αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs

Home
Ζω σημαίνει επικοινωνώ!
17 Απριλίου 2015, 07:36
Ν. Παπάζογλου - 4 χρόνια ενός δυσαναπλήρωτου κενού.....


                                                                                                                         

Όταν η θύμηση γίνεται σπαραγμός, είναι γιατί κάποια νότα σου έχει σκαλώσει στην καρδιά μου, ματώνοντάς την…

Όταν κάποιο λευκό περιστέρι, που καντιλιάζεται στον ουρανό ή που σεργιανά διστακτικά  παραδίπλα μου, αποσπά την προσοχή μου, καθώς αναπολώ, με το βλέμμα χαμένο στον απέραντο θαλάσσιο ορίζοντα, καθισμένος σε ένα παγκάκι της παραλίας, είναι γιατί η ψυχή μου έχει συντονιστεί με την απουσία σου…

Όταν το τσιπουράκι έχει πάψει πια να είναι το γιατρικό που θεραπεύει ακόμα και τα αθεράπευτα, είναι γιατί άξαφνα συνειδητοποιώ πως ο λατρεμένος φίλος, με εκείνο το παιδικό χαμόγελο, δεν θα ξανατσουγκρίσει το ποτήρι του με το δικό μου…

Όταν το κρασί από το αμπέλι σου μοιάζει να μην έχει πια τη γνώριμη εκείνη  πορφυρή αστραποβολιά, τη γεύση του Διονύσου και το οικείο άρωμα της μουλιασμένης γης, είναι γιατί το χώμα του δεν σκάβεται πλέον από τα ροζιασμένα, από την πάλη μαζί του, στιβαρά χέρια σου…

Όταν η μυρωδιά του καπνού του τσιγάρου, που άλλοτε με μεθούσε, με αφήνει πλέον αδιάφορο, είναι γιατί αυτό δεν έχει ανάψει από τον φτηνό πλαστικό αναπτήρα στο προτεταμένο αντρίκιο χέρι σου…

Όταν οι αφηγήσεις δεν με ταξιδεύουν πια, είναι γιατί δεν σμιλεύονται από τη σπάνια μαεστρία του λόγου και της γνώσης σου…

Όταν τα ανέκδοτα δεν με κάνουν πλέον να γελώ, με τον τρόπο που τόσο σου άρεζε, είναι γιατί τώρα δεν ακούγονται από το δικό σου στόμα…

Όταν η φράση «Τι γίνεται καρντάσι;» ηχεί πλέον κοινότυπη, σχεδόν αδιάφορη, είναι γιατί δεν έχει τη ζεστασιά και το ηχόχρωμα της φωνής σου…

Όταν ακούω, τώρα πια, το «Μια συννεφιασμένη μέρα», αλλάζω σταθμό, γιατί δεν ακούγεται από τα χείλη σου με εκείνον τον μοναδικό τρόπο που έκανε, κάθε φορά, τα μάτια ολόκληρης της παρέας μας αλλά και πολλών θαμώνων του καπηλειού, όπου γίνονταν οι Σαββατιάτικες τσιπουροκατανύξεις μας, να βουρκώνουν από συγκίνηση και το λυγμό της φωνής σου…

Όταν η αρμύρα της θάλασσας δεν με μεθά πια, όταν τα αγριεμένα κύματα δεν με προκαλούν να θέλω να σκαρφαλώσω στην αφρισμένη ράχη τους, όταν το χάδι του Γαρμπή  δεν το νιώθω πλέον σαν το ερωτικό άγγιγμα αγαπημένης γυναίκας πάνω στο κορμί, είναι γιατί δεν είσαι πια συνταξιδιώτης στο απέραντο γαλάζιο και δεν καρτερούν, όπως παλιά, προορισμοί μοναδικοί και στιγμές ανεπανάληπτες…

