ελληνική μουσική
476 online   ·  204.034 μέλη


αρχική > e-Περιοδικό > Βιογραφίες

Μάνος Χατζιδάκις

Βιογραφικό σημείωμα σε πρώτο πρόσωπο

Α δ ι α φ ο ρ ώ για την δόξα. Με φυλακίζει μες στα πλαίσια που καθορίζει εκείνη κι όχι εγώ.

Π ι σ τ ε ύ ω στο τραγούδι που μας αποκαλύπτει και μας εκφράζει εκ βαθέων, κι όχι σ' αυτό που κολακεύει τις επιπόλαιες και βιαίως αποκτηθείσες συνήθειές μας.

Π ε ρ ι φ ρ ο ν ώ αυτούς που δεν στοχεύουν στην αναθεώρηση και στην πνευματική νεότητα, τους εύκολα «επώνυμους» πολιτικούς και καλλιτέχνες, τους εφησυχασμένους συνομήλικους, την σκοτεινή και ύποπτη δημοσιογραφία καθώς και την κάθε λογής χυδαιότητα.
Μάνος Χατζιδάκις
Γράφει το μέλος nikos (Giourkas17)2 άρθρα στο MusicHeaven
Πέμπτη 15 Μαρτίου 2007
Γεννήθηκα στις 23 του Οκτώβρη του 1925 στην Ξάνθη τη διατηρητέα κι όχι την άλλη τη φριχτή που χτίστηκε μεταγενέστερα από τους εσωτερικούς της ενδοχώρας μετανάστες. Η συνύπαρξη εκείνο τον καιρό ενός αντιτύπου της μπελ-επόκ, με αυθεντικούς τούρκικους μιναρέδες, έδιναν χρώμα και περιεχόμενο σε μια κοινωνία-πανσπερμία απ' όλες τις γωνιές της Ελλαδικής γης, που συμπτωματικά βρέθηκε να ζει σε ακριτική περιοχή και να χορεύει τσάρλεστον στις δημόσιες πλατείες. Σαν άνοιξα τα μάτια μου είδα με απορία πολύ κόσμο να περιμένει την εμφάνισή μου (το ίδιο συνέχισα κι αργότερα να απορώ σαν με περίμεναν κάπου καθυστερημένα να φανώ). Η μητέρα μου ήταν από την Αδριανούπολη, κόρη του Κωνσταντίνου Αρβανιτίδη, και ο πατέρας μου απ' την Μύρθιο της Ρεθύμνου, απ' την Κρήτη. Είμαι ένα γέννημα δύο ανθρώπων που καθώς γνωρίζω δεν συνεργάστηκαν ποτέ, εκτός απ΄ την στιγμή που αποφάσισαν την κατασκευή μου. Γι' αυτό και περιέχω μέσα μου χιλιάδες αντιθέσεις κι όλες τις δυσκολίες του Θεού. Όμως η αστική μου συνείδηση, μαζί με τη θητεία μου την λεγόμενη «ευρωπαϊκή», φέραν ένα εντυπωσιακό αποτέλεσμα.



Προσπάθησα όλον το καιρό που μέναμε στην Ξάνθη να γνωρίσω σε βάθος τους γονείς μου και να εξαφανίσω την αδελφή μου. Δεν τα κατάφερα και τα δύο. Έτσι μετακομίσαμε το '32 στην Αθήνα όπου δεν στάθηκε δυνατόν να λησμονήσω την αποτυχία μου.

