ελληνική μουσική
online 185·151.675 μέλη
αρχική > e-Περιοδικό > No_Music

Για μια νέα Φιλοσοφία


γράφει ο Παύλος Καστανάς (Astron) *Σάββατο 08 Δεκεμβρίου 2007


Σε γυμνά σκοτάδια ταξιδεύουμε, σε γυμνά ατέλειωτα πελάγη. Νέες αδάμαστες γαίες, νέα ταξίδια ονειρεμένα, θαύματα που ποτέ δεν τολμήσαμε να φανταστούμε, αιώνιοι πόθοι ανεκπλήρωτοι περιμένουν να εκπληρωθούν...
Για μια νέα Φιλοσοφία
Κατοικούμε σε έναν γαλαξία γιγάντιο που περιέχει τουλάχιστον 200 δισεκατομμύρια αστέρια. Σχεδόν απ’ τις απαρχές του κόσμου, εδώ και 14 δισεκατομμύρια χρόνια πορεύεται μέσα στο αχανές σκοτάδι του σύμπαντος, με τις σπινθηροβόλες αστρικές σπείρες του να περιστρέφονται γύρω απ’ το υπέρλαμπρο κέντρο του. Σαν ιπτάμενος δίσκος δίχως προορισμό ταξιδεύει και ταξιδεύει, και εμείς μαζί του. Δεν είναι όμως ένας μοναχικός ταξιδιώτης. Παντού υπάρχουν κοντινοί και μακρινοί συγγενείς. Άλλοι γαλαξίες που και εκείνοι ταξιδεύουν και χαράζουν την μοίρα τους μέσα στο γνωστό μας μεγαλειώδες σκοτεινό πέλαγος. Και όπου και να στρέψουμε το βλέμμα μας βρίσκουμε ολοένα και περισσότερους τέτοιους συγγενείς σε αυτήν την τεράστια γαλαξιακή οικογένεια. Ο συνολικός αριθμός των γαλαξιών στο σύμπαν φτάνει τον ασύλληπτο για το νου μας αριθμό των εκατό δισεκατομμυρίων γαλαξιών. Μα δεν είναι η καρδιά μας αρκετά μεγάλη για να αντέξει τέτοιο πλούτο... Για αυτό επιστρέφω στα δικά μας, στα οικεία, στον δικό μας γαλαξία και ιδιαίτερα σε εκείνη την ελάχιστη γωνιά του όπου βρίσκεται το ηλιακό μας σύστημα, στην γωνιά αυτή που μπορούμε να αποκαλούμε «σπίτι μας». Τη γωνιά αυτή όπου βρίσκεται η Γη, ο πλανήτης που έμελλε να έχει τόσο διαφορετική μοίρα από τους υπόλοιπους του ηλιακού συστήματος. Αυτός θα ήταν ο πλανήτης όπου θα γεννιόνταν τα παιδιά των άστρων, ο πλανήτης που θα φιλοξενούσε το θαυμαστό φαινόμενο της ζωής.

Το έπος της γήινης ζωής άρχισε περίπου πριν 4,5 δισεκατομμύρια χρόνια με τη δημιουργία του ηλιακού μας συστήματος από ένα νεφέλωμα. Απ’ την στιγμή της εμφάνισης της πρώτης μονοκύτταρης μορφής ζωής στον πλανήτη Γη το μονοπάτι είχε κιόλας στρωθεί. Χρόνο με το χρόνο, με πολύ μικρά και σταδιακά βήματα η ζωή αναπτυσσόταν, από απλούστερες σε πιο σύνθετες μορφές πιο ικανές να επιβιώσουν στον αφιλόξενο τούτο κόσμο. Το ταξίδι αυτό άλλοτε πνιγόταν μέσα στις αντίξοες συνθήκες και τις δυσκολίες της επιβίωσης και άλλοτε η τύχη το οδηγούσε σε μεγάλες θριαμβευτικές νίκες. Αλλά σημαντικότερος απ’ την τύχη ήταν ο μηχανισμός εκείνος που ήταν ενσωματωμένος στο φαινόμενο της ζωής: η Φυσική Επιλογή. Μέσω αυτής της διαδικασίας οι απόγονοι ήταν ικανότεροι να επιβιώσουν από τους γονείς τους και σταδιακά μέσα από μία εξέλιξη εκατομμυρίων χρόνων φτάσαμε σε φαινομενικά τέλεια προσαρμοσμένους οργανισμούς. Θα ‘λεγε κανείς ότι είναι θαυμαστό το πόσο αρμονικά συνυπάρχουν τα ζώα με το περιβάλλον τους, σαν να τα δημιούργησε κάποιος ευφυέστατος αρχιτέκτονας και να τα τοποθέτησε όλα με τρόπο τέτοιο ώστε να ταιριάζουν. Μα στην πραγματικότητα αυτή η εικόνα είναι η κορυφή ενός επίπονου αγώνα που κράτησε δισεκατομμύρια χρόνια, απ’ τις πρώτες οργανικές ενώσεις μέχρι τον άνθρωπο. Εμείς, τα όντα αυτού του πλανήτη αγωνιστήκαμε σκληρά απ’ τις απαρχές της ύπαρξής μας, για να καταφέρουμε να προσαρμοστούμε και να επιβιώσουμε. Σμιλέψαμε το κορμί, τις αισθήσεις, τα όργανα και το μυαλό μας ώστε το άγριο περιβάλλον να μοιάζει φιλόξενο και οικείο. Έχουμε πια κάθε δικαίωμα να είμαστε περήφανοι για τους προγόνους μας και κυρίως για το δώρο που μας χάρισαν μέσα από αυτόν τον θαυμάσιο αγώνα τους: να αποκαλούμε την Γη «Μητέρα».

Όλες οι μορφές ζωής που υπάρχουν σήμερα στην Γη είναι κατά κάποιο τρόπο συγγενικές. Δεν υπάρχουν κατώτερες ή ατελείς μορφές ζωής. Η εξέλιξη μέσω της φυσικής επιλογής έχει διαρκέσει ακριβώς το ίδιο διάστημα για όλα τα όντα του πλανήτη. Οι διαφορές ανάμεσα στα είδη οφείλονται στο γεγονός ότι το καθένα προσαρμόστηκε στις ειδικές συνθήκες που συνάντησε μέσα σε αυτήν την μακρόχρονη πορεία. Μέσα στην προσπάθεια προσαρμογής του στο περιβάλλον ένα είδος θηλαστικού, ένα είδος πιθήκου, αναγκάστηκε να αναπτύξει μια μορφή συνείδησης λίγο διαφορετική από αυτή των υπόλοιπων θηλαστικών. Μια μορφή συνείδησης που έμελλε μετά από πολλές γενεές να οδηγήσει σε φιλοσόφους, καλλιτέχνες και επιστήμονες. Είναι ο άνθρωπος, που σε αντίθεση με τα άλλα ζώα αναρωτιέται το «γιατί», το «πώς» αυτού του κόσμου και προσπαθεί να τον κατανοήσει. Μάθαμε να επιβιώνουμε ακριβώς με αυτόν τον τρόπο: εξερευνώντας το περιβάλλον μας και αναζητώντας απαντήσεις στα ατέλειωτα ερωτήματα που γεννάει ο νους μας. Και ακόμα και σήμερα το ίδιο προσπαθούμε να κάνουμε. Αιώνια ποθούμε την γνώση, αιώνια ερωτευμένοι με το άγνωστο, στο άγνωστο ταξιδεύουμε.

Ο άνθρωπος και τα σύγχρονα ζώα του πλανήτη είναι αντικειμενικά οι πιο πολύπλοκες δομές μέσα στο γνωστό μας σύμπαν, αφού για να φτάσουμε στην σημερινή τους μορφή απαιτήθηκε αυτή η μακρά πορεία των 14 δισεκατομμυρίων χρόνων, όσο είναι η ηλικία του σύμπαντος. Είμαστε κατά κάποιο τρόπο στην κορυφή της εξελικτικής αλυσίδας του κόσμου όπως τον ξέρουμε. Το πιο πιθανό είναι ότι μοιραζόμαστε αυτήν την θέση μαζί με άλλα όντα –άγνωστα σε εμάς που βρίσκονται σε άλλους πλανήτες κάπου στο σύμπαν. Γνωρίζοντας όμως την σπανιότητα του φαινομένου της ζωής, το πόσο δύσκολο είναι να προκύψει και να αναπτυχθεί, και κυρίως το ασύλληπτα μεγάλο χρονικό διάστημα που απαιτείται για να φτάσουμε εξελικτικά σε ένα ον με συνείδηση σαν αυτή του ανθρώπου, δεν μπορούμε παρά να νιώσουμε απέραντο δέος μπροστά στο θαυμαστό φαινόμενο της ύπαρξής μας.

Στ’ αλήθεια, όλα αυτά οδηγούν σε μία ιδέα που όποτε την σκέφτομαι ανατριχιάζω απ’ άκρη σ’ άκρη. Μπροστά στα μάτια μας βρίσκεται ένα φιλοσοφικό παράδοξο, ή μια πολύ μεγάλη φιλοσοφική αλήθεια. Το σύμπαν μέσω της γης έμελλε μετά από 14 δισεκατομμύρια χρόνια να οδηγήσει σε μια μορφή ζωής με αυτογνωσία, με συνείδηση. Μια μορφή ζωής που ως κύριο στόχο της μέσα στην ιστορία έχει να εξηγήσει τον κόσμο και να κατακτήσει την γνώση. Μοιάζει παράδοξο αλλά στην πραγματικότητα είμαστε το ίδιο το σύμπαν που ψυχαναλύει τον εαυτό του, η αστρική ύλη που ωρίμασε, απέκτησε συνείδηση και αναρωτιέται γιατί υπάρχει. Ο επιστήμονας που μελετάει το σύμπαν και τις ιδιότητές του στην ουσία βρίσκεται σε μία διαδικασία βαθιάς αυτογνωσίας. Όπως άλλωστε είχε γράψει ο Άγγλος ρομαντικός ποιητής Percy Bysshe Shelley «είμαι το μάτι μέσα απ’ το οποίο το σύμπαν βλέπει τον εαυτό του...» Και η ανάγκη μας απ’ τα αρχαιότατα χρόνια να εξηγήσουμε τα άστρα και το διάστημα μοιάζει με γλυκιά νοσταλγία, σα να θέλουμε να επιστρέψουμε εκεί απ’ όπου προήλθαμε και να γνωρίσουμε την πρωταρχική μήτρα που οδήγησε στην ύπαρξή μας.

Όλη αυτή η γνώση σχετικά με την δομή και την χρονολόγηση του σύμπαντος και την εμφάνιση και εξέλιξη της ζωής στον πλανήτη μας είναι κατάκτηση μόλις των τελευταίων δύο αιώνων. Πρώτη φορά τώρα μέσα σε ολόκληρη την ιστορία της ανθρωπότητας φτάνουμε σε τέτοιο βαθμό αυτογνωσίας-γνώσης του κόσμου. Οι παλιές φιλοσοφίες και οι θρησκείες ασθμαίνοντας προσπαθούν να προσαρμοστούν στην νέα αυτή εικόνα του σύμπαντος που προκύπτει απ’ τις επιστήμες και απ’ τις ανακαλύψεις των διανοητικών γιγάντων του πολιτισμού μας. Μα στο κρίσιμο αυτό σταυροδρόμι δεν μας μένει πια καιρός να συντηρούμε τέτοιες παλιές αντιλήψεις που κρατούν τα φτερά μας κλειστά.

---

Η ζωή μας διαρκεί μονάχα μια απειροελάχιστη στιγμή μπροστά στην ηλικία του σύμπαντος. Σίγουρα η «αιώνια ζωή», η ύπαρξη της ψυχής και οι μεταθανάτιες ανταμοιβές υπήρξαν δελεαστικές ιδέες για χιλιετίες. Μα τώρα πια ωριμάσαμε. Μπορούμε να δούμε την αλήθεια στα μάτια χωρίς να νιώσουμε τρόμο. Και εάν η σκέψη ότι η ζωή μας έρχεται και φεύγει μοιάζει μερικές φορές θλιβερή και μελαγχολική τότε αξίζει να διαβάσουμε τις σκέψεις του κορυφαίου καθηγητή του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης Richard Dawkins για να γεμίσει η καρδιά μας με αισιοδοξία: «Όλοι θα πεθάνουμε, και εμείς είμαστε οι τυχεροί. Οι περισσότεροι άνθρωποι δε θα πεθάνουν ποτέ, γιατί ποτέ δεν θα γεννηθούν...» Πράγματι απ’ τη μελέτη του DNA γνωρίζουμε ότι αποτελούμε μόνο ένα απειροελάχιστο ποσοστό των ανθρώπων που θα μπορούσαν να έχουν υπάρξει. Σύμφωνα με τον Dawkins ο αριθμός των πιθανών εν δυνάμει ανθρώπων όπως προβλέπεται απ’ το DNA είναι μεγαλύτερος απ’ τον αριθμό των κόκκων άμμου στην Αραβία. Αν λάβουμε υπόψη και τα αναρίθμητα αλυσιδωτά γεγονότα, τις λεπτομέρειες εκείνες που οδήγησαν τελικά στην σύλληψη και τη γέννησή μας, τότε η ύπαρξή μας μοιάζει στ’ αλήθεια με θαύμα!

Η παρουσία μας εδώ είναι ένα τόσο υπερβολικά απίθανο γεγονός που μάλλον δεν έχουμε την πνευματική δύναμη να συνειδητοποιήσουμε τη σημασία του σε όλο της το μεγαλείο. Σε αυτό έρχεται να προστεθεί το περίπλοκο φαινόμενο της ανθρώπινης συνείδησης που είναι ένα προϊόν δισεκατομμυρίων χρόνων συμπαντικής και γήινης εξέλιξης. Δεν είμαστε λοιπόν τυχεροί μονάχα επειδή υπάρχουμε ενάντια σε όλες τις πιθανότητες, αλλά κι επειδή ανήκουμε σε εκείνο το συγκεκριμένο είδος ζωής ηλικίας μόλις 200.000 χρόνων που έχει αυτή την μοναδική συνείδηση που του επιτρέπει να ανακαλύπτει τον κόσμο, να φιλοσοφεί για την ύπαρξή του και να διαβάζει αυτήν την ώρα τούτες τις γραμμές.