Κοιμήσου, λατρεμένο καρντασάκι, εσύ ησύχασες από το μαρτύριό σου που τόσο καρτερικά και με απίστευτη αξιοπρέπεια υπόμεινες. Οι εφιάλτες είναι πλέον δικό μας προνόμιο, καθώς «…όλα σε θυμίζουν, απλά κι αγαπημένα…»

Με απέραντη αγάπη και ευγνωμοσύνη για όσα ζήσαμε μαζί και εξαιτίας σου…

Ο παντοτινός σου φίλος

Σάββας 



21 σχόλια - Στείλε Σχόλιο





Σχόλιο από mary_omikron (17.04.2015)
http://images.forwallpaper.com/files/images/b/baa0/baa0112f/663310/wine-rose-and-candlelight.jpg


Σχόλιο από Orfeus (17.04.2015)
Το ...τσιπουράκι:

https://orfeusblog.wordpress.com/#jp-carousel-502



Σχόλιο από sven (17.04.2015)
Ορφέα μου,

αυτό είναι κάτι μεταξύ πραγματικότητας και... ποιητικής άδειας:)))


Σχόλιο από Orfeus (17.04.2015)
Πώς την εννοείς την ποιητική ...άδεια; Ότι έπρεπε να ρωτήσω για να δημοσιεύσω τη φωτογραφία; Η φωτογραφία κυκλοφορεί στο διαδίκτυο.


Σχόλιο από sven (17.04.2015)
Όχι, ρε συ; Πως πήγε το μυαλό σου εκεί;

Αναφέρομαι στη φράση του κειμένου μου, όπου γράφω, "...Όταν το τσιπουράκι έχει πάψει πια να είναι το γιατρικό που θεραπεύει ακόμα και τα αθεράπευτα...".

Επειδή σχολίασες με την ερώτηση "Το...τσιπουράκι;", νόμιζα πως εννοείς πως δεν είναι δυνατόν να μην θεραπεύει το τσιπουράκι τα αθεράπευτα. Έτσι, λοιπόν, απάντησα επ΄αυτού πως αυτό που γράφω είναι κάτι μεταξύ πραγματικότητας, αλλά συνάμα και κάποιας μορφής υπερβολής, λόγω ποιητικής αδείας!!!

Ελπίζω να αποκατέστησα την ασάφεια:)))


Σχόλιο από Orfeus (17.04.2015)
Xaxaxa... ναι κατάλαβα. Η φράση μου είναι -ας πούμε- η περιγραφή της φωτογραφίας όπου ο Νίκος βάζει ρακί στα σφηνάκια για να πιούμε. Ντίρλα με έκανε εκείνο το μεσημέρι.


Σχόλιο από sven (17.04.2015)
Τώωωωωρα κατάλαβα...!!!

Εμείς οι πόντιοι αργούμε λίγο, αλλά, στο τέλος, πάντα καταλαβαίνουμε...!!!


Σχόλιο από Orfeus (17.04.2015)
Χαχαχα.... Με τον Νίκο, είπαμε και για τους Πόντιους, αλλά και για τους ...Βούλγαρους! Εδώ: http://www.musicheaven.gr/html/modules.php?name=News&file=article&id=807

Να 'σαι καλά Σάββα.


