλους σχεδόν τους συνθέτες. Oρισμένοι ήταν «θηρία». Αλλοι μικρά θηρία του γάλακτος, χαμένων γονέων, που βύζαιναν από άλλα ζώα, και ορισμένοι αδιάφοροι και ανθρωπάκια. Ωστόσο τα τραγούδια όλων ταξίδευαν μυστικά σε δίσκους, σε CD, ραδιόφωνα, πίστες, θέατρα και στάδια, αδιαφορώντας και για τις συνθήκες που γράφτηκαν και για κείνους που τα 'γραψαν. Δεν είναι ντροπή να αγαπάει κανείς το τραγούδι.

Kαι όπως υπάρχουν άνθρωποι που εθελοντικά αγωνίζονται για την ισορροπία της φύσης, για τα δέντρα, τα ζώα και τα πουλιά, και όπως υπάρχουν κέντρα για τα σπάνια είδη που κινδυνεύουν και τα περιθάλπουν με αγάπη κι αφοσίωση, έτσι θα 'πρεπε να υπάρχουν και αντίστοιχα κέντρα για ό,τι κινδυνεύει σ' αυτόν τον τόπο και για το ελληνικό τραγούδι! Γιατί το τραγούδι πολλές φορές κινδύνεψε και πολλές φορές επουλώθηκε από τις πληγές που του άνοιξαν τα σκάγια αδέξιων κυνηγών δολοφόνων. Έστω και έναν αν βοηθήσουν τούτα τα κείμενα να αγαπήσει περισσότερο το ελληνικό τραγούδι, το παιχνίδι έχει κερδηθεί.

Μάνος Ελευθερίου

 

Γιατί γράφουμε λοιπόν;

 

ΓΙΑΤΙ ΓΡΑΦΟΥΜΕ λοιπόν τραγούδια; Μήπως για να βρούμε

κι εμείς την περιλάλητη ευτυχία, τη φιλία όλων εκείνων που

δεν γνωρίσαμε, τους επαίνους «καθωσπρέπει» ανθρώπων ή

για να προσεταιριστούμε ξένες αγκαλιές; Μήπως , με λίγα

λόγια, γράφουμε τραγούδια για να βρούμε επιτέλους αγάπη

και κατανόηση, που ούτε πουλιούνται ούτε αγοράζονται, και

να κλείσουμε ορισμένα μάτια στα ελαττώματα μας; (Υπάρχει

βέβαια στον αέρα η αυτοπροβολή και η «κονόμα», αλλά

καλλιτέχνες άνθρωποι επιτρέπεται να λένε τέτοια κακά πράγματα;)

 

Όμως εκείνος ο μοναχικός στιχουργός που γράφει τραγούδια

μόνο για την ψυχή του με γνώση και σύνεση και ανάβει το λιανό

κεράκι του σ’ αυτό τον κόσμο, που συνοδεύει κάθε βδομάδα τον

δικό του επιτάφιο, έχει πολλά να καταμαρτυρήσει γι’ αυτό το πάθος

και την περιπέτεια. Που, αφού έμεινε για χρόνια μακριά από τις

συναλλαγές και την αγορά του επαγγέλματος, αποφασίζει να δώσει

τα στιχάκια του. Και ξαφνικά τα στιχάκια του γίνονται σκηνικά

μιας παράστασης που δεν είχε υπολογίσει, ενός έργου που και μόνο

ο τίτλος τον απωθούσε, αλλά όπου παίζουν ως πρωταγωνιστές

τούτα τα στιχάκια του. Και πρέπει να περάσουν από αυτοσχέδια

δικαστήρια και καταθέσεις μαρτύρων και δικηγόρων για να βρεθεί

το διαμάντι στο βάθος του πηγαδιού.

 

Τα στιχάκια που έγραψες ή που θα γράψεις, ανόητε, πρέπει πρώτα

να αρέσουν στη θεία του συνθέτη όπου διάλεξες να γονατίσεις,

ν’ αρέσουν στην γκόμενα του και στη θεία της και σ’ εκείνον τον

περαστικό φιλοξενούμενο εξάδελφο από το χωριό, που τον

φωνάζουν και του λένε «Επειδή εσύ δεν είσαι χαλασμένος και είσαι

ακόμη αγνός, θα παίξεις το ρόλο του ενόρκου. Θέλουμε να μας πεις

με το χέρι στην καρδιά αν σ’ αρέσουν αυτά τα τραγούδια που μελο-

ποίησε ο Μπούλης πάνω σε στίχους του κυρίου» (ο κύριος είσαι εσύ,

μαλάκα στιχουργέ, που έβρισκες τις λέξεις μία μία ώσπου να

φτιάξεις το περιδέραιο ). Και ο ένορκος ακούει σοβαρός και κάποια

στιγμή βγάζει την απόφαση. «Εμένα με συγχωρείτε, να πούμε,

αλλά μου φαίνεται μάπα το καρπούζι! Η μουσική είναι ωραία, αλλά

οι στίχοι κάπου χωλαίνουν. Τι κέφι να κάνεις όταν ακούς βασιλικούς

και δυόσμους; Η νεολαία δεν τα μασάει αυτά. Η νεολαία σήμερα

θέλει άλλα πράγματα».