Με αυτές τις σκέψεις κοιτάζω έξω απ’ το παράθυρο τα μικρά πολυσύχναστα δρομάκια της πόλης. Ξαφνικά η όψη των ανθρώπων που κυκλοφορούν στους δρόμους της Αθήνας μού φαίνεται εντελώς διαφορετική. Αυτό που πριν έμοιαζε δεδομένο, τώρα είναι κάτι αξιοθαύμαστο και μοναδικό. Το «carpe diem» –να αδράξουμε τη μέρα- φαντάζει πιο ισχυρό και εκκωφαντικό από ποτέ. Πόσοι όμως από αυτούς τους ανήσυχους διαβάτες το συνειδητοποιούν; Πόσοι ζούνε σαν να γνωρίζουν πραγματικά ότι αυτή είναι η μοναδική τους στιγμή, η μοναδική τους ευκαιρία μέσα σε δισεκατομμύρια χρόνια συμπαντικής εξέλιξης; Οι περισσότεροι από εμάς μπαίνουμε σε μία ρουτίνα και ζούμε έτσι μέχρι να πεθάνουμε. Σαν γρανάζια μιας μηχανής ακολουθούμε τα πρέπει της καθημερινότητάς μας χωρίς ποτέ να σηκώνουμε το κεφάλι για να αντικρίσουμε την αλήθεια, χωρίς να αναρωτιόμαστε το γιατί της ύπαρξής μας. Και το πιο θλιβερό είναι ότι νομίζουμε ότι η μικρή, ασήμαντη και κοινωνικά προκαθορισμένη ρουτίνα μας αποτελεί ό,τι πιο σημαντικό υπάρχει στον κόσμο. Μα όταν δει κανείς το σύμπαν συνολικά, και κυρίως όταν κατανοήσει τη θέση του ανθρώπου μέσα σε αυτό, τότε όλα παίρνουν μια αισιόδοξη πρωτόγνωρη για τη σκέψη μας μορφή. Αρκεί να συνειδητοποιήσουμε ότι έχουμε την απίθανη ευκαιρία να είμαστε έστω και για λίγο συμμέτοχοι σε αυτήν την συμπαντική γιορτή, σε αυτόν τον θαυμαστό κόσμο που καθημερινά μας εκπλήσσει όλο και περισσότερο όσο αυξάνεται η γνώση μας. Κάθε δισταγμός, κάθε αναβολή μοιάζει πια εξωφρενικά περιττή. Αυτή είναι η αληθινά δική μας στιγμή που πρέπει να την βιώσουμε στο έπακρο, πρέπει να αδράξουμε κάθε δευτερόλεπτο.

Και αν ο θάνατός μας ή ο θάνατος των αγαπημένων μας, είναι έννοιες που τσακίζουν την καρδιά μας και μας γεμίζουν με φόβο, ας παρηγορηθούμε γιατί «ό,τι υπήρξε μια φορά δεν γίνεται να πάψει να έχει υπάρξει…». Αυτή είναι η μοναδική αλήθεια που θα μείνει και θα αντηχεί στους αιώνες. Υπήρξαμε! Έστω και για μια ελάχιστη στιγμή μέσα στον χρόνο γίναμε μέρος του θαυμαστού φαινομένου της ζωής, σε αυτό το μεγαλειώδες πανηγύρι των αισθήσεων όπου το σύμπαν γνωρίζει τον εαυτό του.

---

Προσπαθώ να οραματιστώ την φιλοσοφία μιας εξιδανικευμένης, σοφής, ειρηνικής ανθρωπότητας που θα έχει επιβιώσει παρά τις αντίξοες συνθήκες και θα έχει ξεφύγει οριστικά απ’ τον κίνδυνο της αυτοκαταστροφής... Τότε που οι άνθρωποι αδελφωμένοι απλόχερα θα προσφέρουν ο ένας στον άλλον ευτυχία και θα βιώνουν την κάθε στιγμή. Καπετάνιοι της γνώσης με ανοιχτά πανιά θα σαλπάρουν για να κατακτήσουν νέες αδάμαστες γαίες και θα αντικρίζουν θαύματα που ποτέ δεν τολμήσαμε να ονειρευτούμε. Αιώνιοι πόθοι ανεκπλήρωτοι θα εκπληρώνονται καθώς τα παιδιά των άστρων θα γνωρίζουν τον κόσμο που τους γέννησε.

O καιρός πια ωρίμασε. Tο σύμπαν απέκτησε συνείδηση. Το μεγαλύτερο ταξίδι αυτογνωσίας αρχίζει...



------------------------
Σημ.: O στίχος «ό,τι υπήρξε μια φορά δεν γίνεται να πάψει να έχει υπάρξει» είναι της Λένας Παππά απ’ το ποίημα Παλιά Καλοκαίρια.
Παύλος Καστανάς (Astron)24 άρθρα στο MusicHeaven

Έχω σπουδάσει Φυσική, Αστροφυσική και εργάζομαι στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Παίζω κιθάρα και έχω ασχοληθεί αρκετά χρόνια με το τραγούδι. Αγαπημένοι μουσικοί: Bob Dylan, Dire Straits, Queen, Χάρης και Πάνος Κατσιμίχας, Γιώργος Νταλάρας, Διονύσης Σαββόπουλος.Από το 2003 ... περισσότερα

Πρόσφατα άρθρα από τον ίδιο
Σχετικά άρθρα
Tags
Καλλιτέχνες:DNA



σχόλια (24)

σχολιάστε το παραπάνω άρθρο:


Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να είστε μέλος του MusicHeaven. Παρακαλούμε εγγραφείτε ή συνδεθείτε

Mesogeios
Συγχορδία Μινόρε
#10667   /   08.12.2007, 00:30   /   Αναφορά
Πολύ καλό το άρθρο σου!
Θα ήθελα να καταθέσω, σαν συμπλήρωμα, τη σκέψη ότι η φιλοσοφία που θα διέπει μια τέτοια εξιδανικευμένη, σοφή, ειρηνική ανθρωπότητα, δεν μπορεί παρά να στηρίζεται σε ένα σύστημα αξιών που θα διδάσκει αξιοπρέπεια και απόλυτο κατά προτεραιότητα σεβασμό στη ζωή σε όλες της τις εκφράσεις. Ένα από τα βασικά κλειδιά που θα οδηγήσουν σε εκείνους τους ευλογημένους χρόνους είναι η πειθάρχηση στα επωφελή για ολόκληρη την ανθρωπότητα κελεύσματα της Φυσικής Επιλογής, έτσι όπως εκφράζονται μέσα από τα βασικά ένστικτα του ανθρώπου, εναρμονισμένα απόλυτα στο ανώτατο επίπεδο κοινωνικής συνείδησης που έχει (ή θα πρέπει να έχει) ήδη κατακτήσει.
Astron
MusicHeaven Guru
#10687   /   09.12.2007, 02:37
Έχεις απόλυτο δίκιο. Μέχρι τώρα τα φυσικά ένστικτα του ανθρώπου σχεδόν δαιμονοποιούνται απ' τις επικρατούσες (θρησκευτικές) ηθικές, ενώ συχνά η ίδια η αξία της ζωής αντιμετωπίζεται ώς κάτι το δευτερεύον.
Σίγουρα η ζωή πρέπει να είναι η κυρίαρχη αξία της μελλοντικής φιλοσοφίας. Όλη μας η ύπαρξη έχει ενσωματωμένη αυτήν την αξία και την υπερασπίζεται όσο τίποτα.

Πάντως, νομίζω είμαστε πλέον σε θέση να κρατήσουμε όλες τις θετικές, τις ευγενείς αξίες που εξυψώνουν τον άνθρωπο. Θέλει βέβαια θάρρος και χρόνο. Το μέλλον θα δείξει...
Σ' ευχαριστώ :)

billy_cobham_2005
Συγχορδία Ματζόρε
#10670   /   08.12.2007, 01:40   /   Αναφορά
Τι έγραψε ρε ο άνθρωπος.... Καλά όταν σε πιάνει ο οίστρος φίλε, με κάνεις να τα χάνω και να αρχίζω να ψάχνομαι και να αναζητώ στα ενδότερα μέσα μου, με άλλη, τελείως διαφορετική οπτική γωνία. Τι να πρωταφομοιώσει κανείς από αυτό το κείμενο! Είναι τοσο πλήρες και πυκνογραμμένο, που θα μπορούσες να το αποδόσεις και σε 2 ή 3 συνέχειες! Πάει χάθηκε ο ύπνος για σήμερα!
Astron
MusicHeaven Guru
#10688   /   09.12.2007, 02:40
:)) Φίλε μου, μακάρι πάντα να χάνουμε τον ύπνο μας για τέτοιους λόγους! Ξέρω ότι είναι πυκνογραμμένο αλλά εάν ήταν πιο αναλυτικό μάλλον θα έβγαινε σε μέγεθος ...βιβλίου, πράγμα που δεν είναι ο σκοπός αυτής της στήλης :)
Σ'ευχαριστώ!

Termite
Φθασμένος
#10681   /   08.12.2007, 19:02   /   Αναφορά
Παύλο συγχαρητήρια.

Γραφεις πραγματικά για μια φιλοσοφία ζωής, με πολύ εμπεριστατωμένο τρόπο.

Panos72
Συγχορδία Μινόρε
#10684   /   08.12.2007, 23:43   /   Αναφορά
Το είχαν οραματιστεί πολλοί, το είχαν πει χιλιάδες... αυτό το κείμενο όμως έχει δική του υπογραφή. 10 (!) άριστα Astron!
Astron
MusicHeaven Guru
#10689   /   09.12.2007, 02:42
Βασίλη και Πάνο σας ευχαριστώ πολύ :)

mnk
Συγχορδία Ματζόρε
#10685   /   09.12.2007, 01:06   /   Αναφορά
"είμαι το μάτι μέσα απ’ το οποίο το σύμπαν βλέπει τον εαυτό του."
Aντιλαμβάνεσαι φαντάζομαι ότι εδώ καταρρίπτεις την τυχαιότητα του φαινομένου "ζωή".
Εφ΄ όσον η ζωή αναπτύχθηκε από το σύμπαν ως φορέας της συνείδησης, ώστε το σύμπαν να γνωρίσει τον εαυτό του, άρα αναπτύχθηκε εσκεμμένα και αυτό ίσως εξηγεί και το πως γίνεται να "....υπάρχουμε ενάντια σε όλες τις πιθανότητες..".
Ως γνωστόν "εκ του μηδενός, μηδέν", άρα και η συνείδηση προϋπήρχε, έστω εν δυνάμει, όπως μέσα στο αυγό προϋπάρχει εν δυνάμει το κοτόπουλο .
Το μόνο που μεσολαβεί ανάμεσα στο αυγό και το κοτόπουλο είναι ο Χρόνος και σαν φυσικός θα ξέρεις ότι χρόνος είναι συμβατική έννοια, και όχι κάτι αυτό καθ΄εαυτό υπαρκτό.
«Ο,τι υπήρξε μια φορά δεν γίνεται να πάψει να έχει υπάρξει», αλλά δε γίνεται και μην υπήρχε πριν λάβει μορφή στο τετραδιάστατο σύμπαν, κάπου, κάπως, έστω σαν ιδέα ή πλέγμα πιθανοτήτων ή πρόθεση (ή όπως θέλεις να το διατυπώσεις).
Οπως τίποτα δεν προέρχεται από το μηδέν, ετσι και τίποτα υπαρκτό δεν μπορεί να μεταπηδήσει στην ανυπαρξία, -όπως επίσης σαν φυσικός θα ξέρεις- απλά "τα πάντα ρει", δηλαδή όλα συνεχώς μεταλλάσονται και ρέουν το ένα μέσα στο άλλο.
Τι σε κάνει να υποθέτεις ότι η συνείδηση εξαιρείται από αυτόν τον κανόνα ;
Αφού, όπως λες, "Είμαστε στην κορυφή της εξελικτικής αλυσίδας του κόσμου όπως τον ξέρουμε", πως ύστερα συμπεραίνεις ότι το σύμπαν επί "14 δισεκατομμύρια χρόνια" εργάζεται επί ματαίω;
Ισως, βέβαια, να χάνεται αυτή η ψευδαισθησιακή εικόνα του "εγώ", που έχει καθένας για τον εαυτό του -αφού είναι ψευδαίσθηση, γυρνά εκεί απ' όπου ήρθε, στο τίποτα δηλαδή.
Η συνείδηση όμως και η ύπαρξη πως γίνεται να πάψουν να υπαρχουν ;

Γράφεις παρακάτω....
"Πρώτη φορά τώρα μέσα σε ολόκληρη την ιστορία της ανθρωπότητας φτάνουμε σε τέτοιο βαθμό αυτογνωσίας-γνώσης του κόσμου. Οι παλιές φιλοσοφίες και οι θρησκείες ασθμαίνοντας προσπαθούν να προσαρμοστούν στην νέα αυτή εικόνα του σύμπαντος που προκύπτει απ’ τις επιστήμες και απ’ τις ανακαλύψεις των διανοητικών γιγάντων του πολιτισμού μας. Μα στο κρίσιμο αυτό σταυροδρόμι δεν μας μένει πια καιρός να συντηρούμε τέτοιες παλιές αντιλήψεις που κρατούν τα φτερά μας κλειστά."

