ελληνική μουσική
333 online   ·  207.034 μέλη

αρχική > e-Περιοδικό > Live Reviews

Ρεπορτάζ: Ο Σαββόπουλος τιμά τον Χατζιδάκι

Ήταν μία υπέροχη βραδιά. Ο Σαββόπουλος στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων γιατί ήταν αληθινός και έδωσε τη ψυχή του.

Ρεπορτάζ: Ο Σαββόπουλος τιμά τον Χατζιδάκι

Γράφει ο Κωνσταντίνος Παυλικιάνης (CHE)197 άρθρα στο MusicHeaven
Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1968 και μεγάλωσε στην Αθήνα. Είναι πτυχιούχος της Ανώτατης Σχολής Διοίκησης & Οικονομίας Αθηνών.Συνέβαλε στη συγγραφή του βιβλίου του Γιάννη Μπαχ Σπυρόπουλου «Φλέρυ Νταντωνάκη: Εγώ είμαι ένα σύννεφο» (Εκδόσ...
Τετάρτη 03 Οκτωβρίου 2012

Μία μέρα μετά την πανσέληνο και κάτω από το χάρτινο φεγγαράκι τιμήσαμε τον αείμνηστο Μάνο Χατζιδάκι.

1988: Μετά από πρόσκληση του Μάνου Χατζιδάκι, ο Διονύσης Σαββόπουλος εμφανίζεται στον Σείριο για μία σειρά ζωντανών εμφανίσεων που αποτυπώθηκαν δισκογραφικά στο δίσκο «Ο κύριος Σαββόπουλος ευχαριστεί τον κύριο Χατζιδάκι και θάρθη οπωσδήποτε».

2012: 24 χρόνια αργότερα, ο Διονύσης Σαββόπουλος «φιλοξενεί» το Μάνο Χατζιδάκι σε μία από τις εξαιρετικά σπάνιες περιπτώσεις που ένας τραγουδοποιός αφιερώνει ολόκληρη συναυλία σε τραγούδια άλλου συνθέτη.

Το Ωδείο Ηρώδου Αττικού γέμισε ασφυκτικά με κοινό όλων των ηλικιών, αλλά η συντριπτική πλειοψηφία ήταν άτομα άνω των 50 ετών, τα οποία προφανώς μεγάλωσαν με τα τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι.

[photo01]

Στις 21:10 τα μέλη της ορχήστρας έλαβαν τις θέσεις τους και τρία λεπτά αργότερα ο Σαββόπουλος εμφανίστηκε στη σκηνή και άρχισε το πρόγραμμα παίζοντας με την ακουστική του κιθάρα τις πρώτες νότες από τα «Καλοτάξιδα Πουλιά» που είχε ερμηνεύσει σε πρώτη εκτέλεση ο Γιώργος Ρωμανός το 1966 σε στίχους του Νίκου Γκάτσου.

Αργότερα, απευθυνόμενος στο κοινό, ο Σαββόπουλος έδωσε τον ορισμό της λέξης τραγούδι: «Τραγούδι είναι η συντομότερη απόσταση ανάμεσα σε δύο ανθρώπους. Αρκεί να είναι τέτοιο τραγούδι», είπε με νόημα.

Και συνέχισε: «Υπάρχει μία αντίσταση μέσα σ’ αυτά τα τραγούδια. Γιατί αντίσταση δεν είναι μόνο η μούντζα. Είναι και το επίπεδο του ανθρώπου». Και έπλεξε το εγκώμιο του Μάνου Χατζιδάκι, τονίζοντας την εργατικότητά του και την έμπνευσή του.

- Μου λείπει φριχτά μέσα στην κρίση…, είπε συγκινημένος στο κοινό που εκείνη την ώρα τον αποθέωσε.