 

Ακριβώς τότε είναι που βλέπεις όλη τη ζωή μπροστά σου, όπως

έχεις ακούσει ότι τη βλέπει εκείνος που πέφτει από τον πέμπτο όροφο

με σκοπό να αυτοκτονήσει… Αλλά εσύ ξέρεις τι ακριβώς συμβαίνει.

Και ο δαίμονας και η διαίσθηση και οι γνώσεις σου αλλά και οι τοίχοι

που βοούν στου φωνάζουν ότι δεν φταίνε οι στίχοι σου που δεν

«κόλλησαν» με τη μουσική, που μονάχη της είναι πολύ όμορφη και

ευρηματική, αλλά που δεν έχει καμία σχέση με τους στίχους σου.

Για τον απλό λόγο ότι οι συνεχείς αλλαγές που σε ανάγκασαν να κάνεις

και εκείνες που έκαναν μόνοι τους και έβαλαν στη θέση της καρδιάς

το κεφάλι και στη θέση τον ποδιών τα χέρια, αυτό και μόνο φταίει.

Έχει δίκιο ο φιλοξενούμενος. Μόνο που η αλήθεια είναι ότι πρέπει

να μπει καινούργια μουσική. Ποιος θα το πει όμως και με τι καρδιά

θα το πει στο συνθέτη; Που νομίζει ότι όσα έπραξε είναι οριστικά

και αμετάκλητα και κρυστάλλινης διαύγειας και εκπληκτικής ομορφιάς

σε διατύπωση και ευρηματικότητα. Που αν επρόκειτο να διαγωνιστεί

με κάτι σε ακρίβεια, είναι μόνο η Συνθήκη της Ουτρέχτης, η Συνθήκη

του Βελιγραδίου και της Ρώμης…

 

Και μετά από αυτά θα σταματήσεις άραγε να αναρωτιέσαι γιατί

επιμένουν ορισμένοι να γράφουν τραγούδια; Εγώ πιστεύω ότι τα ίδια

ερωτήματα που ανέφερα στην αρχή, αντιστρέφοντας τα, μπορεί κανείς

να τα θέσει στον εαυτό του, ακόμη και ένας επαρκής ακροατής. Και θα

’πρεπε κάποτε να στήσουν και σε αυτό τον άγνωστο, δυστυχισμένο και

μοναχικό ακροατή ένα μνημείο! Όσο για τους στίχους σου, δεν θα πάνε

χαμένοι. Όλο και κάποιος θα βρεθεί, κάποιος περισσότερο έξυπνος και

ταλαντούχος συνθέτης, και καθόλου απίθανο να βγάλετε και «επιτυχία».

Είναι το πρώτο βήμα για να γίνεις κι εσύ «παράγοντας» και «ένορκος»…

 

Εκδόσεις Καστανιώτη, 2002


Tags
Καλλιτέχνες:Μάνος ΕλευθερίουΕταιρίες:Δίφωνο


Γίνε ΣΥΝΤΑΚΤΗΣ

Αν σου αρέσει να γράφεις, έλα στην ομάδα συντακτών του ανεξάρτητου, πολυφωνικού, υγιούς και δημοφιλούς ηλεκτρονικού περιοδικού του MusicHeaven και μοιράσου τις σκέψεις σου με τους πάνω από 4.000 καθημερινούς αναγνώστες του.

Στείλε μια δημοσίευση ή επικοινώνησε μαζί μας για απορίες!


σχόλια (2)

σχολιάστε το παραπάνω άρθρο:


Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να είστε μέλος του MusicHeaven. Παρακαλούμε εγγραφείτε ή συνδεθείτε

faidonalkinoos Chat
Φθασμένος
#21370   /   21.12.2010, 11:04   /   Αναφορά
Πραγματική περιπέτεια το τραγούδι...

και καθώς διαβάζεις τις αράδες αυτές, γραμμένες σκέψεις, ενός ανθρώπου, που εκτός από ταλέντο, έχει και τη χάρη του χιούμορ, μάλλον προβληματίζεσαι, μάλλον ανατριχιάζεις...

Σκληρές γραμμές, κόλαφοι, ηχηροί κι αδέκαστοι...

Γιατί γράφουμε λοιπόν τραγούδια;;;



Όπως η κατάσταση σήμερα αναπτύσσεται (έχει αναπτυχθεί), μάλλον για τα εν παρενθέσει αναφερόμενα: (Υπάρχει βέβαια στον αέρα η αυτοπροβολή και η «κονόμα», αλλά καλλιτέχνες άνθρωποι επιτρέπεται να λένε τέτοια κακά πράγματα;)



Ακούω τον τελευταίο καιρό πολύ συχνά απο ειδήμονες του είδους "άλλα θέλει ο κόσμος ν' ακούσει", "δεν ενδιαφέρεται ο κόσμος", "αυτά είναι για άλλες εποχές", "σεξ; έχει σεξ κ' υπονοούμενα;), "η τραγουδίστρια είναι μπουτού;)



φτάσαμε στην κατώτατη σχεδόν μονοψήφια απόδοση χρυσών δίσκων...