Μήπως αυτοί οι "γίγαντες" μπορούν να δουν τόσο ψηλά και μακριά, επειδή πατάνε στις πλάτες άλλων γιγάντων ;
Συμπεραίνω ότι έχεις πολύ επιδερμική γνώση των "παλιών φιλοσοφιών και θρησκειών" και βγάζεις βιαστικά συμπεράσματα.
Αν τις μελετούσες λίγο πιο επισταμένα, ίσως και να είχες την ευχάριστη - ή δυσάρεστη- έκπληξη, να ανακαλύψεις ότι "ουδέν καινόν υπό τον ήλιον".
Δείχνει παιδισμό το να πιστεύουμε ότι εμείς, τώρα ανακαλύψαμε τα πάντα και οι "παλιοί" ήταν αφελείς δεισιδαίμονες οι καημένοι....
Για να μην πω ότι δείχνει και αχαριστία.
Astron
MusicHeaven Guru
#10686   /   09.12.2007, 02:23
Σ' ευχαριστώ για την σκληρή σου κριτική.
Καταρχήν, στο πρώτο σκέλος: Το ότι το σύμπαν οδήγησε σε όντα με συνείδηση δεν σημαίνει ότι συνέβη "εσκεμμένα" όπως λες. Το σύμπαν δεν είναι οντότητα ούτε πρόσωπο επομένως δεν μπορούμε να του δώσουμε βούληση και σκοπό. Τα πράγματα έφτασαν ως εδώ εξαιτίας φυσικών νόμων-ιδιοτήτων του σύμπαντος και όχι επειδή το σύμπαν "εργαζόταν" προς ένα συγκεκριμένο σκοπό.
Δεν υπάρχει λοιπόν κανένας λόγος να υποθέσουμε μια πρωταρχική συνείδηση. Ο τρόπος που χρησιμοποιείς το "εκ του μηδενός, μηδέν" είναι κατά τη γνώμη μου εντελώς λάθος στη συγκεκριμένη περίπτωση. Είναι σαν να λες ότι πριν δημιουργηθεί ένα βουνό, ένα φαράγγι ή ένα ηφαίστειο πρέπει αναγκαστικά να υπήρχε στο μυαλό κάποιου η αντίστοιχη ιδέα, πράγμα παράλογο.
Βρεθήκαμε λοιπόν σε αυτή τη θέση -κι αυτό είναι το εντυπωσιακό- μέσω φυσικών διεργασιών. Και έτσι ξαφνικά το υλικό σύμπαν αποκτά συνείδηση, δηλαδή εμάς (και πιθανόν και αρκετούς άλλους εξωγήινους πολιτισμούς).
Η ανάγκη να δίνουμε σκοπό σε όλα είναι εντελώς ανθρωπομορφική και για αυτό νομίζω ότι σε αυτό δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε.

Στο δεύτερο σκέλος τώρα. Προφανώς οι γίγαντες του πολιτισμού μας πατάνε στις πλάτες άλλων γιγάντων και αυτό είναι κάτι που δεν το αρνούνται ούτε οι ίδιοι. Χάρη σε αυτή τη διαδικασία προοδεύει η σκέψη και λιθαράκι-λιθαράκι χτίζεται η επιστήμη και η φιλοσοφία.
Οι παλιές φιλοσοφίες και θρησκείες, έχουν ένα βασικό ελάττωμα, ακόμα και αν διέπονται εν μέρει από σοφία: είναι αγκιστρωμένες στην μεταφυσική. Θεωρούν σε μεγάλο βαθμό ότι όλα "δημιουργήθηκαν" προς κάποιο σκοπό και για αυτό αναγκάζονται να θεωρήσουν δεκάδες μεταφυσικά αξιώματα (από ψυχές μέχρι Θεούς).
Μπορούμε κάλλιστα να κρατήσουμε τα καλά στοιχεία (όσα υπάρχουν) των θρησκειών απελευθερώνοντας τον εαυτό μας απ' τα μεταφυσικά στοιχεία που θολώνουν την κρίση μας. Για παράδειγμα μπορούμε να κάνουμε καλό στο συνάνθρωπό μας επειδή πραγματικά χαιρόμαστε να βλέπουμε ευτυχείς ανθρώπους και όχι επειδή θα πάμε στον παράδεισο, ή επειδή το είπε κάποιο υπέρτατο ον. Με αυτή την έννοια χρησιμοποιώ τη φράση "δεν μας μένει πια καιρός να συντηρούμε τέτοιες παλιές αντιλήψεις ". Θεωρώ ότι έχουμε πια την ωριμότητα να βγάλουμε εντελώς το υπερφυσικό και το μεταφυσικό στοιχείο απ' την ερμηνεία του κόσμου και να κοιτάξουμε τον κόσμο ξεκάθαρα.

Στο τέλος του post σου αυτά που γράφεις δεν με εκφράζουν καθόλου. Δεν θεωρώ καθόλου ότι όλοι οι παλιοί ήταν αφελείς. Αντίθετα θεωρώ την επιστήμη και την φιλοσοφία του μέλλοντος φυσική εξέλιξή τους. Για παράδειγμα η επιστήμη με την έννοια που την χρησιμοποιούμε σήμερα έχει τα θεμέλιά της όπως είναι γνωστό στην Αρχαία Ελλάδα. Εκεί ξεκινάει για πρώτη φορά η έξωση του μεταφυσικού στοιχείου και η εξήγηση του κόσμου με επιστημονικό τρόπο. Άλλο πράγμα είναι όμως να εκτιμάς κάποιον για κάτι που έκανε στην εποχή του και άλλο να εξακολουθείς μετά από 2000 χρόνια να μένεις κολλημένος στα ίδια αξιώματα λόγω κάποιου δόγματος.
Αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα για μένα. Η εμμονή σε μια μεταφυσική που μονίμως αποτυγχάνει, που μονίμως έρχεται σε αντίθεση με τα επιστημονικά ευρήματα και μας κρατάει πίσω. Και για να το κάνω πιο ξεκάθαρο, με προβληματίζουν ιδιαίτερα οι τρεις μεγάλες επικρατούσες θρησκείες της εποχής μας. Αυτή η ανθρωπομορφική αντίληψη για τον κόσμο που θέλει ένα υπέρτατο ον να έχει σχέδια, στόχους και επιθυμίες για τους ανθρώπους θεωρώ ότι έχει ξεπεραστεί ακόμα και απ' τους αρχαίους Έλληνες φιλοσόφους και προφανώς δεν με εκφράζει.

mnk
Συγχορδία Ματζόρε
#10690   /   09.12.2007, 06:31
Παρακαλώ, έχω ταλέντο στο να γίνομαι δυσάρεστη. :-))

Στο πρώτο σκέλος.
Μαλλον δεν θα εκφράστηκα σωστά.
Δεν εννοώ ότι το σύμπαν είναι πρόσωπο.
Εννοώ ότι οι φυσικοί νόμοι ενυπάρχουν στη δομή του σύμπαντος.

ΠΧ. Το μήλο είναι πάνω στο δέντρο. - Το μήλο έπεσε. - Το μήλο είναι στο έδαφος.
Η νέα θέση του μήλου είναι προδιαγεγραμμένη, βάσει του νόμου της βαρύτητας, δεν είναι τυχαία. Γι΄αυτό λέμε ότι, όταν είναι πάνω στο δέντρο, το μήλο έχει δυναμική ενέργεια, δηλαδή, η αρχική θέση του, σε συνάρτηση με το νόμο της βαρύτητας, προεξοφλεί τη νέα θέση του. Αν αφαιρέσεις τον παράγοντα χρόνο, το μήλο στο δέντρο ΕΙΝΑΙ το μήλο στο έδαφος, γιατί η πρώτη του θέση εμπεριέχει -δυναμική ενέργεια- τη νέα του θέση.
Αυτό δεν είναι ανθρωπομορφισμός, είναι νομοτέλεια.

Το σύμπαν δεν κινείται τυχαία, ακολουθεί προδιαγεγραμμένες πορείες, που ενυπάρχουν μέσα στο ίδιο το πλέγμα των νόμων που το κινούν, από τη στιγμή της γέννησής του.
Και αυτοί οι νόμοι δεν είναι κάτι έξωθεν, αλλά είναι σύμφυτοι με την δομή, την ουσία και την ύπαρξή του. Αυτό που μεσολαβεί, είναι απλά ο χρόνος.
Μέσα στο κλειστό σύμπαν δεν υπάρχουν αστάθμητοι παράγοντες, ούτε τυχαία γεγονότα, εμείς τα βλέπουμε έτσι με την περιορισμένη οπτική μας.
Μ' αυτή την έννοια "εργάζεται" προς συγκεκριμένες κατευθύνσεις και από το νέφος των πιθανοτήτων, άλλες υλοποιεί και άλλες οχι.
Απ' ο,τι ξέρω η φύση δεν ενεργεί αναίτια, αλλά τείνει πάντα στην εξισορρόπηση και την εξέλιξη. Κάθε κίνηση στη φύση, οφείλεται σε κάποια φυσική αναγκαιότητα.
Αρα οτιδήποτε υπάρχει μέσα στο σύμπαν είναι αποτέλεσμα φυσικής νομοτέλειας, ασχέτως αν εμείς αδυνατούμε να αντιληφθούμε τις αχανείς περιπλοκές αυτής της νομοτέλειας.

Αν βάλεις τα φαινόμενα της ζωής και της συνείδησης, σαν κάτι που εμπεριέχεται στο σύμπαν, μέσα σ΄ αυτό το πλαίσιο σκέψης, θα βγάλεις πολύ ενδιαφέροντα συμπεράσματα.
Και επαναλαμβάνω, εκ του μηδενός μηδέν και ουδέν υπαρκτό μπορεί να εκπέσει στην ανυπαρξία, τουλάχιστον σύμφωνα με τους νόμους του γνωστού σύμπαντος.
Η συνείδηση είναι φυσικό φαινόμενο και πρέπει να εξετάζεται βάσει των φυσικών νόμων κι όχι να εξαιρείται απ΄αυτούς, έστω κι αν αγνοούμε τη φύση της.
Και της βαρύτητας αγνοούμε τη φύση και της ύλης αγνοούμε τη φύση.
Μήπως τώρα είναι πιο ευκρινές το τι εννοώ, όταν λέω ότι "το σύμπαν δεν μπορεί να εργάζεται επί ματαίω" ;;

Στο δεύτερο σκέλος.
Εδώ κάνεις πολύ μεγάλο λάθος.
Αν διαβάσεις τα πρωτογενή κείμενα, σε διαβεβαιώ ότι δεν περιέχουν καμία μεταφυσική, ούτε και καμία ηθικολογία.
Τουλάχιστον όσα έχω διαβάσει εγώ. Ελληνικά, κινέζικα, ινδικά, χριστιανικά.
Εβραϊκά και μωαμεθανικά δεν εχω διαβάσει και δεν μπορώ να εχω άποψη.

Απλά περιγράφουν πραγματικότητες που η σημερινή επιστήμη περιγράφει με τα μαθηματικά και με εξειδικευμένες ορολογίες.
Μη έχοντας το κατάλληλο γλωσσικό εργαλείο, αναγκαστικά κατέφυγαν στον ποιητικό και συμβολικό λόγο, για να περιγράψουν αυτό που είναι πέρα από την καθημερινή εμπειρία και γι' αυτό δύσκολα γίνεται αντιληπτό απ' τον ακροατή-αναγνώστη και άλλο τόσο δύσκολα περιγράφεται με τον λόγο.
Πολλές απ' τις πραγματικότητες που περιγράφουν, μόλις προσφατα άρχισε να τις υποπτεύεται η σημερινή επιστήμη κι ακόμα πιο πολλές δεν τις έχει δει ούτε στον ύπνο της.

Αυτά που ο περισσότεροι άνθρωποι ερμηνεύουν σαν ηθικές εντολές και απαγορεύσεις, δεν είναι παρά περιγραφές καταστάσεων της συνείδησης, καθώς και η τρόπος να φτάσεις σ' αυτές ή να τις αποφύγεις.

Το υπερφυσικό και μεταφυσικό στοιχείο αποδόθηκε σ' αυτά τα κείμενα, είτε εκ του πονηρού για τρομοκράτηση και εξουσιασμό των μαζών, είτε από καλόπιστες παρερμηνείες ανθρώπων που αδυνατούσαν, φυσικώ τω λόγω, να αντιληφθούν περί τίνος πρόκειται.

Το καινοτόμο, που έκαναν οι Έλληνες φιλόσοφοι, ήταν ότι ανέπτυξαν τα μαθηματικά και την ορολογία, δηλαδή τα κατάλληλα εργαλεία.
Είχαν όμως και την τύχη να είναι φορείς μιας γλώσσας εξαιρετικής ακρίβειας και σαφήνειας κι έτσι μπόρεσαν να εκφραστούν επακριβώς, ξεπερνώντας την ανάγκη για συμβολισμούς και ποιητικές περιγραφές.
Μην ξεχνάς όμως ότι ,με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, όλοι οι Ελληνες φιλόσοφοι υπέστησαν διωγμούς κι από τα ιερατεία κι από τις πόλεις.
Μην ξεχνάς ακόμη ότι η κοινοποίηση των όσων μάθαινε κάποιος στα μυστήρια, είχε σαν τιμωρία το θάνατο.
Ισως αυτοί οι "παλιοί" να ήξεραν περισσότερα απ' όσα νομίζουμε, ίσως και περισσότερα απ΄όσα ξέρουμε.

Astron
MusicHeaven Guru
#10694   /   09.12.2007, 14:26
Η αιτιοκρατική νομοτέλεια που περιγράφεις είναι αρκετά ξεπερασμένη. Απ' τις αρχές περίπου του 20ου αιώνα έχουμε καταλάβει ότι το σύμπαν λειτουργεί πιθανοκρατικά. Με αυτό το ζήτημα ασχολείται η κβαντομηχανική. Δεν θα επεκταθώ, για να μην βγούμε και εκτός θέματος. Αλλά είναι εντελώς λάθος αυτό που λες ότι το σύμπαν ακολουθεί "προδιαγεγραμμένες πορείες" και ότι "δεν υπάρχουν αστάθμητοι παράγοντες, ούτε τυχαία γεγονότα, εμείς τα βλέπουμε έτσι με την περιορισμένη οπτική μας." Ακριβώς το αντίθετο. Μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα επικρατούσε το αιτιοκρατικό μοντέλο ακριβώς λόγω της περιορισμένης οπτικής μας. Ήταν πολύ δύσκολο να αποδεχτούμε τις αποκαλύψεις της κβαντομηχανικής ότι τελικά η φύση είναι πιθανοκρατική.

