ελληνική μουσική
90 online   ·  202.318 μέλη


αρχική > e-Περιοδικό > Δισκογραφία

Οι 10 καλύτεροι δίσκοι του 2012

Σημ. MusicHeaven: Ζητήσαμε από τους συντάκτες του MusicHeaven να γράψουν για τους 10 δίσκους που ξεχώρισαν το 2012. Για αρχή, φιλοξενούμε τις επιλογές του Παναγιώτη Κοτσώνη (Travelogue).

Οι 10 καλύτεροι δίσκοι του 2012

Γράφει ο Παναγιώτης Κοτσώνης (Travelogue)45 άρθρα στο MusicHeaven
Εξ Αθηνών ορμώμενος, πήγα σχολείο επιδεικνύοντας εξίσου απαράμιλλη αδιαφορία στα 12 έτη της σχολικής μου πορείας κι όμως μυαλό δεν έβαλα. Βρέθηκα στο Πανεπιστήμιο να σπουδάζω οικονομικά και συναφείς νεοφιλελεύθερες αηδίες για άγνωστο - μέχρ...
Τρίτη 01 Ιανουαρίου 2013

Χωματόδρομος

Καλλιτέχνης: Βαγγέλης Κορακάκης

Μου άρεσε γιατί: α) Είναι τραγούδια γραμμένα με μεράκι ερμηνευμένα από έμπειρες λαϊκές φωνές (Μαρία Σουλτάτου, Άλκης Μαύρος) αλλά και από νέες φωνές (Ανατολή Μαργιόλα,  Ελένη Καπηλίδου, Θοδωρής Στούγιος, Βασίλης Κορακάκης).  

β) Το εξώφυλλο πρόκειται για φωτογραφία τραβηγμένη από πλανόδιο φωτογράφο στην Καισαριανή το 1937. Εικονίζεται ο παππούς του συνθέτη, ο γαλατάς Βαγγέλης, και στην άμαξα τα δυο του ανίψια Βασίλης και Μιμίκος.

γ) Οι μικρές ανεξάρτητες δισκογραφικές εταιρείες (ΔΙΚΤΥΟ) μπορούν να κάνουν σημαντικές παραγωγές, παρά τις συνθήκες κρίσης όπου οι μεγάλοι δισκογραφικοί κολοσσοί μονοπωλούν όλο και περισσότερο τη δισκογραφία.

Θα μπορούσε να είναι καλύτερο αν: α) Δεν θα μπορούσε να είναι καλύτερος κατά τη γνώμη μου. Είναι όπως πρέπει.

β) Ίσως σε ακροατές που δεν έχουν εντρυφήσει στο λαϊκό τραγούδι η θεματική σε ορισμένα τραγούδια να τους φανεί λίγο παλαιομοδίτικη. Απλά ας ακούσουν προσεκτικότερα, μιας και λαϊκό τραγούδι δεν είναι μόνο η καψούρα.

Τελική αίσθηση: Ποικιλία ρυθμών (ζεϊμπέκικα, ρούμπα, βαλς, χασάπικα) με θεματική που πηγάζει από τη μεγάλη πηγή της αγάπης, της μοναχικότητας αλλά και από το κοινωνικό γίγνεσθαι με άκρως επίκαιρες αιχμές. Στον αντίποδα των επικριτών για το «παλιό καλό λαϊκό τραγούδι», ο Βαγγέλης Κορακάκης κυκλοφόρησε ένα δίσκο που επιβεβαιώνει πως το καλό τραγούδι είναι ζωντανό, αρκεί να το ψάξει κανείς αφού δεν διαφημίζεται.

Τραγούδι που ξεχωρίσατε: Ο έρημος διαβάτης


Σταύρου Ξαρχάκου Β’ ανάγνωση με το Μανώλη Λιδάκη

Καλλιτέχνης: Μανώλης Λιδάκης

Μου άρεσε γιατί: α) Άκουσα πολύ αξιόλογα τραγούδια από την εποχή που η ελληνική τραγουδοποιία ήταν σημαντικό στοιχείο του πολιτισμού.