Σχόλιο από Hastaroth (17.04.2015)
Τί να κάνουμε κύριε Σουηδέ ιατρέ,έτσι είναι αυτά.Εδώ δακρύζουμε εμείς που δέν τα ζήσαμε μαζί σας αλλά τα φανταζόμαστε απ'τίς περιγραφές σου.....
Μετά λέτε (εσείς,γιατί εγώ δέν το λέω πλέον) ότι "τα πάντα εν σοφία εποίησεν".Αμ'δέν τα εποίησεν όλα,κάποια τού ξεφύγανε,αλλιώς δέν θα πεθαίναμε και έτσι δέν θ'αφήναμε κενά σ'αυτούς που μένουν πίσω....
ΥΓ.Τώρα βέβαια υπάρχει και η θεωρία που λέει ότι δέν πεθαίνουμε,απλώς αποβάλλουμε το θνητό μας γήινο σώμα και όλη μας η προσωπικότητα μεταφέρεται σε ένα άλλο σώμα "μοροντιανής" ύλης και συνεχίζουμε την ζωή μας σε άλλα σύμπαντα (επτά είναι,ζωή να'χουνε,σύν την Χαβόνα που είναι το κεντρικό και ακίνητο υπερσύμπαν).Οπότε ξαναβρίσκουμε όλους τους αγαπημένους (και μή) που είχαμε γνωρίσει επί Γής και τους αναγνωρίζουμε,όχι από την μορφή τους-που έχει αλλάξει,αφού απέκτησαν άλλη όψη-αλλά από την προσωπικοτητά τους.Αυτά λέει η θεωρία και ελπίζω ν'αποδειχτούν και στην πράξη,όταν έρθη η κατάλληλη ώρα,φυσικά.....


Σχόλιο από sven (17.04.2015)

Αυτή η συνέντευξη είναι πάρα πολύ καλή και μου άρεσε ιδιαίτερα, όταν την πρωτοδιάβασα. Αποπειράθηκα να το ξανακάνω και τώρα αλλά δεν την ολοκλήρωσα γιατί δεν άντεξα...

Είναι η μέρα τέτοια βλέπεις...


Σχόλιο από Orfeus (17.04.2015)
Σε καταλαβαίνω. Χάσαμε ένα παιδί. Και τι παιδί... το πιο καλό από όλα!


Σχόλιο από sven (17.04.2015)
Αλβέρτο,

ο καθένας μας κάνει αυτό που μπορεί, για να καλύψει -αν καλύπτονται- τα διάφορα κενά που προκύπτουν εντός του εξαιτίας κάποιων σημαντικών απωλειών...

Μετά από μια σημαντική απώλεια, εγώ προσπαθώ να έχω όσο μεγαλύτερη επαφή με τα όποια συναισθήματα υπάρχουν μέσα μου -οδυνηρά και ευχάριστα- που αφορούν τόσο στην απώλεια αυτή καθαυτή όσο και σε όλα έχω μοιραστεί και θυμάμαι από τη σχέση μου με το συγκεκριμένο άτομο. Αυτό με ανακουφίζει, με φέρνει, κατά κάποιο τρόπο, κοντύτερα στο άτομο αυτό. Με τον τρόπο αυτό, το όποιο κενό φαντάζει μικρότερο, αλλά και μεγαλύτερο συνάμα...


Σχόλιο από Hastaroth (17.04.2015)
Δέν έχεις άδικο,αλλά και πάλι είναι οδυνηρό πράγμα γιατί λείπει η προσδοκία τής συνέχισης τού μοιράσματος εμπειριών με το συγκεκριμένο άτομο.Λέμε,δηλαδή:"δέν θα ξανακάνουμε γλέντια μαζί,δέν θα τον ξανακούσω να τραγουδά ζωντανά μαζί μας τα καινούργια του τραγούδια,δέν θα ξαναπάμε βόλτα με το σκάφος/την μηχανή/το τραίνο κλπ".Και είμαστε αναγκασμένοι να αρκεστούμε πλέον μόνο σ'αυτά που έχουμε ήδη πάρει από το αγαπημένο άτομο που χάσαμε....


Σχόλιο από sven (17.04.2015)

Αλβέρτο,

όσο το οδυνηρό μας φοβίζει ή δεν το αντέχουμε τόσο θα κάνουμε τα πάντα για να το αποφύγουμε. Αυτό μπορεί πρόσκαιρα να δίνει μια αίσθηση ανακούφισης, αλλά σύντομα η ανακούφιση αυτή μετατρέπεται σε αίσθηση κενού που είναι μια αίσθηση δυσβάσταχτη μακροπρόθεσμα που αλλοτριώνει τον ψυχισμό μας.