Ο Σαββόπουλος εξέφρασε την ανάγκη που ένιωθε να πει τα τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι αν και, όπως είπε ο ίδιος, δεν έχει την κατάλληλη φωνή. Μπορεί. Είχε όμως περίσσευμα ψυχής κι αυτό ήταν κάτι παραπάνω από αρκετό. Πάντως, προς ενίσχυση του Σαββόπουλου, ήρθε η πολυπληθής (πάνω από 100 άτομα!) Παιδική Χορωδία του Δήμου Πατρέων που μαζί με τους 44 μουσικούς (εκ των οποίων οι 35 ήταν της Ορχήστρας Νυκτών Εγχόρδων του Δήμου Πατρέων) δημιούργησαν ένα… μποτιλιάρισμα στη σκηνή χωρίς όμως να οδηγηθεί σε μουσικό κομφούζιο. Αντιθέτως, η σύμπραξη ήταν «θεϊκή». Αυτό που ακολούθησε δεν ήταν μία απλή συναυλία αλλά ένα νοσταλγικό ταξίδι. Δεν ήταν ένα μνημόσυνο στον Χατζιδάκι αλλά ένα «ευχαριστώ» προς τον μεγάλο δημιουργό για όσα προσέφερε.

«Τ’ Αστέρι του Βοριά», «Ο Εφιάλτης της Περσεφόνης» που κυκλοφόρησε το 1976 και με το οποίο ο Μάνος Χατζιδάκις έθεσε το οικολογικό ζήτημα σε μία εποχή που κανείς δεν ασχολιόταν μ’ αυτό, και μετά ο… Σείκιλος!

Πριν προχωρήσει στο επόμενο τραγούδι, ο Διονύσης Σαββόπουλος διηγήθηκε μία ιστορία. Η αρχαιότερη μουσική σύνθεση (με μουσική σημειογραφία) που έχει ανακαλυφθεί μέχρι σήμερα, βρέθηκε σε μία επιγραφή του 2ουαι. π.Χ., με την οποία ένας λυρικός ποιητής, ο Σείκιλος, αφιέρωσε στη γυναίκα του ένα τραγούδι:

Οσον ζής φαίνου,
Μηδέν όλως σύ λυπού
Προς ολίγον εστί το ζήν
Το τέλος ο χρόνος απαιτεί”.
(“Όσο ζεις, να λάμπεις. Μη λυπάσαι καθόλου. Η ζωή είναι σύντομη. Ο χρόνος οδηγεί στο τέλος”)Ρεπορτάζ: Ο Σαββόπουλος τιμά τον Χατζιδάκι

Τη μουσική αυτού του αρχαίου τραγουδιού, την ανακάτεψε ο Χατζιδάκις το 1960 με ένα ξεχασμένο θρακιώτικο σκοπό 5/8 και από τη σύνθεση αυτών των ετερόκλητων στοιχείων προέκυψε ένα τραγούδι που το έβαλε να το τραγουδούν κάτι μαθητριούλες μέσα σ’ ένα πούλμαν. Ναι, καλά καταλάβατε. Πρόκειται για το «Έχω Ένα Μυστικό», που όποτε το ακούει ο Σαββόπουλος θυμάται το στιχάκι του Σείκιλου… «Όσον ζής φαίνου, μηδέν όλως σύ λυπού…».

Έτσι ξεκίνησε η Χορωδία και ο Σαββόπουλος να τραγουδούν το «Έχω Ένα Μυστικό», ένα από τα πολλά τραγούδια που ο Χατζιδάκις σνομπάριζε γιατί τα είχε γράψει μόνο για βιοποριστικούς λόγους.

Ακολούθησαν, «Η Μαύρη Φορντ» (σε ορχηστρική εκτέλεση), «Ο Ηθοποιός» και «Ο Χορός των Σκύλων».

Κατόπιν ο Σαββόπουλος διηγήθηκε μία πραγματική ιστορία, όταν ο Μάνος Χατζιδάκις και η Μελίνα Μερκούρη ήταν νοσηλευόμενοι –στα τελευταία τους- σε διαφορετικά δωμάτια στο νοσοκομείο Μεμόριαλ του Μανχάταν. Ο Χατζιδάκις επισκέφτηκε, όπως ήταν με τις πιτζάμες του, τη Μελίνα Μερκούρη κι εκείνη την ώρα στο δωμάτιο ήταν και μία μαύρη νοσοκόμα. Η Μερκούρη σύστησε στη νοσοκόμα τον Χατζιδάκι, λέγοντάς της πως είναι ο άνθρωπος που έγραψε «Τα Παιδιά του Πειραιά». Και μπροστά στα μάτια της έκπληκτης μαύρης νοσοκόμας, αυτοί οι δύο ετοιμοθάνατοι και θεόμουρλοι Έλληνες άρχισαν να τραγουδούν πιασμένοι χεράκι-χεράκι το «Χάρτινο το Φεγγαράκι».Ρεπορτάζ: Ο Σαββόπουλος τιμά τον Χατζιδάκι