β) Οι ενορχηστρώσεις του Αχιλλέα Γουάστωρ εκτελεσμένες από την Κρατική Ορχήστρα Ελληνικής Μουσικής που ανανεώνουν τραγούδια άνω της 30ετίας, ώστε να είναι πιο προσιτές ακόμη και στους νέους ανθρώπους.

γ) Το θάρρος του Μανώλη Λιδάκη να ερμηνεύσει σε β’ εκτέλεση τραγούδια σημαδεμένα από την ερμηνεία των Νίκου Ξυλούρη, Βίκυς Μοσχολιού, Σταμάτη Κόκοτα, Νίκου Δημητράτου και άλλων.

Θα μπορούσε να είναι καλύτερο αν: α) Οι ερμηνείες του Μανώλη Λιδάκη είχαν περισσότερο νεύρο. Είναι ελαφρώς υποτονικές σε σχέση με την στέρεα και γεμάτη ένταση σε ύφος ενορχήστρωση, με εξαίρεση το τραγούδι «Ο μαύρος ήλιος» & «Κλάψτε ουρανοί & αστέρια».

Τελική αίσθηση: Κυκλοφόρησε στις αρχές Δεκεμβρίου με αποτέλεσμα να αποτελεί ένα πολύ ωραίο μουσικό σύντροφο για τις πιο χαλαρές ημέρες των εορτών, όπου υπάρχει ίσως περισσότερος χρόνος για ακρόαση. Μια πολύ καλή ευκαιρία για να θυμηθούν οι παλιοί και να μάθουν οι νεότεροι τι εστί καλό τραγούδι, έμμετρος λόγος με ουσία και γενικώς να επαναπροσδιορίσουμε λίγο τις μουσικές μας εκτιμήσεις.

Τραγούδι που ξεχωρίσατε: Ο μαύρος ήλιος

Αφετηρία

Καλλιτέχνης: Βασίλης Παπακωνσταντίνου – Οδυσσέας Ιωάννου

Μου άρεσε γιατί: α) Ήταν πρωτότυπος ο τρόπος επιλογής της μουσικής που έντυσαν τους στίχους του Οδυσσέα Ιωάννου στα 7 από τα 12 τραγούδια του δίσκου, αφού επιλέχθηκαν οι μελοποιήσεις από άγνωστους μουσικούς που εστάλησαν στους Παπακωνσταντίνου και Ιωάννου μέσω διαδικτύου.

β) Οι στίχοι του Οδυσσέα Ιωάννου επιβεβαιώνουν ακόμη μία φορά την ικανότητα του να γράφει έμμετρα αποτελώντας άξιο συνεχιστή προγενέστερων που αφοσιώθηκαν με συνέπεια στην ελληνική στιχουργική.

γ) Δεν απουσιάζουν τραγούδια κοινωνικού προβληματισμού, χαρακτηριστικό στοιχείο όλης της δισκογραφικής πορείας του Βασίλη Παπακωνσταντίνου.

Θα μπορούσε να είναι καλύτερο αν: α) Είχαν επιλεχθεί ενορχηστρώσεις πιο ανατρεπτικές «μουσικά».

β) Αν ήταν πολυσυλλεκτικός όχι μόνο σε επίπεδο νέων συνθετών, αλλά και σε μουσικό ύφος για να αναδείξει περισσότερο το μεγάλο ερμηνευτικό εύρος ενός σπουδαίου έλληνα τραγουδιστή.

Τελική αίσθηση: Για τους σταθερούς ακροατές του Παπακωνσταντίνου, είναι ένας ακόμη κλασσικός δίσκος στο ύφος και στα μέτρα του, αφού περιέχει όλα τα «παπακωνσταντινικά» «κλισέ». Είναι βεβαίως θετικό ότι μία φωνή από τις καλύτερες που διαθέτουμε, στα 62 του χρόνια διατηρεί ακόμη διάθεση νεότητας για να δημιουργεί.