Άρχιζα να ζω και να εκπαιδεύομαι στην πρωτεύουσα ενώ παράλληλα σπούδαζα τον έρωτα και την ποιητική λειτουργία του καιρού μου. Έλαβα όμως την αττική παιδεία όταν στον τόπο μας υπήρχε και Αττική και Παιδεία. Μ' επηρεάσανε βαθιά ο Ερωτόκριτος, ο Στρατηγός Μακρυγιάννης, το Εργοστάσιο του Φιξ, ο Χαράλαμπος του «Βυζαντίου», το υγρό κλίμα της Θεσσαλονίκης και τα άγνωστα πρόσωπα που γνώριζα τυχαία και παρέμειναν άγνωστα σ' όλα τα χρόνια τα κατοπινά. Στην κατοχική περίοδο συνειδητοποίησα πόσο άχρηστα ήτανε τα μαθήματα της Μουσικής, μια και μ' απομάκρυναν ύπουλα απ' τους αρχικούς μου στόχους που ήταν να επικοινωνήσω, να διοχετευθώ και να εξαφανιστώ, γι' αυτό και τα σταμάτησα ευθύς μετά την Κατοχή. Έτσι δεν σπούδασα σε Ωδείο και συνεπώς εγλύτωσα απ' το να μοιάζω με τα μέλη του Πανελληνίου Μουσικού Συλλόγου. Έγραψα ποιήματα και πολλά τραγούδια, και ασκήθηκα ιδιαίτερα στο να επιβάλλω τις απόψεις μου με δημοκρατικές διαδικασίες, πράγμα που άλλωστε με ωφέλησε τα μέγιστα σαν έγινα υπάλληλος τα τελευταία χρόνια. Απέφυγα μετά περίσσιας βδελυγμίας ότι τραυμάτιζε το ερωτικό μου αίσθημα και την προσωπική μου ευαισθησία.

Ταξίδεψα πολύ και αυτό με βοήθησε ν' αντιληφθώ πώς η βλακεία δεν ήταν αποκλειστικόν του τόπου μας προϊόν, όπως περήφανα ισχυρίζονται κι αποδεικνύουν συνεχώς οι έλληνες σωβινιστές και της εθνικοφροσύνης οι εραστές. Παράλληλα ανακάλυψα ότι τα πρόσωπα που μ' ενδιαφέρανε έπρεπε να ομιλούν απαραιτήτως ελληνικά, γιατί σε ξένη γλώσσα η επικοινωνία γινότανε οδυνηρή και εξαφάνιζε το μισό μου πρόσωπο.

Το '66 βρέθηκα στην Αμερική. Έμεινα κι έζησα εκεί κάπου έξι χρόνια, τα χρόνια της δικτατορίας, για λόγους καθαρά εφοριακούς - ανεκαλύφθη πως χρωστούσα τρεισήμισι περίπου εκατομμύρια στο δημόσιο. Όταν εξόφλησα το χρέος μου επέστρεψα περίπου το '72 και ίδρυσα ένα καφενείο που το ονομάσαμε Πολύτροπον, ίσαμε τη μεταπολίτευση του '74, όπου και τόκλεισα γιατί άρχιζε η εποχή των γηπέδων και των μεγάλων λαϊκών εκτονώσεων. Κράτησα την ψυχραιμία μου και δεν εχόρεψα εθνικούς και αντιστασιακούς χορούς στα γυμναστήρια και στα γεμάτα από νέους γήπεδα. Κλείνοντας το Πολύτροπο είχα ένα παθητικό πάλι της τάξεως περίπου των τρεισήμισι εκατομμυρίων - μοιραίος αριθμός, φαίνεται, για την προσωπική μου ζωή.

Από το '75 αρχίζει μια διάσημη εποχή μου που θα την λέγαμε, για να την ξεχωρίσουμε, υπαλληλική, που μ' έκανε ιδιαίτερα γνωστό σ' ένα μεγάλο και απληροφόρητο κοινό, βεβαίως ελληνικό, σαν άσπονδο εχθρό της ελληνικής μουσικής, των ελλήνων μουσικών και της εξίσου ελληνικής κουλτούρας. Μέσα σ' αυτή την περίοδο και ύστερα από ένα ανεπιτυχές έμφραγμα στην καρδιά, προσπάθησα πάλι, ανεπιτυχώς είναι αλήθεια, να πραγματοποιήσω τις ακριβές καφενειακές μου ιδέες πότε στην ΕΡΤ και πότε στο Υπουργείο Πολιτισμού , εννοώντας να επιβάλω τις απόψεις μου με δημοκρατικές διαδικασίες. Και οι δύο όμως τούτοι οργανισμοί σαθροί και διαβρωμένοι από τη γέννησή τους κατάφεραν να αντισταθούν επιτυχώς και, καθώς λεν, να με νικήσουν «κατά κράτος». Παρ΄ όλα αυτά, μέσα σε τούτον τον καιρό γεννήθηκε το Τρίτο κι επιβλήθηκε στη χώρα.