Η επαφή με τα όποια, ακόμα και οδυνηρά, συναισθήματα μετατρέπει το αίσθημα κενού σε ΕΛΛΕΙΨΗ που, ναι μεν, είναι επώδυνη, αλλά εμπεριέχει ζωή, συναισθηματική ζωή πολυποίκιλων συναισθημάτων, εσωτερικές διεργασίες που οδηγούν πάντα κάπου. Η εναλλακτική "επιλογή" είναι η άρνηση και η αίσθηση αφόρητου κενού και ματαιότητας, δηλαδή βαριά κατάθλιψη...

Όταν βάζουμε "φραγή" στα επώδυνα συναισθήματα, μπορεί να τα αποκλείουμε, ως ένα βαθμό. Μαζί με αυτά, όμως, αποκλείουμε και στερούμε τη δυνατότητα στον εαυτό μας να βιώσει και τα "ευχάριστα" συναισθήματα. Στην περίπτωση αυτή, αφαιρούμε στον εαυτό μας τη δυνατότητα όχι μόνο να τα εισπράξει αλλά και να τα δώσει...


Σχόλιο από essendream (17.04.2015)
Πες τα Σβεν!! Κατά την ταπεινή μου άποψη, αν αποφεύγεις οτιδήποτε αρνητικό γιατί δεν μπορείς να το διαχειριστείς, αυτο δεν σε .....γυμνάζει στο να διαχειρίζεσαι αρνητικές καταστάσεις και με τον καιρό σε καθιστά συναισθηματικά ανάπηρο, και δεν μπορείς να διαχειριστείς τίποτα που να σε πιέζει ή που να πιέζει εκείνους που αγαπάς, έτσι δεν μπορείς ούτε να είσαι χρήσιμος για τους άλλους!!! Κι αυτό ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑ!!! Οτι σε έκανε να πονέσεις σε έχει διδάξει και κάτι χρήσιμο!! Αν εσύ δραπετεύεις από το κάθε τι οδυνηρό δραπετεύεις αμέσως-αμέσως κι από μια πιο βαθειά και πιο βιωματική μάθηση!!!


Σχόλιο από Hastaroth (20.04.2015)
Μιά χαρά τα λέτε,κύριοι.Ομως ακόμη και η αποφυγή κάποιου αρνητικού συμβάντος,κάποιες φορές μπορεί να αποτελή και μέρος τού σχεδίου διαχείρισής του,άν διαπιστωθή ότι η συνεχής εμμονή στο αρνητικό αυτό συμβάν μάς φθείρει αντί να μάς ενδυναμώνη.
Ολα είναι ζήτημα καλού crisis management,δηλαδή....


Σχόλιο από sven (20.04.2015)

Αλβέρτο,

είπαμε πως ο καθένας κάνει αυτό που μπορεί και τον "βολεύει".

Σίγουρα, δεν βοηθά η εμμονή στις αρνητικές πλευρές μιας απώλειας και ο συνεχής μηρυκασμός τους. Το ίδιο, όμως, ισχύει και για μια εμμονή αποφυγής τους. Στην περίπτωση αυτή, το "κέρδος" είναι πρόσκαιρο, το δε αντίτιμό του πολύ βαρύ για τον ψυχισμό μακροπρόθεσμα...


Σχόλιο από ilio (20.04.2015)
Σάββα πόσο όμορφο το κειμενό σου ...
Λείπει ο Νικόλας και ας μην τον γνώρισα ποτέ μου από κοντά.
Τα λόγια σου για την διαχείριση της απώλειας είναι πολύ βοηθητικά και ανακουφίζουν.
Επιβεβαιώνουν όσα έχω βιώσει ή αντιληφθεί.
Να σαι καλά!