Υπό το εκκωφαντικό χειροκρότημα του κοινού, ο Σαββόπουλος, η Χορωδία και το κοινό τραγούδησαν αυτό το υπέροχο τραγούδι του Χατζιδάκι για να ακολουθήσουν το «Αχ Βρε Παλιομισοφόρια» και το «Κάπου Υπάρχει Η Αγάπη Μου».  

Μετά από ένα διάλειμμα ολίγων λεπτών, οι μουσικοί, η χορωδία και ο Σαββόπουλος ξαναπήραν τις θέσεις τους, για να ερμηνεύσουν τον «Γιάννη τον Φονιά», τον «Μύθο», την «Οδό Ονείρων» και τον «Κεμάλ». Μία 45μελής μπάντα του ναυτικού έλαβε θέσεις γύρω από τη σκηνή και με τη συνοδεία της ακούστηκε το «Αθήνα», ως το τελευταίο τραγούδι της βραδιάς. Όπως ήταν φυσικό, το κοινό δεν θα άφηνε τον Σαββόπουλο να φύγει έτσι. Encore, λοιπόν, και ήρθε η σειρά για «Τα Παιδιά του Πειραιά», το «Γαρύφαλλο Στ’ Αυτί» και το «Αγάπη Που ‘Γινες Δίκοπο Μαχαίρι». Δεύτερο encore και η βραδιά έκλεισε οριστικά με το «Πες Μου Μια Λέξη».

Ήταν μία υπέροχη βραδιά. Ο Σαββόπουλος στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων γιατί ήταν αληθινός και έδωσε τη ψυχή του. Η Πολυφωνική Χορωδία και η Ορχήστρα Νυκτών Εγχόρδων του Δήμου Πατρέων και οι υπόλοιποι μουσικοί ήταν εξαιρετικοί.

Υπήρξαν φυσικά και… μουσικές απώλειες: «Πάμε Μια Βόλτα Στο Φεγγάρι», «Ειμ’ Αητός Χωρίς Φτερά», «Η Μπαλάντα των Αισθήσεων και των Παραισθήσεων»…

Συν ότι δεν παίχτηκε ούτε ένα κομμάτι από το «Χαμόγελο της Τζοκόντα». Αλλά η κληρονομιά του Χατζιδάκι είναι τόσο βαριά που είναι αδύνατον να τη χωρέσεις σε μία δίωρη συναυλία. Είμαι σίγουρος ότι αν ζούσε ο Χατζιδάκις θα έστελνε ένα μήνυμα: Ο κύριος Χατζιδάκις ευχαριστεί τον κύριο Σαββόπουλο…  

 

Ρεπορτάζ: Κωνσταντίνος Παυλικιάνης 

Φωτογραφίες: Χ. Σφακιανάκης

Ρεπορτάζ: Ο Σαββόπουλος τιμά τον Χατζιδάκι

Ρεπορτάζ: Ο Σαββόπουλος τιμά τον Χατζιδάκι





Γίνε ΣΥΝΤΑΚΤΗΣ

Αν σου αρέσει να γράφεις, έλα στην ομάδα συντακτών του ανεξάρτητου, πολυφωνικού, υγιούς και δημοφιλούς ηλεκτρονικού περιοδικού του MusicHeaven και μοιράσου τις σκέψεις σου με τους πάνω από 4.000 καθημερινούς αναγνώστες του.

Στείλε μια δημοσίευση ή επικοινώνησε μαζί μας για απορίες!


σχόλια (3)

σχολιάστε το παραπάνω άρθρο:


Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να είστε μέλος του MusicHeaven. Παρακαλούμε εγγραφείτε ή συνδεθείτε

TRAVELOGUE Chat
MusicHeaven Guru
#25467   /   03.10.2012, 10:03   /   Αναφορά

Ο Διονύσης Σαββόπουλος είναι παραμυθάς. Ο άνθρωπος που θέλεις να έχεις απέναντί σου και να σου αφηγείται ιστορίες. Ανέκαθεν ήξερε να φτιάχνει μαγεία και να σε ταξιδεύει.