Και τώρα καταστάλαγμα του βίου μου μέχρι στιγμής είναι :

Α δ ι α φ ο ρ ώ για την δόξα. Με φυλακίζει μες στα πλαίσια που καθορίζει εκείνη κι όχι εγώ.

Π ι σ τ ε ύ ω στο τραγούδι που μας αποκαλύπτει και μας εκφράζει εκ βαθέων, κι όχι σ' αυτό που κολακεύει τις επιπόλαιες και βιαίως αποκτηθείσες συνήθειές μας.

Π ε ρ ι φ ρ ο ν ώ αυτούς που δεν στοχεύουν στην αναθεώρηση και στην πνευματική νεότητα, τους εύκολα «επώνυμους» πολιτικούς και καλλιτέχνες, τους εφησυχασμένους συνομήλικους, την σκοτεινή και ύποπτη δημοσιογραφία καθώς και την κάθε λογής χυδαιότητα.

Έτσι κατάφερα να ολοκληρώσω την τραυματισμένη από την παιδική μου ηλικία προσωπικότητα, καταλήγοντας να πουλώ «λαχεία στον ουρανό» και προκαλώντας τον σεβασμό των νεωτέρων μου μια και παρέμεινα ένας γνήσιος Έλληνας και Μεγάλος Ερωτικός.

Μάνος Χατζιδάκις
Νοέμβριος 1980 - Μάρτιος 1981

Πηγή: www.hadjidakis.gr

Tags
Καλλιτέχνες:Μάνος Χατζιδάκις


Γίνε ΣΥΝΤΑΚΤΗΣ

Αν σου αρέσει να γράφεις, έλα στην ομάδα συντακτών του ανεξάρτητου, πολυφωνικού, υγιούς και δημοφιλούς ηλεκτρονικού περιοδικού του MusicHeaven και μοιράσου τις σκέψεις σου με τους πάνω από 4.000 καθημερινούς αναγνώστες του.

Στείλε μια δημοσίευση ή επικοινώνησε μαζί μας για απορίες!


σχόλια (7)

σχολιάστε το παραπάνω άρθρο:


Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να είστε μέλος του MusicHeaven. Παρακαλούμε εγγραφείτε ή συνδεθείτε

Dylan4ever Chat
Συγχορδία Μινόρε
#7584   /   16.03.2007, 14:42   /   Αναφορά
Εξαιρετικό αρθρο για εναν τεραστιο ανθρωπο... Πραγματι...

Παραθέτω παρακάτω κειμενο του Σεραφειμ Φυντανίδη που δημοσιευτηκε στο περιοδικό "Schooligans" σε σχετικό αφιέρωμα:





Για πολλά χρόνια τον Χατζιδάκι τον ήξερα χαλαρά. «Γεια σας, τι κάνετε, πώς είστε;». Αλλά το '81 κυκλοφόρησε μια εφημερίδα που είχε ένα εξάστηλο με τίτλο «Χατζιδάκις: ντροπή γέννας της μάνας του». Το 'δα και ανατρίχιασα. Το τι του 'λεγε εκεί μέσα δε λέγεται. Όχι τόσο για τη Δεξιά, όσο για την ομοφυλοφιλία του. Και βέβαια πρόσβαλε και τη μάνα του, που τη μάνα του τη λάτρευε. Το ίδιο βράδυ με πήρε τηλέφωνο -δεν ξέρω γιατί πήρε εμένα. Ήταν πολύ ταραγμένος. «Τι είναι αυτά τα πράγματα;» επαναλάμβανε. (Ποια ήταν η αλήθεια; Επειδή η συγκεκριμένη εφημερίδα δεν του άρεσε και τη σνόμπαρε -δεν έκανε δηλώσεις, αρνιόταν συνεντεύξεις- αυτοί για εκδίκηση βάλανε αυτό το ανυπόγραφο εξάστηλο). Δώσαμε ραντεβού και πήγαμε στο «Πάρτυ» στο Παγκράτι. Είχε ηρεμήσει. Και μέσα στ' άλλα μου πετάει την ιδέα να φτιάξουμε ένα περιοδικό. Κανονίζουμε συνάντηση με τον εκδότη, τον Τεγόπουλο, για να στήσουμε το περιοδικό. Το φανταζόταν «με το πιο φτηνό χαρτί, όχι χρώματα και αρώματα, με ουσία και με πολλή πρόκληση». Ήθελε να βάλει τον Κωνσταντίνο Καραμανλή να μιλάει για κλασική μουσική -που δεν είχε ιδέα! Ή τον ποδοσφαιριστή τον Σαραβάκο να μιλάει για τη λογοτεχνία... Τέτοια προκλητικά πράγματα. Το ίδιο βράδυ, όμως, γίνεται ο μεγάλος σεισμός της Αθήνας και για 6 μήνες η ζωή στην πόλη διαλύεται. Και χαθήκαμε.