Σχόλιο από sven (20.04.2015)

Σ΄ευχαριστώ πολύ, κι εγώ με τη σειρά μου, Ερατώ!!!

Αυτού του είδους η μοιρασιά βοηθά πολύ κι εμένα τον ίδιο. Χαίρομαι, αν αυτό συμβάλει, με κάποιον τρόπο, έστω και ελάχιστα, σε όσα βιώνουν ή αντιλαμβάνονται και οι άλλοι για το Νικόλα μας...

Να είσαι κι εσύ καλά!!!


Σχόλιο από DemetresOpc (27.04.2015)
Πρέπει να ήταν και γαμώ τα παιδιά ο μπαγάσας. Για να κάνει ζημιά η απώλειά του κάτι λάθος θα κατάλαβα.
Κάποιοι άνθρωποι δεν έρχονται στην ζωή για να "μείνουν" αλλα για να μας "δείξουν" κάποια πράγματα και να φύγουν, έχουν κι αλλού να πάνε. Σαν τον φάρο που γυρίζει.
Σε ευχαριστώ που μεταλαμπαδέυεις το φως του σε αυτό το κείμενο γιατί έτσι έχουμε και μεις την ευκαιρία να δημιουργήσουμε πρότυπα.

Υ.Γ. "κάθε απώλεια είναι παράσημο"

Φιλιά πολλά Φίλε.


Σχόλιο από sven (27.04.2015)
Μικρέ μου φιλόσοφε, γεια και χαρά σου!!!

Πολύ μου άρεσε αυτό που γράφεις: "Κάποιοι άνθρωποι δεν έρχονται στη ζωή για να "μείνουν" αλλά για να μας "δείξουν" κάποια πράγματα και να φύγουν..."!!!

Αλίμονό μας, αν δεν καταφέρουμε να δημιουργήσουμε πρότυπα, θα είμαστε καράβια δίχως πυξίδα...

Νάσαι καλά, παλικάρι μου. Μας έλειψες...



Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να έχετε συνδεθεί ως μέλος. Πατήστε εδώ για να συνδεθείτε ή εδώ για να εγγραφείτε.

Επιστροφή στο blog


Συγγραφέας
sven
από ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΕΥΡΥΤΕΡΑ ΠΡΟΑΣΤΙΑ