Βρέθηκα προχτές στο Ηρώδειο και πέρα από το συγκεκριμένο χώρο που σε προδιαθέτει για ταξίδι, ήταν όλο το στήσιμο της παράστασης τέτοιο που σε καθήλωνε. Έδινε στο βλέμμα όλη την ευρυγώνια δυναμική του για να μη χάσει ούτε στιγμή. Ο ήχος, οι μελωδίες είχαν πολλαπλή επίδραση ακουστικά μα κυρίως εγκεφαλικά και ψυχικά.


Δεν μου έλειψε κάτι σε επίπεδο επιλογής τραγουδιών. Άλλωστε ο Μάνος Χατζιδάκις σε κάθε τραγούδι του, έδινε ψυχή και αξία. Συνειδητά; Ασυνείδητα; Δεν με νοιάζει να ξέρω.. Με νοιάζει που με ταξιδεύει...

faidonalkinoos Chat
Φθασμένος
#25468   /   03.10.2012, 10:05   /   Αναφορά

Ξεφυλλίζοντας νοερά τη Μουσική Ιστορία της Ελλάδας, δε βρήκα κάτι ανάλογο, ούτε και κάτι να θυμίζει, αυτό που συνέβει στο Ηρώδειο την 1 Οκτωβρίου του 2012.


Μία παράσταση που θα μείνει στην Ιστορία της Μουσικής Ελλάδας.


Μία παράσταση που θα συζητηθεί ούτως ή άλλως και για λόγους ηθικών αξιών και αναστημάτων.


ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ "ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ ΤΩΡΑ"


Τιμώμενος: ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ


Απονομή Τιμής: ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ


Δίκαιοι Κριτές: ΠΕΝΤΕ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ ΘΕΑΤΕΣ - ΑΚΡΟΑΤΕΣ


Μία από τις ομορφότερες εμπειρίες, που θα κρατήσει η μνήμη μου, διαδραματίστηκε μπρος στα μάτια μας, μπρος στις ψυχές μας, καθ' όλη τη διάρκεια της Παράστασης, αυτής της Υπέροχης και Μοναδικής Μουσικής Βραδιάς, όπου ένας Σπουδαίος Δημιουργός, ο Διονύσης Σαββόπουλος, ξεχνάει κάθε του κομμάτι κι ανεβαίνει, επί σκηνής Ηρωδείου Θεάτρου, για να τραγουδήσει, από τον τεράστιο κατάλογο τραγουδιών, που δεν ανήκουν σε αυτόν, αλλά σε άλλον Δημιουργό Συνθέτη, το Μάνο Χατζιδάκι.


Εμπειρία: Ένας άλλος Μάνος Χατζιδάκις, ερμηνευμένος από έναν άλλον, "αδόκιμο τραγουδιστή, αταίριαστο κι ασύμβατο", με τα Χατζιδακικά πρώτυπα.


Ένας άλλος Μάνος Χατζιδάκις, με μοντέρνες ενορχηστρώσεις, αρκετά προχωρημένες, στα σοκάκια των ροκ διαδρομών, από νέους ανθρώπους, που καλά γνωρίζουν και το είδος αλλά και τον τιμώμενο.


Εμπειρία: Ένα κατάμεστο Ηρώδειο Θέατρο, από χρώματα Ελλάδας, από πρόσωπα Ελλήνων κι ας είναι Δευτέρα βράδυ κι ας τρέχει η κρίση αφηνιασμένη κι ας τρέχουν μύρια όσα προβλήματα, για όλες και για όλους μας.


Εμπειρία: Ο Τώρα, (απών), Μάνος Χατζιδάκις, που άφησε τις νότες του να κυλήσουν στον Αττικό ουρανό, στην Ελληνική Πραγματικότητα, φέρνοντας πίσω στο παρόν, τ' αλησμόνητα αξίωματα της Ηθικής και της Αξίας.


