ελληνική μουσική
287 online   ·  202.590 μέλη


αρχική > e-Περιοδικό > No_Music

Μέρα μεσημέρι

Πάνε μέρες τώρα που συλλαμβάνω τον εαυτό μου να μην τηρεί τα ήθη. Να κυνηγά τη ροή του χρόνου σε άλλα μονοπάτια και κατευθύνσεις...
Γράφει το μέλος Χρήστος A. Μιχαήλ (Aiolos_m)14 άρθρα στο MusicHeaven
Ο Χρήστος Α. Μιχαήλ γεννήθηκε στη Σαλαμίνα, τελείωσε το σχολείο στη Λεμεσό και σπούδασε Χρηματοοικονομική και Τραπεζική Διοικητική στο Πανεπιστήμιο Πειραιώς. Σήμερα εργάζεται ως δημοσιογράφος σε μουσικά περιοδικά, έντυπα και διαδικτυακά (Δί...
Τρίτη 07 Μαρτίου 2006

Τα καλοκαιρινά μου μεσημέρια συνήθιζα να τα γεμίζω με μουσικές κι αρώματα από την καθημερινότητα. Με ραδιόφωνο, με διάβασμα, με ματιές σε διάφορα έντυπα, με δροσιστικά σχέδια για κείνο που έρχεται. Με ποιητικές ματιές στο διαδίκτυο και με όνειρα γι’ αυτά που ίσως ποτέ δεν θα θαυμάσω από κοντά. Ήταν οι πιο κατάλληλες στιγμές εκείνες. Η ώρα που τα πάντα ησύχαζαν κάτω από το σκέπαστρο του κλιματισμού για έναν γερό ύπνο με βάθος, και αφοσίωση (μπορεί και διάρκεια). Ο καφές σταθερός σύντροφος και το κινητό σκεπασμένο με αράχνες από την ελάχιστη μα σταθερή χρήση του τελευταίο καιρό (τα καλά των σοβαρών σχέσεων...).
Πάνε μέρες τώρα που συλλαμβάνω τον εαυτό μου να μην τηρεί τα ήθη. Να κυνηγά τη ροή του χρόνου σε άλλα μονοπάτια και κατευθύνσεις. Για παράδειγμα, αν πάρουμε ως δεδομένη τη διαστολή του χρόνου καθώς απομακρυνόμαστε από το κέντρο της βαρύτητάς μας, εγώ με λίγη εύνοια από το περιβάλλον (όση λιγότερη φασαρία μπορεί να επιτευχθεί από γειτόνους και περαστικούς) άρχισα να εκτελώ αστρικά ταξίδια με αναμμένο το κλιματιστικό στο φουλ. Να βλέπω τα πράγματα από ψηλά. Να ανατρέχω στα λήμματα του παρελθόντος και να κρίνω τις πράξεις και τα γεγονότα από την καλή και την ανάποδη. Χωρίς απαραίτητα την ορθότητα ενός ψαγμένου, γνώστη όλων των παραμέτρων. Θέλει τρέλα. Δεν είναι δα και λίγο πράμα να σε πιάνουν κρίσεις κρίσεως μέσα στο κατακαλόκαιρο...
Το ραδιόφωνο ανάβει.

«Τα όνειρά μου σαν παιχνίδια κουρδισμένα
και το μυαλό μου μια παράξενή πατέντα
οι αναμνήσεις μου μού πιάνουνε κουβέντα
απόψε λέω να παίξω απ’ τα κερδισμένα.

Κι έτσι το δρόμο μου ανάποδα μαζεύω
θυμάμαι όλα της ζωής μου τα λημέρια
τάιζα λύκους και μου τρώγανε τα χέρια
γι’ αυτό παιδεύτικα να μάθω να χαϊδεύω»

Πάντα θα με συγκινεί αυτό το τραγούδι. Κολυμπάει στο χώρο σαν αερικό και χαϊδεύει τ’ αυτιά σαν το πιο απαλό και πικραμένο χέρι. «Ήξερες ότι την ώρα του φόβου του ο ανθρώπινος οργανισμός εκκρίνει ελάχιστη ποσότητα από βιτριόλι στη στοματική κοιλότητα; Όσοι το αντιλαμβάνονται είναι οι αυτοαποκαλούμενοι πικραμένοι.» Τι λες ρε Παύλο; Είναι δυνατόν; Βιτριόλι; Ανεξακρίβωτο μα εδιαφέρον. Κι αν στέκει μπορώ με το δεξί να ρίξω τόνους λάσπη σε τόσα ποιητικά κατορθώματα που θέλουν την πικρία μια όχι και τόσο εξηγήσιμη συμπεριφορά της ψυχής απέναντι στα σκαμπανεβάσματα. Κι αν δεν στέκει; Θα κάτσω στ’ αυγά μου και θα αγναντεύω μακαρίζοντας για την ζωούλα μου και την πατρίδα μου. Έτσι όπως ακριβώς κάνω χρόνια τώρα. Και καλά εγώ που ίσως δεν εκτιμώ σωστά τις καταστάσεις. ‘Αλλοι αναγνώστες κάπως πιο ιδεαλιστές; Πιο ρομαντικοί;

Όταν η σκόνη (από το χώμα) μπαίνει στη μύτη τους, κάποιοι άνθρωποι νιώθουν μεγάλη ευχαρίστηση. Προφανώς γιατί το να νιώθεις τη γη σημαίνει να νιώθεις ζωντανός. Πρόσφατα ανακάλυψα πως είναι κι ο αέρας...