Τραγούδι που ξεχωρίσατε: Θα πάμε

 

 

Μαγγανείες

Καλλιτέχνης: Γιάννης Χαρούλης – Θανάσης Παπακωνσταντίνου

Μου άρεσε γιατί: α) Η φωνή του Γιάννη Χαρούλη ωριμάζει από δίσκο σε δίσκο, αναδεικνύοντας τον σε άξιο ερμηνευτή της γενιάς του.

β) Οι μελωδίες που πατάνε στα γερά θεμέλια της παράδοσής μας εμποτισμένες με πιο σύγχρονο ύφος

γ) Ακούγοντας κάθε τραγούδι στη σκέψη μου έφτιαχνα ένα καινούριο σκηνικό εικόνων.

Θα μπορούσε να είναι καλύτερο αν: α) Τραγουδούσα εγώ!! Αστειεύομαι! ! ! Με κάλυψε πλήρως ο δίσκος.

Τελική αίσθηση: Μια ολοκληρωμένη συνεργασία του Θανάση Παπακωνσταντίνου με το Γιάννη Χαρούλη ήταν επιβεβλημένη, μιας και τα προηγούμενα χρόνια, όλο το γυρόφερναν σε κάτι διάσπαρτες δισκογραφικές συνεργασίες, πολύ περισσότερο δε σε συναυλιακές συμπράξεις. Επιτέλους, έγινε πραγματικότητα τη χρονιά που μας πέρασε με ένα αποτέλεσμα που έκανε την αναμονή να αξίζει.

Τραγούδι που ξεχωρίσατε: Οδοιπόροι

Ημερολόγιο ονείρων

Καλλιτέχνης: Σταύρος Λάντσιας

Μου άρεσε γιατί: α) Έδωσε μια διαφορετική άποψη στο τραγούδι «Μες σ’ αυτή τη βάρκα» του Μάνου Χατζιδάκη.

β) Δεν άκουσα κάτι πιο λυρικό τη χρονιά που πέρασε. Στοιχεία κλασσικής μουσικής με τζαζ αποχρώσεις, πασπαλισμένα με περάσματα κρητικής λύρας όπου και όσο χρειαζόταν.

γ) Ακούγοντας κάθε τραγούδι στη σκέψη μου έφτιαχνα ένα καινούριο σκηνικό εικόνων.

Θα μπορούσε να είναι καλύτερο αν: α) Τραγουδούσα εγώ!! Αστειεύομαι! ! ! Με κάλυψε πλήρως ο δίσκος.

Τελική αίσθηση: Ακούγοντας το δίσκο του Σταύρου Λάντσια, ο ακροατής έχει τη δυνατότητα να ενδύσει το προσωπικό του ημερολόγιο ονείρων με μελωδίες άκρως κινηματογραφικές. Ένα ολοκληρωμένο soundtrack συναισθημάτων, έντασης, λιτότητας και ταξιδιών από τη δύση ως την ανατολή.

Τραγούδι που ξεχωρίσατε: Ανησυχία

 

 

Πέρασες

Καλλιτέχνης: Γιώργος Σταυριανός

Μου άρεσε γιατί: α) Ενθάρρυνε ως αποτέλεσμα την πεποίθησή μου ότι η ελληνική τραγουδοποιία είναι αστείρευτη.

β) Ήταν μία από τις λίγες πλέον δισκογραφικές δουλειές που βγαίνουν με μπροστάρη το δημιουργό-συνθέτη και όχι τον ερμηνευτή.

γ) Αν και αποτελείται από μπαλάντες με την κλασσική συνταγή περί έρωτος, αγάπης, φιλίας και γενικώς ανθρωπίνων σχέσεων, ωστόσο αποδίδονται με απλό και άμεσο - για τον ακροατή - τρόπο.

Θα μπορούσε να είναι καλύτερο αν: α) το ύφος των τραγουδιών δεν ήταν τόσο υποτονικό ώστε οι ερμηνευτές που όλοι είναι εξαιρετικοί, χάριζαν περισσότερη δυναμική με την εμπειρία και την ικανότητα τους στα τραγούδια

Τελική αίσθηση: Ένας δίσκος που πιθανότατα δεν ακούστηκε πέραν των ακροατών του Σταυριανού και με όσους ασχολούνται με το έντεχνο ελληνικό τραγούδι. Ο Κώστας Παρίσης που ανέλαβε την ενορχήστρωση, επέλεξε απλά σχήματα για μπαλάντα με ορισμένα λαϊκότροπα στοιχεία και απέδωσε έτσι ένα ομοιογενές σμίξιμο στίχων και μελωδίας.