Εμπειρία: Το ήσυχο της αναμονής, πριν από την είσοδο στο Ηρώδειο Θέατρο, όλου αυτού του Υπέροχου Κόσμου, που περίμενε στις τεράστιες σειρές για το άνοιγμα των Πυλών, καθώς και το ήσυχο της αποχώρησης μετά τη λήξη της παράστασης. Αργοπορούσε την αποχώρησή του και από τον έξω χώρο του Ηρώδειου, κρατώντας μερικές ακόμα εικόνες στο μυαλό του και στην ψυχή του.


Οι ώρες που πέρασαν εντός του Θεάτρου, το πρόγραμμα κ' η ροή, περιγράφονται από τον CHE, κι έτσι έγινε.


(θα διαφωνήσω ως προς το μέσο όρο των ηλικιών - κατά την εκτίμησή μου το είκοσι πέντε, μέχρι σαράντα πέντε, υπερτερούσε).


Εμπειρία: Η ωριμότητα του Διονύση Σαββόπουλου. Ερμήνευσε με μοναδικό τρόπο Χατζιδάκι, τόσο μοναδικό, που πιστεύω πως και οι πιο ακραίοι λάτρεις του τιμώμενου, θα συμφωνήσουν στη μοναδικότητα των ερμηνειών αυτών, αν όχι και στην αναγκαιότητα. Ο Διονύσης Σαββόπουλος εξέπληξε. Κοινή ομολογία, (από τα σχόλια), διαφόρων επισκεπτών, στο διάλειμμα και κατά την έξοδο, μετά τη λήξη της Παράστασης.


Εμπειρία: Για την ποδοπατημένη Ελλάδα του ΤΩΡΑ, την κατατρεγμένη Ηθική Υπόσταση του ατόμου. Διακόσιοι (200) περίπου άνθρωποι επί σκηνής, σαράντα πέντε με σαράντα επτά άριστους μουσικούς και τραγουδιστές τραγουδίστριες συμπεριλαμβανομένου του Διονύση Σαββόπουλου, εκατόν δέκα άτομα της παιδικής εφηβικής χορωδίας Πατρών, σαράντα πέντε με σαράντα επτά άτομα από την μπάντα του Πολεμικού Ναυτικού με τα πνευστά τους, να ανεβάζουν με τρόπο απόλυτο, στιγμή προς στιγμή, την τσαλακωμένη αισιοδοξία μας.


Ο Διονύσης Σαββόπουλος, δεν τραγούδησε ούτε ένα δικό του τραγούδι.


Η βραδιά κύλησε με μία 27άδα Τραγουδιών του Χατζιδάκι.


Ο ερμηνευτής Διονύσης Σαββόπουλος, διευθύνθηκε και αυτός από την νεότατη μαέστρο Φαίδρα Γιαννέλου.


Η ωριμότητα ξεχείλισε από κάθε πλευρά και σε κάθε σημείο του Ηρώδειου Θεάτρου.


Το Ήθος σε τούτη τη Βραδιά περίσσεψε.


Η Τέχνη (μουσικών, τραγουδιστών, ενορχήστρωσης, χορωδίας, μπάντας) Διέπρεψε.


Δισκογραφικό αποτέλεσμα θύμιζαν οι μουσικές εκτελέσεις και οι φωνητικές αποδόσεις.


Μία παράσταση που θα μείνει στην Ιστορία της Μουσικής Ελλάδας.


Η (αναπάντεχη) Έπαρση της Ελληνικής Σημαίας, εντός του Ηρωδείου, προς το τέλος της Παράστασης, άφησε κάποιες υγρασίες στα μάτια των θεατών ακροατών.


Έμεινε επαρμένη...


κ' η αισιοδοξία μας...

hrysi Chat
Φθασμένος
#25469   /   03.10.2012, 20:05   /   Αναφορά

Η παράσταση μας συνεπήρε και μας γέμισε συναισθήματα και δύναμη να συνεχίσουμε τον δύσκολο αυτό χειμώνα.  επίσης γελάσαμε  πολύ με τις ιστορίες του Δ.Σαββόπουλου για τον Μ.Χατζιδάκι.



Σχόλια από άλλες δημοσιεύσεις

Αυτά τα διάβασες;