• Μετά το '81 συναντιόμασταν συχνά. Δεν ήμουν φίλος του, ήμουν σχεδόν φίλος του. Δεν ανήκα στον κύκλο του. Καμιά φορά, όμως, του άρεσε να φεύγει από τον κύκλο και να βγαίνει με μένα και τη γυναίκα μου. Δεν έχω ξαναδεί άντρα απέναντι στις γυναίκες σαν τον Χατζιδάκι: τζέντλεμαν, αβρός, κύριος! Ο Γκάτσος το 'λεγε: «Αν δεν ήταν ομοφυλόφιλος ο Μάνος, θα μας τις είχε φάει όλες!».

• Με παίρνει τηλέφωνο μια μέρα και μου λέει: «Μου δίνεις μια σελίδα στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία;». «Ευχαρίστως» του λέω «πώς θα την πούμε;». «Μικρά εθνικά θέματα». Ενθουσιάζομαι εγώ, βάζω τον αρχισυντάκτη να φτιάξει τη βινιέτα, ετοιμάζουμε και ραδιοφωνική διαφήμιση... «Πότε θα μου στείλεις τα κείμενα, Μάνο;», «Την Πέμπτη». Στέλνω την Πέμπτη κάποιον σπίτι του και δε βρίσκει κανέναν. Φτάνει η Παρασκευή, κλείνει η εφημερίδα, ο Μάνος εξαφανισμένος. Το Σάββατο τελικά τον βρίσκω: «Αχ ναι!» μου λέει «Ξέρεις τι; Δεν είχα έμπνευση. Και άμα δεν έχω έμπνευση, δεν μπορώ να γράψω. Με συγχωρείς». Πώς να μην συγχωρέσεις τον Μάνο;

• Είχε πάντα πολύ χιούμορ. Το '86, όταν έφυγε απ' το «Τέταρτο» του Κοσκωτά, τον ρώτησα: «Γιατί έφυγες;». Και μου απαντάει: «Μπήκε μια μέρα στο γραφείο μου ένας που τον έχει για αδερφό του ο Κοσκωτάς. Και μου λέει “Κύριε Χατζιδάκι, ο αδερφός μου σας θέλει στο γραφείο του”. '¶κου παιδί μου” του λέω “παίρνω έναν καλό μισθό για να εργάζομαι. Αν πρόκειται να πηγαίνω και στο γραφείο του κυρίου Κοσκωτά, τότε θέλω τριπλασιασμό!"». Ή καμιά φορά του λέγαμε: «Μάνο, γιατί ψηφίζεις τη Δεξιά;». «Γιατί μου επιτρέπει να τη βρίζω. Τολμάς να βρίσεις το ΠΑΣΟΚ ή το ΚΚΕ; Θα σε κρεμάσουν ανάποδα! Η Δεξιά μου το επιτρέπει».