Τραγούδι που ξεχωρίσατε: Της μοναξιάς το μυστικό

Χρυσαλλίδα

Καλλιτέχνης: Κ Βήτα

Μου άρεσε γιατί: α) Ήταν μουσικά από τους πιο ανοιξιάτικους και φωτεινούς δίσκους του Κ Βήτα.

β) Τον άκουγα εν ώρα δουλειάς με ακουστικά στον η/υ και η ώρα κυλούσε με νέργεια και λιγότερη βαρεμάρα.

Θα μπορούσε να είναι καλύτερο αν: α) Δεν έλειπαν τόσο τα μελαγχολικά και νωχελικά στοιχεία που μας έχουν συνηθίσει οι τελευταίες δισκογραφικές του δουλειές.

Τελική αίσθηση: Ο Κ Βήτα μας χάρισε με το νέο του δίσκο Electronica μπολιασμένη με ντίσκο και Funk πινελιές από τη δεκαετία του 70 σε 13 τραγούδια με το γνώριμο ποιητικό ύφος του και τη θεματολογία του πηγάζουσα από τις εσωστρέφειες και εξωστρέφειες του σύγχρονου ανθρώπου της πόλης.

Τραγούδι που ξεχωρίσατε: Βασικό ένστικτο

 

 

 

Ξένοι σ’ ένα τόπο που αλλάζει

Καλλιτέχνης: Μιλτιάδης Πασχαλίδης

Μου άρεσε γιατί: α) αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα της μουσικής πολυσυλλεκτικότητας τους Πασχαλίδη να γράφει από ροκ, μπαλάντες μέχρι και λαϊκά τραγούδια.

Θα μπορούσε να είναι καλύτερο αν: α) Ήταν λίγο πιο έντονο το παραδοσιακό στοιχείο σε σχέση με τον ηλεκτρισμό, αφού η φωνή του Πασχαλίδη είναι ιδανική για να μεταφέρει το πνεύμα της παράδοσης στη νέα γενιά.

Τελική αίσθηση: Σίγουρα είμαι κάπως προκατειλημμένος τόσο σε σχέση με τον Μίλτο Πασχαλίδη όσο και με τον Οδυσσέα Ιωάννου. Ακριβώς γι΄αυτό το λόγο, περίμενα πολλά από μια ολοκληρωμένη δισκογραφική συνεργασία τους και τα βρήκα. Κι αν ακόμη ο τόπος μας αλλάζει – κι ελπίζω να αλλάξει προς τη σωστή κατεύθυνση – χαίρομαι που οι δυο δημιουργοί έχοντας – μάλλον - βρει την πορεία αν όχι τον προορισμό, συνεχίζουν σταθερά να βαδίζουν στα χνάρια της.

Τραγούδι που ξεχωρίσατε: Βαριές κουβέντες

Out of Heaven

Καλλιτέχνης: Minor Mine

Μου άρεσε γιατί: α) Είναι από τις αρτιότερες ντόπιες παραγωγές σε αγγλόφωνο στίχο που έχω ακούσει. Τόσο καθαρός ήχος που νομίζεις ότι δεν είναι ελληνική παραγωγή.

β) Οι Minor Mine γράφουν τραγούδια εμπνευσμένα από τις επιρροές τους (Nick Cave & the Bad Seeds, Sonic Youth, Tindersticks) αλλά με διαμορφωμένο το προσωπικό τους ύφος.

γ) Ατμόσφαιρα, λυρικότητα, ένταση, καλοκουρδισμένη μπάντα.

Θα μπορούσε να είναι καλύτερο αν: α) Έφτιαχνε και καφέ! Απλώς δισκάρα!