Τώρα εκείνο που λές ότι "ουδέν υπαρκτό μπορεί να εκπέσει στην ανυπαρξία" πάλι είναι λάθος όταν μιλάς για τη συνείδηση η οποία δεν είναι φυσικό φαινόμενο από μόνη της, αλλά βασίζεται σε δεκάδες άλλα φαινόμενα και λειτουργίες. Η συνείδηση είναι δηλαδή το αποτέλεσμα ενός τεράστιου αριθμού διαφορετικών διεργασιών που συμβαίνουν στον εγκέφαλό μας. Αυτές οι διεργασίες κάποια στιγμή, πάλι για φυσικούς λόγους παύουν να συμβαίνουν και πεθαίνουμε. Δεν υπάρχει κάτι το μυστηριώδες, ούτε χάνεται κάτι, ούτε "πέφτει στην ανυπαρξία". Δεν υπάρχει καμια απώλεια ενεργειας, η ενέργεια διατηρείται. Ξεχνάς ότι το "εκ του μηδενός μηδέν" αναφέρεται πάντα σε ενέργεια, και όχι σε ολοκληρωμένες δομές όπως είναι ο εγκέφαλος, πόσο μάλλον σε αποτελέσματα της λειτουργίας του εγκεφάλου όπως είναι η συνείδηση. Μιλάμε πια σχεδόν για αφηρημένες έννοιες και εσύ χρησιμοποιείς το αξίωμα της διατήρησης της ενέργειας, πράγμα παράλογο.
Αυτό που συμβαίνει είναι ότι οι δομές όπως τις γνωρίζουμε μετουσιώνονται σε άλλα πράγματα. Και ο εγκέφαλός μας, όπως και το υπόλοιπο σώμα μας, αποσυντίθεται ακριβώς όπως αναμένεται απ' τους φυσικούς νόμους. Τα άτομα που τον αποτελούν ΔΕΝ παύουν να υπάρχουν.

Στο δεύτερο σκέλος έχουμε τελείως διαφορετική αντίληψη για τις παλιές θρησκείες και φιλοσοφίες. Εσύ θεωρείς ότι η μεταφυσική μπήκε εμβόλιμα για πονηρούς σκοπούς. Ότι χρησιμοποιήθηκε για πονηρούς σκοπούς θα συμφωνήσω κι εγώ. Αλλά νομίζω ότι η ανάγκη του ανθρώπου για μεταφυσική προέκυψε ακριβώς λόγω της άγνοιάς του και λόγω της ανάγκης του να εξηγήσει και να βρει σκοπό σε αυτά που συνέβαιναν γύρω του. Η κριτική αρχαία ελληνική σκέψη υπερπήδησε αυτό το εμπόδιο σε μεγάλο βαθμό.
Και συγνώμη αλλά αυτά περί αρχαίας γνώσης που είναι αποτυπωμένη απλά χωρίς τα κατάλληλα εργαλεία μου ακούγονται γενικόλογα. Σίγουρα υπήρχαν φωτισμένοι άνθρωποι που είπαν σωστά πράγματα, αλλά μην το παρακάνουμε νομίζοντας ότι οτιδήποτε ανακαλύπτουμε το ήξερε κάποιος μακρινός αρχαίος... Μάλιστα λες κάτι πολύ περίεργο, δηλαδή ότι "Πολλές απ' τις πραγματικότητες που περιγράφουν, μόλις προσφατα άρχισε να τις υποπτεύεται η σημερινή επιστήμη κι ακόμα πιο πολλές δεν τις έχει δει ούτε στον ύπνο της." Όπως καταλαβαίνεις εδώ πρέπει να γίνεις πολύ συγκεκριμένη, αλλιώς δεν μπορεί να γίνει κουβέντα...

mnk
Συγχορδία Ματζόρε
#10696   /   09.12.2007, 19:26
Μέσα στο κλειστό σύμπαν δεν υπάρχουν αστάθμητοι παράγοντες, ούτε τυχαία γεγονότα, εμείς τα βλέπουμε έτσι με την περιορισμένη οπτική μας.

Μ' αυτή την έννοια "εργάζεται" προς συγκεκριμένες κατευθύνσεις και από το νέφος των πιθανοτήτων, άλλες υλοποιεί και άλλες οχι.

Αρα οτιδήποτε υπάρχει μέσα στο σύμπαν είναι αποτέλεσμα φυσικής νομοτέλειας, ασχέτως αν εμείς αδυνατούμε να αντιληφθούμε τις αχανείς περιπλοκές αυτής της νομοτέλειας.

mnk
Συγχορδία Ματζόρε
#10700   /   10.12.2007, 04:01
Και κάτι άλλο..
Στη φυσική δεν υπάρχουν αφηρημένα πράματα.
Ο,τι υπάρχει είναι φυσικό και σαν τέτοιο εξετάζεται.
Υπάρχει τελικά η συνείδηση, ή μήπως όχι;

Astron
MusicHeaven Guru
#10703   /   10.12.2007, 13:50
Δεν είναι ένα φυσικό μέγεθος. Είναι ένα αποτέλεσμα όπως είπαμε κάποιων διεργασιών που συμβαίνουν στον εγκέφαλό μας. Είναι δηλαδή ένα σύνθετο φαινόμενο που για να το μελετήσουμε πρέπει να εξετάσουμε τα επιμέρους συστατικά του. Άλλωστε εμείς το ορίζουμε ως το σύνολο κάποιον χαρακτηριστικών. Πού θες όμως να καταλήξεις τελικά;
Τώρα σχετικά με το τυχαίο, αν εξακολουθείς να πιστεύεις ότι φταίει η περιερισμένη οπτική μας που τα βλέπει πιθανοκρατικά τα πράγματα (ενώ ταυτόχρονα μιλάς για νέφος πιθανοτήτων), τότε τί να πω, κάτι ξέρεις εσύ και δε μας το λες... :)

Thanassis_Priskos
Συγχορδία Μινόρε
#10693   /   09.12.2007, 13:24   /   Αναφορά
Σε κάθε περίπτωση, και ανεξαρτήτως της ενδεχομένως συγκρουσιακής διάστασης των εκφερομένων απόψεων, είναι εξαιρετικά ευχάριστο το να αναπτύσσονται τέτοιου είδους συζητήσεις σε ένα δημόσιο βήμα όπως η παρούσα ιστοσελίδα. Χαίρομαι πραγματικά!
simar
Περαστική Νότα
#10744   /   13.12.2007, 01:33
θα πρότεινα στο φίλο να μελετήσει λίγο αρχαία κείμενα.Δεν είναι τόσο στον αέρα η γνώση,ούτε οι σημερινοί επιστήμονες τοσο ανώτεροι των αρχαίων .Σαν μια καλή αρχή (δύσκολη βέβαια)θα πρότεινα το Όργανο του Αριστοτέλη.Νομίζω πως σήμερα η προσέγγιση της γνώσης γίνεται λίγο ρηχά.Όχι απ' όλους βέβαια.Μιλώ όμως για το γενικό κλίμα.Δυστυχώς έχουμε επενδύσει πάρα πολύ στην είκόνα.Επειδή όμως αυτό γίνεται κατά κόρον ελπίζω ότι το επόμενο στάδιο θα είναι ο ήχος.Νομίζω ότι θα καταλάβουμε περισσότερα αν προσπαθήσουμε να ακούσουμε .Το σύμπαν, το διπλανό μας ,τον εχθρό μας το φίλο μας.Πάντως ωραία που άνοιξες αυτό το θέμα φίλε μου.

Astron
MusicHeaven Guru
#10753   /   13.12.2007, 19:16
Μα είδες πουθενά να γράφω ότι οι νέοι επιστήμονες είναι ανώτεροι των αρχαίων;
Αυτό που έγραψα είναι ότι οι παλιές θρησκείες και φιλοσοφίες δεν μπορούν να προσαρμοστούν στα νέα δεδομένα. Η εικόνα που έχουμε σήμερα πια για τον κόσμο είναι σίγουρα πολύ πληρέστερη απ' την εικόνα που είχαν οι αρχαίοι. Όπως και η επιστήμη του μέλλοντος θα είναι πολύ ανώτερη απ' την επιστήμη του σήμερα.

simar
Περαστική Νότα
#10761   /   14.12.2007, 01:20
Όλη αυτή η γνώση σχετικά με την δομή και την χρονολόγηση του σύμπαντος και την εμφάνιση και εξέλιξη της ζωής στον πλανήτη μας είναι κατάκτηση μόλις των τελευταίων δύο αιώνων. Πρώτη φορά τώρα μέσα σε ολόκληρη την ιστορία της ανθρωπότητας φτάνουμε σε τέτοιο βαθμό αυτογνωσίας-γνώσης του κόσμου. Οι παλιές φιλοσοφίες και οι θρησκείες ασθμαίνοντας προσπαθούν να προσαρμοστούν στην νέα αυτή εικόνα του σύμπαντος που προκύπτει απ’ τις επιστήμες και απ’ τις ανακαλύψεις των διανοητικών γιγάντων του πολιτισμού μας. Μα στο κρίσιμο αυτό σταυροδρόμι δεν μας μένει πια καιρός να συντηρούμε τέτοιες παλιές αντιλήψεις που κρατούν τα φτερά μας κλειστά.

Για δες εδώ τι λέει;Από την τέταρτη σειρά και μετά.Οι παλιές φιλοσοφίες...Δεν είδα ούτε τον Πλάτωνα να ασθμαίνει ούτε τον Αριστοτέλη.Πολλώ δε μάλλον τον Ηράκλειτο.Είδες πολλών τα φτερά να κρατούνται κλειστά από τους παραπάνω;Αν η λαχτάρα σου είναι ειλικρινής ,ψάξε και θα βρεις.Δε σε μαλώνω,άλλωστε.Καλή τύχη.

Astron
MusicHeaven Guru
#10762   /   14.12.2007, 02:46
Εδώ λέει κάτι που δυστυχώς παρανόησες. Ο Πλάτωνας και ο Αριστοτέλης ήταν ρηξικέλευθοι για την εποχή τους και ιδιοφυείς. Για την εποχή τους όμως. Ο Αριστοτέλης για παράδειγμα πίστευε ότι οι πλανήτες και ο Ήλιος περιστρέφονται γύρω απ' τη Γη και ότι η ύλη και τα πάντα γύρω μας αποτελούνται από τέσσερα στοιχεία. Τα δε ουράνια σώματα θεωρούσε ότι αποτελούνταν από ένα τέλειο και άφθαρτο υλικό, τον αιθέρα. Όπως γνωρίζουμε πια, τίποτα από αυτά δεν ισχύει. Φαντάζεσαι να είχαμε μείνει εκεί;

Ο λόγος που θαυμάζουμε μέχρι και σήμερα αυτούς τους ανθρώπους δεν είναι επειδή είπαν σωστά πράγματα, αλλά κυρίως επειδή ανέπτυξαν την φιλοσοφική και την επιστημονική σκέψη, πράγμα πρωτοποριακό για την ανθρωπότητα της εποχής.
Το είπα άλλωστε και παραπάνω στην mnk, ότι η σημερινή επιστήμη είναι απόγονος της αρχαίας ελληνικής σκέψης.

Η παράγραφος όμως αναφέρεται περισσότερο στον συνδυασμό "φιλοσοφίας-θρησκείας" και όχι στην επιστήμη. Οι ανθρωποκεντρικές θρησκείες -που ήθελαν ένα σύμπαν με τη Γη στο κέντρο να δημιουργείται από κάποιο τέλειο όν για χάρη του ανθρώπου (βλ. Ιουδαϊσμό, Χριστιανισμό, Ισλάμ) περιόριζαν επί 2 χιλιετίες την οπτική μας. Προσπαθούσαμε να τα εξηγήσουμε όλα με βάση αυτήν την μεταφυσική που θέλει να αντιμετωπίζει τους ανθρώπους ως πρωταγωνιστές ή πειραματόζωα ενός "ευφυούς σχεδίου", και για αυτό ακριβώς βρισκόμασταν για χρόνια στο σκοτάδι. Απ' την αναγέννηση και μετά, σταδιακά επανέρχεται το ελεύθερο πνεύμα και η επιστημονική σκέψη έτσι όπως την γέννησαν οι αρχαίοι έλληνες φιλόσοφοι. Δηλαδή σταδιακά απορρίπτεται το μεταφυσικό στοιχείο και γίνεται ξανά μια προσπάθεια ερμηνείας του κόσμου με εργαλείο το νου μας.

Για να έρθουμε λοιπόν στο σήμερα, δεν μας μένει καιρός να διατηρούμε τις φιλοσοφίες και τις θρησκείες εκείνες που αγνοούσαν παντελώς την πραγματική φύση και τους μηχανισμούς του σύμπαντος όπως μας αποκαλύπτεται πλέον απ' την νεότερη επιστήμη. Πρέπει να τις εγκαταλείψουμε γιατί δεν θα μπορέσουμε να προχωρήσουμε.
Για να το πω απλά με ένα παράδειγμα, δεν μπορεί να μελετούμε την προέλευση του σύμπαντος πιστεύοντας ότι η Γη έχει μια ηλικία 5.000-10.000 χρόνων (όπως προκύπτει απ' τη Βίβλο). Με αυτήν την έννοια δεν μπορούμε να ανοίξουμε τα φτερά μας εάν δεχόμαστε ως αξιώματα πράγματα που έχουν ήδη καταρριφθεί.