• Ήταν πολύ φίλος με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, ο οποίος όμως είχε έναν καημό. Όποτε τον καλούσε, αργούσε να πάει. Μια φορά λοιπόν τον παίρνει τηλέφωνο ο Λαμπρίας: «Μάνο, σε θέλει ο Πρόεδρος στις 1 και 30 στον Αστέρα της Βουλιαγμένης. Σε παρακαλώ όμως, μην αργήσεις πάλι, δεν είναι σωστό να στήνεις τον Πρόεδρο». Βάζει ο Μάνος δέκα ξυπνητήρια, ντύνεται, παίρνει ένα ταξί, φτάνει στον Αστέρα 1 και 27. Ο Καραμανλής έρχεται ακριβώς 1 και 30. Του λέει ο Μάνος: «Όπως βλέπετε, κύριε Πρόεδρε, είμαι κάτι παραπάνω από συνεπής». Ο Καραμανλής τον κοιτάζει από πάνω ως κάτω και του λέει: «Να σου πω κάτι; ¶λλη φορά προτιμώ να 'ρχεσαι πιο αργά παρά να μου 'ρχεσαι με μια κόκκινη κάλτσα και μια μπλε!».

• Δε θα ξεχάσω ποτέ ένα βράδυ του '89. Ήταν η τελευταία παράσταση που έκανε ο Χατζιδάκις στον Σείριο. Μόλις τελείωσε το πρόγραμμα, βγαίνουμε όλη η παρέα (ήταν μαζί κι ο Σαββόπουλος, ο Μαρίνος, ο Κραουνάκης...) και λέμε «πού να πάμε;». «Ελάτε σπίτι μας» λέει η Βιργινία, η γυναίκα μου. Ήταν ένα ωραίο ανοιξιάτικο βράδυ. Τρώγαμε, κουβεντιάζαμε, τραγουδούσαμε... Και ξαφνικά ο Χατζιδάκις σηκώνεται, πάει στο πιάνο και αρχίζει να παίζει. Σωπαίνουμε όλοι. Επί είκοσι λεπτά-μισή ώρα αυτοσχεδίαζε. Ήταν κάτι που δεν έκανε ποτέ μπροστά σε παρέα. Κι εγώ είμαι στον πειρασμό: Να πάρω την κάμερα να τον τραβήξω; Ο ίδιος δεν τα 'θελε αυτά, ούτε καν φωτογραφίες. Δίστασα και δεν έκανα τίποτα. Το 'χω μετανιώσει. Έπρεπε να τον τραβήξω, έστω και κρυφά.

• Ο Χατζιδάκις ποτέ δεν αυτοπροβαλλόταν. Δεν τον άκουσα ποτέ να λέει «εγώ που έκανα αυτό, εγώ που έκανα εκείνο». Δεν έχω δει πιο ευφυή, πιο εύστοχο άνθρωπο στις παρατηρήσεις του -αλλά χωρίς το «εγώ». Αντίθετα με άλλους μεγάλους μας μουσικούς που είναι όλο «εγώ, εγώ, εγώ»...

• Η μόνη φωτογραφία που έχω μαζί του είναι μία που τον χαιρετάω μετά από μια συναυλία στο Μέγαρο. Δεν το συμπαθούσε πολύ το Μέγαρο. Θυμάμαι έλεγε «Αυτά τα μεγαροπρεπή δε μου πάνε. Προτιμώ να γίνουν δέκα αίθουσες συναυλιών σε υπόγεια γκαράζ και να βγαίνουν από κει νέα ταλέντα και νέες μουσικές, παρά ένα Μέγαρο».

• Όταν αρρώστησε το '92 και πήγε στο Λονδίνο για εγχείριση, πήγαμε με τη γυναίκα μου να τον δούμε. Τον είχαν βγάλει απ' το νοσοκομείο και έμενε με την αδερφή του σ' ένα ξενοδοχειάκι δίπλα. «Καθίστε» μας λέει η αδερφή του «θα 'ρθει σε λίγο». Κι όπως καθόμαστε με τη γυναίκα μου βλέπω ένα φάντασμα να μπαίνει. Είχε μείνει μισός, ήταν ένας άλλος Χατζιδάκις. Προσπάθησα να κρύψω το σοκ. «Θυμάσαι Μάνο» του λέω «τη δεκαετία του '60, εκείνη τη χρυσή εποχή;». «Ποια χρυσή εποχή;» μου λέει «Μια κρούστα ήταν. Από κάτω έβραζε η συντήρηση και το κακό γούστο. Και τώρα συνεχίζεται αυτό και χειρότερα. Γιατί το ΠΑΣΟΚ -τουλάχιστον αισθητικά- είναι η συνέχεια της Χούντας. Τσιφτετέλια και αηδίες!». Ήταν πολύ απογοητευμένος και μάλιστα σε μια στιγμή είπε: «Έχασα τους φίλους μου, τον Γκάτσο, τον Τσαρούχη, τον Κουν, τη Μελίνα. Τι κάνω εγώ εδώ;».