Τελική αίσθηση: Αυτά τα παλληκάρια από τη Θεσσαλονίκη στο δεύτερο δίσκο τους, έκαναν πράξη αυτό που προμηνύει ο τίτλος του και με ταξίδεψαν πέρα από τον ουρανό. Κιθάρες, πλήκτρα, ντραμς, μπάσο, πνευστά όλα δομημένα στη σωστή δόση και αρμονία. Θέματα βγαλμένα από τη σύγχρονη μεγαλούπολη, δοσμένα με εικόνες εντέχνως ψυχεδελικές. Σε μια εποχή τόσο δύσκολη και δικαιολογημένα αρνητική, είναι ελπιδοφόρο να υπάρχουν νέοι άνθρωποι με τόση δημιουργικότητα που τολμάνε.

Τραγούδι που ξεχωρίσατε: Ι can’t wait anymore

 

 

Όσο κι αν δέρνει ο άνεμος

Καλλιτέχνης: Γιώργης Ξυλούρης (Ψαρογιώργης)

Μου άρεσε γιατί: α) Το σμίξιμο δύο σημαντικών Κρητικών μουσικών και δύο εκπροσώπων της ελληνικής εναλλακτικής ροκ σκηνής δεν ήταν παράταιρο, αποδεικνύοντας ότι η μουσική δεν έχει στεγανά.

β) Με έφερε σε κοντινότερη επαφή με μία μουσική παράδοση που όσο την ανακαλύπτω, τόσο βρίσκω ρίζες με το μέσα κόσμο μου.

Θα μπορούσε να είναι καλύτερο αν: α) Γιατί θα έπρεπε να γίνει καλύτερο άραγε; Δεν ξέρω. Ας μιλήσει κάποιος άλλος γι’ αυτό.

β) Δεν ενδείκνυται για ακροατές που δεν έχουν συνηθίσει τον ήχο της κρητικής μουσικής.

Τελική αίσθηση: Ένας δίσκος όπου είναι υπόδειγμα σεβασμού στη μουσικότητα των συμπραττόντων. Από το τσέλο, τις κιθάρες τη λύρα, το λαούτο όλα είναι αρμονικά και ζυγιασμένα. Όχι πάντα ισομερώς, αλλά με τέτοια δοσολογία που το τελικό αποτέλεσμα να είναι ικανό να σε ταξιδέψει από τις ζεστές καλοκαιρινές ακρογιαλιές της Κρήτης ως τα ψηλά κορφοβούνια του Ψηλορείτη.

Τραγούδι που ξεχωρίσατε: Σαν το νερό του ποταμού

 




Γίνε ΣΥΝΤΑΚΤΗΣ

Αν σου αρέσει να γράφεις, έλα στην ομάδα συντακτών του ανεξάρτητου, πολυφωνικού, υγιούς και δημοφιλούς ηλεκτρονικού περιοδικού του MusicHeaven και μοιράσου τις σκέψεις σου με τους πάνω από 4.000 καθημερινούς αναγνώστες του.

Στείλε μια δημοσίευση ή επικοινώνησε μαζί μας για απορίες!


σχόλια (6)

σχολιάστε το παραπάνω άρθρο:


Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να είστε μέλος του MusicHeaven. Παρακαλούμε εγγραφείτε ή συνδεθείτε

Konstantinosoa Chat
Φθασμένος
#26284   /   01.01.2013, 16:44   /   Αναφορά

Δυστυχώς το Ελληνικό τραγούδι, ίσως το κορυφαίο παγκοσμίως ποιοτικά και σε ποικιλομορφία κατα τις δεκαετίες 40 -70-80΄ πεθαίνει. Και αν δεν εμφανιστούν νέες μουσικές μεγάλες προσωπικότητες να δημιουργήσουν κάτι νέο και όχι κάτι κλασσικά ωδειακό και δυτικότροπο, τελειώσαμε...


Όλοι σχεδόν οι δίσκοι που άκουσα παραπάνω με πολλές απο τις επιλογές κοινές και σε άλλα site είναι μέτριοι, μέτριοι-μέτριοι....