φτάσαμε στα μαγαζιά (και προ κρίσης ΔΝΤ) να δουλεύουν μόνο μία άντε δύο μέρες την εβδομάδα και σ' αυτές μισοάδεια... (ισχύει και για το θέατρο)

φτάσαμε στις μη πωλήσεις ακόμη και των πειρατικών σι ντιζ και ντι βι ντιζ...

αλλά η επιμονή των ειδημόνων, εκεί, αμετακίνητη...



μετά από δεκάδες χρόνια "εκπαίδευσης" του ακροατή στην "ετοιματζίλα" στη σαβούρα και στο εύκολο στιχάκι σύνθημα με την τυποποιημένη μουσικοκονσέρβα ως επένδυση των στιχακίων πλατιάς και εύκολης κατανάλωσης, δεν κατάλαβαν οι ειδικοί πως κουράστηκε πια, συχάθηκε...

δεν κατάλαβαν ποτέ πως τα προβλήματα του μέσου ακροατή έτρεχαν και τρέχουν, σ' εναν κατήφορο που τελειωμό δεν είχε, (δεν έχει), ανεβάζοντας για τον εαυτό τους κασέ κόστη τιμές πρό των εφήμερων προσωπικών τους προβολών...



κατέβηκε πολύ η στάθμη της ποιότητας...



κατέβασαν τον ερωτισμό του ακροατή... δεν υπάρχει πια ρέκτης...



τα βάρη πια φορτώνονται στον έρημο μεροκαματιάρη που όρθιος ένα Σάββατο θα ξανακούσει τα ίδια που ξανάκουσε μια άλλη Παρασκευή...



γράφονται τραγούδια για την κονόμα και για καμιά γκόμενα που θα στραβωθεί από την εφήμερη λάμψη του συνθέτη του τραγουδιστή του παραγωγού... (άντε και για το τεκνό)...



σαφώς το μνημείο του μοναχικού ακροατή θα πρέπει σύντομα να στηθεί... όχι για την τιμή του τελευταίου, αλλά για τη μνήμη και την αξία που δεν χάθηκε...



Πραγματική περιπέτεια το τραγούδι...

τόσο πραγματική όσο και η σκιά της ποιότητας που αχνοφαίνεται πίσω από τα καφάσια με τις μάπες και τις κολοκύθες των προθηκών στα δισκοπωλεία, που κρυφακούγεται πίσω από τους τελαλήδες των δεκτών των υπερσύγχρονων ραδιοφόνων, που κρυφοδιδάσκεται ματαίως σε κάποια ωδεία κρυμένα ασφαλώς πίσω από μαρκίζες ξεπλύματος ολοφώτεινες κι επισφαλείς...



αυτοί πάντως που επιμένουν να γράφουν τραγούδια, (λίγοι έστω), θα είναι κι αυτοί που θα οδηγήσουν ξανά, τον φυσιοδίφη μέσο ακροατή, μοναχικό και μη, στην αναζήτηση κι ανεύρεσή τους, αύριο, πιο σύντομα απ' ότι νομίζουν οι ειδήμονες, και τότε φευ αλί κι ουαί...



φίλε japan88gr, ο Μάνος Ελευθερίου, έχει όλον αυτόν τον καιρό παραμείνει ακλόνητος, όπως κι άλλοι δυσδιάκριτοι, χαίροντες τέτοιων άρθρων παρουσίασής τους, όπως αυτό το δικό σου...



Ας γίνει η στροφή της επανεκπαίδευσης του μέσου ακροατή, και το βάρος ας τ' αναλάβουν όπως πάντα - εκτός από τους ίδιους και οι απανταχού επιμένοντες στιχουργοί συνθέτες ποιητές (και θεατρικοί συγγραφείς), προκειμένου ο γδούπος της πτώσης να είναι ήχος ανάμνησης και όχι της τελειωτικής καταστροφής...



επίσης θα πρέπει να στηθεί και το μνημείο του άγνωστου επιμένοντος στιχουργού... έτσι, προκειμένου να θυμούνται οι επόμενοι, πως τα μνημεία υπάρχουν, να μας υπενθυμίζουν πως η αλήθεια είναι όπως κ' οι δράκοι όπως κ' οι καλές νεράιδες στα παραμύθυια της γιαγιάς, υπαρκτή...



ΚΑΛΗΜΕΡΑ !!! ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΠΑΝΤΑ ΚΑΛΑ !!!
giorgosziotas Chat
Συγχορδία Μινόρε
#21371   /   21.12.2010, 17:33   /   Αναφορά
Γράφουμε διότι δεν έχουμε άλλη επιλογή.


Σχόλια από άλλες δημοσιεύσεις