• Η τελευταία φορά που τον είδα ήταν όταν με πήρε ένα βράδυ τηλέφωνο και μου λέει: «Έχετε καλό φαΐ στο σπίτι;», «Έχουμε» του λέω «αλλά απ' ό,τι ξέρω δεν πρέπει να τρως πολύ». «Ναι» μου λέει «σαν παππούς έχω γίνει. Μη το ένα, μη το άλλο, απόψε όμως θέλω να φάω». Είπα στη γυναίκα μου να φτιάξει κάτι ελαφρύ και περνάω στις εντεκάμιση απ' το σπίτι του να τον πάρω. «Πας πρώτα απ' την πλατεία Κολωνακίου;» μου λέει. Φτάνουμε στην πλατεία, «Κάνε έναν κύκλο και πήγαινε σ' εκείνο το περίπτερο». «Τι θέλεις;» του λέω. «Θέλω να κατέβω να αγοράσω ένα πακέτο τσιγάρα Davidoff». Του λέω «να πάω να στα πάρω εγώ». «Όχι, δεν κατάλαβες» μου λέει «δε θα τα καπνίσω. Το κάνω για το ασικλίκι». Κατέβηκε, τα πήρε, μπήκε στο αυτοκίνητο, άνοιξε το πακέτο, το μύρισε και το πέταξε. Για το ασικλίκι!

Λέω συχνά ότι η δημοσιογραφία μου έχει χαρίσει τέσσερις μεγάλες χαρές: δωρεάν δίσκους, δωρεάν βιβλία, ταξίδια και γνωριμίες με συναρπαστικούς ανθρώπους. Ο πιο συναρπαστικός ήταν ο Μάνος.



vasiloukos Chat
Συγχορδία Ματζόρε
#7585   /   16.03.2007, 16:43
Πολύ ωραίο κείμενο, ακόμα πιο ωραίο βέβαια αυτό που παρέθεσε ο Dylan4ever, αν και το χω ξαναδιαβάσει, είναι και αποκαλυπτικό και νοσταλγικό και... αρκούντως περιεκτικό:)

ELENAKIRIAKOU Chat
Περαστική Νότα
#7586   /   16.03.2007, 17:28   /   Αναφορά
Μεγάλος μουσικός, φυσιογνωμία, για μένα ο πιο εμπνευσμένος συνθέτης και δημιουργός της ελληνικής μουσικής. Φέτος η σκηνή του εθνικού παρουσίασε στο θέατρο Κάππα το έργο του Λόρκα "Ματωμένος Γάμος" και πήγα να το δω για να ακούσω τη μουσική του Μάνου που συνόδευε το έργο, αυτή την υπέροχη μουσική τόσο παλιά και ταυτόχρονα τόσο σύγχρονη και αληθινή. Εκεί είδα πολλά νέα παιδιά- έφηβους και λίγο μεγαλύτερους - να σιγοψιθυρίζουν τα τραγούδια του και κάποιους να δακρύζουν κιόλας !!! Ήταν πράγματι συγκινητικό και ελπιδοφόρο μέσα στη μουσική παραζάλη που μας περιβάλει σήμερα και σκέφτηκα ότι υπάρχουν τελικά πολλοί που αντιστέκονται στη μαζικοποίηση και την εξαφάνιση της μουσικής μας και δεν ανήκουν μόνο στη γενιά μου -τη γενιά του 60 - αλλά και στη γενιά του 70 και του 80. Νέο άνθρωποι που ψάχνουν την πραγματική λαϊκή μας ρίζα γιατί ο Μάνος ήταν πάνω απο όλα ΛΑΪΚΟΣ. Και το ευχάριστο ήταν ότι το θέατρο ήταν γεμάτο - καιρό είχα να δω παράσταση με τόσο κόσμο και μάλιστα με τόσο νέο κόσμο. Θέλω να παραθέσω και κάτι ακόμα για το Μάνο που διάβασα στο βιβλίο "Μάνος Χατζιδάκης -ψηφίδες μνήμης " και έχει σχέση με τη φιλία του με το Μίκη Θεοδωράκη. Παλιά πίστευα ότι οι δύο συνθέτες δεν είχαν και την καλύτερη σχέση ή τουλάχιστον δεν ήταν φίλοι. Στο βιβλίο αυτό διάβασα όμως ότι ο Μάνος και ο Μίκης εκτός του ότι γεννήθηκαν το ίδιο έτος - 1925 - με διαφορά κάποιων μηνών (έτος γέννησης και για έναν ακόμα μεγάλο λαϊκό συνθέτη μας τον Γιώργο Ζαμπέτα μεγάλη σύμπτωση!!!) είχαν και μια δυνατή φιλία που καταγράφεται απο τα πρώτα χρόνια της ζωής τους και που διατηρήθηκε παρά τις όποιες διαφορές τους. Και μάλιστα ο Μάνος έκρυβε το Μίκη στο σπίτι του στο Παγκράτι τα δύσκολα χρόνια μετά τον Εμφύλιο!!! Υπέροχο και συγκινητικό για τους δύο μεγάλους μας συνθέτες και μαγικό ή μεταφυσικό - ας μου επιτραπεί ο όρος. Τίποτα δεν είναι τυχαίο νομίζω.