Δεν υποτιμώ τις επιλογές του συντάκτη. Απλά αυτά είναι.... Όπως σοφά τραγούδησαν παλαιότερα οι ΠΥΞ-ΛΑΞ παίξε παλιάτσο τα τραγούδια σου τελειώνουν....


Εξαιρώ τον Κορακάκη, που τον πρωτάκουσα προ 15ετίας περίπου, αρχικά λέγοντας "τι κορακίσια φωνή είναι αυτή" σε μια εκπομπή στην ΕΡΤ βέβαια και έπειτα αντιλαμβανόμενος αναφώνησα "ζει ακόμα το μεγάλο λαϊκό τραγούδι". Σήμερα χαίρομαι που αναγνωρίζεται... Και πάλι όμως ο δίσκος του αυτός δεν είναι καλύτερος απο τους προηγούμενούς του.

kwstasagas Chat
MusicHeaven Guru
#26290   /   01.01.2013, 23:42

"Δυστυχώς το Ελληνικό τραγούδι, ίσως το κορυφαίο παγκοσμίως ποιοτικά και σε  ποικιλομορφία κατα τις δεκαετίες 40 -70-80΄ πεθαίνει. Και αν δεν εμφανιστούν  νέες μουσικές μεγάλες προσωπικότητες να δημιουργήσουν κάτι νέο και όχι κάτι  κλασσικά ωδειακό και δυτικότροπο, τελειώσαμε..."


Ας το παραδεχθούμε ... Έναν νέο Θεοδωράκης, έναν νέο Χατζιδάκι, έναν νέο Ξαρχάκο κλπ δεν πρόκειται να ξαναβγάλει ο τόπος μας! "Νέες μεγάλες μουσικές προσωπικότητες" σαν κι αυτούς πιθανότατα να μην ξαναεμφανιστούν [μακάρι χίλιες φορές να διαψευσθώ]! Όμως ... δεν θα συμφωνήσω ότι "το ελληνικό τραγούδι πεθαίνει"! Τα τελευταία χρόνια, όλο και υποπίπτουν στην αντίληψή μου αξιόλογες δισκογραφικές δουλειές, από καλλιτέχνες που, όπως δείχνουν, αντιστέκονται στη φτήνεια και στη μιζέρια και έχουν πολύ ενδιαφέροντα και ουσιαστικά πράγματα να μας παρουσιάσουν! Δεν έχω απαιτήσεις να βγει στο μέλλον ένα καινούριο "Άξιον Εστί" ή ένας καινούριος "Μεγάλος Ερωτικός"! Όμως, όσο θα φτάνουν στα αυτιά μου δίσκοι από καλλιεργημένους και "μερακλήδες" δημιουργούς, θα είμαι αισιόδοξος ότι "δεν ισοπεδώθηκαν τα πάντα"! Πόσο, μάλλον, που, επειδή η δισκογραφία "έκλεισε τον κύκλο της", αυτοί οι καλλιτέχνες θα στηρίζονται, πλέον, όσο το δυνατόν ΣΤΙΣ ΔΙΚΕΣ ΤΟΥΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ για να μάς παρουσιάσουν τα δημιουργήματά τους!


Οι δίσκοι που παρουσίασε ο συμφορουμίτης μας σίγουρα αξίζουν [και θα συμφωνήσω για τον Βαγγέλη Κορακάκη, που με την παρούσα δημοσίευση μαθαίνω ότι "τη χρονιά που μάς πέρασε έβγαλε καινούριο δίσκο"!!! Και, φυσικά, με "πορώνει" το εξώφυλλο που σχετίζεται με την Καισαριανή, μιας και Δημοτικό και Γυμνάσιο έβγαλα στην Καισαριανή και, συνεπώς, ένα σωρό αναμνήσεις μου είναι συνδεδεμένες με αυτή τη συνοικία]! 