«Ανέκαθεν πίστευα πως ο αέρας είναι μια άλλη λέξη για την αγάπη. Εισπνέεις και εκπνέεις αέρα, ακριβώς όπως εισπνέεις και εκπνέεις αγάπη, ακόμη και το συναίσθημα του γεμάτου που νιώθεις όταν αναπνέεις βαθιά είναι το ίδιο. Ακόμη και ο αέρας που περνά απ’ τα μαλλιά σου μπορεί να’ ναι αγάπη. Αγάπη για τη ζωή, αγάπη για τον άνθρωπο, αγάπη για την ουσία. Όταν δεν υπάρχει ο ήχος του αέρα δεν υπάρχει αγάπη, γι’ αυτό φροντίζω να κρατάω πάντα τα παράθυρά μου ανοιχτά ακόμη και τις κρύες νύχτες του χειμώνα, μήπως ξεμείνω από αέρα, και είναι τόσο κουραστικό να μην μπορείς να ανασαίνεις...»

Αν όλη αυτή η βαβούρα, για τον αέρα και τη σκόνη της γης που φέρνει ο αέρας με το φύσημά του, ανήκουν στη βιβλιοθήκη κάποιου ψευτο-ιδεαλιστή και φαντασιόπληκτου εργένη, μπορώ κι εγώ με τη σειρά μου να ασπαστώ τα περί «βιτριολιού» με την αγάπη ενός τρελού. Αν όχι θα σταθώ στο κύρος των περιστάσεων και θα συνεχίζω να διαβάζω από τη μία την Μαρία Λαϊνά με τα ποιήματά της κι από την άλλη την γλυκιά μου Κάλια με τα γραπτά της από το λύκειο. Πάντα μες στο καταμεσήμερο.

Tags
Μουσική Γενικά:ραδιόφωνο



σχόλια (5)

σχολιάστε το παραπάνω άρθρο:


Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να είστε μέλος του MusicHeaven. Παρακαλούμε εγγραφείτε ή συνδεθείτε

creativeburst Chat
Συγχορδία Μινόρε
#4173   /   07.03.2006, 15:26   /   Αναφορά
Για μένα, μια απλή αναγνώστρια και όχι κριτής ήταν πολύ ωραίο το κείμενο σου. Ένιωσα νοσταλγία για τα ταξίδια του νού στο παρελθόν, στις πιο αναπάντεχες στιγμές της ημέρας που πάντα ήθελαν να καταλήξουν κάπου αλλά δεν τα κατάφερναν πάντα.
Aiolos_m Chat
MusicHeaven Guru
#4199   /   13.03.2006, 17:20   /   Αναφορά
Έχω να παρατηρήσω ότι το κείμενο δεν δημοσιεύτηκε ολόκληρο, όπως ήταν, προφανώς λόγω κάποιου λάθους. Ξαναέστειλα και το συμπλήρωμα αλλά μάλλον δεν έχει διαβαστεί ακόμα (μου έβγαλε ότι εκκρεμούν κάπου 90+ κείμενα). Απλά όποιος είναι αρμόδιος ας δημοσεύσει και το υπόλοιπο γιατι ουσαστικά το κείμενο είναι μισο...



Να' στε καλά

Administrator
jorge Chat
Musantiquus
#4200   /   13.03.2006, 19:07
Το κείμενο που έλειπε, μόλις περάστηκε.

Aiolos_m Chat
MusicHeaven Guru
#4208   /   14.03.2006, 19:57
Ευχαριστώ πολύ Γιώργο.

Amelie Chat
Συγχορδία Ματζόρε
#8213   /   30.04.2007, 10:36   /   Αναφορά
"Όταν δεν υπάρχει ο ήχος του αέρα δεν υπάρχει αγάπη, γι’ αυτό φροντίζω να κρατάω πάντα τα παράθυρά μου ανοιχτά ακόμη και τις κρύες νύχτες του χειμώνα"...γι'αυτό κι εγώ θα κοιμηθώ με το παράθυρο ανοιχτό να μετρηθώ με τη ζωή που μου'χει μείνει.


Σχόλια από άλλες δημοσιεύσεις