Ελπίζω τώρα να είναι σαφές το τί εννοούσα με αυτήν την παράγραφο. Όπως και να 'χει ζούμε σε πρωτοπόρες εποχές όπου η γνώση του ανθρώπου πρώτη φορά φτάνει σε τέτοια επίπεδα. Μαζί με την νέα γνώση προφανώς παρουσιάζεται και η ανάγκη για μια Νεα Φιλοσοφία που θα μπορεί να προσαρμοστεί σε αυτήν.

faidonalkinoos
Φθασμένος
#21389   /   26.12.2010, 08:43   /   Αναφορά
Συγχαρητήρια !!!
στο musicheaven αρχικά, αλλά και σε σένα Astron, που ασχολήθηκες τόσο όμορφα, στο άρθρο σου, με το Σύμπαν, με τον Κόσμο και με το "αύριο" της ουσίας τελικά...
όμορφη κι ενημερωτική προσέγγιση...

στους αναγνώστες σου και σε σένα αφιερώνω:

ΠΟΙΗΤΕΣ ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΟΙ

Στους Φυσικούς
που ερωτεύτηκαν την Ποίηση
Στους Ποιητές
που αφύσικα επιμένουν

Δεν ζούμε πια σε εποχές πολέμων κ’ ιδεών,
ξεχάστηκαν λιμοί κι ο κόσμος αναλώνει,
η ποίηση, την αίγλη της, τη χάνει δίχως πόνο,
ενώ, για πάντα οι ποιητές, διχάζουν τη δομή τους,
αλλού ο νους τους τριγυρνά κι αλλού η πένα γράφει.

Ξηγήθηκαν τα σύμπαντα, τ’ αέρια, τα υγρά,
τα σταθερά, τα χώματα, ξηγήθηκαν, από αιώνες τώρα,
κι ο ποιητής αργόσχολος, κουράζει το μυαλό του,
στιχάκια φτιάχνοντας ξερά, για κάποια αγαπημένη.

Ακήρυχτος ο πόλεμος, μα υπαρκτός, σκληρός,
πιάσαν’ χαρτιά οι φυσικοί. εικόνες και δοξάρια,
στιχούργησαν το φως, μουσούργησαν το φάσμα,
γίναν’ αυτοί οι ποιητές. Του έρωτα και της ζωής,
της μαύρης τρύπας εραστές,
σαϊτευτές. Ερωτιδείς, με βέλη από καμπύλες,
κι αν κάποιος δόλιος ποιητής, τα ίδια είχε γράψει,
ή τα ’χε φανταστεί,
ως κάτοικος, φρενών απόντων,
μάλλον θα είχε λογιστεί.

Κάποια στιγμή, σοφή στιγμή,
κόκκινο σαν πίνουμε κρασί,
σε κάποιον, αλλού, πλανήτη,
ίσως μαζί, οι φυσικοί κ’ οι ποιητές,
ίσως, τον κόσμο μας στη Γη,
Παράδεισο τον δούμε.
Ίσως, Παράδεισος να ήταν. (Φαίδων Αλκίνοος)

Καλημέρα σας !!! Χρόνια Πολλά !!!
Lykos88
Συγχορδία Ματζόρε
#23606   /   20.10.2011, 21:55   /   Αναφορά
περί αρχαίων που μάλλον δεν τους κατέχουμε...... (ενδεικτικά)


Το Βήμα OnLine : ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ ΜΠΙΤΣΙΚΑ | Κυριακή 23 Μαΐου 1999

Είκοσι επτά αιώνες πριν από τον περίφημο φυσικό ο Έλληνας λυρικός ποιητής Αλκμάν περιγράφει με παρόμοιο τρόπο τη γέννηση του Σύμπαντος

Όσα λέει σήμερα ο περίφημος φυσικός Στίβεν Χώκινγκ (Stephen Hawking) για την κβαντική κοσμολογία ­ η οποία, ως γνωστόν, περιγράφει τις διαδικασίες δημιουργίας του Σύμπαντος ­ περιέχονται σε ποιήματα που έγραψε ο Αλκμάν, ένας από τους μεγαλύτερους λυρικούς ποιητές της αρχαιότητας (μέσα 7-ου π.Χ. αιώνα), όπως απέδειξαν σε πρόσφατη εργασία τους τέσσερις αστροφυσικοί του Πανεπιστημίου Αθηνών. Σήμερα «Το Βήμα» παρουσιάζει την πρώτη σε παγκόσμιο επίπεδο ανακοίνωση αστροφυσικών οι οποίοι συνδέουν την κοσμολογία του Αλκμάνος με σύγχρονες κοσμολογικές απόψεις. Έτσι, εκτός από τον Δημόκριτο που θεωρείται ο πατέρας της σύγχρονης ατομικής φυσικής, φαίνεται ότι οι Έλληνες, μέσω του Αλκμάνος, έχουν προβλέψει, έστω και θεωρητικά, και άλλες σύγχρονες θεωρίες! Σύμφωνα με τους επιστήμονες, η κοσμογονική άποψη που διατυπώνεται από τον Αλκμάνα στα μέσα του 7-ου π.Χ. αιώνα περιγράφει απόψεις πολύ αρχαιότερες οι οποίες συμπίπτουν με σύγχρονες κοσμολογικές υποθέσεις περί γεννήσεως του αισθητού από εμάς αστρικού σύμπαντος «από μια σημειακή ιδιομορφία στο εσωτερικό μιας λευκής οπής, η οποία ­ λόγω της χρονικής συμμετρίας των εξισώσεων του Αϊνστάιν ­ μπορεί να θεωρηθεί ως μια χρονικά ανεστραμμένη μαύρη τρύπα».


Πηγή : http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=34&artid=111183&dt=23/05/1999

==================
επίσης .....

«Μια προσωκρατική κοσμολογική πρόταση» : των Μάνου Δανέζη, Ευστρ. Θεοδοσίου, Θεοφάνη Γραμμένου και της Μαργιέλας Σταθοπούλου, αστροφυσικων του Πανεπιστημίου Αθηνών (τμήμα Φυσικής, τομέας Αστροφυσικής – Αστρονομίας – Μηχανικής).
Πηγή : Η εργασία με τίτλο «Μια προσωκρατική κοσμολογική πρόταση» παρουσιάστηκε στο περιοδικό Αεροπός, τεύχος 40 (Νοέμβριος – Δεκέμβριος 2001). Επίσης οι αστροφυσικοί του Πανεπιστημίου Αθηνών Μάνος Δανέζης, Ευστράτιος Θεοδοσίου, Θεοφάνης Γραμμένος και Μαργιέλα Σταθοπούλου, τα συμπεράσματά τους δημοσίευσαν δε και σε άρθρο τους με τίτλο “Μια προσωκρατική κοσμολογική πρόταση” στο περιοδικό Φυσικός Κόσμος, τεύχος 8, σελ. 24-27, Ιούνιος – Ιούλιος – Αύγουστος 2002.

Περίληψη

Τον Αλκμάνα τον γνωρίζαμε ως σήμερα ως έναν λυρικό ποιητή της αρχαιότητας. Η έκπληξη ήλθε το 1957 μετά τη δημοσίευση του παπύρου 2390 της Οξυρρύγχου (πόλη της Κάτω Αιγύπτου όπου σε ανασκαφές βρέθηκε ένας μεγάλος αριθμός παπύρων με ελληνικά κυρίως κείμενα που έχουν το όνομα της πόλης και έναν κωδικό αριθμό), ο οποίος χρονολογείται από τον 2ο μ.Χ. αιώνα. Στον πάπυρο αυτόν διασώζονται τμήματα από ένα σχόλιο σε πεζό λόγο όπου αποκαλύπτεται ότι σε ένα από τα ποιήματά του ο Αλκμάν ασχολείται με ένα είδος θεογονικής κοσμολογίας. Η κοσμογονική αυτή άποψη, η οποία διατυπώνεται απο τον Αλκμάνα στα μέσα του 7-ου π.Χ., ασφαλώς περιγράφει απόψεις πολύ αρχαιότερες, οι οποίες συμπίπτουν με ορισμένες απο τις σύγχρονες κοσμολογικές υποθέσεις βάσει των οποίων το παρατηρήσιμο αστρικό σύμπαν γεννήθηκε απο μιασημειακή ιδιομορφία στο εσωτερικό μίας λευκής οπής, όπου η τελευταία μπορεί, λόγω της χρονικής συμμετρίας των εξισώσεων Einstein, να θεωρηθεί ως μια χρονικά ανεστραμμένη μελανή οπή.


Εισαγωγή

Ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες λυρικούς ποιητές της αρχαιότητας, ο οποίος διαμόρφωσε, στα μέσα του 7-ου π.Χ. αιώνα, το “χορική” ποίηση στην Σπάρτη σαν ένα ιδιαίτερο λογοτεχνικό είδος, υπήρξε ο Άλκμαν, γιός του Δάμα ή Τίταρου, ο οποίος, λόγω της απαράμιλλης τέχνης του, κατείχε την πρώτη θέση στον Αλεξανδρινού “κανόνα”. Ο Αθηναίος μας πληροφορεί ότι :«Ἀλκμᾶνα γεγονέναι τῶν ἐρωτικῶν με λῶν ἡγεμόνα». Το όνομά του αποτελεί προσαρμογή στη δωρική διάλεκτο του ιωνικού ονόματος Αλκμαίων ή Αλκμέων, αλλά δεν θα πρέπει να συγχέεται με τον πυθαγόρειο Αλκμαίωνα (περί το 500 π.Χ.), γιό του Πειρίθους απο τον Κρότωνα, την ελληνική αποικία της κάτω Ιταλίας. όπως γράφει ο Α. Δ. Σκιαδάς, η Σούδα (λήμμα Άλκμαν), αναφέρει ότι ο ποιητής έζησε κατά την 27-ην Ολυμπιάδα (672 -668 π.Χ.), όταν κυβερνήτης της Λυδίας ήτας ο Άρδυς, ενώ ο εκκλησιαστικός συγραφέας Ευσέβειος τοποθετεί την ακμή του στο 659 π.Χ. Ομοίως, σε ένα απόσπασμα, που περιείχετο στον πάπυρο 2390 της Οξυρύγχου, αναφέρεται ότι ο Άλμαν σε κάποιο του ποίημα μνημονεύει ονομαστικά τον “Λεωτυχίδα” βασιλιά της Σπάρτης. Από τα προηγούμενα φαίνεται ότι μπορεί να τοποθετήσουμε τον Αλκμάνα στο δεύτερο ήμισυ του 7-0υ π.Χ. αιώνα. Σύμφωνα με την μαρτηρία της Σούδας, ο Άλκμαν καταγόταν απο την ελληνική Ιωνία (Σάρδεις της Λυδίας) και απο εκεί μετέβη στην Σπάρτη. Η άποψη αυτή επανέρχεται σε ένα υπόμνημα που σώθηκε στον πάπυρο της Οξυρύγχου [P. Oxy. XXXIX fr. 1, col. III, 30 (=10(α), 30)] ο οποίος αναφέρει : «ὡς Λακεδα[ι]μόνιοι τότ̣[ε ἐπέστησαν Λυδὸν ὄντα διδάσκαλον τῶν θυγατέ ρων καὶ ἐφή[βω]ν». Η άποψη όμως αυτή μπορεί να μην ισχύει, διότι ένα σχόλιο, που περιέχεται στον πάπυρο 2389 της Οξυρύγχου [P. Oxy. 2389 fr. 9 col (=13(a)P.)στ. 11+] αναφέρει ότι ο μεγάλος ποιητής δεν είναι Λύδος : «ἀλλ᾽ ἔοικε Λυδὸν αὐ τὸν νομί]ζειν ὅ τε Ἀριστοτέλης καὶ [ σύ]μψηφοι ἀπατηθέντες». Ως προς τη διαφωνία για τον τόπο γένησης του Αλκμάνα ο Αντίπατρος ο Θεσσαλονικεύς (Σούδα Α.Ρ. 7,18,5) σημειώνει ότι η διεκδίκηση της εντοπιότητας μεγάλων ποιητών απο πολλέςπόλεις ήταν κάτι πολύ κοινό στην αρχαιότητα. Ο Παυσανίας (ΙΙΙ,15,2) πιστοιποιεί ότι στο Σέρβιο, μια περιοχή δεξιά της Σπάρτης, που ονομαζόταν “Δρόμος” υπήρχε μέχρις το 2-ον π.Χ. αιώνα, ένα μνημείο προς τιμήν του Αλκμάνα, δίπλα στα ιερά των Ιπποκοντιάδων και του Ηρακλή. Στον Αλκμάνα χρωστάμε και την πληροφορία πως οι αρχαιότροι Έλληνες λεγόνταν “Γραικοί”, όπως βγαίνει απο τον λεξικογράφο Στέφανο Βυζάντιος (5ος – 6ος αιώνας) ο οποίος για την λέξη “Γραικός”, γράφει σχετικά : «Γραῖκες δὲ παρὰ Ἀλκμᾶνι αἱ τῶν Ἑλλήνων μητέρες».


Το έργο του ποιητή

Το έργο του Αλκμάνα έχει ταξινωμηθεί απο τους Αλεξανδρινούς σε έξι ή επτά βιβλία και περιλάμβανε, ύμνους, παιάνες, υμέναιους και παρθένια (τραγούδια που έψαλαν νεαρές παρθένες για λατρευτικούς σκοπούς). Η γλώσσε που χρησιμοποίησε ο Αλκμάνας είναι κυρίως η δωρική της εποχής του, αναμεμειγμένη με στοιχεία της ιωνικής και αιολικής διαλέκτου. Την γλώσσα αυτή ο Παυσανίας την ονομάζει “καθόλου εύηχον”. Από το έργο του μεγάλου λυρικού ποιητή έχουν σωθεί μόνο λίγα αποσπάσματα. Το 1855 ο Γάλλος αιγυπτιολόγος Mariette ανεκάλυψε σε τάφο κοντά στην 2-η μεγάλη πυραμίδα, έναν πάπυρο με 100 στίχους που άνηκαν σε ένα από τα Παρθένια του (Παρθένιο προς την Ορθία Άερτεμη). Το απόσπασμα αυτό εκδόθηκε για πρώτη φορά απο τον καθηγή Egger το 1863. Η μεγάλη έκπληξη όμως ποήλθε το 1957 μετά τη δημοσιοποίηση του παπύρου 2390 της Οξυρύγχου, ο οποίος χρονολογείται απο τον 2-ον μ.Χ. αιώνα. Στον πάπυρο αυτό διασώζονται τμήματα απο ένα σχόλιο σε πεζό λόγο στα οποία αποκαλεύπτεται ότι σε ένα απο τα ποιήματά του ο Αλκμάνας ασχολείται με ένα είδος θεογονικής Κοσμογονίας. Το κεντρικό κομμάτι του σχολίου, που καταγράφεται στα επόμενα, περιέχει συγχρόνως και «λήμματα», σύντομες δηλαδή φράσεις του Αλκμάνος.