Επίσης, δεν μπορώ να μη σταθώ με θαυμασμό στο "Σε τόπους που δεν ξέρω" του συνθέτη Γρηγόρη Πολύζου :


http://youtu.be/xdD5gad5udY


... ή, ακόμη, στο The Seed της πολύ νεαρής και πολύ ταλαντούχας Nalyssa Green [παρόλο που με το΄είδος μουσικής, που εκπροσωπεί η Nalyssa, δεν έχω ασχοληθεί και πολύ, εντούτοις ... το cd της ήταν μια πολύ ωραία έκπληξη! ] !!! Το παρακάτω βιντεάκι είναι απ' την παρουσίαση του cd της στο σινε Τριανόν στις 13/12/2012, όπου ... η Nalyssa μάς "μάγεψε" !!!


http://youtu.be/22fQT6BrqHk


 


 


TRAVELOGUE Chat
Φθασμένος
#26285   /   01.01.2013, 20:02   /   Αναφορά

Εν πολλοίς θα συμφωνήσω μαζί σου, Κωνσταντίνε. Οι δίσκοι που έχω καταγράψει στην παρούσα ανασκόπηση είναι επιλογές συγκριτικά με άλλους της ίδιας χρονιάς και βεβαίως σε σχέση με όσες δουλειές κατόρθωσα να ακούσω τη χρονιά που πέρασε. Υποθέτω πως διαβάζοντας τις ανασκοπήσεις άλλων συντακτών θα πέσουμε σε δίσκους πολύ καλύτερους αλλά και πολύ χειρότερους είτε αντικειμενικά, είτε σύμφωνα με το υποκειμενικό μας γούστο.


Πάντως , σε ότι αφορά το μέλλον του ελληνικού τραγουδιού σαφώς και χρειάζεται να εμφανιστούν "νέες μουσικές μεγάλες προσωπικότητες που θα δημιουργήσουν κάτι νέο". Βεβαίως, χρειάζεται και από εμάς ως ακροατές - συμπεριλαμβανομένου εμού -  να γίνουμε λίγο πιο ανοιχτοί σε νέα ακούσματα για να τις αναγνωρίσουμε όταν θα εμφανιστούν.


Καμιά φορά σκέφτομαι μήπως το λεγόμενο "παλιό καλό ελληνικό τραγούδι" είναι πράγματι τόσο αξεπέραστο ή αν εμείς οι ακροατές κρυβόμαστε πίσω από αυτό και δεν θέλουμε να το ξεπεράσουμε  δημιουργικά (σε καμία περίτπωση να το παραγράψουμε ή να το παραχαράξουμε), ίσως επειδή δέθηκε με ιστορικές στιγμές του λαού κι αφομοιώθηκε τόσο, ώστε έχει γίνει ένα με το dna μας.


Από την άλλη θα μου πείτε ότι το 1964 το "Άξιον Εστί" του Μίκη Θεοδωράκη στην ποίηση του Οδυσσέα Ελύτη, δεν είχε και την καλύτερη αντιμετώπιση.


Μήπως πρέπει να αφήσουμε το χρόνο να μιλήσει ανεξάρτητα από την προσωπική μας άποψη;


Να δούμε τι θα ακούγεται από αυτά μετά από 30 χρόνια κι αν είμαστε καλά ας το καταγράψουμε τότε;


Αλλά για να είμαστε καλά, ας γίνει αυτή τη χρονιά το πρώτο βήμα με υγεία για όλους με δημιουργική & ανατρεπτική διάθεση... προς τη σωστή κατεύθυνση....


Καλή χρονιά !

costaspanag Chat
Φθασμένος
#26286   /   01.01.2013, 21:06   /   Αναφορά

Eνδιαφέρουσα, χρήσιμη και αναλυτική η παρουσίαση, συγχαρητήρια στον Travelogue.


Bέβαια κάθε κρίση, γνώμη και επιλογή είναι υποκειμενική και ίσως αντί "οι 10 καλύτεροι" θα ήταν  προτιμότερος ο τίτλος "10 δίσκοι που ξεχώρισα" ή "που μου άρεσαν", "που προτείνω" κ.ο.κ.

Konstantinosoa Chat
Φθασμένος
#26291   /   01.01.2013, 23:56   /   Αναφορά

Τόνισα και πριν ότι δεν είναι θέμα επιλογής. Αυτοί και κάποιοι άλλοι 10 ακόμα είναι οι δίσκοι μας.