Ο Μάνος ήταν ένας άνθρωπος που ποτέ δε συμβιβάστηκε και ποτέ δεν υπέκυψε στο εφήμερο και στο δήθεν, υπηρέτησε την τέχνη με πίστη στις αρχές του και μας έδειξε την ευαισθησία και την ποιότητα. Δεν έτυχε ποτέ να τον γνωρίσω απο κοντά, εννοώ προσωπικά, τον είχα δει μόνο σε συναυλίες και σε μουσικές παραστάσεις και λυπάμαι που δεν πρόλαβα μας "έφυγε" νωρίς, όμως έχει μείνει μέσα μου ο " μύθος του" που ποτέ δε θα χαθεί. Ευχαριστώ το MUSICHEAVEN και το μέλος Giourkas17 γι΄αυτή τη δημοσίευση.
sunwing Chat
Συγχορδία Ματζόρε
#7593   /   17.03.2007, 22:24   /   Αναφορά
Πολύ ωραία και εποικοδομητική δημοσίευση..
rigas Chat
Φθασμένος
#7598   /   18.03.2007, 11:22   /   Αναφορά
" Και τώρα καταστάλαγμα του βίου μου μέχρι στιγμής είναι :



Α δ ι α φ ο ρ ώ για την δόξα. Με φυλακίζει μες στα πλαίσια που καθορίζει εκείνη κι όχι εγώ.



Π ι σ τ ε ύ ω στο τραγούδι που μας αποκαλύπτει και μας εκφράζει εκ βαθέων, κι όχι σ' αυτό που κολακεύει τις επιπόλαιες και βιαίως αποκτηθείσες συνήθειές μας.



Π ε ρ ι φ ρ ο ν ώ αυτούς που δεν στοχεύουν στην αναθεώρηση και στην πνευματική νεότητα, τους εύκολα «επώνυμους» πολιτικούς και καλλιτέχνες, τους εφησυχασμένους συνομήλικους, την σκοτεινή και ύποπτη δημοσιογραφία καθώς και την κάθε λογής χυδαιότητα. "

----------------------------------------------------------------



Αυτό κι αν είναι απόσταγμα ζωής...
edelweiss Chat
Σολίστ
#8380   /   20.05.2007, 17:38   /   Αναφορά
Δεν έχω να πω τίποτα... Το μόνο που μπορώ να πω για αυτόν τον άθρωπο είναι μια ψυχή που μέσα από τις μελωδίες του σε ταξιδεύει σε μέρη μαγικά!!!



Είναι τόσο απλός που το δείχνει μέσα από τις μελωδίες του.
kamelia8 Chat
MusicHeaven Guru
#13539   /   04.05.2008, 13:40
Συμφωνώ! Τα κομμάτια του μοιάζουν να μιλούν με τη μουσική!



Σχόλια από άλλες δημοσιεύσεις