Το κείμενο:

“ἐκ δὲ τοῦ π(ρέσγυς Πόρος Τέκμωρ τε.) τέκμωρ ἐγένετο τ(ῶι πόρωι ἀκόλουθον) μο(.) ἐντεῦθεν … πόρον ἀπό τῆς πορ(ίμου) (πάντων ἀρχᾶς). ὡς γάρ ἤρξατο ἡ ὕλη κατασκευα(σθῆναι) ἐγένετο πόρος τις οἱονεί ἀρχή. λ(έγει) οὖν ὁ Ἀλκμάν τήν ὕλην πάν(των τετα)ραγμένην καὶ ἀπόητον. εἶτα (γενέ)σθαι τινά φησιν τὸν κατασκευά(ζοντα) πάντα, εἶτα γενέσθαι (πό)ρον, τοῦ (δὲ πό)ρου παρελθόντος ἐπακολουθῆ(σαι) τέκμωρ. καὶ ἔστιν ὁ μὲν πόρος οἷον ἀρχή, τὸ δὲ τέκμωρ οἱονεὶ τέλος. τῆς Θέτιδος γενομένης ἀρχὴ καὶ τέ(λ)ο(ς ταῦτ)α πάντων ἐγένε(τ)ο, καὶ τὰ μὲν πάντα (ὁμο)ίαν ἔχει τὴν φύσιν τῆι τοῦ χαλκοῦ ὕληι, ἡ δὲ Θέτις τ(ῆι) τοῦ τεχνίτου, ὁ δὲ πόρος καὶ τὸ τέκμωρ τῆι ἀρχῆι καὶ τῶι τέλει. πρέσγ(υ)ς δὲ ἀντὶ τοῦ

πρεσβύτης.

καὶ τρίτος σκότος. διὰ τὸ μηδέπω μήτε ἥλιον μήτε σε(λ)ήνην γεγονέναι ἀλλ’ ἔτι ἀδιάκριτ(ο)ν εἶναι (τ)ὴν ὕλην. ἐγένοντο οὖν ὑπὸ (ταὐτό) πόρος καὶ τέκμωρ καὶ

σκότ(ος …

ἆμάρ τε καὶ σελάνα καὶ τρίτον σκότος τὰς μαρμαρυγάς. ἆμαρ οὐ ψιλῶς άλλὰ σὺν ἡλίωι. τὸ μὲν πρότερον ἦν σκότος μόνον, μετὰ δὲ ταῦτα διακριθέ(ντο)ς αὐτοῦ.“



Μετάφραση : …γιατί όταν η ύλη άρχισε να τακτοποιείται, δημιουργήθηκε ένα είδος πόρου (δρόμου, περάσματος), κάτι σαν αρχή. Λέει λοιπόν ο Αλκμάν ότι η ύλη όλων των πραγμάτων ήταν ταραγμένη και αποίητη, έπειτα γεννήθηκε κάποιος που τακτοποιούσε τα πάντα, έπειτα δημιουργήθηκε ένας πόρος και όταν παρήλθε αυτός ο πόρος, ακολούθησε ένα όριο (ή τέρμα, τέκμωρ). Και ο πόρος είναι η αρχή, ενώ το όριο σαν τέλος. Όταν γεννήθηκε η Θέτις, αυτά έγιναν η αρχή και το τέλος των πάντων και το σύνολο των πραγμάτων έχει φύσιν παρόμοια με το υλικό του χαλκού, ενώ η Θέτις με εκείνη του τεχνίτη και ο πόρος και το όριο (τέκμωρ) παρόμοια με εκείνη της αρχής και του τέλους.

…και τρίτο στη σειρά το σκότος, εξαιτίας του ότι ποτέ ως τότε ούτε ο Ηλιος ούτε η Σελήνη είχαν δημιουργηθεί, αλλά η ύλη ήταν ακόμη αδιαμόρφωτη. Δημιουργήθηκαν λοιπόν ο πόρος και το όριο (τέκμωρ) και το σκότος. Η ημέρα και η Σελήνη και τρίτον το σκότος. Η ακτινοβολία της ημέρας δεν ήταν πυκνή αλλά υπεβοηθείτο από (την ακτινοβολία) του Ηλίου, (διότι) προηγουμένως ήταν μόνο σκοτάδι, μετά δε αυτά (αυτή τη διαδικασία) ξεχώρισε από αυτό…



Κάποιες πρώτες επισημάνσεις

Με βάση το κείμενο του παπύρου οι επιστήμονες συνοψίζουν το κοσμογονικό μοντέλο του Αλκμάνος ως εξής:

1. Αρχικά η ύλη ήταν ταραγμένη και αδιαμόρφωτη, δεν είχαν δημιουργηθεί ακόμη ούτε ο Ήλιος ούτε η Σελήνη και κατ’ επέκτασιν ούτε το αστρικό Σύμπαν. Δηλαδή το αντιληπτό από τις αισθήσεις μας αστρικό Σύμπαν δημιουργήθηκε μέσω ενός μη παρατηρήσιμου, αποίητου και αδιαμόρφωτου υλικού, το οποίο προϋπήρχε.

2. Τότε, στα πλαίσια του χώρου που ήταν γεμάτος από εκείνο το αόρατο και μη παρατηρήσιμο υλικό (μη ύλη), γεννήθηκε κάποιος που τακτοποιούσε τα πάντα (η Θέτις, το όνομα της οποίας προέρχεται από το ρήμα τίθημι, που σημαίνει τοποθετώ, ταξιθετώ ­ τα απαρέμφατα: τιθέναι, θέσθαι) σαν τεχνίτης.

3. Έπειτα στον χώρο της μη ύλης δημιουργήθηκε ένας πόρος (στενή διάβαση, διάδρομος) που έπαιξε τον ρόλο της αρχής. Δηλαδή η στενή αυτή διάβαση αποτέλεσε τον λώρο για να βγει η ταραγμένη, αδιαμόρφωτη και μη παρατηρούμενη ύλη από τον χώρο της αρχικής αισθητής ανυπαρξίας στον αισθητό χώρο του παρατηρήσιμου Σύμπαντος.

4. Ακολούθησε η δημιουργία ενός ορίου – το τέκμωρ – που σύμφωνα με τον φιλόλογο-μελετητή Μ.L. West ήταν ένα κατευθυντήριο σημάδι μέσα στον πόρο ή, σύμφωνα με τον γάλλο ελληνιστή J.Ρ. Vernant, μέσα στα αστέρια. Δηλαδή όταν η αποίητη και αδιαμόρφωτη ύλη διάβαινε το τέκμωρ καθίστατο αυτομάτως διαμορφωμένη και αισθητή, εφόσον μπορούσε να δημιουργεί αισθητά αντικείμενα, όπως ο Ηλιος και η Σελήνη. Κατά την άποψη του φιλολόγου G.S. Kirk, το τέκμωρ, ως όριο, πιθανότατα ταυτίζεται και με την έννοια του απείρου του Αναξίμανδρου, ο οποίος επισκέφθηκε τη Σπάρτη (όπου έζησε ο Αλκμάν) μία γενιά αργότερα.

5. Ο πόρος και το τέκμωρ συνυπήρχαν με το σκότος ως ένα ενιαίο σύνολο διακριτών γεγονότων. Ασφαλώς ολόκληρο το σύστημα «πόρος – τέκμωρ – σκότος» βρισκόταν εκτός του αισθητού

Σύμπαντος.

6. Μετά το όριο (τέκμωρ) δημιουργήθηκαν η ημέρα (πιθανότατα το φωτεινό μέρος του ημερονυκτίου και κατ’ επέκτασιν ο Ηλιος), η Σελήνη και το σκότος (πιθανότατα η νύχτα, το μη φωτεινό μέρος ­ σκοτεινό ­ του ημερονυκτίου). Μετά το όριο (τέκμωρ) αρχίζει να υλοποιείται το αισθητό Σύμπαν.

7. Το φως της ημέρας (ακτινοβολίες) δεν ήταν πυκνό, αλλά υπεβοηθείτο από την ακτινοβολία του Ηλίου. «Στο σημείο αυτό» επισημαίνουν οι αστροφυσικοί «είναι ενδιαφέρον να σημειώσουμε ότι ο σχολιαστής δηλώνει πως το φως (οι ακτινοβολίες) της ημέρας “υπεβοηθείτο” από τον Ηλιο, ο οποίος κατά συνέπειαν δεν δημιουργούσε “εξ ολοκλήρου”. Το γεγονός αυτό μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η ημέρα, στο σημείο αυτό του σχολίου, πιθανότατα δεν ταυτίζεται με το φωτεινό μέρος του ηλιακού ημερονυκτίου, αλλά με τη σημερινή σύγχρονη και γενικευμένη έννοια της παρουσίας ακτινοβολιών, δηλαδή την έννοια του φωτός».

Συμπεράσματα

Ο Αλκμάν λοιπόν δίνει ένα κοσμογονικό μοντέλο που σίγουρα περιγράφει απόψεις παλαιότερες του 7ου π.Χ. αιώνα, όπου υπάρχουν αξιοσημείωτες ταυτίσεις με σύγχρονες κοσμολογικές υποθέσεις βάσει των οποίων το παρατηρήσιμο αστρικό Σύμπαν γεννήθηκε από μια σημειακή ιδιομορφία στο εσωτερικό μιας λευκής οπής που θα μπορούσε να θεωρηθεί μια ανεστραμμένη μελανή οπή. Ας σημειωθεί ότι ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του ’60 διατυπώθηκαν παρεμφερείς υποθέσεις, σύμφωνα με τις οποίες οι λευκές οπές, που ίσως υπάρχουν, αποτελούν περιοχές του Σύμπαντος οι οποίες υφίστανται τη μεγάλη Έκρηξη με χρονική καθυστέρηση. Ο αλκμάνειος «πόρος» μπορεί να ταυτισθεί εννοιολογικά με τον λώρο Αϊνστάιν-Ρόζεν, η σημειακή ιδιομορφία με την έννοια «τέκμωρ», ενώ το αντι-παράλληλο Σύμπαν από το οποίο εκκινεί ο λώρος με τον χώρο της αποίητης, αδιαμόρφωτης και μη αισθητής ύλης. Αυτός ο λώρος σύμφωνα με τη σύγχρονη φυσική μπορεί να ενώνει είτε δύο παράλληλα σύμπαντα είτε δύο διαφορετικές περιοχής του ίδιου σύμπαντος. Η έννοια της λευκής οπής προκύπτει από το γεγονός ότι το «τέκμωρ» ως όριο του «πόρου» είναι, κατά τον Αλκμάνα, το σημείο εκδήλωσης αισθητής ύλης εκ του «μη όντος», αλλά και ενέργειας φωτεινής, εφόσον αμέσως μετά από αυτόν γεννήθηκε η ημέρα.


====================


επίσης ....

Το “Μηδέν” στην προσωκρατική Φιλοσοφία-Επιστήμη....(πηγή : «Το σύμπαν που αγάπησα, κύκλος 1ος επεισόδιο 9ο, τίτλος : Το παράξενο καινούριο σύμπαν», με τους Δρ. Μάνο Δανέζη & Δρ. Στράτο Θεοδοσίου, Επίκουρος και Αναπληρωτής (αντίστοιχα) Καθηγητής Αστροφυσικής, Τμήμα Φυσικής, Τομέας Αστροφυσικής Αστρονομίας & Μηχανικής, Πανεπιστήμιο Αθηνών. – Πηγή : http://www.veoh.com/watch/v1319320hJ8qDbND) (Για να δείτε να βίντεο απαιτείται να έχετε εγκαταστήσει το Veoh Web Player - http://www.veoh.com/download)


Για την καθημερινή ανθρώπινη λογική η έννοια του Μηδενός συμπίπτει με εκείνη του μη αποδεκτού γεγονότος από την ανθρώπινη λογική. Δηλώνει την πλήρη άρνηση κάθε αισθητής ύπαρξης. Το Μηδέν για την κοινή ανθρώπινη λογική, συμπίπτει με την έννοια του τίποτα. Αντίθετα στην προσωκρατική ελληνική φιλοσοφία, η έννοια του Μηδενός, καλυπτόταν με τον όρο «οὐδέν». Ο όρος αυτός, το «οὐδέν», σύμφωνα με τους ατομικούς φιλοσόφους Δημόκριτο και Λεύκιππο, περιέγραφε την έννοια του «Τόπου», αυτό που σήμερα ονομάζουμε μαθηματικό «Χώρο». Ο όρος «οὐδέν», σύμφωνα με τους προσωκρατικούς έλληνες φιλοσόφους, ήταν ταυτόσημος με τις έννοιες του «Κενού», του «Απείρου». Όπερ και και σημαίνει ότι οι αρχαίοι έλληνες προσωκρατική φιλόσοφοι, έδιναν στον όρο «Μηδέν» έννοια και υπόσταση εντελώς διαφορετική από την έννοια της ανυπαρξίας, δηλ. του «τίποτα». Το «οὐδέν» των αρχαίων ελλήνων αντιστοιχούσε στην έννοια του μαθηματικού «χώρου», η οποία μαζί με τα άτομα ήταν τα μόνα πραγματικά και υπάρχοντα συστατικά του σύμπαντος. Η νοητική σύλληψη του φιλοσοφικού υπόβαθρου της μαθηματικής έννοιας του «Μηδενός», έγινε στις Ινδίες κάπου μεταξύ 1000μ.Χ και 800μ.Χ. Ποια κατάστασή ή ποιο μέγεθος ήθελε να εκφράσει το φιλοσοφικά εκλεπτυσμένο ιδικό πνεύμα μέσω αυτής της έννοιας ;; Ο αισθητός Κόσμος για την Ινδική σκέψη, όπως και για την ελληνική προσωκρατική διανόηση, δεν είναι παρά μια έκφραση της απόλυτης ενιαίας και μη αισθητής ουσίας του σύμπαντος. Μιας ουσίας η οποία περιγράφεται από τον αριθμό «Εν(α)». Αυτή την συμπαντική ενότητα οι ανθρώπινες αισθήσεις, μέσω των αδυναμιών τους, την κομματιάζουν δημιουργώντας την ψευδαίσθηση της αισθητής δημιουργίας, η οποία αντί της ενότητας αντιλαμβάνεται εξ ατομικευμένα υλικά αντικείμενα. Συμβαίνει όμως και το αντίθετο, η αισθητή δημιουργία κάποτε διαλύεται, και αναδιπλούμενη επιστρέφει στην αρχική μη αισθητή ενότητα της απόλυτης ουσίας. Την κατάσταση ακριβώς της αναδίπλωσης της απόλυτης, μη αισθητής συμπαντικής ουσίας, σε συγκεκριμένες αισθητές υλικές μορφές, η Ινδική σκέψη ονόμασε «εκμηδένιση» και την συμβόλισε με τον «Μηδέν».
mary_omikron
Βετεράνος
#23608   /   20.10.2011, 23:59
Στάθη είσαι υπερβολικά ενημερωμένος, ακόμα μια φορά με εξέπληξες...