Δειγματοληπτικά σε άλλο έγκυρο μουσικό site που κοίταζα στην δεκάδα του περιλαμβάνει τις "Μαγγανείες" & τον "Χωματόδρομο", ενώ γίνεται ειδική μνεία στον δίσκο του Παπακωνσταντίνου.


Το μουσικό αποτέλεσμα είναι ένα αμάλγαμα πολλών παραγόντων και παραδόσεων. Η Ελλάδα πλέον απομακρύνεται απο τις παραδόσεις της ως βάση για την δημιουργία νέων τραγουδιών. Τα νέα παιδιά έχουν μεγαλώσει μεταξύ του ευνουχιστικού ωδείου για το οποίο υπάρχει μόνο η αρεία Κλασσική Μουσική, κακού rock -το παλαιό θρυλικό το θάψαμε επίσης- και ΚΛΙΚ που οδηγεί στον Σειρηνάκη.


Παράλληλα ενώ το μουσικό έμψυχο επίπεδο είναι περισσότερο και καλύτερο σήμερα γιατί ο νεός-α έχει πρόσβαση σε περισσότερα πεδία μουσικής εκπαίδευσης και ωδεία (οι παλαιοί ή έπρεπε να ανήκουν στη δυναστεία της Κλασσικής για να είναι αποδεκτοί ή να κινούνται στο περιθώριο ως μουσικάντηδες), σήμερα δεν υπάρχει επαγγελματική προοπτική. Άρα το επάγγελμα δημιουργικά τελειώνει. Γιατί επάγγελμα που δεν μπορεί να σε ζήσει, μετράει μέρες. Προοπτική δισκογραφίας (πειρατεία και όχι μόνο), δεν υπάρχει ουσιαστικό μουσικό ενδιαφέρον απο τις Εταιρίες αφού δεν υπάρχει σοβαρό περιθώριο κέρδους, δεν υπάρχει και ουσιαστικός ανταγωνισμός και κίνητρο δημιουργίας.



Όταν δεν υπάρχει ψωμί, δεν θα υπάρξουν και πολλοί πραγματικά φερέλπιδες που θα κυνηγούν το αντίστοιχο όνειρο.



Σήμερα δεν έχω ακούσει άτομο που να έχει γεννηθεί μετά το 1975 και να με έχει αγγίξει συνθετικά με τα τραγούδια του πλην του Καραμουρατίδη και αρκετών τραγουδιών του Χατζηγιάννη (1979), που όμως άλλα ανήκουν στον ίδιο, άλλα σε τρίτους, άλλα είναι διασκευές (Δυστυχώς φοβάμαι πως και αυτός απο το 1997 μας έχει εγκαταλείψει ως παραγωγικός καλλιτέχνης για να τραγουδάει σε γενέθλια...).



Η προηγούμενη γενιά συνθετών που ήταν αξιόλογη και ας μην την δίναμε τόσο σημασία, πριν ακόμα μεγαλουργήσει τείνει να εξαφανιστεί: Ανδρέου, Παπαδημητρίου, Καζαντζής, Ζούδιαρης, Κ. Καλδάρας, Σταυριανός. Όψιμα ανακαλύφθηκε ο Κορακάκης.



Τέλος δεν είναι θέμα ρομαντισμού, απλώς ευτυχήσαμε στην Ελλάδα και λόγω πολιτικών συνθηκών να μην ξέρουμε ποιον να πρωτοακούσουμε. Και με την σημερινή κατάσταση οι συγκρίσεις απλά δεν υφίστανται.



Αν κάτσω και απαριθμήσω τί έκαναν μεγάλοι Έλληνες συνθέτες στα 25-30 τους, θα μας πιάσει απογοήτευση.



Εύχομαι σε κάθε νέο καλλιτέχνη να εργαστεί σκληρά κερδίζοντας το δημιουργικό όνειρό του παράλληλα με το ψωμί του.






Georgeee Chat
Περαστική Νότα
#27640   /   27.07.2013, 11:01   /   Αναφορά

http://www.youtube.com/watch?v=0FydXx7oot0




Σχόλια από άλλες δημοσιεύσεις