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/sven






Όταν τη γνώρισα αυτή ήταν 18 κι εγώ 19. Ήταν Γενάρης μήνας και το κρύο τσουχτερό.Καθόμουν σ'ένα τραπεζάκι δίπλα στο τζάμι του μικρού καφέ και έβλεπα προς το δρόμο, ρουφώντας μεγάλες γουλιές ζεστής σοκολάτας πριν πάω για μάθημα στο πανεπιστήμιο. Μου έκανε εντύπωση το Κόλεϋ που βάδιζε κατά μήκος της τζαμαρίας, κοιτώντας προς τα μέσα, μέχρι που ήρθε και στάθηκε ακριβώς έξω από το σημείο που καθόμουν. Τότε ήταν που άκουσα τη φωνή της να μου λέει καθώς καθόταν στη απέναντί μου καρέκλα: "Φαντάζομαι να μην ενοχλώ",και βλέποντας πως δεν αρθρώνω λέξη από το ξάφνιασμά μου, πρόσθεσε: "Νοιώθουμε κι οι δυο καλύτερα όταν μπορούμε να βλέπουμε ο ένας τον άλλον". Ήταν απίστευτα γοητευτική και άνετη, σαν να συναντούσε έναν παλιό της φίλο. Μιλούσε μάλλον για το σκυλί και τις συνήθειές του, μα το μόνο που συγκράτησα ήταν πως, αν και περνούσε καθημερινά μπροστά από το καφέ αυτό, βγάζοντας το σκύλο της για την πρωινή του βόλτα, ήταν η πρώτη φορά που κάτι την έσπρωξε να μπει για έναν καφέ. Σηκώθηκε, το ίδιο ξαφνικά όπως εμφανίστηκε, ρωτώντας με με το πιο φυσικό ύφος του κόσμου, αν θάθελα να τους κάνω παρέα στη βόλτα τους. Ακολούθησα σαν υπνωτισμένος χωρίς να πω κουβέντα, αφήνοντας στη βιασύνη μου ένα χαρτονόμισμα που αντιστοιχούσε στην τιμή πέντε καφέδων, χωρίς να πάρω ρέστα. Το παρατήρησε, λέγοντάς μου γελώντας, καθώς κατάλαβε την αμηχανία και την ταραχή μου: "Είσαι, βλέπω, πολύ γενναιόδωρος". Από τη στιγμή εκείνη, γίναμε αχώριστοι.Έκανε απίστευτα πράγματα-δείγματα αγάπης για μένα, στη διάρκεια των πέντε μηνών που ήμασταν μαζί. Το Σαββατοκύριακο εκείνο του Ιούνη ήταν σαν ένα όνειρο και η ίδια γλυκιά και τρυφερή όσο ποτέ. Ήρθε η Δευτέρα και παίρναμε το θαυμάσιο πρωινό που είχε ετοιμάσει, όταν μου είπε το ίδιο φυσικά, όπως τότε που πρωτοσυναντηθήκαμε, κοιτώντας με με εκείνο το καθάριο βλέμμα ίσια στα μάτια: "Φεύγω σε μία ώρα για άλλη πόλη και δεν θα ξαναγυρίσω". Την κοιτούσα και πάλι αποσβωλομένος, όπως την πρώτη φορά, και το μόνο που κατάφερα να ξεστομίσω ήταν, "Μα εσύ έλεγες πως μ΄αγαπάς πιο πολύ από τον καθένα". Η απάντησή της ήταν, όπως πολλές φορές, αποστομωτικά αβίαστη και άμεση: "Είναι αλήθεια, μα πάνω απ' όλους αγαπώ το σκυλί μου. Αυτό είναι το μόνο πλάσμα που δεν πρόκειται ποτέ να με προδώσει". Σηκώθηκε, έσφιξε το κεφάλι μου με δύναμη πάνω στο στήθος της και με φίλησε τρυφερά στο μέτωπο. Ανοίγοντας την πόρτα για να φύγει κοντοστάθηκε, γύρισε με κοίταξε και είπε:"Θέλω να 'μαι ελεύθερη". Τη συνάντησα εντελώς τυχαία μετά από πέντε χρόνια σε μια πόλη, όπου πήγαμε να παίξουμε με το συγκρότημά που είχαμε τότε. Ήταν πίσω από το μπαρ ενός καφέ και σέρβιρε πρωινό. Μόλις την είδα πάγωσα. Με κοίταξε στα μάτια, χαμογελώντας αχνά και δείχνοντάς μου πάνω από τον πάγκο το δάχτυλο του δεξιού της χεριού όπου φορούσε το δαχτυλίδι που κάποια στιγμή της είχα χαρίσει. Ήταν, ξέρετε, του πιο αγαπημένου μου ξαδέλφου που μου το χάρισε για να τον θυμάμαι όταν μετανάστευσε για Αμερική. Το βλέμμα της, όπως πάντα, καθάριο, μα τη φορά αυτή σαν να μου φάνηκε πως τα μάτια της ήταν βουρκωμένο.Γύρισε απότομα και χάθηκε γρήγορα πίσω από την πόρτα της κουζίνας. Και, ενώ περίμενα με λαχτάρα να ξαναφανεί, την πήρε το βλέμμα μου να τρέχει και να χάνεται στο βάθος του δρόμου κρατώντας από το λουρί το αγαπημένο της Κόλεϋ..






Tags




Επίσημοι αναγνώστες (36)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs

Links







Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN Όροι Χρήσης