Lykos88
Συγχορδία Ματζόρε
#23609   /   21.10.2011, 02:49
Ο Δημήτρης Χριστοδούλου, ο διάσημος "Έλληνας Αϊνστάιν" όπως είναι γνωστός γιατί σε ηλικία 21 ετών ήταν ήδη καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, ο διεθνώς καταξιωμένος Έλληνας μαθηματικός, φυσικός και διανοητής των επιστημονικών ιδεών, πριν όχι και πολλές ημέρες σε επίσημη τελετή στο Χονγκ Κονγκ παρέλαβε το βραβείο «Shaw Prize» της Ασίας στα μαθηματικά, το οποίο είναι αντίστοιχο του βραβείου Νόμπελ.

Αυτός λοιπόν ο κορυφαίος επιστήμονας Mary μου, καθηγητής σήμερα στο Πολυτεχνείο ΕΤΗ της Ζυρίχης, διαθέτοντας σπάνια αρχαιογνωσία, με υψηλή εξειδίκευση και στοχαστικό βάθος που θα ζήλευε οποιοσδήποτε καθηγητής Πανεπιστημίου Κλασικών Σπουδών στον κόσμο, θεωρεί ότι ο αρχαίος ελληνικός πολιτισμός στον επιστημονικό τομέα έκανε τέτοια τομή στην ιστορία της ανθρωπότητας και στην εξέλιξη του ανθρώπινου είδους, η οποία δεν επαναλήφθηκε ποτέ μέχρι σήμερα, παρά την καινοτομία και την επαναστατικότητα νεότερων επιστημονικών ιδεών.
Ο Δ. Χριστοδούλου, μιλώντας μάλιστα στην «Ελευθεροτυπία», δήλωσε ότι θεωρεί τον Αρχιμήδη «τη μεγαλύτερη επιστημονική μεγαλοφυΐα όλων των εποχών», χαρακτηριστικά αναφέρει ότι «είναι ό,τι ακριβώς ο Όμηρος για τους ποιητές».

Lykos88
Συγχορδία Ματζόρε
#23610   /   21.10.2011, 19:20   /   Αναφορά
περί αρχαίων που μάλλον δεν τους κατέχουμε...... (ενδεικτικά)



Λεύκιππος & Δημόκριτος: Οι πατέρες της Πληθωριστικής Κοσμολογίας

Οι ατομικοί φιλόσοφοι Λεύκιππος και Δημόκριτος θεωρούνται από όλους πατέρες της Ατομικής Φυσικής. Λίγοι γνωρίζουν όμως ότι η Κοσμολογία τους αποτελεί μια θεωρία ταυτόσημη με τη σύγχρονη Πληθωριστική Κοσμολογία. Το Σύμπαν για τους μεγάλους Έλληνες διανοητές αποτελείται από έναν άπειρο αριθμό κόσμων που σαν φυσαλίδες το γεμίζουν. Ας ταξιδέψουμε λοιπόν στα άδυτα του Σύμπαντος με οδηγούς τον Λεύκιππο και τον Δημόκριτο.

Όλοι στην εποχή μας στεκόμαστε εντυπωσιασμένοι μπροστά στα επιτεύγματα της σύγχρονης επιστήμης και τεχνολογίας. Το περίεργο όμως είναι πολλοί επιστήμονες έχουν την εσφαλμένη εντύπωση πως όλα αυτά τα επιτεύγματα στηρίχτηκαν σε γνώσεις και φαινόμενα τα οποία για πρώτη φορά ανακαλύφθηκαν και διατυπώθηκαν την περίοδο της μεγάλης επιστημονικής επανάστασης των 16ου, 17ου και 18ου αιώνων.

Η άποψη αυτή δεν είναι αληθινή και ως απόδειξη θα αναφερθούμε στην επιστημονική σκέψη δύο πολύ μεγάλων Ελλήνων θετικών επιστημόνων της αρχαιότητας, του Λεύκιππου και του Δημόκριτου.

Βασικά θα αναφερθούμε στην Κοσμολογία την οποία ανέπτυξαν οι δύο μεγάλοι θετικοί φιλόσοφοι, η οποία υπήρξε εντελώς διαφορετική από τις κοσμολογίες όλων των άλλων προσωκρατικών φιλοσόφων. Γι’ αυτόν το λόγο θα αναφέρουμε μια σειρά επιστημονικών θέσεών τους που επαναδιατυπώθηκαν στη Δύση έπειτα από πολλούς αιώνες, ως κάτι καινούργιο, από επιστήμονες οι οποίοι κατά τεκμήριο υπήρξαν αναγνώστες των κειμένων τους.

Οι σύγχρονες παλαιές γνώσεις

Η ταύτιση των απόψεων της σύγχρονης Φυσικής και Κοσμολογίας με τις απόψεις των δύο ατομικών φιλοσόφων πολλές φορές είναι εκπληκτική. Ως παράδειγμα αναφέρουμε τη γνώση του τι είναι ένας Γαλαξίας. Όπως διαβάζουμε στα περισσότερα βιβλία, ο Γαλιλαίος χρησιμοποιώντας ένα μικρό τηλεσκόπιο ανακάλυψε ότι ένας γαλαξίας αποτελείται από πολλά αστέρια τα οποία λόγω της απόστασής τους φαίνονται σαν ένα ενιαίο σύνολο. Αυτό δεν είναι αλήθεια, αφού πολλούς αιώνες πριν ο Δημόκριτος [Αχιλλεύς Τάτιος Των Αράτου φαινομένων προς εισαγωγήν εκ του Αχχιλλέως περί του παντός 24, εκδ. Maas, 55, 24 (Περί του γαλαξίου)] έγραφε: «… Λένε ότι ο Γαλαξίας αποτελείται από πολύ μικρά και πυκνά αστέρια, που σ’ εμάς φαίνονται ενωμένα λόγω του μεγάλου διαστήματος από τον Ουρανό μέχρι τη Γη, όπως ένα αντικείμενο που πασπαλίζεται με πολλούς κόκκους αλατιού…»

Ένα άλλο, που κινεί το ενδιαφέρον κάθε επιστήμονα, είναι ότι ο Λεύκιππος και ο Δημόκριτος είχαν κατανοήσει και διατυπώσει την πλάνη των ανθρωπίνων αισθήσεων, η οποία, μολονότι αποτελεί το σκληρό πυρήνα της σύγχρονης επιστημονικής σκέψης, δεν γίνεται κατανοητή από πολλούς. Όπως αναφέρει ο Σέξτος ο Εμπειρικός στο έργο του «Προς Μαθηματικούς» (Δημόκριτος, απόσπ. 11, Σέξτος, Προς Μαθηματικούς VII, 138): «ο Δημόκριτος στους Κανόνες λέγει ότι υπάρχους δύο μορφές γνώσης, μια γνήσια και μια νόθα. Στη νόθα ανήκουν όλα τα παρακάτω, η όραση, η ακοή, η οσμή, η γεύση, η αφή. Η άλλη μορφή γνώσης είναι γνήσια, που είναι ξέχωρη από αυτή».

Ένα δεύτερο φαινόμενο το οποίο πολλοί θεωρούν επίτευγμα της σύγχρονης επιστήμης είναι το γεγονός ότι η εντύπωση της επαφής δύο υλικών αντικειμένων είναι μια πλάνη των αισθήσεων. Αυτό πιστεύαμε ότι είναι μια σχετικά νέα ανακάλυψη. Ωστόσο, για το θέμα αυτό ο Ιωάννης ο Φιλόπονος, στο έργο του «Υπόμνημα εις τα Αριστοτέλους – Περί γενέσεως και φθοράς» (Φιλόπονος, Υπόμνημα εις τα Αριστοτέλους Περί γενέσεως και φθοράς, σ. 158,26) αναφέρει: «όταν έλεγε ο Δημόκριτος ότι τα άτομα εφάπτονται αμοιβαία, δεν εννοούσε την επαφή με το καθαυτό νόημα της λέξης…Πράγματι αυτός ονομάζει επαφή το αμοιβαίο πλησίασμα των ατόμων και τη μικρή απόσταση ανάμεσα τους. Το κενό τα χωρίζει από όλες τις πλευρές».

Ο Δημόκριτος, όμως, πού πριν από την μεγάλη επιστημονική επανάσταση του 17ου αιώνα είχε συνειδητοποιήσει διαισθητικά την έννοια της ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας που είναι το αίτιο της όρασης. Ο Αλέξανδρος ο Αφροδισιεύς στο «Σχόλιο στον Αριστοτέλη –Περί Αισθήσεως και Αισθητών» (Αλέξανδρος Αφροδισιεύς, Σχόλιο στον Αριστοτέλη, Περί Αισθήσεως και Αισθητών, σ. 24, 14) λέει: «ο Δημόκριτος πιστεύει, και πριν αυτόν ο Λεύκιππος και ύστερα από αυτόν οι οπαδοί του Επίκουρου, ότι κάποια ομοιώματα που ξεκολλούν από τα αντικείμενα έχοντας σχήμα όμοιο με αυτά πάνε και πέφτουν πάνω στα μάτια αυτών που βλέπουν κι έτσι παράγεται η αίσθηση της όρασης».

Εκτός όμως όλων των προηγούμενων και η διατύπωση της αρχής «δράσης-αντίδρασης» που μαθαίνουμε ότι αποτελεί ανακάλυψη των μεγάλων επιστημόνων της Δύσης, διατυπώθηκε από τον Δημόκριτο. Γι’ αυτό ακριβώς το θέμα ο Αριστοτέλης στο έργο του «Περί γενέσεως και φθοράς» (Αριστοτέλης, Περί γενέσεως και φθοράς Α7.323b10.Δ.) αναφέρει: «ο Δημόκριτος διατύπωσε μια προσωπική θεωρία. Λέει πράγματι ότι αυτό που ενεργεί και αυτό που υφίσταται μιαν ενέργεια είναι το ίδιο και το όμοιο. Διότι (όντα) διαφορετικά και με άλλα γνωρίσματα δεν μπορούν να υποστούν το καθένα τις ενέργειες των άλλων, κι ακόμα κι αν διαφορετικά όντα ενεργούν κατά κάποιο τρόπο το καθένα πάνω στα άλλα, αυτό συμβαίνει όχι επειδή είναι διαφορετικά, αλλά επειδή έχουν κάτι όμοιο».

Θα ολοκληρώσουμε τη σύντομη αναφορά μας στα θέματα τα οποία ανέλυσε ο Δημόκριτος αναφερόμενοι στην πλήρη κατανόηση της ψευδαίσθησης από τον σπουδαίο αυτόν σοφό, της έννοιας που ονομάζουμε ανθρώπινο χρόνο. Συγκεκριμένα, ο Σέξτος ο Εμπειρικός [Σέξτος X 181 (Δημόκριτος Α72)] γράφει: «Στους φυσικούς που ήταν οπαδοί του Επίκουρου και του Δημόκριτου αποδίδουν μια τέτοια επινόηση για τον χρόνο: “χρόνος (ο ανθρωπίνως μετρούμενος) είναι ένα φάντασμα όμοιο με την ημέρα και τη νύχτα”».

Απλώς για τη σύγκριση αναφέρουμε την άποψη του Αϊνστάιν στο θέμα αυτό: «Για μας τους ορκισμένους φυσικούς, η διάκριση ανάμεσα στο παρελθόν, το παρόν και το μέλλον είναι μόνο μια ψευδαίσθηση, ακόμη κι αν είναι τόσο επίμονη».

Η κοσμολογία των Λεύκιππου και Δημόκριτου

Μεγάλο ενδιαφέρον όμως παρουσιάζει η κοσμολογική άποψη που διατυπώθηκε από τον Λεύκιππο και τον Δημόκριτο [Διογένης, Φιλοσόφων βίων και δογμάτων συναγωγή ΙΧ 30 (Λεύκ. Α1)] που θεωρούν ότι τα τρία βήματα της κοσμικής δημιουργίας είναι τα επόμενα:

Στην αρχή υπήρχε ένα μη αισθητό υλικό, ανάλογο του χάους και του ερέβους, το οποίο οι Λεύκιππος και Δημόκριτος ανέφεραν ότι αποτελούνταν από δύο οντότητες, το Ον και το Μη Ον.

Το ενδιαφέρον είναι ότι στην περίπτωση αυτή οι δύο προσωκρατικοί φιλόσοφοι συγκεκριμενοποιούσαν το υλικό αυτό εφ’ όσον με τη έννοια Μη Ον αναφέρονταν σ’ αυτό που σήμερα ονομάζουμε μαθηματικό χώρο, ενώ με την έννοια Ον στα άτομα.

Επαναλαμβάνουμε ότι –σύμφωνα με τη καταγεγραμμένη άποψή τους- τα άτομα και ο χώρος είναι αληθινές και αντικειμενικές πραγματικότητες οι οποίες όμως βρίσκονται έξω από το πεδίο των ανθρωπίνων αισθήσεων. Ο Κόσμος μας, λοιπόν, γεννήθηκε από ένα μη αισθητό υλικό το οποίο προϋπήρχε, όπως ακριβώς έψαλλε η κοσμολογία του ποιητή Αλκμάνα (7ος αι. π.Χ.).

Η άποψη αυτή βρίσκει σύμφωνη τη σύγχρονη κοσμολογική άποψη που υποστηρίζει ότι το Σύμπαν γεννήθηκε από ένα μη αισθητό υλικό το οποίο ονομάζει «ψευδοκενό».

Ο σχηματισμός των μεγάλων κενών

Μέσα στο μη αισθητό αυτό υλικό του χώρου και των ατόμων –με κάποιον αδιευκρίνιστο τρόπο- σχηματίστηκαν πολλά μεγάλα κενά. Η άποψη αυτή ταυτίζεται με την άποψη της σύγχρονης Πληθωριστικής Κοσμολογίας, που διατυπώνει ομοίως την άποψη της δημιουργίας μεγάλων κενών (φυσαλίδες πραγματικού κενού) μέσα στο αρχικό μη αισθητό υλικό του ψευδοκενού. Βεβαίως, στην περίπτωση αυτή η δημιουργία των μεγάλων κενών αποδίδεται στην ύπαρξη ενός πεδίου, του «πεδίου πληθωρισμού», ενώ ένα άλλο αναπτυσσόμενο πεδίο, το «πεδίο Χιγκς» είναι το αίτιο της δημιουργίας των συγκεκριμένων φυσικών νόμων μέσα στα διαστελλόμενα μεγάλα κενά.

Όπως είναι φανερό, τόσο η σύγχρονη Πληθωριστική Κοσμολογία όσο και οι ατομικοί φιλόσοφοι συμφωνούν ότι αρχικά δημιουργήθηκαν μεγάλα κενά μέσα στα οποία, στη συνέχεια, δημιουργήθηκαν Κόσμοι όπως αυτός που βλέπουμε γύρω μας και λανθασμένα ονομάζουμε Σύμπαν.

Ειδικότερα, όπως καταγράφεται στην αρχαία Ελληνική Γραμματεία [Ελ. Ι. 13, 2 (DK 68a 40)]: «ο Δημόκριτος υποστηρίζει τα ίδια με τον Λεύκιππο, ότι υπάρχουν άπειροι κόσμοι με διαφορετικά μεγέθη. Σε μερικούς απ’ αυτούς δεν υπάρχει ούτε Ήλιος ούτε Σελήνη, σε άλλους τα δύο αυτά ουράνια αντικείμενα είναι μεγαλύτερα απ’ όσο στο δικό μας κόσμο, και σε άλλους περισσότερα. Τα διαστήματα μεταξύ των κόσμων είναι άνισα, σε μερικά μέρη υπάρχουν περισσότεροι κόσμοι, σε άλλα λιγότεροι, μερικοί αναπτύσσονται, μερικοί είναι στο αποκορύφωμα της ανάπτυξής τους και μερικοί παρακμάζουν. Αλλού οι κόσμοι γίνονται και αλλού αποσυντίθενται. Η καταστροφή τους οφείλεται στην αμοιβαία τους σύγκρουση».


Η δημιουργία της υλικής σφαιρικής συμπύκνωσης

Η συνέχεια της κοσμικής δημιουργίας του Λεύκιππου και του Δημόκριτου θεωρεί ότι αφού ανοίξουν μέσα στο μη αισθητό υλικό τα μεγάλα κενά, σώματα από το πρωταρχικό μη αισθητό υλικό αποσπώμενα από το άπειρο οδηγούνται στα μεγάλα κενά μέσω μιας αντίστοιχης δίνης. Στην άκρη της δίνης –λόγω της περιστροφής της- το υλικό που εξέρχεται γίνεται αισθητό, τακτοποιείται, ενώ στη συνέχεια σταματά η περιστροφή της δίνης και παύει να υφίσταται.

Όταν σταματά η περιστροφή της γενεσιουργού δίνης το αισθητό υλικό έχει χωριστεί σε δύο ειδών σώματα, τα «λεπτά» και τα «αδρά» . Από αυτά, τα λεπτά εκτοξεύονται προς τα έξω, ενώ τα αδρά σχηματίζουν ένα «σφαιρικό συμπύκνωμα». Εδώ πλέον είναι σαφής η περιγραφή του πρωτοατόμου της θεωρίας της Μεγάλης Έκρηξης της σύγχρονης Κοσμολογίας και όχι μόνον. Η σύγχρονη Κοσμολογία δέχεται ότι μετά τη στιγμή της Μεγάλης Έκρηξης υπήρξαν δύο φάσεις κατά την διάρκεια των οποίων δημιουργήθηκαν αντιστοίχως δύο είδη υποατομικών σωματιδίων, τα «αδρόνια» και τα «λεπτόνια». Οι αντίστοιχες κοσμολογικές φάσεις δημιουργίας πήραν το όνομα αυτών των σωματιδίων. Η αντιστοιχία των σύγχρονων ονομάτων των προηγούμενων στοιχειωδών σωματιδίων με την ορολογία των ατομικών φιλοσόφων είναι χαρακτηριστική.

Οι Λεύκιππος και Δημόκριτος αναφέρουν ακόμη ότι η εκτόξευση του «λεπτού» υλικού δεν είναι αποτέλεσμα της έκρηξης του σφαιροειδούς συστήματος που σχηματίζουν τα «μη λεπτά» υλικά, άρα δεν ταυτίζεται με το φαινόμενο της Μεγάλης Έκρηξης. Συνεπώς, υποστηρίζουν ότι από ένα μίγμα «λεπτών» και «μη λεπτών» που ισορροπεί και δεν περιστρέφεται, η εκτόξευση των λεπτών προς τα έξω δημιουργεί μια αντίθετη κίνηση –συστολή- των «αδρών», τα οποία τείνουν να σχηματίσουν μια μικρή σε διαστάσεις, αλλά πυκνή, σφαιροειδή συγκρότηση ύλης.


Η έκρηξη υπερκαινοφανούς

Όπως αναφέραμε προηγουμένως, η εκτόξευση των λεπτών προς τα έξω δημιουργεί μια αντίθετη κίνηση –συστολή- των «αδρών» που τείνουν να σχηματίσουν μια μικρή σε διαστάσεις, αλλά πυκνή, σφαιροειδή συγκρότηση ύλης. Το φαινόμενο αυτό είναι γνωστό σήμερα και αιτιολογεί σε επιστημονικό επίπεδο τα φαινόμενα που σύμφωνα με τους μεγάλους φιλοσόφους ακολούθησαν.

Όπως πλέον γνωρίζουμε, μια έντονη συστολή της αρχικής σφαιρικής συμπύκνωσης ενός τόσο μεγάλου υλικού, όπως αυτή που περιγράφουν οι Λεύκιππος και Δημόκριτος, οδηγεί σε μια βίαιη έκρηξη ενός επιφανειακού στρώματος υλικού της σφαιρικής συμπύκνωσης. Το φαινόμενο αυτό παρατηρείται στην περίπτωση του σχηματισμού ενός υπερκαινοφανούς.

Το περίεργο είναι ότι αυτό ακριβώς το φαινόμενο –το οποίο πιστεύαμε ότι ανακαλύφθηκε πριν λίγα χρόνια- περιγράφει ο Δημόκριτος, που αναφέρει ότι μετά την εκτόξευση των λεπτών προς τα έξω και τη συστολή της σφαιρικής συμπύκνωσης των αδρών: «Από την σφαιρική συμπύκνωση αποσπάται και κινείται προς τα έξω ένας λεπτός υμένας, ενώ η υπόλοιπη σφαίρα αρχίζει να περιστρέφεται εκ νέου και να συστέλλεται».


Στο σημείο αυτό οι δύο σοφοί μας εκπλήττουν εκ νέου, εφ’ όσον αναφέρουν ένα φυσικό φαινόμενο που πιστεύαμε ότι ανακαλύψαμε σχετικά πρόσφατα. Αναφέρουν, λοιπόν, ότι η βίαιη εκτόξευση του λεπτού υμένα επιταχύνει τη συστολή του εναπομένοντος υλικού της σφαιρικής συμπύκνωσης και μάλιστα το αναγκάζει να περιστραφεί βιαίως.


Το Σύμπαν σαν μια μελανή οπή

Οι απόψεις τους συνεχίζονται και ολοκληρώνονται με την περιγραφή ενός φαινομένου το οποίο λογικά δεν θα έπρεπε να γνωρίζουν. Αναφέρουν, λοιπόν, ότι η βίαιη συστολή και περιστροφή της εναπομένουσας κεντρικής σφαιρικής συμπύκνωσης οδηγεί στη δημιουργία μιας νέας γιγάντιας δίνης, που τείνει εκ νέου να συγκεντρώσει το διασκορπισμένο υλικό προς το σημείο της σφαιρικής συμπύκνωσης.

Με λίγα λόγια περιγράφουν ολόκληρο τον μηχανισμό δημιουργίας μιας μελανής οπής, εισηγούμενοι ότι το Σύμπαν μας εξελίσσεται στο πλαίσιο μιας γιγαντιαίας μελανής οπής… Αυτό είναι κάτι το εκπληκτικό, που το προτείνει πλέον μια σειρά σύγχρονων αστροφυσικών.


Κάποιες σκέψεις

Φτάνοντας στο τέλος των σκέψεών μας δεν μπορούμε παρά να διατυπώσουμε και τη δική μας έκπληξη για όσα διατυπώνουν οι προσωκρατικοί θετικοί φιλόσοφοι Λεύκιππος και Δημόκριτος τον 5ο αι. π.Χ.

Το Σύμπαν, σύμφωνα με τις απόψεις τους, γεννήθηκε μέσω των διαδικασιών μιας λευκής οπής, ενώ μετά τη γέννησή του εξελίσσεται στο πλαίσιο μιας μελανής οπής, στη σημειακή ιδιομορφία της οποίας συνθλιβόμενο, κάποια στιγμή, θα διαλυθεί.

Για να καταλήξουν στο συμπέρασμα αυτό, οι Λεύκιππος και Δημόκριτος, περιγράφουν έναν τεράστιο αριθμό φαινομένων τα οποία πιστεύαμε ότι είναι σύγχρονες ανακαλύψεις.

Τι σημαίνει αυτό; Ασφαλώς στην ερώτηση αυτή καταθέτουμε την επιστημονική μας άγνοια. Δεν έχουμε στη διάθεσή μας κανένα επιστημονικό στοιχείο προκειμένου να λύσουμε μια σειρά από απορίες μας.

Το βέβαιο είναι ένα. Ήλθε πλέον ο καιρός οι θετικοί επιστήμονες να σκύψουν με αγάπη, επιμονή και υπομονή πάνω από τα κείμενα της αρχαίας ελληνικής γραμματείας. Η μελέτη αυτών των κειμένων δεν έχει πια στόχο της την διερεύνηση ξεπερασμένων θεωριών και απόψεων που αποτελούν απλώς τις ρίζες της γνώσης της σύγχρονης θετικής επιστήμης.

Η μελέτη της αρχαίας ελληνικής γραμματείας ίσως μας βοηθήσει, όπως στην περίπτωση της Κοσμολογίας του Λεύκιππου και του Δημόκριτου, να βρούμε λύσεις για πολλά ανοιχτά θέματα του σύγχρονου επιστημονικού προβληματισμού. Ας ανακαλύψουμε εκ νέου τη γνώση του παρελθόντος με στόχο τη λύση των επιστημονικών προβλημάτων του μέλλοντός μας.


Κείμενο : αστροφυσικών Μ. Δανέζη και Σ. Θεοδοσίου του Φυσικού τμήματος Αθηνών γραμμένο στο «Γεωτρόπιο» της Ελευθεροτυπίας, 22 Μαρτίου 2008.

===============================================
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ (του)

● Μ. Δανέζης και Σ. Θεοδοσίου, «Η Κοσμολογία της Νόησης» εκδόσεις Δίαυλος, Αθήνα 2003.

● Danezis E., Theodossiou E., Manimanis V., Grammenos Th. and Stathopoulou M.: «The Cosmological views of Democritous and modern physics» JENAM 2000, May 29~June 3, 2000, Moscow, Russia.

● Danezis E., Theodossiou E., Manimanis V., Grammenos Th. and Stathopoulou M.: «The Cosmological views of Democritous and modern physics» The Greek Australian on line magazine, Monday, February 21, 2000.


Σχόλια από άλλες δημοσιεύσεις




Γίνε ΣΥΝΤΑΚΤΗΣ

Αν σου αρέσει να γράφεις, έλα στην ομάδα συντακτών του ανεξάρτητου, πολυφωνικού, υγιούς και δημοφιλούς ηλεκτρονικού περιοδικού του MusicHeaven και μοιράσου τις σκέψεις σου με τους πάνω από 4.000 καθημερινούς αναγνώστες του.

Στείλε μια δημοσίευση ή επικοινώνησε μαζί μας για απορίες!